ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Πολλὲς φορὲς πιστεύουμε ὅτι κάποιος μπορεῖ νὰ μᾶς ἀγαπήσει πραγματικὰ ἐπειδὴ εἴμαστε ὄμορφοι, ἱκανοί, ἢ ἐπειδὴ τοῦ προσφέρουμε πράγματα καὶ τὸν εὐχαριστοῦμε.

Ὅμως ἡ ἀνθρώπινη ἀγάπη, ὅταν εἶναι ἀποκομμένη ἀπὸ τὸν Δημιουργό της, καταλήγει νὰ μοιάζει μὲ μία καλοστημένη θεατρικὴ παράσταση.

Εἴμαστε σὰν ἐκείνους τοὺς ἠθοποιοὺς ποὺ ὅταν τελειώσει ἡ παράσταση καὶ κατέβει ἡ αὐλαία, ἔχουν ταυτιστεῖ τόσο πολὺ μὲ τὸν ρόλο τους, ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι αὐτοὶ οἱ ρόλοι καὶ στὴν καθημερινότητά τους.

Ζοῦμε σὲ μία ψευδαίσθηση, παίζοντας ρόλους ἁπλῶς γιὰ νὰ εἴμαστε ἀρεστοὶ καὶ νὰ παίρνουμε ἐπιβεβαίωση. Ὅλο αὐτὸ ὅμως τελικὰ εἶναι ἁπλῶς γιὰ νὰ εἴχαμε νὰ λέγαμε. Μία ψευδαίσθηση ποὺ νομοτελειακὰ κάποτε γκρεμίζεται, ἀφήνοντας πίσω της πόνο καὶ κενό.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι μία καὶ κρύβει μέσα της τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀγαπήσεις ἀληθινὰ κανέναν, καὶ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ σὲ ἀγαπήσει ἀληθινά, ἂν αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲν περάσει πρῶτα μέσα ἀπὸ τὸν Ζῶντα Θεό.

Ἔξω ἀπὸ Αὐτὸν καὶ τὴν ἱερή Του ματιά, καμία ἀγάπη δὲν ἔχει ρίζες. Χωρὶς Ἐκεῖνον, ἡ ἀγάπη εὔκολα γίνεται ἰδιοτέλεια, ἀνάγκη καὶ προσκόλληση. Γίνεται ἕνα φτωχὸ θέατρο ἀνταλλαγῆς συναισθημάτων ὅπου ὁ καθένας ψάχνει νὰ γεμίσει τὸ δικό του ἄδειο δοχεῖο.

Γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς καλούμαστε νὰ ἀγαπᾶμε τοὺς πάντες διαμέσου τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἀγαπᾶς τὸν ἄλλον μέσα ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ Χριστοῦ, δὲν περιμένεις ἀντάλλαγμα.

Δὲν τὸν ἀγαπᾶς γιὰ αὐτὸ ποὺ σοῦ προσφέρει, ἀλλὰ γιὰ αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ εἶναι: μία αἰώνια, πολύτιμη ψυχὴ πλασμένη ἀπὸ τὸ ἴδιο Φῶς.

Αὐτὴ ἡ ἀγάπη δὲν τελειώνει ὅταν σβήσουν τὰ φῶτα τῆς σκηνῆς. Δὲν φθείρεται, δὲν ἀπαιτεῖ, δὲν φυλακίζει καὶ δὲν πληγώνει.

Μὴν ψάχνεις τὴν ἀγάπη στοὺς ἀνθρώπινους ρόλους καὶ στὰ προσωπεῖα τῆς καθημερινότητας. Βρὲς τὴν Πηγὴ τῆς Ἀγάπης, ἑνώσου μαζί Της, καὶ τότε θὰ δεῖς ὅτι μόνο ὅταν ἀγαπᾶς διαμέσου τοῦ Θεοῦ, ἀγαπᾶς ἀληθινά. Ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι ἁπλῶς μία παράσταση ποὺ φτάνει στὸ τέλος της. από Stelios Nikolaides

*

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΨΕΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ: ΓΙΑΤΙ ΝΙΩΘΕΙΣ ΟΤΙ ΕΧΕΙΣ ΑΡΓΗΣΕΙ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΛΥΤΡΩΘΕΙΣ

Αὐτὸ τὸ θέμα δὲν εἶναι ἁπλῶς ψυχολογία, εἶναι ἡ ἀπάντηση στὸ μόνιμο ἄγχος ποὺ νιώθουμε ὅλοι μας καθημερινά.

Φίλε μου, ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ ὅπου ὅλοι τρέχουν πανικόβλητοι. Κοιτᾶμε τὰ ρολόγια μας, τὰ ἡμερολόγιά μας καὶ νιώθουμε ἕναν μόνιμο κόμπο στὸ στομάχι. Νιώθουμε ὅτι «ἔχουμε ἀργήσει», ὅτι «χάνουμε τὸν χρόνο μας», ὅτι θὰ ἔπρεπε νὰ εἴμαστε ἤδη κάπου ἀλλοῦ.

Αὐτὸ τὸ ἀσφυκτικὸ ἄγχος ὅμως δὲν εἶναι δικό σου. Εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα ἑνὸς τεράστιου κοινωνικοῦ ψέματος ποὺ μᾶς ἔμαθαν γιὰ τὸ πῶς νὰ μετρᾶμε τὴ ζωή μας.

Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΕΥΘΕΙΑΣ ΓΡΑΜΜΗΣ

Στὸν σύγχρονο, βιομηχανικὸ κόσμο, μάθαμε νὰ βλέπουμε τὸν χρόνο σὰν μία εὐθεία γραμμή.

Πιστεύουμε ὅτι τὸ παρελθὸν πέθανε, τὸ παρὸν εἶναι ἁπλῶς ἕνα πιεστικὸ σκαλοπάτι καὶ τὸ μέλλον εἶναι ὁ μοναδικὸς στόχος ὅπου πρέπει νὰ φτάσουμε γρήγορα.

Μετρᾶμε τὴ ζωή μας μὲ προθεσμίες. Λέμε γιὰ παράδειγμα, «εἶμαι τριάντα ἢ σαράντα χρονῶν καὶ δὲν ἔχω καταφέρει ἀκόμα αὐτὰ ποὺ πρέπει, ἔμεινα πίσω».

Αὐτὸς ὁ Γραμμικὸς Χρόνος εἶναι ἡ ρίζα τῆς κατάθλιψης καὶ τοῦ σημερινοῦ ἐξουθενωτικοῦ burnout. Μᾶς κάνει νὰ βλέπουμε τὴ ζωὴ σὰν ἕναν ἀγώνα δρόμου ὅπου ὅλο χάνουμε, νὰ τρέμουμε τὰ γηρατειὰ καὶ νὰ νομίζουμε ὅτι ἂν δὲν παράγουμε κάτι συνεχῶς, δὲν ἀξίζουμε τίποτα.

Η ΙΕΡΗ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ

Οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας ὅμως, σὲ ὅλους τοὺς μεγάλους πολιτισμοὺς καὶ τὶς παραδόσεις, γνώριζαν μία ἄλλη, βαθύτερη ἀλήθεια. Γι' αὐτοὺς ὁ χρόνος δὲν ἦταν εὐθεία, ἀλλὰ Κύκλος. Δὲν ρωτοῦσαν «τί χρονιὰ ἔχουμε», ἀλλὰ «σὲ ποιὰ ἐποχὴ βρισκόμαστε».

Στὸν Κυκλικὸ Χρόνο τίποτα δὲν χάνεται καὶ τίποτα δὲν τελειώνει ὁριστικά. Ὅλα ἐπιστρέφουν. Ὅπως οἱ ἐποχὲς τοῦ ἔτους καὶ οἱ φάσεις τῆς σελήνης, ἔτσι λειτουργοῦν καὶ τὰ μαθήματα τῆς ψυχῆς μας.

Αὐτὸ ἐξηγεῖ κάτι συγκλονιστικὸ ποὺ ὅλοι ἔχουμε ζήσει. Ἔχεις ἀναρωτηθεῖ ποτὲ γιατί προσελκύεις ξανὰ καὶ ξανὰ τοὺς ἴδιους τοξικοὺς ἀνθρώπους ἢ τὶς ἴδιες προβληματικὲς καταστάσεις;

Ὁ Γραμμικὸς Χρόνος θὰ σοῦ πεῖ ὅτι «κάνεις λάθος, εἶσαι ἀποτυχημὲνος καὶ χάνεις τὰ χρόνια σου». Ὁ Κυκλικὸς Χρόνος ὅμως σοῦ λέει κάτι ὑπέροχο: Τὸ τραῦμα ἐπιστρέφει ἁπλῶς γιὰ νὰ θεραπευτεῖ.

Ὁ κύκλος τῆς ζωῆς ἐπαναλαμβάνει τὸ σκηνικὸ μέχρι νὰ πάρεις τὸ μάθημα, νὰ ἀλλάξεις ἀντίδραση καὶ νὰ ἀνεβεῖς σπειροειδῶς ἕνα ἐπίπεδο πάνω.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΚΑΙ Η ΛΥΤΡΩΣΗ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα τῆς ἐποχῆς μας εἶναι ὅτι ἔχουμε Κυκλικὰ Νευρικὰ Συστήματα φτιαγμένα γιὰ περιόδους δράσης ἀλλὰ καὶ περιόδους βαθιᾶς ξεκούρασης, καὶ ὅμως ἀναγκαζόμαστε νὰ ζοῦμε σὲ ἕναν Γραμμικὸ Κόσμο ποὺ ἀπαιτεῖ νὰ εἴμαστε μόνιμα πιεσμένοι καὶ παραγωγικοί.

Ποιὰ εἶναι ἡ λύση; Πῶς ἀπελευθερωνόμαστε; Δὲν χρειάζεται νὰ ἀπορρίψουμε τὸν σύγχρονο κόσμο, ἀλλὰ νὰ ἀλλάξουμε ριζικὰ τὴν ὀπτική μας.

Χρησιμοποίησε τὸ ρολόι μόνο γιὰ νὰ προλάβεις τὸ ραντεβού σου καὶ νὰ ὀργανώσεις τὶς ἐξωτερικὲς σου δουλειές. Ἀλλὰ χρησιμοποίησε τὸν Κύκλο γιὰ νὰ ἑρμηνεύσεις τὸν ἐσωτερικό σου κόσμο.

Ὅταν νιώθεις ὅτι ἔχεις βαλτώσει καὶ δὲν ἔχεις ὄρεξη γιὰ τίποτα, μὴν κρίνεις σκληρὰ τὸν ἑαυτό σου. Πὲς ἁπλά: «Τώρα διανύω τὸν χειμώνα μου. Μαζεύω δυνάμεις ἐσωτερικά. Ἡ ἄνοιξη ἔρχεται».

Ὅταν πιάνεις τὸν ἑαυτό σου νὰ γυρίζει πίσω σὲ παλιὰ τραύματα ἢ ἀναμνήσεις, μὴν λὲς ὅτι ἔκανες βήματα πίσω καὶ κόλλησες. Κατάλαβε ὅτι προχωρᾶς στὸ μέλλον, μόνο ὅταν θεραπεύεις πρῶτα τὰ κενὰ τοῦ παρελθόντος.

Προχωρᾶμε πρὸς τὰ ἔξω, ἀλλὰ ἐπιστρέφουμε συνεχῶς πρὸς τὰ μέσα γιὰ νὰ πάρουμε δύναμη.

Δὲν ἔχεις ἀργήσει πουθενά, φίλε μου. Κανεὶς δὲν ἔχει ἀργήσει. Ἁπλῶς φτάνεις ἀκριβῶς τὴ σωστὴ στιγμὴ στὸν νέο κύκλο ποὺ σὲ περίμενε ἀπὸ πάντα γιὰ νὰ σὲ ἀνυψώσει.

Καλωσόρισες στὸν ἀληθινό σου χρόνο! από Stelios Nikolaides