Το παζλ της πνευματικής σου εκπαίδευσης θα το δεις ολοκληρωμένο μεμιάς, από τον Θεό

Μην ανοίγεις διαρκώς το καπάκι της κατσαρόλας για να ελέγχεις αν το φαγητό έχει ψηθεί… Άσε το να ψηθεί στον χρόνο που ο Θεός ορίζει. Άπαξ και έλξεις το βλέμμα του Θεού πάνω σου με το κάλεσμά σου, ο χρόνος, όπως και ο χώρος και ο τρόπος της πραγμάτωσης είναι στα δικά του χέρια. Και έρχεται ως κλέπτης! Εσύ που ζεις τα χωροχρονικά καρέ και βλέπεις τα λάθη και τις πτώσεις σου, απελπίζεσαι, απογοητεύεσαι, αμφιβάλλεις. Όμως ο Θεός γνωρίζει μόνο την βεβαιότητα της Επιστροφής σου!

*

«Ο κόσμος όλος είναι εναντίον μου!»

Αυτή η ψυχολογική στάση δηλώνει φόβο! Είναι έλλειψη δύναμης, γενναιότητας να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα όπως κάθε φορά αυτή σου εμφανίζεται. Είναι αδυναμία δική σου χειρισμού προσώπων και καταστάσεων. Με τέτοια αμυντική στάση χρειάζεσαι διαρκώς ενίσχυση, ενθάρρυνση, στήριξη, αφού δεν είσαι ικανός να δρας πνευματικά, αλλά απλώς αντιδράς στην ανάδραση που εισπράττεις από τους άλλους. Χρειάζεσαι να σ’ αγαπούν, να σε επιδοκιμάζουν, να σε ενθαρρύνουν για να λειτουργείς. Είναι η στάση του παιδιού! Ο κόσμος όμως αυτός δεν είναι καθόλου παιδικός. Ούτε μπορείς να ζητάς να βρίσκεται πίσω σου διαρκώς ένας άγιος για να σε ισορροπεί! Η αποστολή της αγάπης είναι ακριβώς στο να διαλύει τα συναισθήματα -δικά σου και των άλλων- του φόβου, της ανεπάρκειας, της ανασφάλειας, της έλλειψης. Η ισχύς σου είναι στην βεβαιότητα της αγάπης και του φωτός. Στην απόλυτη αφοσίωση στην γραμμή της αγάπης και του φωτός. Τους άλλους, δηλαδή, δεν τους κερδίζεις ούτε μπορείς να τους αλλάξεις ως εγώ, όσο χαρισματικός και να είσαι, αλλά μόνο η αγάπη και το φως που μεταφέρεις. Το ότι ο κόσμος είναι εναντίον των απεσταλμένων είναι μια άλλη πραγματικότητα για την οποία είναι φύσει οπλισμένοι και την χειρίζονται κατ’ έμπνευση. Τότε η απουσία, η σιωπή, η αυστηρότητα ή η απομάκρυνση, δεν σημαίνει φόβο ή αδυναμία, πολλώ δε μάλλον αδιαφορία. Το απεσταλμένο ον είναι πλήρες από την σχέση του με τον Θεό, από τον οποίο και κινείται προς την αποστολή του: την αποκατάσταση και την θεραπεία του κόσμου. Δεν ασχολείται με το αποτέλεσμα αφού γνωρίζει πως άλλος είναι ο σπείρων και άλλος ο θερίζων.

*

Αυθεντικότητα σημαίνει να είσαι ο εαυτός σου χωρίς αυτό να το εξαρτάς από τα μάτια των άλλων

Ας αναλογιστούμε ότι για τον Χριστό είπαν πως είναι ο Διάβολος, αφού έχει εξουσία πάνω στα δαιμόνια! Αν αυτό αποδόθηκε στον Χριστό, δεν θα κρίνουν, δεν θα αμφισβητήσουν, δεν θα αδικήσουν, δεν θα συκοφαντήσουν εσένα; Ο Χριστός δεν σταμάτησε τους Φαρισαίους ούτε κανέναν άλλον από το να τον πολεμούν! Ούτε όμως και ο ίδιος σταμάτησε να είναι αυτό που είναι και να κάνει το έργο του, ανεξαρτήτως αν ήταν αρεστός ή αποδεκτός. Διατήρησε το δικαίωμα να λέει την αλήθεια, το δικαίωμα να ΕΙΝΑΙ η αλήθεια των λόγων του, έως τέλους. Η ανάστασή του σφράγισε την αλήθεια του, όπως ο δικός τους θάνατος σφράγισε το δικό τους ψεύδος. Δεν υπάρχει πιο ύπουλη απεμπόληση της ελευθερίας σου από το να εξαρτάς τις επιλογές και την έκφραση της αλήθειάς σου από την επιδοκιμασία ή την αποδοχή των άλλων. Από το να μπεις στην διαδικασία να δεις τον εαυτό σου με τα μάτια των άλλων, δίνοντάς τους έτσι την εξουσία να έχουν λόγο πάνω στην αλήθεια σου. Τότε, αν η αλήθεια σου δεν είναι ισχυρή, αν δεν την υποστηρίζει η δύναμη του Θεού, θα εκπέσει σε απλό ιδεολόγημα προσαρμόσιμο στο χειροκρότημα των άλλων! Έτσι όμως αλλοιώνεις τον εαυτό σου. Αλλοτριούσαι του χαρίσματος. Αυθεντικότητα σημαίνει να είσαι ο εαυτός σου και να χαρίζεις την αλήθειά σου κάτω από όλες τις περιστάσεις! Τότε, στην πραγματικότητα, δεν έχεις εαυτό αλλά σε «χρησιμοποιεί» η αλήθεια! Αλίμονο αν το κριτήριο για την εκδήλωση σου είναι το πώς σε βλέπουν οι άλλοι! Η αλήθεια ίσα ίσα έρχεται για να καθαρίσει την όραση του κόσμου τούτου και όχι για να υποκύψει σε αυτόν!

*

Τα «15 λεπτά της δημοσιότητας» αντιστοιχούν στην θέση του επίκεντρου που λαμβάνει κάθε ενθυμητής

Εκείνος που έχει το προνόμιο να γίνει αποδεκτός από αυθεντικό Οδηγό στον πνευματικό δρόμο, γίνεται -για όσο χρονικό διάστημα κρίνει ο Οδηγός του- βασιλιάς! Κάθεται στον θρόνο, στο κέντρο του Παντός, γίνεται το προνομιούχο ον που το Παν παρακολουθεί και φροντίζει, περιμένοντας από αυτό να δει το θαύμα! Αυτό δηλαδή που θα φανερώσει και θα τολμήσει να πράξει με την φώτισή του! Όσο η εκπαίδευση της ενθύμησης διαρκεί, η αίσθηση αυτή της αποκλειστικότητας, ως απόλυτα χαριστικής στάσης, δεν τον εγκαταλείπει. Του χαρίζεται όλο το παρελθόν και ευλογείται το αιώνιο παρόν του. Όταν όμως έρθει η ώρα, όταν είναι πλέον αρκετά δυνατός, τότε σηκώνεται από τον βασιλικό θρόνο, ενδύεται τον απλό χιτώνα του περιπατητή και βγαίνει στον κόσμο άγνωστος, απλός, «καθημερινός», για να αποδείξει με την ζωή του και τις πράξεις του αυτό που έλαβε. Έως ότου θελήσει ο Θεός να τον χαριτοδοτήσει πάλι με νέες δυνάμεις, καινούργια χαρά, καινούργια δώρα, καινούργια αποστολή… Θα πρέπει, εντούτοις, το ίδιο γενναία να αντέχει και την τιμή και την αφάνεια! Και κυρίως να έχει την γενναιοδωρία να τιμά εξίσου κάθε νέο «εκλεκτό»!

*

Εν αρχή ην ο Λόγος

Από τον Ιωάννη τον ηγαπημένο
Μια ανθρωποκεντρική προσέγγιση των πρώτων προτάσεων του ευαγγελίου του

Εν αρχή ην ο λόγος, και ο λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. Πάντα δι’ αυτού εγένετο, και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν. Εν αυτώ ζωή ην και η ζωή ην το φως των ανθρώπων. Και το φως εν τη σκοτία φαίνει, και η σκοτία αυτό ου κατέλαβε.

1. Εν αρχή ην ο λόγος

2. Και ο λόγος ην προς τον Θεόν

3. Και Θεός ην ο λόγος

Ας κοιτάξουμε τις τρεις αυτές συγκλονιστικές προτάσεις του Ιωάννη από την οπτική της γέννησης του Λόγου εντός του ανθρώπου…

1. Εν αρχή ην ο λόγος

Η δική σου αρχή είναι όταν εσύ γίνεις  Λόγος, ο λόγος της ζωής σου!* Τότε αρχίζεις να ζεις! Ο Λόγος είναι βεβαίωση, ομολογία ζώσας ζωής. Γίνεσαι αυτό που είσαι ανακτώντας τα δικαιώματα της Υιότητας. Χριστοποιείσαι. Ο εν δυνάμει πυρήνας του εντός Λόγου, ως μαγνήτης ενώνει τα ρινίσματα της ανακτημένης αλήθειας σου (αποκρυσταλλωμένη Προσωπικότητα, Πρόσωπο), τα ενοποιεί. Είναι η κατάσταση της ενιαίας συνείδησης, η δεύτερη, εν πνεύματι γέννηση. Ο Λόγος είναι η ταυτότητά σου: Υιός, Χριστός. Γίνεσαι «πατέρας» του εαυτού σου.

 Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς.

2. Και ο λόγος ην προς τον Θεόν
Ο Λόγος σου απευθύνεται στον Θεό. Είναι το δικό σου, πρωτότυπο τραγούδι! Η δική σου μοναδική και ανεπανάληπτη δημιουργική σφραγίδα στον εμπλουτισμό του Όντος μέσα από την νικηφόρα εμπειρία στο πτωτικό (διιστικό) περιβάλλον της Γης. Η κίνηση του Λόγου προς τον Θεό αντιστοιχεί στην αναστάσιμη άνοδο του Χριστού, η οποία συντελείται με την ανατίναξη του Άδη! Μία άνοδος που είναι «κάθοδος», όπως συμβολίζει η ανάβαση στην μεγάλη Πυραμίδα. Κατεβαίνεις για να ανέβεις! Η άνοδος του Λόγου γκρεμίζει το βασίλειο του θανάτου! Καθώς ανέρχεται μεταμορφώνει και αποκαθιστά τους κόσμους από τους οποίους διέρχεται! Η ζώσα Αγάπη προελαύνει νικηφόρα! Η νίκη είναι για όλους!

Αγιασθήτω το όνομά σου

Ελθέτω η βασιλεία σου

Γεννηθήτω το θέλημά σου

Αγιάζεται στην Γη το όνομα του Θεού όταν κάθε άνθρωπος γινόμενος Λόγος, αγιάζει το δικό του όνομα! Τότε έρχεται η βασιλεία του Θεού στην Γη και γίνεται το θέλημά του. Τότε το  έργο στην Γη έχει συντελεστεί. Οι τρεις αυτές προτάσεις ξεκινούν με τα γράμματα Α,Ε,Γ, τα οποία αντιστοιχούν -αφού στο ελληνικό αλφάβητο τα γράμματα είναι  αριθμοί-  στον αριθμό 153, τον κρυπτικό αριθμό της Αγίας Γραφής. Λέει ο Ιωάννης πως ο Χριστός εμφανίζεται για τρίτη φορά μετά την ανάστασή του στους μαθητές του, στην λίμνη Γενησαρέτ -τον αναγνωρίζει μόνον ο Ιωάννης-, και τους υποδεικνύει να ρίξουν τα δίχτυα από την δεξιά πλευρά (το δεξί μέρος αντιστοιχεί στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου, αυτό της γραμμικής λογικής! ) Το δίχτυ γεμίζει με 153 ιχθείς! Ο αριθμός αυτός δίνει τον αριθμό 9 (333) ο οποίος στο Δέντρο της Ζωής -τις δέκα Διαμαντένιες Σφαίρες του Πυθαγόρα-, αντιστοιχεί στην ένατη σφαίρα, την σφαίρα του υποσυνειδήτου. Το υπό την συνείδηση, αγιάζεται! Τότε ο Χριστός δειπνεί μαζί σου…

3. Και Θεός ην ο λόγος

Ο Θεός κατέρχεται και σε ευλογεί, ενώνεται μαζί σου. Γίνεται ταύτιση. Θέωση. Ο Θεός που ομολογείς, σε ομολογεί. Ο Θεός που βεβαιώνεις, σε βεβαιώνει. Βεβαιώνει την ταυτότητα του Πατέρα με τον Υιό. «Εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν», λέει ο Χριστός.

Ως εν ουρανώ και επί της γης

Στο Δέντρο της Ζωής, το δεκαδικό σύστημα του Πυθαγόρα, οι τρεις πρώτες προτάσεις του κατά Ιωάννην ευαγγελίου συνδέονται αντίστοιχα με τις σφαίρες του κεντρικού του άξονα:

1

(11-Άβυσσος)

6

9

1(0)

Οι σφαίρες 6 και 9 βρίσκονται ανάμεσα στις μονάδες. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία σφαίρα (6+9=15, 1+5=6, δηλαδή 33, ο αριθμός του Λόγου). Οι αριθμοί 6 και 9 σχηματικά ενωμένοι δίνουν τον αριθμό 8, ο οποίος αποδίδει και το σύμβολο του απείρου (∞). Παράλληλα τοποθετημένοι απεικονίζουν το Ζώδιο των Ιχθύων (Ιχθύς, σύμβολο του Χριστού). Ο Λόγος, ο Υιός,  έχει την κατερχόμενη του όψη (Χριστός, σφαίρα έξι) -όπως η φορά του κύκλου δείχνει στον αριθμό έξι (6)- και την ανερχόμενη (Μαγδαληνή, σφαίρα εννέα) -όπως η φορά του κύκλου δείχνει στον αριθμό εννέα (9). Την υπέρτατη συνείδηση και την υποσυνείδηση, την οποία ανυψώνει, δια-φωτίζει, παραδίδοντας έτσι στο ΦΩΣ την εμπειρία της ενσάρκωσης (σφαίρα 10). Η δέκατη σφαίρα αντιστοιχεί στην Παναγία. Εδώ, μέσα από την Παναγία Αγάπη, γεννιέται ο Λόγος, ανερχόμενος προς το Εν: εν αρχή ην ο Λόγος, και ο λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο λόγος (σφαίρες 10, 6+9, 1). Η άβυσσος, ως διπλή παρουσία της Μονάδας (σφαίρα 11) της αρχής και του τέλους, είναι η Πύλη για την τελική ενοποίηση, την θέωση. 

Ο Ιωάννης συνεχίζει:

4. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν

Αιωνίως, πάντοτε η αρχή -ως μυστηριακό σημείο- είναι προς το πέρα από κάθε αρχή και τέλος: τον Θεό!

5. Πάντα δι’ αυτού εγένετο και χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ό γέγονεν

Ως Λόγος γίνεσαι, μαζί με άλλα αντίστοιχα Χριστικά σημεία-Υιούς, συνδημιουργός πραγματικοτήτων! Το πανόραμα της Δημιουργίας ξεκινά! Καθίστασαι δηλαδή όχι μόνον δημιουργός του εαυτού σου, της πραγματικότητάς σου, αλλά δημιουργός του Παντός!

6. Εν αυτώ ζωή ην και η ζωή ην το φως των ανθρώπων. Και το φως εν τη σκοτία φαίνει, και η σκοτία αυτό ου κατέλαβε.

Ο Λόγος ζει! Είσαι πλέον ΖΩΝ. Η ζωή ταυτίζεται με το Φως! Και το φως δεν το κατέλαβε το σκότος! Η Πτώση νικήθηκε! Γιατί ο Λόγος είναι το Φως!

Ο άνθρωπος γίνεται Λόγος, γίνεται Χριστός.

Ο Υιός επιστρέφει στον Πατέρα.

Ο Πατέρας ενώνεται μαζί του.

Οι τρεις εποχές, του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος έχουν συντελεστεί.

*Η λέξη «λόγος» στην ελληνική γλώσσα έχει πολυσήμαντη ερμηνεία. Λόγος είναι η λογική (ορθός λόγος), η σχέση, η αιτία, η αναλογία, η ομιλία, η ικανότητα του ομιλείν, ο ενδιάμεσος όρος, κ.λπ. Φαίνεται από την ίδια την λέξη η έννοια του Μεσσία ως μεσάζοντος μεταξύ Θεού και ανθρώπων!

*

Ο δρόμος της προστασίας δεν σώζει τον άνθρωπο

Ο άνθρωπος επιδιώκει την ελευθερία από το βάρος της ζωής του και κυρίως την άρση των δυσμενών συνεπειών από τις πράξεις του. Θέλει να μην πονά! Και προσφεύγει όπου νομίζει πως θα λάβει βοήθεια, ίαση, ενδυνάμωση. Σπάνια εντούτοις αξιοποιεί τα δώρα που του προσφέρονται στον πνευματικό δρόμο. Συνήθως τα καταναλώνει την ίδια στιγμή για να νιώσει καλύτερα, ξοδεύοντας έτσι πολύτιμο φως για την ανάπτυξή του. Όσοι βρίσκονται γύρω από έναν πνευματικό οδηγό είναι βέβαιο πως ευεργετούνται, και μόνον από την αύρα του. Η ίδια η παρουσία του -κατά την πνευματική του ταυτότητα- είναι ιαματική και ελπιδοφόρα. Αυτό που συμβαίνει είναι να βολεύονται κάτω από την προστασία του. Και να μην αξιοποιείται ο χρόνος ούτε το δυναμικό που χαρίζεται, σε υπηρεσία προς τους άλλους, αλλά να κατακρατείται προς ίδια ανακούφιση και ευημερία. Τότε η χάρις μοιραία αποσύρεται. Η ανθρωπότητα ακόμα χρειάζεται μαθήματα: την οδό των παθημάτων! Τα δώρα του φωτός χαρίζονται. Πρέπει όμως να τα ανοίξει κανείς με σεβασμό, αγάπη, συναίσθηση ευθύνης και αποστολής. Ό,τι λαμβάνεις οφείλεις να το αποδίδεις. Αυτό είναι το θέλημα του Θεού! Ό,τι έχεις να το μοιράζεσαι με όλους! Να κυκλοφορούν τα αγαθά του πνεύματος! Πολλώ δε μάλλον να μην κατακρατείς τα χαρίσματα. Γιατί τότε θα στραφούν εναντίον σου και θα σε χτυπήσουν. Όσο γρηγορότερα πάρεις τα μαθήματα, τόσο γρηγορότερα θα επιστρέψεις στην χάρη!

*

Όλη μου η ζωή διαφορετικοί τρόποι για να πω στον άνθρωπο «σ’ αγαπώ»

Μια ζωή σίγουρα ενδιαφέρουσα. Με ταξίδια, γνώση, τέχνη, Συναντήσεις, έρωτα ζωής! Να αναζητώ τα ίχνη στην γη -των πολύτιμων-, σαν τον Κοντορεβιθούλη… Για να τα χαρίσω! Ως απόδειξη του ουράνιου ανάλογου! Για το ως εν Ουρανώ και επί της Γης…  Ως ένα «σ’ αγαπώ!» Για την χαρά! Για το μαζί! Για την δημιουργική έκφραση! Για την ανθοφορία! Για το τέλος του πόνου! Ένα σ’ αγαπώ με άπειρους τρόπους, σε άπειρες περιστάσεις… Πολλές φορές αδέξιο… Μα πάντα «σ’ αγαπώ!»  Δεν κατάφερε κανείς να με κάνει να το πάρω πίσω. Ακόμα λέω στον άνθρωπο: «Είμαι εδώ και σ’ αγαπώ! Πάρε τα δώρα που έχω για σένα!»

*