Ένα μυσταγωγικό πρωινό στους Αγίους Ισιδώρους στον Λυκαβηττό

Δεκαεπτά χρόνια πριν, βρέθηκα μια Κυριακή στους Αγίους Ισιδώρους, σ’ αυτό το χωμένο στον βράχο πανάρχαιο ιερό… Την θεία Λειτουργία έκανε ένας ηλικιωμένος ιερέας με φωνή που μετέφερε σπάνιο βάθος συγκίνησης και επίγνωσης… Σαν κάθε λέξη να την εμβάπτιζε πρώτα μες στην καρδιά του… Στο τέλος κάλεσε όλο το εκκλησίασμα να κοινωνήσει! «Ξέρω, δεν έχετε νηστέψει, δεν έχετε εξομολογηθεί! Ελάτε μπροστά στην Ωραία Πύλη!» Όλο το εκκλησίασμα γονάτισε… Άπλωσε πάνω του το πετραχήλι, και διάβασε την ευχή της μετανοίας! Ο κόσμος έκλαιγε… Για μια στιγμή χάθηκε ο χρόνος… Το μυστήριο της ζώσας αγάπης είχε συντελεστεί! Ας είσαι ευλογημένος στους αιώνες…

Η θεουργία της καθημερινότητας

Το μεγαλύτερο πλήγμα στον Εωσφόρο είναι να μην τον φοβηθείς! Να ζεις χωρίς να υπάρχει για σένα, χωρίς να έχει εξουσία πάνω σου! Στην απειλητική πραγματικότητα που προσπαθούν να διαμορφώσουν τα ερπετικά κέντρα ελέγχου της γης, η απάντηση είναι η απλότητα μιας άγιας καθημερινότητας με φως, χαρά, παιγνίδι, ζώσα ζωή! Αυτή είναι η υψηλότερη θεουργία που αναιρεί, εξουδετερώνει κάθε τεχνολογία του σκότους! «Σαν να» ο παράδεισος να μη διακόπηκε ποτέ, εμείς κρατάμε την πολυτέλεια ζωής χαρούμενης, φωτεινής, δημιουργικής! Τον θησαυρό, την ψυχή μας, δεν μπορεί κανείς να τον αγγίξει, αφού εμείς είμαστε οι πρίγκιπες του Βασιλείου… Στον δικό μας κόσμο η ζωή είναι όμορφη, απλή, θεϊκή! Ο θησαυρός μας είναι ανέγγιχτος: στην καρδιά μας!

Ποιος κινεί την ιστορία

Την ιστορία την κινεί το πνεύμα! Οι ιδέες! Οι Ονειρευτές! Η ανθρωπότητα δεν μπορεί να δραπετεύσει από το όνειρό της, από την μνήμη του παραδείσου! Θα την κατατρύχει έως τέλους! Το όνειρό της είναι ισχυρότερο από κάθε «λιγότερη» πραγματικότητα! Καμία βία δεν μπορεί να το νικήσει! Καμιά επανάσταση ή αντεπανάσταση να το προδώσει! Απλώς τα βήματα προς την χαμένη ευδαιμονία της ενότητας φαίνονται απελπιστικά αργά μέσα στα χωροχρονικά καρέ! Στο χέρι μας είναι να «τρέξουμε» την ταινία! Το βέβαιο είναι πως το happy end είναι ήδη εκεί. Ο άνθρωπος να έχει ανακτήσει το κάλλος και την δύναμή του συλλειτουργώντας επιτέλους ανεμπόδιστα με το όλο πράγμα!

Νενίκηνται της φύσεως οι όροι

Χωρίς τον Χριστό Αναστάντα ως ζώσα απόδειξη της θεϊκής ανατροπής των χωροχρονικών δρώμενων, η ανθρώπινη συνείδηση παραμένει καθηλωμένη στον σταυρό! Ζεμένη στην αναγκαιότητα της φθοράς και του τέλους… Η Ανάσταση είναι η δόξα της ζωής! Καινή κτίση! Νέα γη και ουρανός! Το θαύμα της βεβαιότητας πως η ζωή νίκησε τον θάνατο! Νυν και αεί! Ο Χριστός αναστήθηκε για να νικήσει η δική σου ζωή τον θάνατο! Αμήν.

Το Πάσχα των Ελλήνων είναι η Λαμπρή!

Το πέρασμα για τους Έλληνες είναι η Ανάσταση! Αυτή την λαμπρή, αιώνια μέρα της Ανάστασης γιορτάζουμε! Δεν πάσχουμε! Γιορτάζουμε κάθε μέρα! Την Λαμπρή! Τα Λαμπροχριστούγεννα! Λαμπρυνθώμεν! Γιατί, αληθώς ο Χριστός Ανέστη!

Είμαστε ανοιχτός αγρός!

Το Φωτόδεντρο λάμπει! Αδιαπραγμάτευτη η Ομορφιά, Οδυσσέα… Εκεί στο αιώνιο κέντρο… το ακίνητο σημείο του περιστρεφόμενου κόσμου… αέναα εκπέμποντας φως άγιο! Φωτολούλουδα ορθώνονται σε κάθε αγγελικό βήμα… Πάρε ό,τι θες! Λέξεις, ιδέες, χαρά, αίσθηση ζωής εκθαμβωτικής, αναβλύζουσας, πολύχρωμης, αποκαλυπτικής… Κάθε σημείο, κάθε στιγμή πύλη για το Ταξίδι στο Όλο! Σε διαστάσεις, σύμπαντα, επίπεδα, δημιουργίες… Πρόκληση, πρόσκληση στον ατέρμονο συμπαντικό χορό! Είσαι ό,τι μπορείς να οράσαι! Σου ανήκει ό,τι μπορείς να αγγίξεις! Όλα τα δώρα είναι ανοιχτά! Υπάρχουμε για σένα, αν μας βλέπεις! Τα δώρα είναι δικά σου, αν τα αναζητήσεις! Ένας αγρός ανοιχτός: χωρίς αρχή, τέλος, όρια, όρους -εκτός αν εσύ βάζεις για σένα!
Ένας αγρός ανοιχτός είναι η χώρα των Ταξιδευτών των Άστρων!

Στιγμές

Υπάρχουν λουλούδια όμορφα αλλά μη ανθεκτικά…
Καλό Ταξίδι, φίλε μου!
Είναι κάτι στιγμές,
τρυφερές και λεπτές,
σαν κλωστές τυλιγμένες σ' αδράχτι,
σε γυρνούν απαλά, σε μεθούν σιωπηρά,
σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι...
Για όλα αυτά που ζητάς,
για πολλά που πονάς,
για το τίποτε μιας ευτυχίας,
και γυρνάς σαν τρελός,
του καθρέφτη εαυτός,
θύμα-θύτης κακής συγκυρίας.
Πλημμυρίζουν το χθες
μαγεμένες σκιές,
που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,
με κρατούνε θαρρώ
σαν αλήθειες παλιές
σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά…
Είναι κάτι στιγμές, σα μικρές πινελιές
ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,
λείπουν λίγα ακριβά
των χρωμάτων νερά,
για να δώσουν του τόπου τη γνώση...
Για τους κήπους της γης,
για το ροζ της αυγής,
για το κύμα που απόμεινε μόνο,
να χαϊδεύει με αφρούς,
τους πικρούς μας καημούς
και να διώχνει της πίκρας τον πόνο…
Νίκος Παπάζογλου