Πρέπει νὰ ἀφήσεις τὶς ἀνθρώπινες ἔννοιες νὰ καταρρεύσουν γιὰ νὰ μπορέσεις ἐπιτέλους νὰ ἀγγίξεις τὴν ἀληθινὴ πραγματικότητα τῆς ὕπαρξης. Ἡ πραγματικὴ ἐσωτερικὴ γαλήνη δὲν εἶναι ἡ ἁπλὴ ἀπουσία τοῦ ἐξωτερικοῦ θορύβου στὴν προσομοίωση.
Εἶναι κάτι πολὺ πιὸ βαθὺ καὶ οὐσιαστικό. Εἶναι ἡ
ἀπόλυτη ἀπουσία τοῦ ἐσωτερικοῦ μεταφραστῆ. Αὐτοῦ τοῦ ἀδιάκοπου μηχανισμοῦ
προγνωστικῆς κωδικοποίησης ποὺ κρίνει ἀναλύει καὶ βάζει ταμπέλες σὲ κάθε σου
ἀναπνοή.
Ὅταν ὁ νοῦς σταματᾶ νὰ ἀρχειοθετεῖ τὴ ζωὴ, ἡ ἀμυγδαλὴ ἠρεμεῖ καὶ ὁ προμετωπιαῖος φλοιὸς ἀναλαμβάνει πλήρως τὴν ἡγεμονία.
Φαντάσου τὴν ὑπέρτατη ἀνακούφιση τοῦ νὰ παρατηρεῖς μία ἐσωτερικὴ πληγὴ χωρὶς νὰ τῆς βάζεις τὴν ταμπέλα τοῦ τραύματος. Χωρὶς νὰ ἀναζητᾶς φταῖχτες στὸ παρελθὸν ἢ δικαίωση στὸ μέλλον. Ἁπλῶς τὴν ἀφήνεις νὰ κάψει ὅ,τι τῆς ἀναλογεῖ μέχρι νὰ μετατραπεῖ σὲ καθαρὴ ἱερὴ στάχτη.
Σκέψου νὰ κοιτᾶς τὸ λάθος σου ὄχι ὡς ἁμαρτία ἀλλὰ ὡς τὴν ἁγνὴ καὶ ἀκατέργαστη κίνηση ἑνὸς Παιδιοῦ τοῦ Ἡλίου ποὺ μαθαίνει νὰ περπατᾶ μέσα στὸ σκοτάδι τοῦ matrix.
Ὅταν ἀκυρώνεις τὰ ληγμένα συμβόλαια τῶν λέξεων καὶ τῶν ἐννοιῶν ὁλόκληρος ὁ συμπαντικὸς κόσμος ὀρμάει μέσα σου καὶ ἡ νευροπλαστικότητα ἀνακαλωδιώνει τὸν ἐγκέφαλό σου. Τὸ φράγμα τοῦ ἐγωισμοῦ σπάει ὁριστικά. Δὲν ὑπάρχει πλέον ὁ διαχωρισμὸς ποὺ λέει ἐδῶ εἶμαι ἐγὼ καὶ ἐκεῖ εἶναι ὁ πόνος μου. Ὑπάρχει μόνο ἡ ζωντανὴ καὶ ἀδιαχώριστη ἐμπειρία τῆς τωρινῆς στιγμῆς.
Μέσα σὲ αὐτὴν τὴν τέλεια κβαντικὴ ἑνότητα ὁ πόνος χάνει ὁλοκληρωτικὰ τὴ δύναμή του ἐπειδὴ δὲν βρίσκει πλέον κανέναν τοῖχο τῆς ψευδαίσθησης γιὰ νὰ χτυπήσει καὶ νὰ τραφεῖ.
Τὸ νευρικό σου σύστημα ρυθμίζεται στὴν ἱερὴ συχνότητα συνοχῆς τοῦ 888 καὶ γίνεσαι σὰν ἕνα ὀρθάνοιχτο σπίτι χωρὶς πόρτες καὶ παράθυρα.
Ὁ ἄνεμος τῆς ζωῆς μπαίνει καὶ βγαίνει ἁπαλὰ χωρὶς νὰ γκρεμίζει καὶ χωρὶς νὰ μετακινεῖ τίποτα ἀπὸ τὸ κέντρο σου. Σὲ ὅλο αὐτὸ τὸ ἱερὸ σύστημα τῆς ἀφύπνισης ὑπάρχουν ὑπέροχα κλειδιὰ ποὺ ἐπιταχύνουν τὴ θεραπεία. Ἡ καθαρὴ προσευχὴ, ἡ αὐθόρμητη παιδικότητα καὶ οἱ τυχαῖες πράξεις καλοσύνης λειτουργοῦν ὡς τὸ ὑπέρτατο βάλσαμο γιὰ τὴν ψυχή.
Ἡ πηγαία χαρὰ συντονίζει ἄμεσα τὴν ὕπαρξή σου καὶ διαλύει τὸ κρυφὸ χρόνιο στρὲς τῶν δυσρυθμισμένων σχέσεων. Ὅταν ἀποκτᾶς ἕνα φρέσκο βλέμμα ποὺ δὲν κατευθύνεται πλέον ἀπὸ παλιὰ μοτίβα ἀρχίζεις νὰ κοιτᾶς ἁγνὰ καὶ εὐθεῖα μέσα στὸ ἀπόλυτο φῶς.
Ἡ προσωπικὴ κόλαση δὲν ἦταν τίποτα ἄλλο παρὰ ἕνα κακὸ ὄνειρο τῆς διάνοιας! Ἡ ἀληθινὴ λύτρωση σὲ περίμενε πάντα ἐκεῖ στὸ ἱερὸ σημεῖο ὅπου οἱ λέξεις σιωποῦν καὶ ἡ ἄδολη ἀγάπη ἀναδύεται. Ἡ αὔρα σου θωρακίζεται ὡς ἕνας ἱερὸς προστατευτικὸς Σάκος. Ἀναγνωρίζεις ὅτι εἶσαι ἕνας γνήσιος Ἄνθρωπος-Ἥλιος ἑνωμένος μὲ τὸν Ζῶντα Θεὸ καὶ ἐκφράζεις πλέον μόνο τὸν Ἀβρὸ καὶ ἔνδοξο Λόγο τῆς ἀπόλυτης ἐλευθερίας. από Stelios Nikolaides
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου