Το βεδουίνικο φουστάνι

Στο παζάρι της Δαμασκού μαζί, Ηλία μου, με μια κουστωδία πίσω μας παιδιών και εγγονιών σου: θέαμα παράξενο ακόμα και για το σουρεαλιστικό σκηνικό της παλιάς πόλης όπου βλέπεις οτιδήποτε ετερόκλητο μπορεί κανείς να φανταστεί! Τρώμε παγωτό στο περίφημο γαλατάδικο του σουκ πριν μπούμε σε ένα μαγαζί με κάθε είδους μυθικά αντικείμενα… Εγώ να διαλέγω ρούχα και κοσμήματα πίνοντας αλλεπάλληλα φλιτζάνια τσάι κι εσύ να με κοιτάς στα μάτια προσπαθώντας να προλάβεις κάθε επιθυμία μου. Για λίγο σε χάνω… Επιστρέφεις με ένα βεδουίνικο φουστάνι! Ονειρικό! Με περίτεχνο, παλιό κέντημα στο μαύρο πανί της ερήμου… Σχεδόν ξεφώνησα από χαρά! Μου φάνηκε από την πρώτη στιγμή τόσο οικείο, τόσο για μένα, τόσο δικό μου! Από την πρώτη εξάλλου φορά που συνάντησα βεδουίνους στην έρημο του Σινά, ένιωσα να με αφορούν, όπως και όλος ο πολιτισμός της ερήμου… Σίγουρα έχω υπάρξει βεδουίνα, είπα τότε… Φόρεσα το φουστάνι ευδαίμων! Σαν να το είχα πάνω μου πάντα… Είχα πάρει αυτό που περίμενα… Έξω η πόλη έσφυζε από ζωή… Έτρεξα να πληρώσω για να φύγουμε… «Είναι όλα πληρωμένα! Μα, πέστε μου, τι σας είναι αυτός ο άνθρωπος; Δεν έχω ξανακούσει στην ζωή μου να μιλάει κανείς έτσι, με τέτοια αγάπη για άλλον...» Τι μου είσαι, Ηλία μου; Φως στο Φως, είπες κάποτε πως είναι η αγάπη… Σχέση αταξινόμητη, όπως όλα τα μεγάλα!

Γύρισα πίσω στην Αθήνα φορώντας το φουστάνι. Το ίδιο βράδυ με βλέπει μια αγαπημένη ψυχή, γιατρός. «Δεν είναι δυνατόν! Σε είδα με αυτό ακριβώς το φουστάνι σαν σε όραμα. Ένιωθα φριχτούς πόνους στην κοιλιά… Εμφανίστηκες μπροστά μου εσύ, σαν βεδουίνα, έβαλες τα χέρια σου στην κοιλιά μου, και με μία συστροφική κίνηση μου πήρες τον πόνο!»

Άλλη αγαπημένη ψυχή, φωνάζοντας Μαρία, με είδε στην έρημο βεδουίνα…

Να σου χαρίσουν το φεγγάρι!

1994 στην Δαμασκό, στο τζαμί των κατόπτρων: νύχτα, να στραφταλίζει παραμυθένιο μέσα από μυριάδες θραύσματα καθρέφτη… Ατμόσφαιρα ονειρική… Χίλιες και μία νύχτες… Εγώ μαγεμένη, σε εκρηκτική ευφορία! Μαζί, Ηλία μου, να κοιτάμε το πλήθος του κόσμου που συνέρεε για την γιορτή της Ζανέμπ, μιας μεγάλης μουσουλμάνας αγίας… Κουτσοί, στραβοί, ανάπηροι σε καροτσάκια να προσμένουν με δακρυσμένα μάτια το θαύμα! Παντού ο πόνος ίδιος, όπως και η χαρά… Ξαφνικά με παίρνεις από το χέρι: «Έλα να σου δείξω κάτι!» Η νύχτα τρυφερή, καθόλου μαύρη, σχεδόν μπλε… Συγκινημένος, βουρκωμένος, με μια αξέχαστη κίνηση σαν άρχοντας που σε ξεναγεί στο παλάτι του, μου δείχνεις το ολόγιομο φεγγάρι! «Κοίτα, Μαρία μου! Δικό σου! Σου το χαρίζω!» Γύρισα και το κοίταξα σαν για πρώτη φορά… Ένα ασημένιο στολίδι στο άπειρο, απόκοσμου κάλλους!

Ο χρόνος λες και σταμάτησε… Μείναμε αγκαλιασμένοι να το κοιτάζουμε… Εντελέχεια!
Το πέρα από το συναίσθημα... Ίσως να ήταν κορυφαία στιγμή της Συνάντησής μας, αγαπημένε μου Ηλία…

Η ζωή ένα εύθραυστο πανέμορφο τριαντάφυλλο

Με πόση προσοχή, πόση τρυφερότητα, αγγίζεις ένα τριαντάφυλλο για να μυρίσεις το υπέροχο άρωμά του… Η ζωή είναι κάτι ευαίσθητο, πανέμορφο και εύθραυστο… Χρειάζεται ησυχία, ομορφιά για να την αφουγκραστείς, να την πλησιάσεις τόσο όσο να χαρείς το άρωμά της! Η υψηλή δόνηση της ζωής γίνεται αισθητή στον άνθρωπο, και όχι στα απλώς ανθρωπόμορφα όντα τα οποία έχουν στοιχειώδη επαφή με το φαινόμενο του ζην! Χαρείτε αυτό το όμορφο λουλούδι! Αγγίξτε το με την τιμή, την ευλάβεια, την χαρά, την ευγνωμοσύνη που του αξίζει! Και θα σας αποκαλυφθεί περισσότερο, χαρίζοντάς σας υψηλότερη παλμοδόνηση, ακόμα πιο όμορφα χρώματα και αρώματα ύπαρξης!

Η ομορφότερη ιστορία του κόσμου

Λουλούδια αφημένα στα καφενεία της Αθήνας έχουν καταγράψει ίχνη της Συνάντησής μας στην γη… Και λέξεις χαρισμένες στα τέσσερα σημεία… Ένας ολόκληρος κόσμος φωτός λόγου και θαύματος που από μόνο το θέλημα της αγάπης κατέβηκε ακέραιος… Η Πατρίδα μας…

Η παγκόσμια δικτατορία

Όχι «ανεπαισθήτως» αλλά ορατά πλέον η παγκόσμια δικτατορία των ερπετικών συνειδήσεων της γης απλώνει τα δίχτυα της παντού… Πώς; Κατ’ εξοχήν με την διασπορά με κάθε τρόπο πληροφοριών απειλητικών, με στόχο τον φόβο! Να φοβηθείς! Τότε, μέσα από τον φόβο σε έχουν νικήσει! Η οικονομική εξαθλίωση στην οποία μετά μανίας εξωθούν την Ελλάδα, είναι απλώς ένα ακόμα όπλο για την παράδοση στον φόβο! Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η βιομηχανία του θεάματος, όλοι οι κατά τόπους ελεγχόμενοι θεσμοί, μεταφέρουν σταθερά τα δηλητηριώδη τους μηνύματα μιας ζωής ευτελισμένης, συμμορφωμένης στο σύστημα και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του. Another brick in the wall! Άρνηση στην ελεύθερη σκέψη και πράξη, άρνηση στο πνεύμα, άρνηση στην μνήμη Θεού! Ο άνθρωπος στην γη, αυτή την στιγμή βομβαρδίζεται -και ιδιαίτερα η Ελλάδα ως η χώρα του φωτός και του Έλληνα Χριστού- από αρνητικές επήρειες, από κάθε είδους υλικούς και αιθερικούς ιούς. Στόχος είναι η εξόντωση του: να γίνει απλώς ένα κατοικίσιμο σώμα αντιανθρώπινων ξενιστών! Υπερβολή; Μακάρι να ήταν! Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος δέχεται πρωτοφανή επίθεση που τον βρίσκει να κοιμάται! Αγγελικά όντα και απεσταλμένοι Θεού μιλούν για την εωσφορική αυτή επιβολή, ορθώνοντας ασπίδα προστασίας… Καθένας έχει την ευθύνη του να μην ενδώσει στον φόβο! Σε καμιάς μορφής φόβο! Ο Ζων Θεός εντός, είναι η μόνη μας ασφάλεια! Το φως! Το κατακαίον καθετί ενάντιο στην ζωή ΦΩΣ!

Η Μεγάλη Πέμπτη του αθώου

Μεγάλη Πέμπτη, χρόνια πριν, στο μοναστήρι της Κυρίας των Αγγέλων στα Χανιά… Τόπος κατανυκτικός, το φως από τα καντήλια μαγικό, ορθόδοξο κάλλος, κόσμος λιγοστός… Ο παπα-Γιάννης, μια άγια αθώα ψυχή, μόλις έχει ξεκινήσει να διαβάζει αργά, με βαθειά συγκίνηση, τα ιερά κείμενα της ημέρας. Η συγκίνηση του καθώς φτάνει στην προδοσία του Ιούδα, γίνεται λυγμός! Σταματάει την ανάγνωση. Παύση! Σιωπή απόκοσμη στην εκκλησία… Ξαναρχίζει. Προσπαθεί να διαβάσει την προδοσία του Ιούδα, αλλά και πάλι η φωνή του τον εγκαταλείπει και γίνεται λυγμός! Ξανά σιωπή. Παρατεταμένη. Ξανά προσπάθεια να διαβάσει την προδοσία… Δεν θυμάμαι πόσες φορές… Έκλαιγε πλέον με λυγμούς! Αδύνατον η αθώα του ψυχούλα να αντέξει να διαβάσει την προδοσία του Διδασκάλου από τον μαθητή, του Κτίστη από το κτίσμα… Οι γριούλες άρχισαν να σταυροκοπιούνται… Εγώ συγκλονισμένη τον ευλογούσα με όλη την δύναμη της ψυχής μου! Τα λεπτά κυλούσαν σαν αιώνες… Η συνταρακτική σιωπή που ακολούθησε λες και μας μετέφερε στην καρδιά της προδοσίας! Αβάσταχτο! Μείναμε όλοι για κάμποση ώρα βουβοί… Και ξαφνικά ακούγεται από το βάθος η φωνή μιας γιαγιάς: «Παναγιά, βόηθα μας!» Η παρέμβασή της σαν να διέκοψε την σφήνα της απόσπασής μας από τον χώρο και τον χρόνο. Ο παπα-Γιάννης διάβασε επιτέλους με δέος, ψιθυριστά, την προδοσία! Μια ακόμη ακολουθία της Μεγάλης Πέμπτης ολοκληρώθηκε. Η πιο αληθινή! Ένας αθώος έκλαψε για όλους μας, για Σένα, Χριστέ!

Όλη η μεγαλοσύνη του Χριστού στην αναστάσιμη ευχή του Χρυσόστομου!

Τριάντα χρόνια πριν, στο μετόχι του Παναγίου Τάφου στην Πλάκα, βαθείας νυκτός γενομένης, άκουσα για πρώτη φορά τον τότε έξαρχο Ειρηναίο να διαβάζει την αναστάσιμη ευχή του Χρυσοστόμου… Ήταν και η πρώτη φορά που την πρόσεξα… Η μεγαλοπρεπής και γεμάτη αγάπη φωνή του, καθώς μετέφερε δοξαστικά, πανηγυρικά, την αναστάσιμη δόνηση της αγάπης, συγκλόνισε την καρδιά μου! Πρώτη φορά έκανα Ανάσταση! Μέχρι τότε το Πάσχα τέλειωνε για μένα την Μεγάλη Παρασκευή… Ναι, ο Άρχοντας που το τραπέζι του είναι γεμάτο και καλεί τους πάντες να προσέλθουν και να μοιραστούν τα ουράνια δώρα του, ο Δεσπότης Χριστός που αγκαλιάζει δικαίους και αδίκους χαρίζοντας την δική του Ανάσταση ως αιώνιο λύτρο του θανάτου που εκείνος νίκησε, ναι, με αφορά! Ναι, μίλησε στην καρδιά μου! Το έλεος του το πάνω από τον νόμο! Ο Χριστός έφερε την χάρη και το έλεος σε μια ηττημένη και καθημαγμένη ανθρωπότητα! Ποια καρδιά μπορεί να παραμείνει κλειστή στον Αναστάντα Χριστό, τον Άρχοντα και Δεσπότη της ψυχής μας, τον φίλο και αδελφό μας;

Αναστάσιμος Λόγος Ι.Χρυσοστόμου

Εἴ τις εὐσεβής καί φιλόθεος, ἀπολαυέτω τῆς καλῆς ταύτης καί λαμπρᾶς πανηγύρεως.

Εἴ τις εὐγνώμων, εἰσελθέτω χαίρων εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου αὐτοῦ.

Εἴ τις ἔκαμε νηστεύων, ἀπολαυέτω νῦν τό δηνάριον.

Εἴ τις ἀπό τῆς πρώτης ὥρας εἰργάσατο, δεχέσθω σήμερον τό δίκαιον ὄφλημα.

Εἴ τις μετά τήν τρίτην ἦλθεν, εὐχαρίστως ἑορτασάτω.

Εἴ τις μετά τήν ἕκτην ἔφθασε, μηδέν ἀμφιβαλλέτω˙ καί γάρ οὐδέν ζημειοῦται.

Εἴ τις ὑστέρησεν εἰς τήν ἐνάτην, προσελθέτω, μηδέν ἐνδοιάζων.

Εἴ τις εἰς μόνην ἔφθασε τήν ἐνδεκάτην, μή φοβηθῆ τήν βραδύτητα˙ φιλότιμος γάρ ὤν ὁ Δεσπότης, δέχεται τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον˙ ἀναπαύει τόν τῆς ἐνδεκάτης, ὡς τόν ἐργασάμενον ἀπό τῆς πρώτης˙ καί τόν ὕστερον ἐλεεῖ καί τόν πρῶτον θεραπεύει˙ κακείνω δίδωσι καί τούτω χαρίζεται˙ καί τά ἔργα δέχεται καί τήν γνώμην ἀσπάζεται˙ καί τήν πρᾶξιν τιμᾶ καί τήν πρόθεσιν ἐπαινεῖ. Οὐκοῦν εἰσέλθετε πάντες εἰς τήν χαράν τοῦ Κυρίου ὑμῶν˙ καί πρῶτοι καί δεύτεροι τόν μισθόν ἀπολαύετε. Πλούσιοι καί πένητες μετ’ ἀλλήλων χορεύσατε˙ ἐγκρατεῖς καί ράθυμοι τήν ἡμέραν τιμήσατε˙ νηστεύσαντες καί μή νηστεύσαντες, εὐφράνθητε σήμερον. Ἡ τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες. Ὁ μόσχος πολύς, μηδείς ἐξέλθη πεινῶν. Πάντες ἀπολαύσατε τοῦ συμποσίου τῆς πίστεως˙ πάντες ἀπολαύσατε τοῦ πλούτου τῆς χρηστότητος. Μηδείς θρηνείτω πενίαν˙ ἐφάνη γάρ ἡ κοινή Βασιλεία. Μηδείς ὀδυρέσθω πταίσματα˙ συγνώμη γάρ ἐκ τοῦ τάφου ἀνέτειλε. Μηδείς φοβείσθω θάνατον˙ ἠλευθέρωσε γάρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος. Ἔσβεσεν αὐτόν, ὑπ’ αὐτοῦ κατεχόμενος. Ἐσκύλευσε τόν ἅδην ὁ κατελθών εἰς τόν ἅδην. Ἐπίκρανεν αὐτόν, γευσάμενον τῆς σαρκός αὐτοῦ. Καί τοῦτο προλαβών Ἠσαϊας ἐβόησεν˙ ὁ ἅδης φησίν, ἐπικράνθη, συναντήσας σοι κάτω.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ κατηργήθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐνεπαίχθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐνεκρώθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ καθηρέθη.

Ἐπικράνθη˙ καί γάρ ἐδεσμεύθη.

Ἔλαβε σῶμα καί Θεῶ περιέτυχεν.

Ἔλαβε γῆν καί συνήντησεν οὐρανῶ.

Ἔλαβεν ὅπερ ἔβλεπε καί πέπτωκεν ὅθεν οὐκ ἔβλεπε.

Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον;

Ποῦ σου, ἅδη, τό νεῖκος;

Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι.

Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι.

Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται.

Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος.

Χριστός γάρ ἐγερθείς ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχή τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο.

Αὐτῶ ἡ δόξα καί τό κράτος εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.