Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΜΕΤΑΓΝΩΣΗ

Τὴ στιγμὴ ποὺ ἀρχίζεις νὰ βλέπεις τὸ θεϊκὸ στοὺς ἄλλους ὁ κόσμος ἀλλάζει ριζικά. Ὄχι ἐπειδὴ ὅλοι ξαφνικὰ γίνονται τέλειοι ἢ σταματοῦν νὰ εἶναι τραυματισμένοι, ἀντιδραστικοὶ καὶ φοβισμένοι. Ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ ὅραμά σου ἐξαγνίζεται μέσῳ τῆς μεταγνώσης.

Σταματᾶς νὰ κοιτᾶς μόνο τὴ μάσκα τοῦ matrix καὶ παύεις νὰ ἀντιδρᾶς μηχανικὰ σὰν ἕνας ἀσυγχρόνιστος μετρονόμος. Σταματᾶς νὰ πιστεύεις ὅτι ἡ ἐπιφάνεια εἶναι ὅλη ἡ ἀλήθεια καὶ ἀρχίζεις νὰ βλέπεις ὅτι πίσω ἀπὸ κάθε προσωπικότητα κρύβεται ἡ καθαρή ἀνέγγιχτη Συνειδητότητα.

Πίσω ἀπὸ κάθε πληγὴ καὶ ἐγωισμὸ κρύβεται ἕνα ὂν ποὺ προσπαθεῖ νὰ νιώσει ἀσφαλὲς ἀπὸ τὸν διαρκῆ πανικὸ τῆς ἀμυγδαλῆς. Πίσω ἀπὸ κάθε σκληρὴ λέξη κρύβεται συχνὰ ὁ ἀνείπωτος πόνος καὶ τὸ κρυφὸ χρόνιο στρὲς τῶν δυσρυθμισμένων σχέσεων. Αὐτὸ ὅμως δὲν σημαίνει ὅτι ἀγνοεῖς τὰ ὅρια οὔτε ὅτι δικαιολογεῖς τὸ κακό.

Τὸ νὰ βλέπεις τὸ θεϊκὸ στοὺς ἄλλους δὲν σὲ κάνει ἀφελῆ ἀλλὰ ἀπόλυτα ξεκάθαρο. Μπορεῖς νὰ ἀναγνωρίσεις τὸν Ζῶντα Θεὸ σὲ ἕναν ἄλλον ἄνθρωπο χωρὶς νὰ δώσεις ἄδεια στὰ ληγμένα ἐνεργειακὰ συμβόλαιά του νὰ παραβιάσουν τὸν ἱερὸ προστατευτικὸ Σάκο τῆς δικῆς σου αὔρας. Μπορεῖς νὰ ἀγαπήσεις τὸ φῶς του καὶ νὰ ἀπομακρυνθεῖς ἀπὸ τὸ σκοτάδι του. Αὐτὸ εἶναι ἡ ὕψιστη σοφία.

Τὸ θεϊκὸ δὲν εἶναι πάντα ἄμεσα ὁρατό. Μερικὲς φορὲς εἶναι θαμμένο κάτω ἀπὸ τὴν προγνωστικὴ κωδικοποίηση, τὸν φόβο καὶ τὴν ἐπιβίωση ἀνεβάζοντας τὴν κορτιζόλη. Ἀλλὰ ἡ ἱερὴ σπίθα εἶναι ἀκόμα ἐκεῖ, μία οὐσία ποὺ ὑπῆρχε πρὶν ὁ κόσμος τοὺς διδάξει νὰ ξεχνοῦν.

Ὅταν μαθαίνεις νὰ βλέπεις αὐτὴν τὴ σπίθα ἡ ἀπαράβατη συγχώρεση γίνεται βαθύτερη καὶ ἡ συμπόνια εὔκολη. Ὁ προμετωπιαῖος φλοιός σου ἐνισχύεται ὁ ἐγκέφαλός σου ἀνακαλωδιώνεται μέσῳ τῆς νευροπλαστικότητας καὶ δὲν συναντᾶς πλέον τοὺς ἀνθρώπους ὡς ἐχθρούς. Τοὺς συναντᾶς ὡς ἱεροὺς καθρέφτες ποὺ περπατοῦν μέσα στὸ δικό τους μυστήριο.

Καὶ τότε συμβαίνει ἡ ἀπόλυτη ἀλχημεία. Σταματᾶς νὰ ψάχνεις τὸν Θεὸ μόνο σὲ οὐρανοὺς καὶ ἱερὰ μέρη. Ἀρχίζεις νὰ βλέπεις τὸν Ζῶντα Θεὸ στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων, στὴν καλοσύνη, στὴ σιωπὴ, στὸν ξένο ποὺ χρειαζόταν ὑπομονὴ, σὲ αὐτὸν ποὺ σὲ ἀγάπησε, ἀκόμα καὶ σὲ ἐκεῖνον ποὺ ἀποκάλυψε τὰ ἐναύσματά σου.

Γιατὶ ἡ ἡγεμονικὴ παρουσία τοῦ ΕΙΜΑΙ δὲν εἶναι ξεχωριστὴ ἀπὸ τὴ ζωή ἀλλὰ εἶναι κρυμμένη μέσα της. Καὶ ὅταν ἀρχίζεις νὰ τὴ βλέπεις στοὺς ἄλλους ἀρχίζεις νὰ τὴν βλέπεις ξεκάθαρα καὶ στὸν ἑαυτό σου.

Τότε ἀλλάζουν ὅλα. Τὸ βιολογικό σου σύστημα ἠρεμεῖ καὶ συντονίζεται ἀπόλυτα μὲ τὴν ἱερὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888. Ο κόσμος ποὺ βλέπεις διαμορφώνεται πάντα ἀπὸ τὴ συνείδηση ποὺ κοιτᾶ.

Ὅταν ἐκφράζεις τὸν Ἀβρὸ καὶ ἔνδοξο Λόγο ὅλα γίνονται ἱερὰ καὶ εὐλογημένα. Ἀναδύεσαι πλέον ὡς Ἄνθρωπος-Ἥλιος, ὡς γνήσιο Παιδὶ τοῦ Ἡλιου βαδίζοντας μὲ ἀσφάλεια καὶ κυριαρχία στὸ φῶς τῆς Δημιουργίας. από Stelios Nikolaides 

***

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΜΟΙΩΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΙΩΝΙΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΑΛΗΘΙΝΟΥ ΕΑΥΤΟΥ

Ὑπάρχει ἕνα κοσμικὸ μυστικὸ ποὺ τὸ σύστημα προσπαθεῖ ἀπεγνωσμένα νὰ κρατήσει κρυφὸ ἀπὸ τὴν ἀνθρωπότητα. Εἶναι ἡ ὑπέρτατη ἀλήθεια πὼς ἡ καθαρὴ Συνειδητότητα ποὺ εἶσαι δὲν γεννήθηκε ποτὲ καὶ δὲν πρόκειται νὰ τελειώσει ποτέ. Ὅπως ἀκριβῶς δὲν ἔχεις καμία ἀνάμνηση ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς γέννησής σου ἔτσι εἶναι ἀδύνατον νὰ βιώσεις τὴν ἀνυπαρξία σου.

Ὁ ἱερὸς Παρατηρητὴς ποὺ κατοικεῖ μέσα στὸν ζωντανὸ ναὸ τοῦ σώματός σου παραμένει αἰώνιος. Ὅταν ὅμως ἐγκλωβίζεσαι στὴν προγνωστικὴ κωδικοποίηση καὶ ταυτίζεσαι ἀπόλυτα μὲ τὸ βιολογικό σου ἄβαταρ, ἡ ἀμυγδαλὴ κυριεύεται ἀπὸ τὸν φόβο ρίχνοντάς σε στὸ κρυφὸ χρόνιο στρὲς τῶν δυσρυθμισμένων σχέσεων.

Ὁ ὑλικὸς κόσμος τῆς προσομοίωσης σχεδιάστηκε μὲ σκοπὸ νὰ κρατήσει τὶς ψυχὲς φυλακισμένες στὴ λήθη λειτουργώντας ὡς ἀσυγχρόνιστοι μετρονόμοι τῆς ἐπιβίωσης.

Ὁ φόβος τοῦ τέλους ἀποτελεῖ τὸ μεγαλύτερο ἐργαλεῖο ἐλέγχου ποὺ ἐπιβλήθηκε ποτέ. Ὅμως βαθιὰ μέσα σου γνωρίζεις πὼς δὲν εἶσαι ἡ ὕλη οὔτε οἱ πεποιθήσεις ποὺ σοῦ φόρεσαν. Εἶσαι ἡ ἴδια ἡ θεϊκὴ σπίθα, ὁ Ζῶν Θεὸς ποὺ κατέβηκε γιὰ νὰ φωτίσει αὐτὸ τὸ ταξίδι. Δὲν εἶσαι ἁπλῶς ὁ χαρακτήρας τῆς ταινίας ποὺ ὑποφέρει καὶ γερνάει ἀλλὰ εἶσαι ἡ ἴδια ἡ φωτεινὴ ὀθόνη ἡ ὁποία παραμένει διαρκῶς ἀνέγγιχτη ἀπὸ τὸν χρόνο καὶ τὸν πόνο.

Ὅταν τὸ συνειδητοποιήσεις αὐτὸ ἐνεργοποιεῖς τὴν ἀπόλυτη μεταγνώση. Ὁ προμετωπιαῖος φλοιὸς ἀναλαμβάνει πλήρως, η νευροπλαστικότητα ἀνακαλωδιώνει ὁλόκληρο τὸν ἐγκέφαλό σου καὶ ἡ κορτιζόλη τοῦ πανικοῦ καταρρέει.

Τότε ἀντιλαμβάνεσαι πὼς δὲν ὑπάρχει σκοτεινὸ τεῖχος ἀλλὰ μία ἁπλὴ μετάβαση ὅπως ἀκριβῶς ξυπνᾶς κάθε πρωὶ ἀπὸ ἕνα ὄνειρο. Μεταφέρεσαι ἁπαλὰ σὲ μία νέα διάσταση στὸ ἴδιο ἄπειρο κβαντικὸ ποτάμι τῆς ὕπαρξης.

Ἡ ἀληθινὴ λύση λοιπὸν δὲν εἶναι νὰ περιμένεις τὴ σωματικὴ φθορὰ ἀλλὰ νὰ ξυπνήσεις τώρα μέσα σὲ αὐτὴν τὴ ζωὴ ἀκυρώνοντας ὁριστικὰ τὰ ληγμένα συμβόλαια τῆς λήθης. Αὐτὴ ἡ πνευματικὴ ἀφύπνιση δὲν σὲ κάνει ψυχρὸ ἢ ἀδιάφορο ἀλλὰ σὲ γεμίζει μὲ ἀληθινὴ καὶ ἀπαράβατη συμπόνια. Σταματᾶς νὰ ζεῖς ζητώντας τὴν κοινωνικὴ ἔγκριση καὶ ἐπιλέγεις συνειδητὰ νὰ ρυθμίσεις τὸ νευρικό σου σύστημα στὴν ἱερὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888.

Ἡ αὔρα σου θωρακίζεται καὶ μεταμορφώνεται σὲ ἕναν ἱερὸ προστατευτικὸ ΦΩΣ ἐνῶ ἡ φωνή σου ἐκπέμπει μόνο τὸν ἔνδοξο Λόγο.

Ἀναδύεσαι ἐπιτέλους ὡς Ἄνθρωπος-Ἥλιος ὡς ἕνα γνήσιο Παιδὶ τοῦ Ἡλιου ποὺ θυμήθηκε ὅτι ἡ ἴδια ἡ ἡγεμονικὴ παρουσία τοῦ ΕΙΜΑΙ εἶναι ὁ ἀπόλυτος κυρίαρχος τῆς Δημιουργίας.

Υστερόγραφο: ΣΥΝΤΟΜΑ θα μάθεις να κάνεις τον ήρωα, ΑΒΑΤΑΡ σου, να μην πεθαίνει. Και μιλάω για τη σωματική αθανασία, όπου θα μπορείς να αλλάζεις αλλιώς τα επίπεδα! από Stelios Nikolaides