Μια υπέροχη ψυχή που γνωρίσαμε
και πολύ αγαπήσαμε! Δεν θα ξεχάσω την παιδικότητα του, το χαμόγελο του, την
γενναιοδωρία του! Τον βλέπω κι εγώ κάθε φορά ζωντανό στο μοναστήρι... Μα αφού
είναι ζωντανός!
"Δοξάζουμε το όνομα του
Κυρίου σε κάθε Λειτουργία! «Το όνομα Κυρίου είη ευλογημένον από του νυν και έως
του αιώνος, αμήν!» Δόξαζε ο Ιώβ τον Κύριο για ό,τι τον βρήκε στην ζωή! Και τα
καλά και όταν έχασε τα πάντα! Αυτή η ρήση του Ιώβ έγινε η ρήση κάθε ανθρώπου
και όλης της Εκκλησίας! Όλων των ανθρώπων που προσδοκούμε τα μη βλεπόμενα!
Γιατί τα βλεπόμενα, πρόσκαιρα! Τα δε μη βλεπόμενα, αιώνια! Αθάνατα! Και εμείς
θέλουμε και πρέπει να ζητούμε τα αιώνια και αθάνατα πράγματα! Τις αιώνιες και
αθάνατες αλήθειες που είπε ο Χριστός και είναι αδιάψευστες αλήθειες! Δεν
διαψεύδονται! Αλλά πράγματι πραγματώνονται, φανερώνονται στην ζωή!
Σήμερα είναι η εορτή δυο μεγάλων
αγίων: του αγίου Μύρωνος επισκόπου Κρήτης. Έζησε σε μια σπηλιά έξω από το
Ηράκλειο, ταπεινός υπηρέτης του Χριστού! Αγίασε μέσα στη ζωή της Εκκλησίας!
Αγίασε γιατί ήταν ταπεινός και αγνός. Αγράμματος! Πλην όμως είχε γνήσια,
πηγαία, ατόφια ευσέβεια, πίστη στον Χριστό! Και δεν φοβήθηκε ποτέ τίποτα και
κανέναν! Σημάδεψε με την ζωή του την Κρήτη ολόκληρη! Και αναβλύζει αγίασμα από
κει όπου ζούσε -μέσα σε αυτή την σπηλιά την χαριτωμένη στο ομώνυμο χωριό! Στον
Άγιο Μύρωνα, όπου είναι και τα λείψανα του!
Και είναι και η μνήμη του αγίου
Καλλινίκου Εδέσσης, από τους τελευταίους αγίους της Εκκλησίας μας -του πριν από
λίγα χρόνια ανακηρυχθέντος -αλλά εμείς τον εορτάζουμε τον Σεπτέμβριο στην
Ανακομιδή. Όπου είχαμε την ευλογία από τον σεβασμιότατο τότε μητροπολίτη
Εδέσσης και νυν άγιο Εδέσσης Ιωήλ, να τύχουμεν της Ανακομιδής του λειψάνου του
αγίου Καλλινίκου και να λάβουμε από τα ευλογημένα χέρια του ένα σπόνδυλο!
Ανάμεσα στους αγίους και τους
άλλους που εορτάζουμε, νεομάρτυρες, τους χιλιάδες που κάθε μέρα αναφέρονται και
δεν αναφέρονται λόγω του πλήθους των ονομάτων τους -ανάμεσα στους αγίους η
Εκκλησία μας εντάσσει τους ζώντας και κεκοιμημένους. Τα ζωντανά και κεκοιμημένα
μέλη της!
Σήμερα έχουμε τον χρόνο του
αδελφού μας Σιλουανού που ήταν ένα κομμάτι της αδελφότητος μας και ένα κομμάτι
της καρδιάς μας! Και ευχαριστούμε τον Θεό για αυτό το δώρο αυτά τα χρόνια που
τον είχαμε ανάμεσα μας στο μοναστήρι! Αεικίνητο, σεμνό, χαμογελαστό, δοτικό,
πάντοτε να προσφέρει, να θυσιάζεται και πάντοτε μέχρι τέλους με απόλυτη
αξιοπρέπεια!
Όπως ο κάθε αδελφός σε ένα
μοναστήρι και όπως ο κάθε άνθρωπος μέσα στην κοινωνία και σε μια οικογένεια
είναι ξεχωριστός και ιδιαίτερος, έτσι και ο αδελφός μας ο πατήρ Σιλουανός
υπήρξε ξεχωριστός και ιδιαίτερος! Τον μνημονεύω καθημερινά! Τον σκεφτόμαστε και
τον βλέπουμε να τριγυρίζει στο μοναστήρι… Πολλές φορές μπερδεύομαι και λέω με
το όνομα του τα ονόματα των πατέρων!
Πάντοτε τον αναζητούμε! Και
πάντοτε θα τον αναζητούμε και πάντοτε θα τον προσμένουμε! Να ανταμώσουμε στην
αιώνια την άκτιστη Βασιλεία του Θεού! Εκεί όπου θα συναντηθούμε -όχι γιατί το
πιστεύουμε αυτό και το ελπίζουμε αλλά γιατί το ζούμε «από του νυν και έως του
αιώνος» ότι είμαστε μαζί! Ζώντες και κεκοιμημένοι! Μία Εκκλησία! Μία Ποίμνη με
έναν Ποιμένα!
Οι άνθρωποι πέφτουμε στην λήθη,
δηλαδή στον μηδενισμό, στο χάος, στο σκοτάδι, όταν λησμονηθούμε! Η Εκκλησία
υπάρχει για να θυμίζει! Να αναμοχλεύει την μνήμη! Και να εντάσσει τους ζώντες
και τους κεκοιμημένους στην αιώνια Βασιλεία του Θεού! Με τα μνημόσυνα, τις
προσευχές, τις δεήσεις, την μνήμη! Μνημόσυνα, μνήματα, μνημεία… Ωραίες λέξεις!
Τις οποίες δεν θέλει σήμερα ο άνθρωπος ούτε να ακούει ούτε να χρησιμοποιεί!
Γιατί δεν θέλει να έχει σχέση με τις μνήμες!
Θέλει να ζει στην παραμύθα του!
Στο παραμύθι του, στο ψέμα του! Και εμείς ως χριστιανοί πολλές φορές
παρασυρόμαστε σε αυτό… Αλλά δεν πρέπει! Πρέπει να αντισταθούμε!
Να ζούμε και να εντάσσουμε την
ζωή και την ύπαρξη μας στην μνήμη του Θεού! Τότε γίνεται αιωνία η μνήμη μας!
Όταν εντάσσεται στην μνήμη του Θεού! Και ό,τι μπολιάζεται στον Θεό δεν πεθαίνει
ποτέ! Δεν σβήνει ποτέ! Γι’ αυτό και ο αδελφός μας, επειδή μπολιάστηκε μέσα στην
Εκκλησία, την άκτιστη Βασιλεία του Θεού, δεν θα πεθάνει! Και δεν πέθανε! Αυτό
πιστεύουμε! Και γι’ αυτό εμείς έχουμε αυτή την βεβαιότητα της προσδοκίας!
Περιμένουμε αυτό που θα έρθει
και που ήδη το βιώνουμε και το ζούμε! Την άκτιστη Βασιλεία του Θεού! Την 8η
Ημέρα!
Εύχομαι αδελφοί μου αυτή την 8η
Ημέρα, την ατελεύτητη Ημέρα της Βασιλείας του Θεού, το ατέλειωτο αυτό πανηγύρι
της χαράς της αναστάσεως που αρχίζει σε κάθε Λειτουργία και δεν τελειώνει ποτέ,
να το ζούμε μέσα στη ζωή της Εκκλησίας όσο ζούμε και αναπνέουμε σε αυτή την
ζωή!
Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο, πιο
αληθινό, πιο ζωντανό, πιο ελπιδοφόρο! Να ζούμε και να υπάρχουμε μέσα στην
Εκκλησία συν πάσι τοις έργοις! Και έτσι να αντλούμε από αυτήν και τους αγίους
δύναμη και κουράγιο να συνεχίζουμε την ζωή μας!
Και να μη το βάζουμε κάτω ό,τι
και να μας βρει! Όπως ο πατήρ Σιλουανός που εδέχτηκε με πολλή καρτερία την
ασθένεια, όπως και ο άγιος Καλλίνικος… Και εκείνος πολύ γρήγορα έφυγε… Και
δόξαζε μέχρι τέλος τον Θεό! Και αγίασε μέσα στην Εκκλησία ζώντας πάθη,
παρεξηγήσεις, συκοφαντίες! Έτσι και ο κάθε άγιος και καθένας από μας ζει και
πορεύεται μέσα στην ζωή με τους σταυρούς που παραχωρεί ο Θεός να σηκώνει! Και
που αυτοί στο τέλος μας αγιάζουν! Αν καρτερικά τους σηκώνουμε!
Εύχομαι έτσι να πορευόμαστε και
να ζούμε και να μην το βάζουμε κάτω ποτέ! Και να κοιτάζουμε όχι πίσω απλώς
-γιατί είναι καλό να θυμόμαστε- αλλά μπροστά και αιώνια!
Είμαστε πλασμένοι για την
αιωνιότητα -μην το ξεχνάμε! Να ζήσετε όλοι! Ιδιαιτέρως η μητέρα, η αδελφή, ο
αδελφός, ο πατέρας, και όλοι οι συγγενείς -και οι κατά σάρκα και οι κατά πνεύμα
του αγαπητού μας αδελφού, του μακαριστού Σιλουανού! Του μοναδικού".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου