Ο ΘΕΟΣ ΠΟΥ ΧΩΡΑΕΙ ΣΤΟΝ ΝΟΥ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΣ Ο ΘΕΟΣ!

Ο άνθρωπος, από τότε που άρχισε να αναρωτιέται για την ύπαρξή του, προσπαθεί να πλησιάσει το απερινόητο.

Και τι κάνει;

Του δίνει όνομα.

Του δίνει ιδιότητες.

Του δίνει πρόσωπο.

Του αποδίδει βούληση, δικαιοσύνη, θυμό, αγάπη, ανταμοιβή και τιμωρία.

Χτίζει ναούς, γράφει βιβλία, δημιουργεί τελετουργίες και θεολογίες.

Και όλα αυτά μπορεί να έχουν αξία.

Είναι η ανθρώπινη προσπάθεια να πλησιάσουμε κάτι που μας υπερβαίνει.

Αλλά η προσπάθεια να φτάσεις στον Θεό δεν είναι ο Θεός.

Ο χάρτης δεν είναι ο τόπος.

Η λέξη «νερό» δεν ξεδιψά.

Και η λέξη «Θεός» δεν είναι ο Ζών Θεός.

Ο άνθρωπος κατασκεύασε την εικόνα του Θεού που μπορούσε να αντιληφθεί. Και ίσως, πολλές φορές, την εικόνα του Θεού που είχε ανάγκη: ενός Θεού που ακούει, κρίνει, συγχωρεί, προστατεύει, θυμώνει, ανταμείβει.

Δεν λέω ότι όλα αυτά είναι χωρίς αξία. Λέω κάτι διαφορετικό:

Μην μπερδεύεις αυτό που μπορεί να συλλάβει ο νους σου για τον Θεό με αυτό που είναι ο Θεός.

Γιατί οτιδήποτε μπορείς να περικλείσεις ολόκληρο σε μια σκέψη είναι ήδη μικρότερο από τη σκέψη που το περιέκλεισε.

Και εδώ αρχίζει το προσωπικό μου βίωμα.

Δεν το γράφω ως επιστημονική απόδειξη. Δεν ζητώ από κανέναν να το πιστέψει. Δεν το παρουσιάζω ως τη μοναδική αλήθεια για την εμπειρία κάθε ανθρώπου.

Λέω μόνο:

Αυτό έζησα.

Κάποτε έφτασα στο σημείο να μη μου αρέσει ούτε η λέξη «Θεός». Μου φαινόταν πολύ φορτωμένη. Τόσοι αιώνες φόβου, προσδοκίας, εξουσίας, πίστης, ενοχής, σωτηρίας και ανθρώπινων ερμηνειών έχουν κολλήσει επάνω της.

Έτσι, για ένα διάστημα, μέσα μου Τον ονόμαζα «Άεν».

Όχι γιατί πίστευα ότι αυτό ήταν το όνομά Του. Ακριβώς το αντίθετο.

Ήθελα μια λέξη που να μη μου λέει τίποτα, ώστε ο νους μου να μην προλαβαίνει να Του φορέσει μια εικόνα.

Το «Άεν» δεν σήμαινε τίποτα.

Και γι’ αυτό μπορούσε να δείχνει προς Αυτό που καμία λέξη δεν μπορούσε να περιγράψει.

Γιατί δεν με ενδιέφερε πια το όνομα.

Με ενδιέφερε Αυτό.

Αυτό που βίωσα δεν μπορούσα να το περιγράψω ως καλό ή κακό, όμορφο ή άσχημο. Αυτές είναι ανθρώπινες κατηγορίες.

Δεν ήταν σκέψη.

Δεν ήταν ιδεολογία.

Και ούτε η λέξη «ψυχή», με ό,τι εννοεί ο καθένας χρησιμοποιώντας την, μπορούσε να το χωρέσει.

Ήταν για μένα απερινόητο.

Γι’ αυτό υπάρχει μια φράση που περιγράφει καλύτερα την εμπειρία μου:Δεν βρήκα εγώ τον Θεό.Με βρήκε Εκείνος!

Και όταν συνέβη αυτό, δεν εξαφανίστηκε ο Στέλιος.

Η προσωπικότητά μου παρέμεινε. Η μνήμη μου παρέμεινε. Οι αδυναμίες μου παρέμειναν. Οι ανοησίες μου, επίσης!

Αλλά συνέβη κάτι παράξενο:

Υπήρχε ολόκληρος ο Στέλιος…

ΣΥΝ κάτι.

Και αυτό το ΣΥΝ άλλαζε το όλο.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να το περιγράψω χωρίς να το μικρύνω. Γι’ αυτό καταφεύγω σε μια εικόνα.

Φαντάσου τον άνθρωπο σαν έναν υπολογιστή.

Εγώ έχω τον δικό μου. Τον «Στέλιο».

Και έχω βάλει εκεί μέσα του κόσμου τις ανοησίες. Λάθη, φόβους, επιθυμίες, ιδέες, βεβαιότητες, μνήμες, εγωισμούς.

Και ξαφνικά έρχεται ο Τεχνικός.

Δεν πετάει τον υπολογιστή.

Δεν καταστρέφει τον Στέλιο.

Δεν σβήνει την προσωπικότητά του.

Αλλά εσύ αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι δεν είσαι μόνο το κουτί.Και κάποιες στιγμές αυτό που αντιλαμβάνεσαι γίνεται υπερβολικά πολύ.

Εκεί θυμάμαι μέσα μου σχεδόν να λέω:«Θεέ μου, χαμήλωσε λίγο το volume. Δεν το αντέχω όλο αυτό!»

Και η ένταση χαμήλωνε.

Σαν να σου δίνεται μόνο τόσο όσο μπορείς να σηκώσεις.

Δυο κλικ περισσότερο.

Όχι όλο.

Γιατί πρέπει να συνεχίσεις να είσαι άνθρωπος. Να σηκωθείς το πρωί. Να φας. Να γελάσεις. Να κάνεις λάθος. Να αγαπήσεις. Να ζήσεις.

Γι’ αυτό σήμερα, όταν ακούω ανθρώπους να μιλούν για τον Θεό, πρώτα προσπαθώ να καταλάβω:

Όταν λες «Θεός», τι εννοείς;

Τον Θεό που σου έμαθαν;

Τον Θεό που φοβάσαι;

Τον Θεό που χρειάζεσαι;

Τον Θεό που κατασκεύασε ο νους σου για να μπορέσει να πλησιάσει το άγνωστο;

Δεν περιφρονώ κανέναν από αυτούς τους δρόμους.

Ίσως να είναι γέφυρες.

Αλλά η γέφυρα δεν είναι η απέναντι όχθη.

Και ίσως το μεγάλο ανθρώπινο λάθος αρχίζει όταν φτιάχνουμε μια εικόνα του Θεού και, αντί να πούμε: «Με αυτή την εικόνα προσπαθώ να Τον πλησιάσω», λέμε: «Αυτός είναι ο Θεός».

Εκεί σταματά η αναζήτηση.

Γιατί πιστεύεις ότι βρήκες Αυτό που στην πραγματικότητα μόλις περιέγραψες.

Δεν ξέρω αν κάποιος άλλος θα βιώσει ποτέ αυτό που βίωσα. Δεν γνωρίζω αν θα το ονομάσει Θεό, μυστική εμπειρία, συνείδηση, υπέρβαση ή κάτι εντελώς διαφορετικό. Και δεν χρειάζεται να συμφωνήσει μαζί μου.

Αυτό το κείμενο δεν γράφτηκε για να δημιουργήσει ακόμη μία θεωρία περί Θεού.

Γιατί τότε θα έκανα ακριβώς αυτό που περιγράφω:

Θα κατασκεύαζα άλλον έναν Θεό.

Γράφτηκε για να αφήσει μία ερώτηση:

Κι αν όλα όσα πιστεύεις για τον Θεό δεν είναι ο Θεός, αλλά η ανθρώπινη προσπάθειά σου να κινηθείς προς Αυτόν;

Τότε ίσως κάποια στιγμή σταματάς να προσπαθείς να Τον χωρέσεις στον νου σου.

Και απλώς αφήνεις ανοιχτή την πόρτα.

Γιατί, τουλάχιστον όπως το βίωσα,

τον Ζώντα Θεό δεν Τον κατασκευάζεις!

Δεν Τον χωράς.

Δεν Τον κατέχεις.

Και ίσως τελικά δεν είσαι εσύ αυτός που Τον βρίσκει.

Ίσως Εκείνος βρίσκει εσένα. από Stelios Nikolaides