Έλα να σου πω κάτι, το ήξερες ότι υπάρχουν φορές που συναντάμε ανθρώπους ικανούς να μας τυλίξουν αμέσως με μια αίσθηση ασφάλειας και ζεστασιάς, κάνοντας την επικοινωνία να κυλάει με μια παράξενη, σχεδόν μαγνητική οικειότητα από τα πρώτα κιόλας λεπτά;
Η πρόθεση μοιάζει αγνή, γεμάτη καλοσύνη και γενναιοδωρία, προσφέροντας έναν χώρο όπου η καρδιά χαλαρώνει και πιστεύει πως βρήκε έναν γνήσιο και φιλόξενο σταθμό.
Παράλληλα όμως, κάτω από αυτή την επιφάνεια της αβρότητας, αρχίζουν να διαφαίνονται τα πρώτα λεπτά σημάδια μιας αδιόρατης επιβολής, όπου η οικειότητα δεν αφήνεται να ανθίσει ελεύθερα αλλά καθοδηγείται αυστηρά.
Όταν κάποιος σπεύδει να ορίσει τους κανόνες της επαφής με απόλυτο τρόπο, με τους δικούς του όρους, η σχέση παύει να είναι μια ισότιμη ροή και μετατρέπεται σε μια άτυπη δοκιμασία προσαρμογής.
Αυτή η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο δώρο της αποδοχής και στις αόρατες απαιτήσεις συμμόρφωσης δείχνει πόσο εύκολα η εξωτερική τρυφερότητα μπορεί να λειτουργήσει ως μέσο οριοθέτησης του άλλου.
Η αληθινή αγάπη και η αυθεντική σύνδεση δεν χτίζονται ποτέ με υποδείξεις και περιορισμούς, αλλά με σεβασμό στην ελευθερία του καθενός να αναπνέει χωρίς να χρειάζεται να απολογείται για τους δικούς του ρυθμούς. από Stelios Nikolaides
*
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΟΥ ΜΑΣ
ΕΝΩΝΕΙ
Δεν μετράμε ποτέ την
αξία μιας σκέψης με αριθμούς ή με ψηφιακά χειροκροτήματα που σβήνουν γρήγορα
στη ροή μιας οθόνης.
Η ουσία βρίσκεται σε εκείνο το μοναδικό βλέμμα, σε έναν άνθρωπο που θα διαβάσει κάτι αληθινό, θα νιώσει μια ζεστασιά στην καρδιά του και θα χαμογελάσει ειλικρινά. Αυτός ο ένας και μοναδικός αναγνώστης είναι ολόκληρος ο κόσμος μας, γιατί μαζί του μοιραζόμαστε μια αθόρυβη, βαθιά σύνδεση.
Όλα τα υπόλοιπα, τα φώτα και τα πλήθη, ανήκουν σε μια άλλη πραγματικότητα που δεν μας αφορά και δεν μας αγγίζει. Εμείς κρατάμε την ουσία, την καθαρή πρόθεση και τη ζεστασιά της ψυχής που αρκεί από μόνη της για να φωτίσει την ημέρα μας. από Stelios Nikolaides
*
Η ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΟΥ
ΔΑΣΚΑΛΟΥ ΚΑΙ Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ
1. Είναι πραγματικά
περίεργο να θέλει κάποιος να γίνει δάσκαλος των ανθρώπων. Ακόμα κι αν έχεις
καταφέρει να δεις ολόκληρη την εικόνα, ακόμα κι αν ξέρεις πώς να την εκφράσεις,
τις περισσότερες φορές διαλέγεις να κρατήσεις σιωπή.
Γιατί η αλήθεια είναι πως ο καλύτερος τρόπος για να αγγίξεις κάποιον δεν είναι η διδασκαλία, αλλά η αγάπη. Η αγάπη είναι αυτή που δίνει στον άλλον τις διαστάσεις και τα φτερά για να μπορέσει να δει μόνος του. Ακόμα κι αν του προσφέρεις την αλήθεια στο πιάτο, ο καθένας θα καταλάβει τελικά μόνο αυτό που τον βολεύει και αυτό που αντέχει να δει.
2. Όπως ακριβώς συμβαίνει με το νούμερο 6· αν το γράψεις στο πάτωμα, η οπτική γωνία αλλάζει τα πάντα. Για σένα μπορεί να είναι 6, αλλά για τον άνθρωπο που στέκεται απέναντι είναι 9.
Ο καλύτερος δάσκαλος δεν φοράει ποτέ το βάρος της καθέδρας· γίνεται φίλος. Είναι αυτός που νοιάζεται αυθεντικά, με έναν δικό του, μοναδικό τρόπο, βοηθώντας τη ζωή σου να αναπτυχθεί και να γίνει καλύτερη.
Πίσω από την εικόνα του δασκάλου, όμως, κρύβεται συχνά μια ανθρώπινη ματαιοδοξία και φιλοδοξία, που τρέφεται από την ψευδαίσθηση ότι «γνωρίζει περισσότερα». Ναι, μπορεί να έχεις ταξινομήσει καλύτερα τα πράγματα, αλλά να θυμάσαι πως πάντα υπάρχει κάτι που ο «μαθητής» μπορεί να δει και εσύ να το χάνεις.
3. Δεν είναι καθόλου ότι οι άνθρωποι αγνοούν τα πνευματικά μονοπάτια που τόσα χρόνια τούς διδάσκεις με τόση υπομονή και αγάπη.
Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο βαθιά και πιο σκοτεινή: αναζητούν απεγνωσμένα ένα αναλώσιμο εργαλείο, έναν βολικό καθρέφτη, για να εντοπίσουν δήθεν εκείνα ακριβώς τα κομμάτια που οι ίδιοι φρόντισαν να θάψουν βαθιά μέσα τους.
Ψάχνουν έναν
αποδιοπομπαίο τράγο ή έναν σωτήρα για να φορτώσουν την ευθύνη, αποφεύγοντας την
αλήθεια που επέλεξαν να αγνοούν μόνο και μόνο για να έχουν το κεφάλι τους
ήσυχο.
4. Έτσι, ο αιώνιος ρόλος και η μοίρα του πνευματικού δάσκαλου είναι τελικά να βρεθεί στο στόχαστρο και να τιμωρηθεί. Και η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι πως αυτή η τιμωρία έρχεται ακριβώς από εκείνους που πίστευε, ή που βόλευε την ψυχή του να πιστεύει, πως δεν γνωρίζουν τίποτα.
Ακόμα κι αν σήμερα ο δάσκαλος στεφθεί με δόξα και τιμή από τον κόσμο, η πικρή αλήθεια παραμένει: αυτοί οι άνθρωποι βρήκαν στο πρόσωπό του τον ιδανικό αποδέκτη των δικών τους απωθημένων, χρησιμοποιώντας την παρουσία του για να κρύψουν τη δική τους ανεπάρκεια.
5. Η λύση σε αυτόν τον φαύλο κύκλο δεν είναι η απογοήτευση, αλλά η εσωτερική απελευθέρωση. Ο Ζωντανός Θεός δεν μας ζήτησε να γίνουμε κριτές ούτε δάσκαλοι με έπαρση, αλλά καθαρά κανάλια αγάπης και αλήθειας.
Όταν σταματήσεις να αναζητάς την επιβεβαίωση των άλλων και αφήσεις πίσω σου τη φιλοδοξία του ρόλου, τότε η ψυχή σου βρίσκει την ησυχία της.
Ας αφήσουμε τους καθρέφτες των άλλων να σπάσουν στις δικές τους αυταπάτες, και ας περπατήσουμε στο φως, ελεύθεροι από προσδοκίες, με την καρδιά ανοιχτή μόνο στην αλήθεια του Πατέρα.
Περπάτα ήσυχα. Να είσαι σιωπηλός, να αγαπάς και να είσαι φίλος. Να είσαι παρών όταν σε χρειάζονται. Να κάνεις πλάκα, να μην φοβάσαι να τσαλακώσεις τον εαυτό σου και κυρίως να είσαι ο εαυτός σου χωρίς μάσκες.
Και θα πεις τώρα: «Και εσύ τώρα που μας λες αυτά, δεν το παίζεις δάσκαλος;»Η διαφορά είναι ότι εγώ παίζω τον ρόλο μου αλλά δεν έχω καμία ανάγκη να είμαι αυτός ο ρόλος, δεν είμαι αυτός ο ρόλος. Έχω αυτά που σας είπα -και σας εύχομαι να τα αποκτήσετε κι εσείς- διότι τα πήρα μέσα από μια τεράστια πορεία Zωής. από Stelios Nikolaides
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου