Τον αντρειωμένο μην τον κλαις όσο κι αν αστοχήσει, κι αν αστοχήσει δυό και τρεις πάλι αντρειωμένος είναι!

Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει τον εχθρό του! Δεν γνωρίζει πως ζει και υφίσταται τον αόρατο πόλεμο! Δεν γνωρίζει πως ούτως ή άλλως έχει διαλέξει στρατόπεδο με μόνο αυτό που κάθε στιγμή είναι και υπογράφει! Δεν γνωρίζει συνειδητά, και εντούτοις γνωρίζει, αφού η ψυχή γεννιέται γνωρίζοντας! Ας μην ξεχνιόμαστε λοιπόν επαναπαυόμενοι σε αφελείς αιτιάσεις και στοχοποιήσεις «εχθρών» άλλων πέρα από την Σκιά μας και την συλλογική Σκιά, όπως κομψά αποκάλεσε ο Γιουνγκ την Λεγεώνα των δαιμονικών όντων… Ο εχθρός στοχεύει στην παραίτησή μας από την ζωή, στην παραίτηση από την διεκδίκηση της ζώσας ζωής! Η αισιοδοξία, η δημιουργικότητα, η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι μέγιστη νίκη: κατάφαση της ζωής! Όρθιοι παραμένουν οι πολεμιστές του φωτός! Δεν εγκαταλείπουν ποτέ την μάχη! Κι αν είναι να τους βρει βόλι θά ’ναι στο στήθος, ποτέ στην πλάτη!

*

Με αφορμή την συγκλονιστική ερμηνεία της Ελένης Βιτάλη χτες στο Half Note

Το τραγούδι της ήταν προσευχή! Αυτή η αίσθηση του ιερού μέσα από το "λαϊκό" επιβεβαιώνει πως ιερό μπορεί να είναι μόνο ό,τι είναι αληθινό, πως μεγάλη τέχνη είναι εκείνη που αγγίζει στην ψυχή την διάσταση αυτή του ιερού, και πως το ιερό το αγγίζει ο καλλιτέχνης, και ο άνθρωπος εν γένει, όταν ο ίδιος είναι αληθινός... Χωρίς την αγενή πολυτέλεια φτιασιδωμάτων, γυμνή από κάθε κοσμικότητα, με την γνησιότητα του ανθρώπου που έχει τολμήσει να ζήσει και να επιβιώσει από το σκληρό πρόσωπο της ζωής, μεταφέρει μιαν αίσθηση επανανακάλυψης του ουσιώδους και του αληθινού χωρίς λόγια... Ελληνικά ωραία, δωρική, με σπαρακτικά εντούτοις εσωτερικευμένο λυρισμό και σπάνια αίσθηση επικέντρωσης... Τραγούδι που σε μεταφέρει στο κέντρο, στον πυρήνα της ανθρώπινης ψυχής εκεί όπου ο πόνος, το παράπονο, η απορία, γίνονται προσευχή... Εκεί που το τραγούδι γίνεται σιωπή! Με την ελευθερία του ανθρώπου που "το έχει δει όλο'' και επιλέγει να κοιτάζει κατενώπιον, ως πρόσωπο, με αγάπη, με ευγένεια και τρυφερότητα. Όταν ο πόνος σαν την αλμύρα κατατρώει το ψέμα, το βλέμμα γνωρίζει να ζυγιάζει και να ζυγιάζεται… Σ’ ευχαριστούμε… Ας είναι μαζί σου ο άγγελος που ζήτησες…

*

Το νοητικό κουστούμι!

Ντυμένος ο άνθρωπος με το πανηγυργιώτικο κουστούμι του νου που το σύστημα αλλά και ο ίδιος διανθίζει παιδιόθεν, χάνει τον αυτοπροσδιορισμό του πέρα από την σκέψη. Η σκέψη του εντούτοις είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την ευτυχία του! Με τόσες σκέψεις, θεωρίες και ιδεολογήματα παραμένει τόσο ελάχιστα ευτυχής! Κι όμως υπάρχει μια ευτυχία για την οποία μιλούν οι άγιοι, οι άγγελοι και οι σοφοί που δεν προσδιορίζεται από την ικανοποίηση του νου! Αυτή η ιλαρότητα της ζωής πέρα από την αμφιθυμία των συναισθημάτων που προκαλεί η διαρκής εναλλαγή των σκέψεων, είναι πρόκληση για τον παγιδευμένο μες στον νου άνθρωπο. Το παρελθόν -ο νους-  δεν σε ελευθερώνει! Αναζήτησε έως τέλους την ευτυχία σου! Τι άλλο μένει να αναζητήσεις; Την χαρά που δεν δύει! Την ιλαρότητα της ζωής που είναι καθαρό φως!

*

Ζωοδόχου Πηγής

"Η τελειοθηρία είναι διάβολος! Το ζητούμενο είναι η τέχνη σου να φτάνει στην καρδιά του άλλου!

Ο λόγος δόθηκε από τον Θεό. Η σκέψη από τον άνθρωπο.

Η ερμηνεία του λόγου είναι υποβάθμιση του λόγου.

Όταν σκέφτεσαι, ανησυχείς.

Για να με ακούσεις δεν πρέπει να μιλώ!

Ο λόγος δεν βρίσκεται στην ομιλία αλλά στην σιωπή.

Το δικό μας τραγούδι σε «πιάνει» την επόμενη μέρα!

Στον λόγο μου βάζω αυτό που είμαι! Η αξία είναι σ’ αυτό που είσαι!

Η αξία σου είναι στο να μεταφέρεις την παρουσία του ΕΙΝΑΙ!

Σημασία έχει ποιος μιλάει, γιατί μιλάει, και πού οδηγούν αυτά που λέει.

Αλαζονεία είναι να θέλεις να πεις το σωστό! Δεν υπάρχει σωστό-λάθος, αλλά η ηλιακή κατεύθυνση που εσύ προσδίδεις στα πράγματα!

Αν δεν είσαι όργανο του Θεού, μπορεί να κάψεις τον άλλον με τον λόγο σου.

Είμαι υπέρ της αυθόρμητης αγκαλιάς!

Αν κάποιος κινδυνεύει, τον παίρνω αγκαλιά και πέφτω μαζί του!

Μάθετε να μη σκέφτεστε!

Μη με κρίνετε, μη με ταξινομείτε!

Μείνετε χωρίς σκέψη!

Όταν σκέφτεσαι γύρω από αυτόν που αγαπάς, στο τέλος τον μισείς! Σημαίνει ότι τον παρακολούθησες πολύ!

Η υπερπαρακολούθηση του εαυτού είναι σχιζοφρένεια!

Τα δαιμόνια σου διαβρώνουν το μυαλό. Παιδιά τους είναι οι σκέψεις!

Η σκέψη κόβει την ροή με το όλο πράγμα. Να σκέφτεστε όσο το δυνατόν λιγότερο!

Μη μεταφέρετε τους άλλους σε πνευματικά ανάκτορα που δεν τους αντιστοιχούν γιατί στο τέλος θα σας μισήσουν!

Ούτε χρωστάτε ούτε σας χρωστούν!"

*

Χαρμολύπη, η ελληνική λεβεντιά!

Σταυραναστάσιμη η ελληνική καρδιά τραγουδά ιεροπρεπώς τον Θεό που γεννιέται, και πεθαίνει την Άνοιξη για να αναστηθεί στον αέναο κύκλο του κοσμικού γίγνεσθαι… Ζεϊμπέκικος ο ελληνικός χορός της χαρμολύπης! Ο Ζευς και ο Βάκχος μαζί! Χορός προσωπικός, ιερατικός,δερβίσικος, χορός που δεν διδάσκεται, χορός ψυχής που ακροβατεί ανάμεσα στα άνω και τα κάτω δίχως να πέφτει! Χορός που αν δεν είσαι αυθεντικός, στο μέτρο και την δωρική ευθεία, απλώς αυτογελοιοποιείσαι! Ο Έλληνας τραγουδά τον έρωτα και τον θάνατο συνομιλώντας με τους θεούς του για τα δίκια και τ’ άδικα του κόσμου τούτου! Χριστανάσταση τα Χριστούγεννα και το Πάσχα των Ελλήνων! «Δακρυρόεν» το γέλιο: αποχωρισμός και συνάντηση! Συγκλονιστική συνύπαρξη και ταυτόχρονα υπέρβαση των αντιθέτων!

*

Χριστός Ανέστη!

Αναστάσεως ημέρα και λαμπρυνθώμεν τη πανηγύρει και αλλήλους περιπτυξώμεθα! Είπωμεν αδελφοί και τοις μισούσιν ημάς! Συγχωρήσωμεν πάντα τη Αναστάσει, και ούτω βοήσωμεν!

Χριστός ανέστη εκ νεκρών θανάτω θάνατον πατήσας και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος!

*

Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήσονται οι εχθροί αυτού, και φυγέτωσαν από προσώπου αυτού οι μισούντες αυτόν!

*

Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ουρανός τε και γη και τα καταχθόνια. Εορταζέτω γουν πάσα κτίσις την έγερσιν Χριστού εν ή εστερέωται!

*

Φωτίζου, φωτίζου η νέα Ιερουσαλήμ, η γαρ δόξα Κυρίου επί σε ανέτειλε. Χόρευε και αγάλλου Σιών!

*

Επικράνθη ο Άδης και γαρ κατηργήθη! Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες! Ανέστη Χριστός και χαίρονται άγγελοι! Ανέστη Χριστός και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι!

*

Πάσχα ιερόν ημίν σήμερον αναδέδεικται! Πάσχα καινόν, άγιον! Πάσχα μυστικόν! Πάσχα πανσεβάσμιον! Πάσχα Χριστός ο λυτρωτής! Πάσχα άμωμον! Πάσχα μέγα! Πάσχα το πύλας ημίν του Παραδείσου ανοίξαν! Πάσχα αγιάζον πιστούς!

*

 Αναστάσεως ημέρα λαμπρυνθώμεν λαοί,

Πάσχα, Κυρίου Πάσχα!

Μαγδαληνή η κοινωνός

Λίαν πρωί προσήλθε στο μνημείο για να το βρει κενό! Παρών ο αρχάγγελος Ραφαήλ με την ρομφαία! Ο Αγαπημένος ήδη φανερώνεται και της μιλά… Και εκείνη τρέχει όλο χαρά για να αναγγείλει την Ανάσταση! Ο θάνατος νικήθηκε! Ο νους κενώθηκε! Η Ανάσταση έσπασε κάθε φράγμα μεταξύ ορατού και αοράτου… Ο Άδης νικήθηκε! Ο Αγαπημένος δεν έχει πλέον υλικό σώμα… Δεν μπορούν να τον πονέσουν άλλο οι άνθρωποι... Ο αναβαλών το φως ως ιμάτιον ορίζει ήδη το σημείο συνάντησης με τους μαθητές… Η αγάπη του εκπληρώνεται στα μάτια τους για μια ακόμη φορά… Μια καινούργια ιστορία ξεκινά… Η πιο όμορφη ιστορία του κόσμου!

*