Σε κάθε «πέρασμα» βυθίζεται το μέρος του εαυτού που δεν αντέχει!

«Στην ζωή μου γεννήθηκα πολλές φορές. Και τι παράξενο: το κλάμα ήταν πάντα οι πρώτες μου λέξεις...» Μια διαδοχή θανάτων και γεννήσεων είναι η ζωή για τους ανερχόμενους προσκυνητές. Με ή χωρίς τον φυσικό θάνατο. Πόσες ζωές ζούμε σε μια! Τι αλλεπάλληλες μεταμορφώσεις! Πόσοι κύκλοι ανοίγουν και κλείνουν! Ευτυχής ο Οδοιπόρος, ο Προσκυνητής του Φωτός μέσα από τα πεδία των δυιστικών πραγματικοτήτων.

Δεν είναι τυχαίο που σε όλους τους πολιτισμούς η μύηση συμβολίζεται με τον θάνατο. Πεθαίνεις για να γεννηθείς σε μια ανώτερη πραγματικότητα! Σε κάθε τέτοια μετάβαση σε ανώτερης μορφής συνείδηση υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος ένα μέρος του ανθρώπινου εαυτού να εγκλωβιστεί στο παρελθόν. Οι αναγεννημένη όμως, η αναστημένη συνείδηση, συνεχίζει το ταξίδι της στο Φως ακόμα και αν ο ενσαρκωμένος εαυτός μεταφέρει ψήγματα που δεν πρόλαβαν να διαπυρωθούν. Είναι σημεία που μόνο η χάρις του Θεού μπορεί να λυτρώσει. Κάθε νίκη έχει τα τιμήματά της! Κάποιες πληγές γιατρεύονται μέσα στο χρόνο ενώ ήδη το ον έχει περάσει στο άχρονο της ανάστασης. Αλλά ακόμα και οι πληγές παράσημα είναι για τα όντα που δέχτηκαν να αντέξουν την υλική ενσάρκωση αγαπώντας και υπογράφοντας κάθε στιγμή το ως εν ουρανώ και επί της γης.

*

Βάλε αγάπη σε ό,τι θέλεις να ανθίσει

Η Δημιουργία όλη υπάρχει γιατί την συντηρεί το θεϊκό βλέμμα της αγάπης! Ο άνθρωπος είναι όμορφος, όταν τον αγαπούν. Ο κόσμος γύρω σου σού αποκαλύπτεται όταν τον αγαπήσεις: όταν τον αφουγκραστείς, όταν τον αγκαλιάσεις, όταν μέσα σου υπάρχει μόνο αγάπη, κατανόηση, συμπόνια, έλεος. Τότε σου αποκαλύπτεται η ομορφιά και η τελειότητα της ζωής που χαρίστηκε στον άνθρωπο. Η κάθε είδους αντιστροφή δεν είναι παρά ανάποδη ικεσία για αγάπη και λύτρωση! Ο Χριστός είναι ο Λυτρωτής γιατί αγάπησε έως τέλους τον άνθρωπο. Ας γίνουμε οι λυτρωτές του κόσμου μας! Και πρώτα απ’ όλα του εαυτού μας αγαπώντας με αυτή την διάφανη, όμορφη, ευφυή και τρυφερή αγάπη που είναι το μαγικό ραβδί της μεταμόρφωσης. Ό,τι δεν αλλάξαμε, είναι ό,τι δεν αγαπήσαμε αρκετά! Ευτυχώς όμως ό,τι δεν αγγίζει η δική μας αγάπη, το αγγίζει η αγάπη του Θεού. Ας ακουμπήσουμε τον κόσμο μας με την εμπιστοσύνη της αγάπης μας στα χέρια του Θεού που είναι το ίδιο το Ον της αγάπης. Τότε η αγάπη θα αλλάξει τον κόσμο!

*

Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία! Όλη η αντίσταση του ανθρώπου στο φως δεν είναι παρά φόβος μπροστά στην ελευθερία!

Τι τραγικό! Να κάνει ο άνθρωπος τόσους αγώνες για την ελευθερία, να την ποθεί, να την υμνεί, να την δεείται, και ταυτόχρονα να την ματαιώνει τόσο άδοξα μέσα του! Τραγικό ο φόβος του αγνώστου να κυριαρχεί ακόμα και πάνω στην πρωτογενή ανάγκη της ελευθερίας! «Ίσως το φως να είναι μια νέα τυραννία» το είπε ο Καβάφης. «Γνώσεσθε την αλήθεια και η αλήθεια ελευθερώσει ημάς» λέει ο Λόγος. Ποιος όμως αντέχει την αλήθεια που τον αφορά; Η αλήθεια είναι για τους γενναίους! Για τις συγκλονιστικές ψυχές των ανερχόμενων προσκυνητών του Φωτός. Αυτές οι ψυχές δεν διαπραγματεύονται το φως, ούτε έχουν διλήμματα. Το φως είναι ζωτικό όπως το οξυγόνο. Δεν ζουν χωρίς αυτό. Και πορεύονται με ανοιχτά τα μάτια, αποκαλυπτόμενοι μπροστά στο πανόραμα του φωτός που αέναα ξεδιπλώνεται διατρέχοντας όλα τα σύμπαντα και τις δημιουργίες. Η ελευθερία είναι Φως! Το Φως είναι ελευθερία!

*

Η διαφάνεια του ελληνικού φωτός, το μπλε του ουρανού και της θάλασσας, καθημερινή αποκάλυψη της θεϊκής δόξας!

Διαρκής δοξολογία είναι η ζωή, μέσα στην ευλογημένη αύρα του φωτός. Αόρατο Στέμμα ακτίστου φωτός ο ουρανός, με το συνταρακτικό του ανάλογο, την θάλασσα! Η Ελλάδα είναι εμπειρία Φωτός! Ευτυχείς όσοι την ζουν, όσοι μπορούν έστω για μια φορά να ζήσουν το αγλάισμα εκείνο μπροστά στην ιλαρότητα του ελληνικού Φωτός! Η Ελλάδα είναι αποκαλυπτικό βίωμα θεϊκής αλήθειας! Εδώ το μεταφυσικό είναι φυσικό!

*

Η πιο μεγάλη χαρά είναι η αναγνώριση των ψυχών. Η επικοινωνία ανακαλύπτεται, δεν δημιουργείται αφού εξ αρχής υπάρχει.

Η ψυχή δεν αναπαύεται παρά μόνο με το όμοιο! Μια μεγάλη οικογένεια είναι οι άνθρωποι. Όμως πόσοι έχουν την χαρά να αναγνωριστούν και να νιώσουν την βαθειά εκείνη οικειότητα της αληθινής αδελφοσύνης; Οι ψυχές αναγνωρίζουν το όμοιο! Γιατί μόνο σε αυτό αναπαύονται, εμπνέονται και ενδυναμώνονται. Μόνο η συνάντηση με το όμοιο γιατρεύει το αρχαίο τραύμα του χωρισμού, της μοναξιάς, της αποξένωσης. Μόνο στην αύρα της αγάπης νιώθεις αγαπημένος, ακέραιος, ολόκληρος. Στο βλέμμα που σε χωράει, εκεί είναι και η λύτρωσή σου!

*

Οι σκέψεις, παράσιτα στο κρυστάλλινο σήμα του Θεού!

Οι σκέψεις του ανθρώπου είναι τόσο άνισες και ασυνεχείς στην ποιότητα και κατεύθυνσή τους! Γι’ αυτό είναι και το πιο αναξιόπιστο στίγμα του. Στην πραγματικότητα οι σκέψεις δεν είναι παρά παράσιτα στο κρυστάλλινο σήμα του Θεού! Ο άνθρωπος επιζητά με χιλιάδες τρόπους την επικοινωνία του με τον Θεό, ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος την εμποδίζει! Το σήμα του Θεού είναι συνεχές, διαυγές, αδιάλειπτο. Ο Θεός μιλάει διαρκώς στον άνθρωπο. Ο άνθρωπος όμως δεν τον ακούει, γιατί δεν σιωπά! Δεν σταματάει να σκέπτεται απευθύνοντας στο σύμπαν έναν κακόηχο, δυσάρεστο θόρυβο που σκεπάζει τον θεϊκό ήχο ο οποίος διαπερνάει ολόκληρη την Δημιουργία. Η σιωπή του νου είναι ύψιστη προσευχή, απόλυτη δεκτικότητα του Λόγου: του πρωταρχικού και αιώνιου ήχου της Ζωής που ζωοποιεί όλα τα πεδία της Δημιουργίας.

Και ο Λόγος ήν προς τον Θεόν!

*

Η δημιουργική δύναμη του ονείρου

Ο ισχυρός οραματισμός της πρωτογενούς αλήθειας την οποία εγγενώς εμπεριέχει ο άνθρωπος, έχει την πυρηνική δύναμη της δημιουργίας μιας άυλης πραγματικότητας που διαμορφώνει εντούτοις το γίγνεσθαι στον υλικό κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια αλήθεια που ο άνθρωπος αγνοεί ή υποτιμά, χωρίς έτσι να μπορεί να γίνεται κύριος της τύχης του και θεραπευτής του εαυτού του και του κόσμου του. Αντιθέτως υφίσταται παθητικά τα αποτελέσματα των αρνητικών του σκέψεων, εμμονών και φόβων οι οποίοι υλοποιούν αντίστοιχα δυσμενείς γι’ αυτόν πραγματικότητες! Ο κόσμος αυτός είναι κόσμος αποτελεσμάτων αόρατων αιτίων. Προβάλλεται στην οθόνη μια ταινία ο προβολέας της οποίας είναι ο ίδιος ο άνθρωπος: στην πραγματικότητα είναι το όνειρο ή ο εφιάλτης του. Η συγχυσμένη, αδύναμη, ανεπαρκής, αντιμαχόμενη εικόνα του κόσμου εντός, δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αναπαράγει επαναληπτικά ένα κόσμο συγχυσμένο, αδύναμο, ανεπαρκή, αντιμαχόμενο! Η δύναμη του ανθρώπου είναι το όνειρο του! Το βάθος της αλήθειας του! Τον κόσμο τον άλλαξαν εκείνοι που είχαν την δύναμη να πιστέψουν στο όνειρο τους! Και στέκει ακόμα, μόνο και μόνο γιατί υπάρχουν όντα που κρατούν ισχυρά την πρώτη Εικόνα του ανθρώπου, αυτή της αθωότητας, της ενοποιημένης, άφθαρτης συνείδησης. Άφησε το όνειρο σου να αλλάξει τον κόσμο!

*