Ἡ Ἀρχέγονη Ἑλληνικὴ Ἀποστολή: Μιὰ Φλόγα ποὺ δὲν σβήνει ποτέ!

Ὑπάρχει κάτι ποὺ οἱ Ἕλληνες κατάλαβαν πρὶν ἀπὸ ὅλους, κάτι ποὺ δὲν χωράει σὲ σύνορα, δὲν περιορίζεται σὲ αἷμα καὶ δὲν φυλακίζεται σὲ χάρτες.

Δὲν ἦταν ἁπλῶς μιὰ καταγωγή, ἦταν μιὰ Ἀποστολή. Μιὰ ἱερὴ, κοσμογονικὴ εντολὴ νὰ φέρει ὁ ἄνθρωπος τὸ Φῶς στὸν κόσμο.

Στὸν πυρήνα τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν κατοικεῖ ἡ δύναμη τῆς επιβολῆς, οὔτε ἡ ματαιοδοξία τῆς κατάκτησης. Κατοικεῖ ὁ Λόγος.

Οἱ προγονοί μας πίστευαν πὼς ὁ κόσμος εἶναι ζωντανός, πὼς τὸ σύμπαν αναπνέει καὶ πὼς ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνα βιολογικὸ ατύχημα, ἀλλὰ φορέας μιᾶς θεϊκῆς σπίθας.

Αὐτὴ ἡ σπίθα εἶναι ἡ ευθύνη μας. Ὁ ἄνθρωπος, γιὰ νὰ εἶναι πραγματικὰ Ἄνθρωπος, πρέπει νὰ συντονιστεῖ μὲ τὴν ἁρμονία τοῦ κόσμου, νὰ γίνει ὁ ἴδιος Λόγος.

Δὲν δίδαξαν ἁπλῶς φιλοσοφία· δίδαξαν τὴ μύηση στὴν Ἀλήθεια.

Θυμήσου τὸν Πλάτωνα καὶ τὸ Σπήλαιο. Ὅσοι ζοῦνε μὲ τὴ φθηνὴ ντοπαμίνη τῆς εποχῆς μας, ὅσοι αρκούνται στὶς γρήγορες εικόνες καὶ στὴν επιφανειακὴ πληροφορία, εἶναι σὰν τοὺς δεσμώτες ποὺ κοιτάζουν τὶς σκιὲς στὸν τοῖχο καὶ νομίζουν πὼς αὐτὴ εἶναι ἡ ζωή.

Ἡ Ἑλληνικὴ Ἀποστολή εἶναι ἡ δύναμη νὰ σπάσεις τὶς αλυσίδες!

Νὰ τολμήσεις νὰ βγείς στὸ φῶς, ὅσο κι ἂν πονάνε τὰ μάτια σου στὴν αρχή, και νὰ αντικρίσεις τὸν Ἥλιο τοῦ Ἀγαθοῦ. Αὐτὸ εἶναι τὸ πραγματικό, κερδισμένο νόημα γιὰ τὸ οποῖο μιλάμε συχνά.

Ἀκόμα καὶ ὁ Ἀλέξανδρος, ὅταν ἅπλωσε τὸν Ἑλληνισμὸ στὰ πέρατα τῆς γῆς, δὲν τὸ έκανε ὡς ἁπλὸς στρατηλάτης.

Λειτούργησε ὡς φορέας μιᾶς οικουμενικῆς πνοῆς, θέλοντας νὰ ενώσει, νὰ φωτίσει, νὰ διαλύσει τὸ σκοτάδι τῆς βαρβαρότητας καὶ τῆς άγνοιας.

Γι' αὐτὸ καὶ ἡ κληρονομιά του δὲν μετριέται σὲ γῆ, ἀλλὰ σὲ Πνεῦμα.

Πέρασαν αιώνες, βιβλιοθήκες κάηκαν, σχολὲς έκλεισαν, φωνὲς σιώπησαν. Νόμιζαν πὼς μποροῦν νὰ σβήσουν τὸ Φῶς γκρεμίζοντας ντουβάρια.

Ὅμως τὸ Ἑλληνικὸ Φῶς δὲν κατοικεῖ σὲ κτίρια. Κατοικεῖ μέσα στὴ Μνήμη καὶ στὴ Συνείδηση. Εἶναι ἄυλο, άφθαρτο καὶ περιμένει. Περιμένει εσένα!

Σήμερα, ἡ Ἀποστολή αὐτὴ επιστρέφει. Ὄχι μὲ σπαθιά, οὔτε μὲ πολιτικές. Επιστρέφει ὡς αφύπνιση.

Κάθε φορὰ ποὺ αρνείσαι τὴν ασχήμια, κάθε φορὰ ποὺ αναζητᾶς τὴν ουσία πίσω ἀπὸ τὴν εικόνα, κάθε φορὰ ποὺ επιλέγεις τὴν αρετὴ αντί γιὰ τὴν ευκολία, ξυπνάει ὁ Ἕλληνας μέσα σου.

Ὁ Ἕλληνας δὲν εἶναι μόνο αὐτὸς ποὺ τυχαίνει νὰ γεννηθεῖ σὲ αὐτὸν τὸν ἱερὸ βράχο. Εἶναι ὅποιος έχει μετάσχει τῆς ἡμετέρας παιδείας, ὅποιος έχει τάξει τὴ ζωή του στὸ νὰ κάνει τὸν κόσμο λίγο πιὸ φωτεινό.

Μὴν περιμένεις κανέναν σωτήρα. Γίνε εσὺ ὁ φορέας τοῦ Φωτός. Γίνε εσὺ ἡ απόδειξη πὼς ἡ Αρχέγονη Φλόγα καίει ακόμη.

Ὅπου κι ἂν βρίσκεσαι, ὅ,τι κι ἂν κάνεις, νὰ θυμᾶσαι: Δὲν εἶσαι εδώ γιὰ νὰ κοιμᾶσαι. Εἶσαι εδώ γιὰ νὰ θυμηθεῖς! από Stelios Nikolaides

*

ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ ΣΤΗΝ ΚΒΑΝΤΙΚΗ ΔΙΕΜΠΛΟΚΗ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ!

Ἀγαπητοί μου φίλοι, ἔχετε ποτὲ αναρωτηθεῖ τί συνδέει τὴν τέλεια ἁρμονία ἑνὸς ἀρχαίου ἑλληνικοῦ ναοῦ μὲ τὶς πιὸ σύγχρονες ἀνακαλύψεις τῆς Φυσικῆς καὶ τὴ βαθιὰ πνευματικότητα τῆς καρδιᾶς;

Ἴσως ἡ ἀπάντηση νὰ εἶναι πιὸ ἁπλή, ἀλλὰ καὶ πιὸ συγκλονιστικὴ ἀπὸ ὅσο νομίζουμε. Ζοῦμε σὲ ἕνα Σύμπαν ποὺ δὲν ἔχει στεγανά. Ὅλα εἶναι Ἕνα.

 

Ἡ Διαίσθηση τῶν Προγόνων: Ἡ Ἀναζήτηση τῆς Ἁρμονίας

Κοιτάξτε τὸν Παρθενώνα. Δὲν εἶναι ἁπλῶς πέτρες. Εἶναι ἡ ἀγωνιώδης προσπάθεια τοῦ ἄνθρωπου νὰ κατεβάσει τὸν Οὐρανὸ στὴ Γῆ.

Οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι ἔψαχναν τὴν Τάξη (τὸν Κόσμο) μέσα στὸ Χάος. Στὴ Δήλο, κάτω ἀπὸ τὸ ἀπόλυτο Φῶς τοῦ Ἀπόλλωνα, καταλάβαιναν ὅτι ὑπάρχει μία Πηγή ποὺ μᾶς ἑνώνει ὅλους.

Οἱ Στωικοὶ φιλόσοφοι μίλησαν πρῶτοι γιὰ τὴ «Συμπάθεια» τῶν μερῶν τοῦ Σύμπαντος. Εἶπαν ὅτι ὁ Κόσμος εἶναι ἕνας ζωντανὸς ὀργανισμός, ὅπου ἂν πληγώσεις τὸ δάχτυλο, πονάει ὅλο τὸ σῶμα.

Αὐτὸ ποὺ ἐκεῖνοι εἶδαν μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, ἡ ἐπιστήμη σήμερα τὸ ὀνομάζει Κβαντικὴ Διεμπλοκὴ.

 

Τὸ Τέλος τῆς Ψευδαίσθησης τοῦ «Εγώ»

Ἡ Κβαντικὴ Διεμπλοκὴ εἶναι ὁ νόμος ποὺ ἄλλαξε τὰ πάντα. Μᾶς λέει ὅτι ἂν δύο σωματίδια αλληλεπιδράσουν μία φορά, μένουν συνδεδεμένα γιὰ πάντα, ἀκόμα κι ἂν τὸ ἕνα πάει στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ γαλαξία. Ὅ,τι παθαίνει τὸ ἕνα, τὸ νιώθει ακαριαῖα τὸ ἄλλο.

Καταλαβαίνετε τί σημαίνει αὐτό γιὰ ἐμᾶς; Στὴ Μεγάλη Ἔκρηξη, ὅλη ἡ ὕλη ἦταν ἑνωμένη. Ἄρα, τὰ ἄτομα στὸ χέρι μας καὶ τὰ ἄτομα στὸ σῶμα τοῦ διπλανοῦ μας, εἶναι ἀδέρφια. Εἶναι κβαντικὰ διεμπλεγμένα.

Δὲν εἴμαστε ξένοι. Εἴμαστε κύτταρα τοῦ ΙΔΙΟΥ Ὀργανισμοῦ. Ὁ «ἄλλος» εἶναι ἁπλῶς ἕνας καθρέφτης τοῦ ἑαυτοῦ μας.

 

Ἡ Ἀγάπη ὡς Νόμος τῆς Φυσικῆς

Τώρα ἡ ἐντολὴ «Ἀγάπα τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν» δὲν εἶναι ἠθικὴ συμβουλή. Εἶναι Ὁδηγία Λειτουργίας τοῦ Συστήματος!

Ὅταν κρίνεις, ρίχνεις τὴ δική σου δόνηση. Ὅταν μισεῖς, δηλητηριάζεις τὸ δικό σου αἷμα. Τὸ κακὸ ποὺ κάνεις γυρίζει πίσω, ὄχι λόγῳ τιμωρίας, ἀλλὰ ἐπειδὴ χτυπᾶς τὸ ἴδιο Σῶμα — τὸ δικό μας.

Ἡ Ἀγάπη, λοιπόν, εἶναι ἡ «Βαρύτητα τοῦ Πνεύματος». Εἶναι ἡ δύναμη ποὺ κρατάει τὰ πάντα ἑνωμένα καὶ δὲν αφήνει τὸ Σύμπαν νὰ διαλυθεῖ στὸ χάος.

 

Τὸ Ἐπόμενο Βῆμα: Ἡ Παιδικὴ Ἐμπιστοσύνη

Οἱ Ἕλληνες έφτασαν στὴν πηγὴ μὲ τὸ πνεῦμα καὶ τὴ φιλοσοφία. Ἐμεῖς καλούμαστε νὰ πιοῦμε νερό μὲ τὴν Καρδιά. Τὸ μυστικὸ γιὰ νὰ βιώσεις αὐτὴ τὴν Ἑνότητα δὲν εἶναι νὰ γίνεις πιὸ έξυπνος, ἀλλὰ πιὸ ἁπλός.

«Ἐὰν μὴ στραφῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία...».

Τί κάνει τὸ παιδί; Δὲν αναλύει τὸ Σύμπαν. Εμπιστεύεται τὸν Πατέρα. Αφήνεται στὴν ἀγκαλιά.

Αὐτὸς εἶναι ὁ προορισμός μας. Νὰ πάρουμε τὴ Σοφία τοῦ Παρθενώνα, τὴ Γνώση τῆς Κβαντικῆς Φυσικῆς καὶ νὰ τὶς κάνουμε Πράξη Ἀγάπης.

Μὴν προσπαθεῖς νὰ ελέγξεις τὰ πάντα μὲ τὸ μυαλό. Πάρε ὅλα σου τὰ βάρη, τὶς ἀγωνίες καὶ τὰ «γιατί» καὶ άφησέ τα μὲ εμπιστοσύνη στὸ Φῶς τον Ζώντα θεό.

 

Γίνε ἕνας Θεραπευτὴς τῆς Ἑνότητας!

Βγὲς ἔξω καὶ κοίτα τοὺς ἀνθρώπους στὰ μάτια. Μὴν βλέπεις ξένους. Δὲς ἄλλες εκδοχὲς τοῦ ἑαυτοῦ σου. Χαμογέλα τους, καὶ θὰ δεῖς ὅτι χαμογελᾶς στὸν Θεό.

Εἴμαστε Ἕνα! Εἴμαστε Φῶς! Εἴμαστε Ἀγάπη! από Stelios Nikolaides