ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΊ

Άξιόν εστίν ως αληθώς μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον

την αειμακάριστον και παναμώμητον

και μητέρα του Θεού ημών

την τιμιωτέρα των Χερουβείμ

και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ

την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσα

την όντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν!

*

Χαίρε δι’ ής η χαρά εκλάμψει, Χαίρε δι’ ής η αρά εκλείψει!

Χαίρε αστήρ εμφαίνων τον Ήλιον, Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.

Χαίρε κλίμαξ επουράνιε, δι’ ής κατέβη ο Θεός, Χαίρε γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν

Χαίρε δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα, Χαίρε παντός του κόσμου εξίλασμα

Χαίρε ότι τα ουράνια συναγάλλεται τη γη, Χαίρε ότι τα επίγεια συγχορεύει ουρανοίς

Χαίρε ανόρθωσις των ανθρώπων, Χαίρε κατάπτωσις των δαιμόνων

Χαίρε η Γη της επαγγελίας, Χαίρε εξ ής ρέει μέλι και γάλα

Χαίρε φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα, Χαίρε τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα

Χαίρε ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα, Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα,

Χαίρε Θεού αχωρήτου χώρα, Χαίρε σεπτού μυστηρίου θύρα

ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΗ!

*

Ο Bodidarma έλεγε για τον εαυτό του: «Δεν υπάρχω!»

«Όταν τα φαινόμενα διαλύονται δημιουργείται το Bodi, η υπέρτατη σοφία… Μια οφθαλμαπάτη η πραγματικότητα! Ένα όνειρο! Μια αστραπή! Η κενότητα, η ψευδαίσθηση της πραγματικότητας. Αυτό που υπάρχει και δεν υπάρχει ταυτόχρονα! Το απόλυτο, η έσχατη πραγματικότητα δεν υπάγεται σε κατηγορίες της νόησης. Στο απόλυτο δεν μπορεί να αποδοθούν προσδιορισμοί ή ιδιότητες. Δεν υπάρχει τίποτα! Σαμσάρα δεν είναι παρά μια φαινομενική πραγματικότητα. Το darma δεν έχει σχέση με τον νου. Όλη η πραγματικότητα είναι εκτός του νου! Ο νους είναι ένα μικρό όχημα που δεν τα καταφέρνει τόσο καλά. Μόνο το απόλυτο αποτελεί πραγματικότητα. Η Νιρβάνα πραγματοποιείται. Είναι το ίδιο πράγμα. Μόνο το απόλυτο, η κενότητα υπάρχει! Δεν υπάρχει ύπαρξη, δεν υπάρχει Σαμσάρα, δεν υπάρχει κάρμα, δεν υπάρχει πραγμάτωση. Δεν υπάρχει τίποτα! Όλες αυτές είναι φανταστικές καταστάσεις. Αυτός που αντιλαμβάνεται το απόλυτο, το κενό, βιώνει την πραγματικότητα. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, βυθίζεται σε μια φανταστική πραγματικότητα πλασμένη από τον νου του. Η μόνη δυνατότητα να καταλάβει, είναι τα όρια της πραγματικότητας που έχει πλάσει!»

Αυτά λέει ο εαυτός Σου-Bodidarma της 28^ης δυναστείας!

Η ιλαρότητα και η ευφροσύνη του Ελληνικού φωτός!

H συνταρακτική ποιότητα και ένταση του Ελληνικού φωτός είναι συνεχές, αδιάλειπτο «χτύπημα ζωής» στην κάθε μας μέρα! Πώς να σκοτεινιάσεις μέσα σε τόσο φως; Η συνείδησή μας πάμφωτη σαν καλοκαίρι, όπως λέει ο Ελύτης... Όποιος δεν έχει ζήσει το ελληνικό καλοκαίρι δεν γνωρίζει την ιλαρότητα και την ευφροσύνη του Φωτός! Το φως πέφτει πάνω σου τόσο άμεσα που εισβάλλει εντός χωρίς να μπορείς να του αντισταθείς! Οι Έλληνες είναι καταδικασμένοι από το Φως να μην πιάσουν ποτέ κακιά σκουριά… «Αείποτε παίδες» μας αποκάλεσε το ιερατείο των μυστών της Αιγύπτου στον Πλάτωνα. Είμαστε παιδιά, με όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα των παιδιών! Επιλεγμένοι εντούτοις από την θεϊκή βουλή να στεγάζουμε στην όμορφη και παράξενη πατρίδα μας το πιο συνταρακτικό φως της γης! Το φως αυτό γέννησε τον Λόγο, την Τέχνη, έκανε το μυστήριο διαυγές! Παρ’ όλες τις ανεπιτυχείς απόπειρες μες στους αιώνες να σβήσει αυτή η γενιά των θεών, με πρόσφατη την αήθη επίθεση ισοπέδωσης στο όνομα της παγκοσμιοποίησης των αγορών, δεν είναι ακόμα κατανοητό στο κουτό μυαλό των ερπετών της γης πως η χώρα αυτή είναι θεοφόρα! Γεννά θεούς! Και πως δεν είναι ένας ακόμη αριθμός στον χρηματιστηριακό τους τζόγο! Το βέβαιο είναι ότι η Ύβρις προκαλεί την Νέμεση! Η εκδίκηση της Ελλάδας είναι το ΦΩΣ της! Και η ιλαρότητα και ευφροσύνη που το ΦΩΣ αυτό χαρίζει στους Έλληνες, κάτω από όλες τις συνθήκες και περιστάσεις! Είμαστε από καλή γενιά! Τίποτα λιγότερο από ζήτημα φωτός!

*

Ηλίας, ο μεθυσμένος από Θεό!

Ο Ηλίας μου ήταν άνθρωπος της χαράς! Μονίμως «φτιαγμένος»! Μεθυσμένος από Θεό! Όχι απλώς δεν ήταν μελαγχολικός, αλλά μονίμως ήταν high! Ποτέ δεν τον είδα να σκοτεινιάζει. Ήθελε πάντοτε να κάνει τους ανθρώπους να γελάνε! Με το που έβλεπε κάποιον, αδιακρίτως, τον βούταγε και έδινε παράσταση, ανάλογα με την περίπτωση! Ηθοποιός, καραγκιόζης του Θεού γινόταν μέχρι  να βρει το σημείο του άλλου, να  τον ξεκλειδώσει, να τον χαλαρώσει, να τον κάνει να γελάσει! Έλεγε απίστευτες ιστορίες… Δεν ξεχώριζε κανέναν άνθρωπο. Δεν το έκανε επιλεκτικά, ή μόνο με κάποιους που του άρεσαν! Δίποδο να έβλεπε, και το βούταγε κατ’ ευθείαν! Όπου και να ήταν! Έξω από το κότερο του Βαρδινογιάννη είχε το μαγκάλι του και έψηνε σουβλάκια και τα κερνούσε στους περαστικούς! Τάιζε τους κοτεράδες! Ελεημοσύνη στους πλούσιους, όπως λέει ο άγγελος. Αυτονών η ψυχή εξάλλου την χρειάζονται περισσότερο! Ο Ηλίας τους έφερνε αμηχανία, όμως τον πήγαιναν. Ένα άλλο απίστευτο πράγμα είναι πώς του έφταναν τα λεφτά του! Λες και τα πολλαπλασίαζε η ευλογία του Θεού! Ήταν άρχοντας! Κερνούσε, χάριζε, έδινε ατέλειωτα! Και ήταν πάντα χορτασμένος, πάντα ευχαριστημένος, πάντα γεμάτος, πάντα με το «δόξα σοι»! Τον ακολουθούσε η αφθονία! Να μην τελειώνουν αυτά τα κεμπάμπ; Τα κεράσματα; Τα παγωτά; Ερχόταν στο σπίτι και μας έφερνε κιβώτια παγωτά! Τα παιδιά τα μοίραζαν στην γειτονιά! Κιβώτια μπισκότα, αναψυκτικά! Πήγαινε στο Δαφνί, στο τρελοκομείο, φαγητά, τσιγάρα… Όπως και ο άγγελος, τραγουδούσε! Έπαιζε και φλογέρα… Τι μαντινάδες μας έλεγε, τι ιστορίες σούφικες… Παραμυθάς! Για μένα, ο Ηλίας ήταν το βάμμα του ηλιοτροπίου. Η ένδειξη για το πώς είναι τα πράγματα! Σπάνια να είδα έναν ή δύο ανθρώπους όλα αυτά τα χρόνια που να του αντιστάθηκαν! Ακόμα και τα τέρατα τα άνοιγε! Δεν μπορούσαν να του αντισταθούν! Σε όλους έκανε κάτι μέσα στην ψυχή τους! Αλλά έμπαινε πιο κάτω και από το κάτω προκειμένου να κερδίσει κάποιον! Τού έκανε ό,τι καραγκιοζιλίκι τον ενέπνεε ο Θεός που θα μπορούσε να τον ταρακουνήσει, να τον βγάλει από την κακομοιριά και την μιζέρια! Ήταν μιας σχολής, με συγκεκριμένη από Θεού αντίληψη. Έκανε τα πάντα μέχρι να σε κάνει να γελάσεις! Να σου πάρει το βάρος! Δεν του ξέφευγε κανείς! Εν τω μεταξύ τους τά ’χωνε κιόλας! Αυτός τους έπαιρνε το βάρος, αλλά εκείνοι βεβαίως το ξανάπαιρναν πίσω! Έστω για λίγο όμως τους χαλάρωνε, τους ελευθέρωνε από την μέγγενη του νου! Πάντως δεν μάσαγε τα λόγια του! Όπως ακριβώς και η Νίκη με την οποία έμοιαζαν σαν δυο σταγόνες νερό. Αυθεντικά λαϊκοί άνθρωποι, αληθινοί 100%. Ο Ηλίας μιλούσε ευθέως! Με παρρησία! Θυμάμαι κάποιον που έβγαλε ένα CD και έγραφε για τον Ηλία ότι ήταν «Τουρκοκρητικός». Έπαθε αμόκ! Δεν μπορούσε να ακούει καν την λέξη Τούρκος! Τού ’παιξε τέτοιες κατάρες που ούτε να τις επαναλάβω μπορώ. Εγώ είχα σκάσει στα γέλια! Αφού λοιπόν ξεθύμανε, άρχισε να τις μαζεύει: «Θεέ μου και μη μ’ ακούς! Θεέ μου και συχώρα τόνε!» Σε ό,τι έκανε, έλεγε: «Εγώ βάνω τη χέρα μου και ο Θεός το θέλημά του!» Δεν έκανε τίποτα, μα τίποτα, χωρίς να επικαλεστεί τον Θεό! Φαγητό βάζαμε στο φούρνο, και πάντοτε έλεγε: «Μπεσμ Αλλάχ Ελραχμάν Ελραχίμ!» Στο όνομα του πολυέλαιου και πολυεύσπλαχνου Θεού! Είχε ακτημοσύνη χωρίς όρια! «Ευτυχώς απού δεν δίνονται τα μάτια! Γιατί θελ’ άμαι από καιρού στραβός!» Δεν κρατούσε τίποτα! Και τι έμαθαν απ’ αυτόν; Τίποτα! Εντούτοις τους άγγιξε! Εγώ πάντως έμαθα! Για μένα  τον έστειλε ο Θεός! Ήταν τέτοιο συνταραχτικά φυσικό, υγιές στοιχείο, που με γείωνε, με κρατούσε, επειδή ακριβώς ήμουν αιθεροβάμων, «διανοούμενη» (ευτυχώς όχι μόνον). Ένιωθα το πνευματικό μέγεθος του Ηλία δίπλα μου, καθώς με γείωνε σ’ αυτήν την φυσική πραγματικότητα προτάσσοντας διαρκώς την απόλυτη βεβαιότητα του Θεού, και μου επέτρεπε να δω τον βαθμό της αρρώστιας των ανθρώπων χωρίς να με ξεγελούν ή να με γοητεύουν! Τον Ηλία, δεν μπορούσε κανείς να τον ξεγελάσει. Δεύτερο βλέμμα δεν χρειαζόταν να ρίξει για να καταλάβει τι ρόλο παίζει ο καθένας. Ήταν εντούτοις παιδικός, και συνταρακτικά άμεσος με όλους! Ποτέ δεν αποθαρρύνθηκε από την κακία! Έκανε κατά μέτωπο επίθεση ζωής διεισδύοντας στα τρίσβαθα του άλλου! Είχε άπειρη εμπιστοσύνη στον Θεό, στο καλό! Δεν θεωρούσε τον εαυτό του καθόλου θύμα, μόνο ευλογημένο, με όσα κύματα κι αν τον κουκούλωσαν στην ζωή του, όπως έλεγε. Μου έκανε εντύπωση όταν είδε μια φορά έναν ανάπηρο, τι είπε. Κάτι φαινομενικά σκληρό, αλλά εντέλει αληθινό: «Είναι ψυχή με κουσούρι γι’ αυτό τον ήκαμε ο Θεός ανάπηρο! Για να το βλέπει και να διορθωθεί!» Μέσα σου δηλαδή είναι το κουσούρι, και ο Θεός σου το βγάζει απέξω! Άρα ουδείς «αθώος», όπως θέλουν να σκέπτονται οι αφελείς διανοούμενοι. Το σύμπαν αυτό έχει νοημοσύνη! Τίποτα δεν γίνεται χωρίς λόγο! «Θεέ μου μεγαλοδύναμε, μεγάλο το όνομά σου, φύλλο δεν πέφτει από δεντρί δίχως το θέλημά σου!» Έλεγε για τον γάμο: «Καλιά η κατσαρόλα νά ’ναι σκεπασμένη παρά αξεσκέπαστη!» Είχε όμως τεράστια κατανόηση για τα ανθρώπινα! Πίστευε πως τον έρωτα ο Θεός τον φυτεύει στις καρδιές, και γι’ αυτό δεν ένιωθε καμιά ενοχή μέσα του, ούτε ενοχοποιούσε τους άλλους αν ήταν πράγματι ερωτευμένοι. Θυμάμαι κάποτε που ο μεγάλος του γιος, παντρεμένος με μια πολύ καλή γυναίκα και μ’ ένα τσούρμο παιδιά, ερωτεύτηκε μιαν άλλη γυναίκα και συνήψε δεσμό μαζί της. Ο Ηλίας δεν τον κατηγόρησε! Και όχι από αντρική αλληλεγγύη! Καθόλου μάλιστα. Ήταν πολύ στενοχωρημένος που είχε έρθει σε τέτοια δυσκολία το σπιτικό του. Μού ’λεγε όμως πως ο Θεός που έδωσε τον έρωτα στον γιο του, θα του δώσει και την λύση! Μ’ αγαπούσε συνταραχτικά! Έλεγε πως γι’ αυτόν πρώτα ήταν η νονά του, και μετά ο Θεός! Το έλεγε στην ίδια του την οικογένεια: «Από την μια είναι η γυναίκα μου, τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου, ο κόσμος όλος, ο Θεός μου, και από την άλλη η νονά μου!» Έλεγε πως αυτό που νιώθει για μένα είναι κάτι θεοτικό! «Το ένα φως ήσμιξε με το άλλο φως! Φως στο φως είναι η αγάπη!» Μού’ λεγε πολλές φορές: «Αν δεν ακούσω την εμιλιά σου δεν ανοίγουν τα αυθιά μου μήτε τα μάθια μου…» Ποτέ μου δεν τον ζήτησα και να μην έρθει! Της καλής στιγμής ψυχή! Πάντα κοντά μου τα δώδεκα χρόνια που έζησε στην Ελλάδα! Μαζί μπήκαμε στο καινούργιο  σπίτι τότε, και στολίσαμε το χριστουγεννιάτικο δέντρο, μαζί γιορτάσαμε με μαντινάδες και τσικουδιές χρόνια μετά ένα άλλο ευλογημένο χώρο… Μαζί, μέσα σε ξεκαρδιστικά γέλια και τραγούδια κουβαλήσαμε στα Χανιά σ’ ένα αμάξι (!) έναν ολόκληρο εξοπλισμό… Στις γέννες μου ήταν παρών! Στον θάνατο του πατέρα μου ήταν παρών. Εκείνος του έκλεισε τα μάτια. Στον θάνατο της αγαπημένης μου Μαρί ήταν παρών. Τότε πραγματικά τον χρειάστηκα. Είχα καταρρεύσει… Θυμάμαι που πηγαίναμε στην κηδεία, ήμουν πολύ εξαντλημένη -δεν είχα βάλει μπουκιά στο στόμα μου- και μου λέει: «Σταμάτα σ’ ένα φούρνο να πάρουμε κάτι να φάμε!» Εγώ θύμωσα και τον μάλωσα: «Δεν ντρέπεσαι, τέτοια στιγμή να μου λες να φάμε;» Και η απάντησή του: «Αν θέλεις του λόγου σου να ποθάνεις, ξά’σου, εγώ θα κατέβω και θα πάρω κάτι να φάω!» Ήταν σοκαριστική η δύναμη της ζωής μέσα του! Στην πραγματικότητα, ο σεβασμός του προς την ζωή! Ήταν άγιο δεδομένο πως ο Θεός θέλει να ζούμε, γι’ αυτό πρέπει να τιμούμε την ζωή, και πως εκείνος θα μας πάρει όταν ο ίδιος το θελήσει! Ο θάνατος δεν τον απασχολούσε καθόλου γιατί αγαπούσε την ζωή! Και την ζούσε εντελώς, «έστιβε» κάθε στιγμή για να της βγάλει όλη την δυνατή χαρά… Ούτε έκλαιγε κανέναν που πέθαινε! Ήταν βέβαιος πως ο Θεός ξέρει τι κάνει, αφού στα χέρια του είναι όλο το παιγνίδι της ζωής. «Ως η ζωή κι ο θάνατος!» έλεγε. «Μαρία μου, μη μπα και σκεφτείς ποτέ πως ο Θεός κάτι δεν μου χάρισε, πως κάτι στερήθηκα, κάτι δεν έζησα! Όλα μου τά ’δωκε! Είμαι χορτασμένος και ευχαριστησμένος μέσα από την ψυχή μου!» Αυτός ήταν ο λατρεμένος μου Ηλίας… Έλεγε στην μάνα μου, στον πατέρα μου, στην αδελφή μου, σε όλο μου το περιβάλλον: «Καλοί είστε και του λόγου σας, αλλά σαν την νονά μου δεν είστε! Καθένας στο σκαλούνι του!» Τους τρέλαινε! «Μαρία, αν με ρωτήσουν τι χρώμα έχουν τα μάτια σου δεν ξέρω! Δεν τά ’χω δει ποτές μου! Γιατί κάθε φορά που γυρίζω να σε κοιτάξω, βλέπω ένα φως!» Και δεν το έλεγε ποιητική αδεία: κάτι ζούσε πολύ ισχυρό. Δώδεκα χρόνια έζησε ανάμεσά μας ως υπηρέτης! Ερχόταν στο σπίτι και με βοηθούσε στις δουλειές του σπιτιού, γιατί τότε ήμουν μόνη. Τινάζαμε τα χαλιά κ.λπ. Ερχόταν, γέρος άνθρωπος, και με υπηρετούσε! Ήρθε για να μας υπηρετήσει! Να ξεσκατίσει τα παιδιά, να τα χορέψει στα γόνατα του, να τους τραγουδήσει μαντινάδες… Αυτή η ψυχή ήρθε ως υπηρέτης κοντά μας! Ο μόνος! Όλοι ενοχλούνταν που μου είχε αυτή την λατρεία! «Καλός είσαι και του λόγου σου, μα σαν την νονά μου δεν είσαι!» Ποιος άντεχε να το ακούει! Και τους αγαπούσε όλους πραγματικά. Ήταν τέτοια μαρτυρία Θεού για όλο αυτό τον κόσμο! Σ’ έπιανε απ’ τον λαιμό και σε έβαζε επί τόπου μες στην καρδιά του Θεού! Δεν του γλίτωνε κανείς! Πολλούς συντάραξε! Τι πήραν άραγε από τον Ηλία; Τι κράτησαν; Τα λόγια του, το κέφι του, την μαγική του δύναμη; Πάντως όλους τους διαπέρασε κάτι: μια ισχυρή μαρτυρία Θεού! Όλους!

*

Το παρελθόν γράφεται ΤΩΡΑ! Όπως και το μέλλον!

O σατανάς ένα πράγμα θέλει: να σου αφαιρέσει την Δύναμη του ΤΩΡΑ! Την Δύναμη που αλλάζει τα πάντα! Την Δύναμη που αλλάζει όχι μόνο την δική σου ιστορία, αλλά και την ιστορία του κόσμου! Οτιδήποτε ασύμβατο προς το Φως το σαρώνει το σύμπαν ως μηδέποτε υπάρξαν! Είμαστε εδώ για να γράψουμε μια καινούργια ιστορία! Το παρελθόν και το μέλλον θα ξαναγραφούν σύμφωνα με την βούληση των όντων του Φωτός! Ως ιστορία Φωτός! Εμείς αποφασίζουμε για την ιστορία! Και η αιώνια επιλογή μας είναι το Φως! Εσύ είσαι μαζί μας ή εναντίον μας;

*

Μα τι ήρθαμε σ’ αυτή την ζωή να πούμε άλλο από το σ’ αγαπώ…

Έζησες την αγάπη; Το μόνο που μένει είναι η αγάπη! Τι αγάπη έδωσες, τι αγάπη μοιράστηκες! Είναι το μόνο που νικά τον θάνατο! Η αγάπη! Κήδεψα ανθρώπους που αγάπησα πάρα πολύ, και το μόνο που με παρηγόρησε σε ανθρώπινο επίπεδο είναι ότι τους αγάπησα και με αγάπησαν! Συναντηθήκαμε αγαπητικά! Έγινε η Συνάντηση! Η συνάντηση της αγάπης! Αυτό είναι το μόνο που νικά το θάνατο! Ο θάνατος είναι η μη αγάπη! Τότε σε νικά ο θάνατος! Μια στιγμή επικοινωνίας καταργεί τον θάνατο! Ένιωσα τόσο βαθιά ότι ανταλλάξαμε το μήνυμά μας, που όταν έφυγαν ήμουν ήσυχη. Συναντηθήκαμε! Ανταλλάξαμε την ιερή λέξη «σ’ αγαπώ!» Πέταξε ως την ψυχή μου η αγάπη τους, όπως και η δική μου αγάπη πέταξε ως την δική τους ψυχή. Ενωθήκαμε! Μα τι ήρθαμε σ’ αυτή την ζωή να πούμε άλλο από το σ’ αγαπώ… Πραγματικά δεν ήρθαμε να πούμε τίποτα άλλο! Και όχι με λόγια… Έγινε η Συνάντηση; Νικήθηκε ο θάνατος! Έλεγε ο Ηλίας μου: «Μαρία μου, ποτέ σου να μη με κλάψεις! Ετούτηνα τη στιγμή να ποθάνω, να ξέρεις ότι είμαι ο πιο ευχαριστησμένος άθρωπος στον κόσμο! Δεν υπάρχει τίποτα που να μην μου τό ’δωκε ο Θεός ο μεγαλοδύναμος! Είμαι ευχαριστησμένος από τση εφτά πατωσές τση γης ως τση εφτά πατωσές του ουρανού! Δεν υπάρχει ποτέ τίποτα που να ζήτηξα από του Θεού μου και να μη μου το δώσει! Ο Θεός αργεί μα δεν ξεχνά! Όπου πατώ, πατεί ο Θεός! Μη φοβηθείς τον θάνατο, Μαρία μου! Πιο δίκαιο από τον θάνατο δεν υπάρχει! Ο χάρος για να μην τόνε βρίζουνε, έδωκε την αφορμή! Ως η ζωή κι ο θάνατος!» Εννοούσε πως ο Θεός μας δίνει το δώρο της ζωής και γι’ αυτό δεν πρέπει να του παραπονεθούμε, να του ζητήσουμε τον λόγο γιατί μας παίρνει! Αφού μας τό’ δωσε το δώρο της ζωής! Ζήσαμε! «Ο εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγε…» Δεν σε νοιάζει να πεθάνεις, όταν ξέρεις ότι θα πας στον Πατέρα σου!

Ο Ραφαήλ θα σπάσει το δρεπάνι του θανάτου, αν το επιτρέψουν οι άνθρωποι! Είναι ο μόνος που μπορεί να το κάνει! Και το ανήγγειλε: την αειζωία! Ο Χριστός εξάλλου νίκησε τον θάνατο!

*

8.11.2011, των Αρχαγγέλων

Οραματισμός

Είμαι Φως, είμαι αγάπη, είμαι χαρά! Η δύναμη του Θεού προστατεύει και διατηρεί τον νου μου κρυστάλλινο, σοφό, έξυπνο και απλό. Το φως του Θεού πυρπολεί την καρδιά μου και νιώθω αγάπη για όλα τα πράγματα γύρω μου. Η σοφία του Θεού ενεργοποιεί το σώμα μου, το ισχυροποιεί, το θεραπεύει και το γεμίζει ενέργεια. Είμαι φως! Είμαι αγάπη! Είμαι χαρά! Με την δύναμη των αγίων αγγέλων πλημμυρίζω από αγαθά συναισθήματα. Είμαι φως! Είμαι αγάπη! Είμαι χαρά! Η δύναμη του Θεού, με θέλει άνθρωπο στην γη που θα μετατραπεί σε άγγελο! Έχω αγνότητα, καλοσύνη, φωτεινότητα και αγάπη για ό,τι με περιβάλλει! Εκπέμπω ηλιακό φως! Ο νους μου κρυστάλλινος προστατεύεται από την δύναμη του Θεού! Η καρδιά μου είναι ηλιακή, το σώμα μου είναι πανίσχυρο! Είμαι Φως! Είμαι Αγάπη! Είμαι χαρά! Είμαι άγγελος του Θεού σε ανθρώπινο σώμα! Τέλειος άνθρωπος, τέλειος άγγελος! Απλός, ταπεινός, δυνατός! Η δύναμη του άγιου Θεού προστατεύει τον νου μου! Τον διατηρεί κρυστάλλινο, πεντακάθαρο, άγιο, τέλειο! Το φως του άγιου Θεού πλημμυρίζει την καρδιά μου. Την κρατάει λαμπερή, ισχυρή, φωτοβόλα! Και η δύναμη του Θεού πλημμυρίζει το σώμα μου, το γεμίζει ενέργεια και το προστατεύει. Το φως του Θεού με προστατεύει. Ό,τι κοιτά, το κοιτώ με αγάπη! Ό,τι ακούω, το ακούω με αγάπη. Προσφέρω! Συγχωρώ! Συνδράμω! Εκτελώ το άγιο έργο του Θεού! Είμαι το φως του Θεού στην γη! Έχω αγάπη για όλους και όλα! Είμαι νέος, καινούργιος, όπως ο Θεός θέλει. Η άγια Δύναμη του Θεού καθαρίζει τον νου μου! Είμαι παιδί του Θεού! Είμαι θαύμα! Δεν επιτίθεμαι στον κόσμο! Συγχωρώ τον κόσμο! Συγχωρώ τα πάντα! Είμαι μαζί με όλους! Αγαπώ τα πάντα! Ευλογώ τα πάντα! Παρόλα αυτά είμαι έξυπνος και ξέρω να προφυλάσσομαι από ό,τι δεν είναι για το καλό το δικό μου και των άλλων.

Είμαι φως! Είμαι αγάπη! Είμαι χαρά!