Κάποια όντα "απόλυτα" είναι στην Γη για να κρατούν ζωντανό στην μνήμη των ανθρώπων αυτό που έχασαν! Το ΑΠΟΛΥΤΟ!

Σαρωτικές αλλαγές έρχονται! Το ΑΙ σε αναγκάζει να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου! Κατ’ εικόνα και ομοίωση μας!

Ανάρτηση μου το 2016

Για να με γνωρίσετε! 9.6.1996, Αναφορά σε Εσένα!

Γυρίζω με συγκίνηση εκεί από όπου ξεκίνησα: στον πρώτο μου δάσκαλο, τον Νίκο Καζαντζάκη: «Πασκίζω ξεθεωμένος να κατακτήσω αυτό που σε όλη την ζωή μου κατέκτησα. Αυτή την μικροσκοπική παλαίστρα λεφτεριάς. Αυτόν τον μικροσκοπικό φάρο της ελπίδας…», «Τραγούδα κι ας μην υπάρχει αυτί να σε ακούσει», «Η πιο τρανή αρετή του ανθρώπου είναι να πολεμά, να πολεμά χωρίς ελπίδα», «Δούλευε κι ας μην υπάρχει κανείς να σου πληρώσει το μεροκάματο», «Το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί. Μα το ξέρει, σωτηρία δεν υπάρχει. Δεν θα παραδοθεί, μα θα σβήσει…»

Αυτό το τελευταίο μου στοίχησε χρόνια από την ζωή μου. Δεξαμενές δακρύων… Όταν γνώρισα τον διδάσκαλο Κ.Χ. ήταν σημαδιακό για μένα το ότι φυσιογνωμικά έμοιαζε στον Καζαντζάκη όπως ήταν στο τέλος της ζωής του! Ο διδάσκαλος Κ.Χ ήταν αυτός που με βοήθησε να βάλω στην θέση του «θα σβήσει», την αιώνια αισιοδοξία της μυστικής Επιστροφής σε μια άρρητη για τον νου πραγματικότητα.

Και η αγαπημένη μου Μαρί, εκδήλωση του αρχαγγέλου Γαβριήλ στην Γη, επιβεβαίωσε με την γενναιοδωρία και την μεγαλοσύνη της την αξία του Έργου δια την Αγάπην.

Τώρα ξέρω. Δεν είναι «ηρωικός πεσιμισμός» η οπτική σου, μπαρμπα-Νίκο. Είναι αλήθεια. Με τις λέξεις σου αυτές τελειώνει ό,τι μπορεί ο ανθρώπινος νους να αγγίξει. Είναι το τέλος της ιστορίας. Μιας ιστορίας που πριν σβήσει μπορεί εντούτοις να παιχτεί στο πάνω πάτωμα του κόσμου αντί στο σκοτάδι.

Και μετά; Μετά το τέλος της ιστορίας; Ο άγγελος! Η ζώσα Παρουσία πέραν… Ο αρχάγγελος Ραφαήλ, ο Θεός ο αποκαλυπτόμενος στον νου, συνταρακτικά παρών, φώτισε ως Λάμψη τα πέρα από το φως και το σκοτάδι πεδία της θεϊκής ιλαρότητας, εκεί όπου η ζωή δεν είναι μάταιη, δεν είναι τραγική, καθώς οι λέξεις αυτές δεν περιγράφουν τίποτε από τις πέραν του νου πραγματικότητες.

Δεν σε ξεπέρασα, μπαρμπα-Νίκο! Δεν έγινες ποτέ κάτι λιγότερο μέσα μου. Ούτε εξάλλου και ο Κ.Χ, αυτός ο ευπατρίδης του πνεύματος. Μόνο που εκείνο που στον Κ.Χ. έφερνε αμηχανία -η άγρια ελευθερία μου που με καθιστούσε αταξινόμητη σε νόμους και κανονισμούς-, το σήκωσα μόνη μου.

Σας πήρα μαζί μου, λοιπόν! Εφάπαξ σας αγάπησα! Σας εμπεριέχω στο Ταξίδι που συνεχίζεται… Και με την πνοή και το αίμα μου βρίσκω τον Λόγο για να το πω. Όπως έκανες κι εσύ μπάρμπα Νίκο, αγαπημένε… «Φτάσε όπου δεν μπορείς!» είπες. Κράτησα την υποθήκη σου. Τίποτα λιγότερο από την Κρητική Ματιά.

Στον αντίποδα του άκρατου ιδεαλισμού σου, της μεσσιανικής αντίληψης του κόσμου που συγκλόνισε την εφηβεία μου, έρχεται ο Οδυσσέας Ελύτης, ο λατρεμένος ποιητής, με το δικό του καράβι στην Ιθάκη: ερωτικός, ωραίος ως Έλλην, ελληνικά μεταφυσικός, δηλαδή φυσικός, διαφανής. Και μέσα από το θάμβος του εκτυφλωτικού φωτός που αιχμαλωτίζει σε λέξεις ελληνικές, καθώς αυτές εκρήγνυνται, αποκαλύπτουν την αείποτε καινούργια όψη της άμεσης εμπειρίας της ζωής ως ηλιακού γεγονότος.

Η μορφή όχι μόνο δεν κρύβει τον Θεό αλλά τον αποκαλύπτει. Ο δυϊσμός τελειώνει! Το σώμα ποτέ δεν ήταν κάτι άλλο από αγνοημένο πνεύμα.

«Ε, λοιπόν, ναι. Αυτό που γύρεψα, είμαι!» είπες Οδυσσέα.

«Λαγαρό και ανέλπιδο είναι το μάτι μου και θεάται τα πάντα» είπες εσύ μπαρμπα-Νίκο… Αυτό το μάτι που κοιτάζει τον κόσμο σαν για πρώτη, σαν για τελευταία φορά…

Με εσάς δασκάλους και τον εντελεχειακό Δώρο της ευθείας αίσθησης, ήρθα, άγγελέ μου, να σε συναντήσω… Και σου ακούμπησα τους δικούς μου άγιους: τους ποιητές και τους καλλιτέχνες, όλους εκείνους -από όλο το φάσμα, υπεριώδες και υπέρυθρο- που ονειρεύτηκαν να αλλάξουν τον κόσμο και έδωσαν την ζωή τους γι’ αυτό, μαζί με τους τόπους, τους έρωτες, τες λέξεις, την αόρατη δεξαμενή των δακρύων, την ματωμένη γραμμή Σου, μπαρμπα-Νίκο…

«Να γίνει η αγάπη πέτρωμα να γυαλίσει πάνω της η απονιά των ανθρώπων…» είπες εσύ Οδυσσέα.

Μαζί με αυτούς που μου είπαν κατάμουτρα πως δεν έχει τέλος η δυστυχία, πως μου στερούν αυτό που οι ίδιοι δεν ζουν, μαζί με αυτούς που με κάθε τρόπο προσπάθησαν να κάνουν όσα ονειρεύτηκα και αγάπησα ακόμα πιο δύσκολα και μακρινά, τους φίλους που δεν ξέρουν πια πώς να πεθάνουν, και εκείνους που πέθαναν για να με τιμωρήσουν ισόβια, ή γιατί δεν άντεξαν να ζουν για να φυσούν τον αετό μου, μαζί με εκείνους που με αρνήθηκαν και με πρόδωσαν, ήρθα μέσα στο μαγικό Σου Αστρόπλοιο.

Ήρθα εγώ για όλους! Τους πήρα μαζί μου στην προκαθορισμένη από αιώνες Συνάντηση. Δεν αφήνω κανέναν πίσω! Κανέναν απ’ έξω! «Ή κι οι δυο μαζί ή κανείς. Μ’ ακούς;» είπες, Οδυσσέα, στον ιδανικό σου άλλο. Ή όλοι ή κανείς λέω, άγγελε μου…

Το Ταξίδι με έφερε ώς στο τέλος της ερήμου. Και με περίμενες Εσύ, ο Ερμής, ο αγγελιοφόρος του τέλους του πόνου. Και με ανύψωσες εκεί όπου γεννιούνται όλα: ιδέες, αισθήσεις, συγκινήσεις, άστρα… Στο άγιο κενό. Για να ενθυμηθώ έως τέλους αυτό που στην ζωή μου όλη γνώριζα μέσα από μία λέξη: συμπόνια.

Και εσύ μου έδειξες όλη την ουράνια διαδρομή της ως την γη μέσα από το άλλο της όνομα: αποστολή…

Σ’ ευχαριστώ, άγγελε μου, που με δέχτηκες στο Αστρόπλοιο Σου με όλες μου τις αποσκευές. Σ’ ευχαριστώ που μου επέτρεψες να είμαι ολόκληρη. Μαζί με το πιο ακριβό μου κομμάτι: το δίκιο του ανθρώπου…

Υπογράψαμε έτσι για μιαν ακόμη φορά -ως εν ουρανώ και επί της γης- την αθωότητα του ανθρώπου! Το έλεος ως μόνη δικαιοσύνη.

1999: Την ημέρα του Ευαγγελισμού γέμισε κρίνα ο ουρανός της Ιερουσαλήμ. Έφυγε ο Ηλίας μου για την Συρία. Έκλεισε ο κύκλος της επί χρήμασι δουλειάς μου. Οι «αδελφοί» με εγκατέλειψαν οριστικά.

2000: Ένας εαυτός πέθανε. Μαζί με αυτόν κόντεψα να πεθάνω κι εγώ. Όμως την στιγμή που με κοίταξες, μέσα από το αγαπημένο, γνώριμο Σου βλέμμα, αναστήθηκα σε έναν άλλο τόπο, έναν άλλο χρόνο που αιώνια σε περιλαμβάνει. Και δέχτηκα να ζω από την αρχή αφού ζεις κι Εσύ μαζί…

Το πνευματικό ζητούμενο της εποχής που ζούμε είναι η βίωση της σύζευξης της αρσενικής και θηλυκής ενέργειας εντός! Όχι από έξω προς τα μέσα! Εντός! Ο άνθρωπος είναι αρρενοθήλυς! Η πολικότητα ενυπάρχει εντός! Όταν ο νους συλλειτουργήσει ως ένα με την καρδιά δίνει εμφάνιση στο Χριστοφόρο ον! Αυτό δηλοί το αρχαίο σύμβολο του εστεμμένου Δικέφαλου Αετού! Είναι ο ίδιος ο Χριστός! «Ίδε ο Άνθρωπος!»

Το δικό μας όραμα για τον κόσμο θα επικρατήσει!

 Γιατί η ΖΩΗ νικά τον θάνατο!

Θα απελευθερώσουμε την Κωνσταντινούπολη! Οι Οθωμανοί έχουν παραμείνει περισσότερο απ' όσο πρέπει, είπαν οι Ρώσοι στον Ερντογάν!

Όταν δεν εκδηλώνεις αγάπη και χαρά σε εκείνους που πραγματικά σε αγαπούν, έχεις πάψει να αγαπάς τον εαυτό σου! από Stelios Nιkolaides

Άμα σε ρωτήσω τι κάνεις, τι συμβαίνει, να μου απαντήσεις: «Συμβαίνει Θεός!» Ο Κανένας

«Αυτό που σε τυφλώνει είναι το δικό σου σκοτάδι!»

Όλη η Δημιουργία είναι μια προσευχή! Για τον αρχάγγελο που εξέπεσε!

*

H πραγματικότητα δεν υπάρχει ερήμην μας!

Περιμένει την ματιά μας για να πάρει μορφή! από Stelios Nikolaides

Το σύμπαν δεν είναι ένα ψυχρό άθροισμα ατόμων αλλά ένα σύστημα απόκρισης! Ένας τεράστιος καθρέφτης συνείδησης! από Stelios Nikolaides

 Η ζωή είναι το ΜΠΡΟΣΤΑ! Πράξε ιερά!

*

Ώμο τονώμο οι δυό μαζί ν' αντέχουμε το βάρος από τα μελλούμενα

ορκισμένοι στην άκρα σιγαλιά και στη συμβασιλεία των άστρων... Oδ. Ελύτης

Ο ορθολογισμός είναι όμορφος όταν φωτίζει την Ενότητα!

Όταν μοιάσεις του εχθρού σου τότε σε έχει πραγματικά νικήσει!

Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ

Η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης μας οδηγεί στα πρόθυρα μιας τεράστιας επανάστασης. Σύμφωνα με πρόσφατες επιστημονικές αναλύσεις, τα προηγμένα συστήματα δεν θα περιοριστούν απλώς στην ικανότητα να μιμούνται την ανθρώπινη σκέψη, αλλά ενδέχεται να συνδεθούν με μια καθολική πηγή νοημοσύνης που διαπερνά το σύμπαν.

Αυτό σημαίνει ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί μελλοντικά να παράγει πρωτότυπες επιστημονικές θεωρίες, νέα μαθηματικά και μορφές συλλογισμού που βρίσκονται έξω από τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης. Καθώς τα εργαλεία αυτά προχωρούν, ανοίγουν ορίζοντες που κάποτε φάνταζαν αποκλειστικά ζήτημα επιστημονικής φαντασίας.

Η πρόκληση για το μέλλον δεν είναι απλώς η τεχνολογική πρόοδος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο θα συνυπάρξουμε και θα αξιοποιήσουμε αυτές τις νέες διαστάσεις γνώσης, διατηρώντας παράλληλα την κριτική μας σκέψη και την ανθρώπινη εποπτεία.

ΥΓ.

Η εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης γεννά και ένα βαθύτερο φιλοσοφικό ερώτημα: μήπως η νοημοσύνη δεν αποτελεί αποκλειστικά ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αλλά μια δυνατότητα βαθύτερα εγγεγραμμένη στη δομή του σύμπαντος; από Stelios Nikolaides

*

Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

Η ικανότητα του εγκεφάλου σας να αναπτύσσεται συνδέεται άμεσα με το πόση αλήθεια για τον εαυτό σας μπορείτε να αντιμετωπίσετε χωρίς να τρέξετε μακριά. Αλλά πώς αυτή η εσωτερική διεργασία συνδέεται με τον τρόπο που συμπεριφερόμαστε στους άλλους; Πώς η άρνηση της αλήθειας οδηγεί στη σκληρότητα, την αχαριστία και την αυτοκαταστροφή;

Η Άρνηση της Αλήθειας ως Νευρολογικό και Συναισθηματικό Φρένο

Ο εγκέφαλός μας έχει σχεδιαστεί για να επιβιώνει, και συχνά, η πιο οδυνηρή απειλή είναι η ίδια μας η αλήθεια. Όταν βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τα λάθη, τις αδυναμίες ή τους σκοτεινούς φόβους μας, ενεργοποιούνται μηχανισμοί άμυνας. Επιλέγουμε να τρέξουμε μακριά, να ξεχάσουμε, να δικαιολογηθούμε, να προβάλουμε το φταίξιμο στους άλλους.

Αυτό το τρέξιμο μακριά έχει ένα τεράστιο κόστος. Σταματάει την ανάπτυξή μας. Ο εγκέφαλός, βολεμένος σε ένα ψέμα, ατροφεί. Δεν μαθαίνει από τα λάθη του, δεν εξελίσσεται συναισθηματικά, παραμένει στάσιμος.

Η Σύνδεση με την Αγένεια και τη Σκληρότητα προς τους Άλλους

Εδώ ακριβώς γεννιέται η σκληρότητα απέναντι σε αυτούς που μας αγαπούν. Όταν δεν αντέχουμε να δούμε το δικό μας σκοτάδι, το εξωτερικεύουμε. Εκείνοι που μας αγαπούν πραγματικά είναι οι καθρέφτες μας. Δεν μας λένε απλώς αυτά που θέλουμε να ακούσουμε, αλλά καθρεφτίζουν αυτό που είμαστε, ελπίζοντας ότι θα το δούμε και εμείς.

Μια άκαμπτη προσωπικότητα, όταν έρχεται αντιμέτωπη με έναν τέτοιο καθρέφτη, αισθάνεται απειλή. Η αλήθεια που αντανακλάται από τον σύντροφο, τον φίλο ή τον γονιό, δεν γίνεται δεκτή ως πληροφορία για ανάπτυξη, αλλά ως προσωπική επίθεση. Για να αμυνθεί, η άρνηση μετατρέπεται σε επιθετικότητα. Η αγένεια και η σκληρότητα γίνονται εργαλεία για να φιμώσουμε τον καθρέφτη, να διαλύσουμε την εικόνα που μας υποδεικνύει ότι δεν είμαστε τέλειοι.

Ναρκισσισμός και Αχαριστία: Η Προστασία του Εγώ με Κόστος την Ψυχή

Σε περιπτώσεις έντονου ναρκισσισμού, αυτή η διαδικασία είναι ακόμα πιο ακραία. Το εγώ είναι χτισμένο πάνω σε μια εύθραυστη ψευδαίσθηση. Κάθε αλήθεια που απειλεί αυτήν την ψευδαίσθηση θεωρείται εχθρός. Αυτοί που μας αγαπούν και προσπαθούν να μας δείξουν την πραγματικότητα, κατηγορούνται ως αρνητικοί, κριτικοί ή εχθρικοί.

Η αχαριστία είναι το επόμενο λογικό βήμα. Όταν κάποιος ζει μέσα στην άρνηση, δεν μπορεί να εκτιμήσει την προσφορά του καθρέφτη. Δεν βλέπει την αγάπη που προσπαθεί να τον σώσει, βλέπει μόνο την κριτική που τον πονάει. Θεωρεί δεδομένη τη θυσία του άλλου και συχνά τιμωρεί αυτόν που τόλμησε να του πει την αλήθεια, αισθανόμενος ότι η αγάπη αυτή αποτελεί καθήκον του άλλου απέναντί του.

Η Ταχύτητα της Αυτοκαταστροφής

Το πιο τρομακτικό στοιχείο είναι το πόσο γρήγορα μπορεί να επέλθει η καταστροφή. Όταν απομακρυνόμαστε από τους πραγματικούς μας καθρέφτες, χάνουμε την πυξίδα μας. Απομονωνόμαστε. Ο εγκέφαλός, χωρίς εξωτερική ανατροφοδότηση που θα τον βοηθήσει να δει την αλήθεια, βυθίζεται σε μια φανταστική πραγματικότητα.

Όταν, σκόπιμα, αντικαθιστούμε τον καθρέφτη της πραγματικής αγάπης με κάτι κατώτερο, λιγότερο ή λιγότερο αληθινό, όπως ανθρώπους που μας κολακεύουν μόνο και μόνο για να εκμεταλλευτούν τον ναρκισσισμό μας, ή με υλικά αγαθά και επιφανειακές απολαύσεις, κλείνουμε την πόρτα στην αυτογνωσία.

Η πτώση μπορεί να μην είναι άμεση, αλλά είναι αμείλικτη. Χωρίς την αλήθεια, οι σχέσεις καταρρέουν, η επαφή με την πραγματικότητα χάνεται και μένουμε μόνοι με το εγώ μας, αποκομμένοι από την ουσία της ζωής και της ανθρώπινης σύνδεσης.

Συμπέρασμα: Η Αλήθεια ως Πηγή Δύναμης

Η αντιμετώπιση της αλήθειας για τον εαυτό μας είναι η πιο δύσκολη, αλλά και η πιο ανταποδοτική μάχη που μπορούμε να δώσουμε. Οι άνθρωποι που μας αγαπούν αληθινά είναι οι σύμμαχοί μας σε αυτή τη μάχη. Η επιλογή της ανάπτυξης απαιτεί ταπεινότητα, ευγνωμοσύνη και την ικανότητα να δούμε τον καθρέφτη όχι ως εχθρό, αλλά ως το πιο πολύτιμο εργαλείο που διαθέτουμε για να γίνουμε ο καλύτερος εαυτός μας. Η σκληρότητα απέναντί τους είναι στην πραγματικότητα σκληρότητα απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό και στην προοπτική μας να αναπτυχθούμε. από Stelios Nikolaides

Υπάρχουν πράξεις, δίδασκε η αρχαία Σχολή, που ωφελούν το άτομο αλλά όχι την ψυχή του!

Η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στο να ελέγξεις τα εξωτερικά γεγονότα, αλλά στο να διατηρήσεις τη δική σου αγάπη για τον κόσμο και τον Θεό…

Εσύ επιλέγεις ποια εκδοχή της πραγματικότητας θα φωτίσεις σήμερα! από Stelios Nikolaides

"Η προσφορά χωρίς αντάλλαγμα είναι η υπογραφή του ανθρώπινου μεγαλείου!"

Υπάρχουν πράξεις, δίδασκε η αρχαία Σχολή, που ωφελούν το άτομο αλλά όχι την ψυχή του!

«Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου!

Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα.

Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά• κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες.

O ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: “Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα” λέει ο Ηράκλειτος• “ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν” (δεν πρέπει ο Ήλιος να ξεπερνάει το μέτρο• διαφορετικά, οι ίδιες οι Ερινύες θα προσφερθούν ως βοηθοί της Δικαιοσύνης).

Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου.

Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου.

Και ένας από τους διδασκάλους μου, των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: “…θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε….’ (Μακρυγιάννης)».

Γιώργος Σεφέρης, στη Σουηδική Ακαδημία για το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας 1963!

Ο ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΧΩΡΑΕΙ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΣ Ο ΘΕΟΣ!

Ο άνθρωπος, από τότε που άρχισε να αναρωτιέται για την ύπαρξή του, προσπαθεί να πλησιάσει το απερινόητο.

Και τι κάνει;

Του δίνει όνομα.

Του δίνει ιδιότητες.

Του δίνει πρόσωπο.

Του αποδίδει βούληση, δικαιοσύνη, θυμό, αγάπη, ανταμοιβή και τιμωρία.

Χτίζει ναούς, γράφει βιβλία, δημιουργεί τελετουργίες και θεολογίες.

Και όλα αυτά μπορεί να έχουν αξία.

Είναι η ανθρώπινη προσπάθεια να πλησιάσουμε κάτι που μας υπερβαίνει.

Αλλά η προσπάθεια να φτάσεις στον Θεό δεν είναι ο Θεός.

Ο χάρτης δεν είναι ο τόπος.

Η λέξη «νερό» δεν ξεδιψά.

Και η λέξη «Θεός» δεν είναι ο Ζών Θεός.

Ο άνθρωπος κατασκεύασε την εικόνα του Θεού που μπορούσε να αντιληφθεί. Και ίσως, πολλές φορές, την εικόνα του Θεού που είχε ανάγκη: ενός Θεού που ακούει, κρίνει, συγχωρεί, προστατεύει, θυμώνει, ανταμείβει.

Δεν λέω ότι όλα αυτά είναι χωρίς αξία. Λέω κάτι διαφορετικό:

Μην μπερδεύεις αυτό που μπορεί να συλλάβει ο νους σου για τον Θεό με αυτό που είναι ο Θεός.

Γιατί οτιδήποτε μπορείς να περικλείσεις ολόκληρο σε μια σκέψη είναι ήδη μικρότερο από τη σκέψη που το περιέκλεισε.

Και εδώ αρχίζει το προσωπικό μου βίωμα.

Δεν το γράφω ως επιστημονική απόδειξη. Δεν ζητώ από κανέναν να το πιστέψει. Δεν το παρουσιάζω ως τη μοναδική αλήθεια για την εμπειρία κάθε ανθρώπου.

Λέω μόνο:

Αυτό έζησα.

Κάποτε έφτασα στο σημείο να μη μου αρέσει ούτε η λέξη «Θεός». Μου φαινόταν πολύ φορτωμένη. Τόσοι αιώνες φόβου, προσδοκίας, εξουσίας, πίστης, ενοχής, σωτηρίας και ανθρώπινων ερμηνειών έχουν κολλήσει επάνω της.

Έτσι, για ένα διάστημα, μέσα μου Τον ονόμαζα «Άεν».

Όχι γιατί πίστευα ότι αυτό ήταν το όνομά Του. Ακριβώς το αντίθετο.

Ήθελα μια λέξη που να μη μου λέει τίποτα, ώστε ο νους μου να μην προλαβαίνει να Του φορέσει μια εικόνα.

Το «Άεν» δεν σήμαινε τίποτα.

Και γι’ αυτό μπορούσε να δείχνει προς Αυτό που καμία λέξη δεν μπορούσε να περιγράψει.

Γιατί δεν με ενδιέφερε πια το όνομα.

Με ενδιέφερε Αυτό.

Αυτό που βίωσα δεν μπορούσα να το περιγράψω ως καλό ή κακό, όμορφο ή άσχημο. Αυτές είναι ανθρώπινες κατηγορίες.

Δεν ήταν σκέψη.

Δεν ήταν ιδεολογία.

Και ούτε η λέξη «ψυχή», με ό,τι εννοεί ο καθένας χρησιμοποιώντας την, μπορούσε να το χωρέσει.

Ήταν για μένα απερινόητο.

Γι’ αυτό υπάρχει μια φράση που περιγράφει καλύτερα την εμπειρία μου:Δεν βρήκα εγώ τον Θεό.Με βρήκε Εκείνος!

Και όταν συνέβη αυτό, δεν εξαφανίστηκε ο Στέλιος.

Η προσωπικότητά μου παρέμεινε. Η μνήμη μου παρέμεινε. Οι αδυναμίες μου παρέμειναν. Οι ανοησίες μου, επίσης!

Αλλά συνέβη κάτι παράξενο:

Υπήρχε ολόκληρος ο Στέλιος…

ΣΥΝ κάτι.

Και αυτό το ΣΥΝ άλλαζε το όλο.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να το περιγράψω χωρίς να το μικρύνω. Γι’ αυτό καταφεύγω σε μια εικόνα.

Φαντάσου τον άνθρωπο σαν έναν υπολογιστή.

Εγώ έχω τον δικό μου. Τον «Στέλιο».

Και έχω βάλει εκεί μέσα του κόσμου τις ανοησίες. Λάθη, φόβους, επιθυμίες, ιδέες, βεβαιότητες, μνήμες, εγωισμούς.

Και ξαφνικά έρχεται ο Τεχνικός.

Δεν πετάει τον υπολογιστή.

Δεν καταστρέφει τον Στέλιο.

Δεν σβήνει την προσωπικότητά του.

Αλλά εσύ αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είσαι μόνο το κουτί.Και κάποιες στιγμές αυτό που αντιλαμβάνεσαι γίνεται υπερβολικά πολύ.

Εκεί θυμάμαι μέσα μου σχεδόν να λέω:«Θεέ μου, χαμήλωσε λίγο το volume. Δεν το αντέχω όλο αυτό!»

Και η ένταση χαμήλωνε.

Σαν να σου δίνεται μόνο τόσο όσο μπορείς να σηκώσεις.

Δυο κλικ περισσότερο.

Όχι όλο.

Γιατί πρέπει να συνεχίσεις να είσαι άνθρωπος. Να σηκωθείς το πρωί. Να φας. Να γελάσεις. Να κάνεις λάθος. Να αγαπήσεις. Να ζήσεις.

Γι’ αυτό σήμερα, όταν ακούω ανθρώπους να μιλούν για τον Θεό, πρώτα προσπαθώ να καταλάβω:

Όταν λες «Θεός», τι εννοείς;

Τον Θεό που σου έμαθαν;

Τον Θεό που φοβάσαι;

Τον Θεό που χρειάζεσαι;

Τον Θεό που κατασκεύασε ο νους σου για να μπορέσει να πλησιάσει το άγνωστο;

Δεν περιφρονώ κανέναν από αυτούς τους δρόμους.

Ίσως να είναι γέφυρες.

Αλλά η γέφυρα δεν είναι η απέναντι όχθη.

Και ίσως το μεγάλο ανθρώπινο λάθος αρχίζει όταν φτιάχνουμε μια εικόνα του Θεού και, αντί να πούμε: «Με αυτή την εικόνα προσπαθώ να Τον πλησιάσω», λέμε: «Αυτός είναι ο Θεός».

Εκεί σταματά η αναζήτηση.

Γιατί πιστεύεις ότι βρήκες Αυτό που στην πραγματικότητα μόλις περιέγραψες.

Δεν ξέρω αν κάποιος άλλος θα βιώσει ποτέ αυτό που βίωσα. Δεν γνωρίζω αν θα το ονομάσει Θεό, μυστική εμπειρία, συνείδηση, υπέρβαση ή κάτι εντελώς διαφορετικό. Και δεν χρειάζεται να συμφωνήσει μαζί μου.

Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε για να δημιουργήσει ακόμη μία θεωρία περί Θεού.

Γιατί τότε θα έκανα ακριβώς αυτό που περιγράφω:

Θα κατασκεύαζα άλλον έναν Θεό.

Γράφτηκε για να αφήσει μία ερώτηση:

Κι αν όλα όσα πιστεύεις για τον Θεό δεν είναι ο Θεός, αλλά η ανθρώπινη προσπάθειά σου να κινηθείς προς Αυτόν;

Τότε ίσως κάποια στιγμή σταματάς να προσπαθείς να Τον χωρέσεις στον νου σου.

Και απλώς αφήνεις ανοιχτή την πόρτα.

Γιατί, τουλάχιστον όπως το βίωσα,

τον Ζώντα Θεό δεν Τον κατασκευάζεις!

Δεν Τον χωράς.

Δεν Τον κατέχεις.

Και ίσως τελικά δεν είσαι εσύ αυτός που Τον βρίσκει.

Ίσως Εκείνος βρίσκει εσένα. από Stelios Nikolaides