Θεοφάνεια 2013

Από την αναζήτηση στην φανέρωση!

Στους Αγίους Τόπους τα Θεοφάνεια εορτάζουν την Άγια Νύχτα. Τους πρώτους Χριστιανικούς χρόνους τα Χριστούγεννα συνέπιπταν με τα Επιφάνεια, όπως αποκαλούσαν την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος στην Γη. Είναι όμορφο που εμείς εδώ στην Ελλάδα εορτάζουμε τα Θεοφάνεια, και στους Αγίους τόπους, όπως και σε άλλες ορθόδοξες Εκκλησίες που ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο, εορτάζουν τα Χριστούγεννα! Είναι μέρα Γέννησης, μέρα χαρμόσυνη, ευλογημένη! Μας επισημαίνει την φανέρωση του Μυστηρίου του Τριαδικού θεού στον Ιορδάνη και, μέσα από την Γέννηση του Χριστού, όλη την διαδρομή της Επανόδου. «Επεφάνης σήμερον τη οικουμένη, και το φως σου, Κύριε, εσημειώθη εφ’ ημάς… Εν επιγνώσει υμνούντας σε, ήρθες, εφάνης, το φως το απρόσιτο». Σήμερα είναι μέρα φανέρωσης! Η Εκκλησία ονομάζει το σημερινό Ευαγγέλιο: «Από την αναζήτηση στην φανέρωση», αφού η έλευση του Χριστού στην Γη είναι σταθμός στην ιστορία του κόσμου. Αυτό που ο άνθρωπος αναζητούσε φανερώθηκε! Πλέον δεν έχουμε να αναζητήσουμε κάτι έξω από τον Χριστό! Αυτό που ήταν να έρθει, φανερώθηκε και φανερώνεται: ο Ζων Θεός με τον οποίο ο Αδάμ και η Εύα συνομιλούσαν πριν την πτώση τους. Όταν ήταν στον παράδεισο, ήταν φυσικό γεγονός η συνομιλία τους με τον ζώντα Θεό. Αυτή την συνομιλία διέκοψε η αποστασία τους η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, ανεπαισθήτως έγινε! Γι’ αυτό να προσέχουμε την ψυχή μας! Να προσέχουμε αυτά που σκεφτόμαστε, αυτά που αισθανόμαστε και πράττουμε! Γιατί η πτώση δεν είναι γκρεμός, αλλά  ανεπαίσθητη άρνηση του Θεού και του Μυστηρίου της Ενότητας. Όταν λέμε «Θεός» είναι το ίδιο το Μυστήριο της των Πάντων Ενότητας. Σ’ αυτό το μυστήριο ζούμε χαρά, πληρότητα, ασφάλεια, ανθοφορία. Γι’ αυτό πάντοτε ως αδιάψευστο κριτήριο των επιλογών μας -σκέψεων και πράξεων, το αν δηλαδή εκπληρώνουν τον λόγο της ζωής μας-, να θεωρούμε την γεύση που μας αφήνουν. Αν μας αφήνουν χαρά, ευχαριστιακή αίσθηση, αίσθηση ενότητας, τότε ναι, είμαστε μέσα σ’ αυτό που δημιούργησε ο Θεός για μας. Διαφορετικά, διαιωνίζουμε την αρχαία Πτώση και υφιστάμεθα τις συνέπειες της -ατομικά και συλλογικά. Ο Χριστός, λοιπόν, φανερώθηκε με την Γέννηση του, και με την Βάπτιση ξεκινά την αποστολή του η οποία είναι δεύτερη φανέρωσή του στον κόσμο. Ο Χριστός έζησε 30 χρόνια πριν την Βάπτιση. Και το έργο του διάρκεσε 3 χρόνια! Εμείς αδημονούμε για την ολοκλήρωση της εκπαίδευσης μας, αυτού που είναι να γίνει μέσα μας ώστε να νιώσουμε άξιοι να μας χρησιμοποιήσει ο Θεός! Ο Χριστός γεννήθηκε όντας αυτό που είναι, και μετά από 30 χρόνια φανερώνεται στον κόσμο! Στις πολλές επισκέψεις μου στην Αίγυπτο πάντοτε στεκόμουν με δέος μπροστά στην Μεγάλη Πυραμίδα! Ένας όγκος τεράστιος για να στηρίξει ένα σημείο, την κορυφή. Αυτό το σημείο -ο τελευταίος λίθος- στους αρχαίους χρόνους ήταν από καθαρό χρυσάφι. Οι ακτίνες του φωτός από την μια κορυφή στην άλλη των τριών πυραμίδων της Γκίζας σχημάτιζαν τρίγωνο! Η πυραμίδα αισθητοποιεί την τεράστια προετοιμασία που καλείται να κάνει ο άνθρωπος μέσα από τα τεράστια θεμέλια που θα στηρίξουν τον όγκο του πνευματικού του οικοδομήματος ώστε να αναδειχτεί αυτό το χρυσό σημείο στην κορυφή! Επίσης, αν θεωρήσει κανείς κάθε γιγαντιαίο λίθο της πυραμίδας ως μια αποκρυσταλλωμένη Προσωπικότητα, τότε η πυραμίδα είναι αισθητοποίηση του μεγαλείου του Ανθρώπου! Είναι ο σύνολος Άνθρωπος ο οποίος καταλήγει στο Χριστικό σημείο του Φωτός, και ως Φως διαπλέκεται με τις άλλες θεϊκές Δημιουργίες! Το μήνυμα είναι να μην απογοητευόμαστε από την πνευματική μας διαδρομή, τον πνευματικό μας αγώνα, γιατί δεν ξέρουμε ποια στιγμή θα δώσουμε εμφάνιση σ’ αυτό το σημείο. Για τον Χριστό διάρκεσε τρία χρόνια. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι προηγουμένως, πριν τα 30 του χρόνια, δεν ήταν αυτό που ήταν και δεν έκανε εκείνο που ο Πατέρας του τού υποδείκνυε. Η φανέρωση του όμως, η τελική ευθεία του έργου του, έλαβε χώρα τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του. Για τον Χριστό ήταν τρία χρόνια, για μας μπορεί να είναι ένα λεπτό, μια μέρα, ένας λόγος, μια μαρτυρία, μια συνάντηση, ένα χαμόγελο! Ούτε ξέρουμε τι μπορεί να είναι, και τι διάρκεια θα έχει αυτό το χρυσό σημείο για το οποίο γεννηθήκαμε, και το οποίο πατάει πάνω σε όλη μας την ζωή, σε όλη την εμπειρία, όλη την εκπαίδευση, ολόκληρη την προσωπικότητα μας. Να σεβόμαστε, λοιπόν, αυτό που ο Θεός κάνει μέσα μας! Επίσης να θυμόμαστε πως ο Χριστός ως άνθρωπος νίκησε τον σατανά, και μάλιστα κατά κράτος: αυτό είναι όχι χαρμόσυνο, όχι απλώς ελπιδοφόρο, αλλά η ίδια η ελπίδα μας! Ο αόρατος πόλεμος κερδήθηκε από τον Χριστό! Εμείς ζούμε τα χωροχρονικά καρέ αυτού του αόρατου πολέμου που μαίνεται μέσα και έξω από μας, στην Γη και πέρα από την Γη, σε όλα τα πτωτικά πεδία τα οποία επηρεάστηκαν από την αρχαία Πτώση. Το μόνο που αξίζει να σκεφτόμαστε είναι ότι, αφού ο Χριστός νίκησε, αυτό που ζητά από μας είναι απλώς να υπογράψουμε την νίκη του. Να υπογράψουμε μια νίκη που άλλος κέρδισε για μας! Δεν καλούμαστε εμείς να κερδίσουμε καμιά νίκη! Καλούμαστε να υπογράψουμε, δηλαδή να ομολογήσουμε, την νίκη που κατίσχυσε ο Χριστός πάνω στον σατανά, αφού ο Θεός επέτρεψε στον σατανά να πολεμήσει με όλη του την δύναμη τον Χριστό! Δεν άφησε τίποτα που να μην εκτοξεύσει εναντίον του Χριστού, επέπεσε με όλη του την σφοδρότητα πάνω του, τον χτύπησε σε κάθε σημείο που μπορεί να χτυπηθεί πλάσμα… Και ο Χριστός τον νίκησε καθ’ ολοκληρίαν! Αυτή την νίκη καλούμαστε να υπογράψουμε και να σεβαστούμε! Αυτό το οποίο στην βάπτιση μας ήδη, ο πνευματικός μας γονιός, ο νονός μας, υπέγραψε για μας λέγοντας: «Συντάσσομαι τω Χριστώ, αποτάσσομαι τον σατανά!» Αυτό είναι το νόημα εξάλλου της ζωής μας: η σύνταξη με τον Χριστό και η απόταξη του σατανά. Κι όταν λέμε «σατανάς», ας τον δούμε μέσα από την εμπειρία μας: όλες εκείνες τις δυνάμεις και ενέργειες που εμποδίζουν την χαρά της ζωής μας! Την χαρά! Ο άνθρωπος όταν έχει ζώσα σχέση με τον Χριστό ανθίζει: έχει χαρά, φως, ζωντάνια, ζωτικότητα, ενέργεια, δυνάμεις ζωής! Οτιδήποτε, λοιπόν, είναι  ενάντιο προς την χαρά μας, ενάντιο προς την ανθοφορία μας, ενάντιο προς την αγάπη, είναι ο «σατανάς». Μην τον φανταζόμαστε σαν τέρας, γιατί αυτό είναι πολύ απλοϊκό και βολικό για τον νου. Αυτό δεν σημαίνει πως η ενάντια δύναμη δεν υπάρχει και έξω από αυτό που μπορεί ο άνθρωπος να αντιληφθεί. Σημασία έχει εμείς τι υπογράφουμε. Διότι ο Χριστός νίκησε, ο αόρατος πόλεμος κερδήθηκε, αλλά εμείς για λογαριασμό μας καλούμαστε να «απαντήσουμε» σ’ αυτό το αντίλογο, αντίχριστο, πονηρό πνεύμα. Δεν είναι τυχαίο που αποκαλείται έτσι, γιατί ο Χριστός είναι απόλυτη ευθύτητα, αλήθεια, παρρησία. Ο σατανάς είναι ο πονηρός! Γι’ αυτό πρέπει να προσέχουμε τις παντοειδείς επήρειες που δεχόμαστε, τα ακούσματα του νου, τους λογισμούς, τις θυμαπάτες, και γενικώς τα «εισερχόμενα» μέσω των αισθήσεων μας. Να τα ελέγχουμε με το αδιάψευστο κριτήριο του αν ποτίζουν το Δέντρο της Ζωής μας! Εάν μας ωφελούν! Μην υποτιμούμε τον αόρατο πόλεμο! Βλέπω γύρω μου ανθρώπους ευφυείς και «καλούς» να ζουν εντελώς ανόητα και αντιπνευματικά, σαν να μην υπάρχει ο πόλεμος αυτός. Και η αντίλογη δύναμη τους χρησιμοποιεί, τους δεσμεύει την χαρά και την ενέργεια τους! Ο νους τους τούς βασανίζει φρικτά ζώντας μέσα σε αντιθέσεις από τις οποίες δεν μπορούν να ξεφύγουν. Και στο τέλος αντιστρέφονται, χωρίς να μπορούν καθόλου να δουν το φως! Πρέπει να περιφρουρούμε την ψυχή μας, τον εαυτό μας, τις πράξεις μας, τα συναισθήματα μας! Και να κατατιθέμεθα στον Θεό! Γιατί αυτό που εμείς δεν μπορούμε, το μπορεί εκείνος. Ως εγώ δεν μπορεί να νικήσει ο άνθρωπος! Αυτό που πέφτει πάνω του δεν μπορεί να το νικήσει ως εγώ! Μόνο αν συνδεθεί με την πηγή της Δύναμης μπορεί να πολεμήσει αυτό που είναι να πολεμηθεί. Διαφορετικά, εκχωρεί την ζωή του στην αντίλογη δύναμη, και στο τέλος η φωτιά που άναψε για κάποια χρόνια εδώ στην Γη θα σβήσει! Είμαστε εδώ, πάνω σε ένα ίχνος που αφήνει ο Ραφαήλ με την παρουσία του, το οποίο είναι για μας μεγάλη προστασία. Είναι κρίμα με τόσο ευνοϊκές, από πνευματική άποψη, συνθήκες, να μας δέρνει τόσο αλύπητα ο νους μας! Θα έπρεπε να μην τον παίρνουμε στα σοβαρά! Ούτε όμως και να τον πολεμάμε! Ούτε καν να του «απαντάμε». Απλώς να μην τον παίρνουμε στα σοβαρά. Να προσπαθούμε να λειτουργεί η καρδιά μας, να την κρατάμε ζωντανή! Να μπορεί να δώσει και να πάρει αγάπη, να δώσει και να λάβει φως! Αυτή την εμπειρία του Φωτός καλούμαστε να ζήσουμε! Τα Θεοφάνεια δείχνουν ακριβώς την φανέρωση του Φωτός που είναι ο Χριστός και τα σημεία τα οποία επεσήμαναν την ταυτότητα του. Την φανέρωση της Τριαδικής Μονάδας που είναι το Μυστήριο του Θεού. «Το Πνεύμα εν είδει περιστεράς εβεβαίου του λόγου το ασφαλές». Ακούστηκε η φωνή του Θεού: «Ούτος εστί ο υιός μου ο αγαπητός εν ω ηυδόκησα. Και το Πνεύμα το Άγιο στάθηκε πάνω στον Χριστό. Αυτή η Τριαδική φανέρωση, η επισφράγιση του Αγίου Πνεύματος σε μας γίνεται κατά το μυστήριο του χρίσματος, το οποίο ακολουθεί την τριπλή εμβάπτιση στο νερό. Το χρίσμα είναι η σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος πάνω στο νεογέννητο! Και έχουμε την ευθύνη να την κρατήσουμε πάνω μας αυτή την χάρη και ευλογία. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε άλλη ευθύνη από αυτήν! Ο άνθρωπος βάζει στόχους και σκοπούς στην ζωή του, όμως ο μόνος πραγματικός σκοπός είναι να κρατήσει την χάρη του Αγίου Πνεύματος -που τουλάχιστον εμείς οι ορθόδοξοι Χριστιανοί λάβαμε εκ γεννήσεως- και να του επιτρέψουμε να μας διδάξει, όπως λέει ο Ιωάννης. «Έχετε το χρίσμα για να σας διδάξει και να σας απαντήσει σε όλα τα ερωτήματα σας!» Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα από το ότι έχουμε ερωτήματα τα οποία μπορεί κάποιος άλλος να μας  απαντήσει! «Εσείς υποδύεστε ότι δεν ξέρετε, και εγώ ότι ξέρω, προκειμένου κάτι να πούμε, κάτι να γίνει, κάτι να συμβαίνει εξωτερικά ενόσω ο Ραφαήλ θα δρα μέσα σας! Εγώ απλώς κρατώ απασχολημένο το μυαλό σας!» Είναι πολύ μεγάλες αλήθειες αυτές! Στην πραγματικότητα τίποτα δεν παίζεται σε ό,τι φαίνεται αλλά σε εκείνο που είναι «πίσω». Σε εκείνη την δύναμη η οποία χρησιμοποιεί τον λόγο για να μας θεραπεύσει και να μας επαναφέρει στο σημείο της Χριστότητας. Όλο το ζήτημα της Πτώσης είναι μια στάση του νου τρομερή αλλά και ανεπαίσθητη. Γι’ αυτό επισήμανα τον κίνδυνο. Μην εφησυχάζετε στο ότι δεν κάναμε δα και εγκληματικές πράξεις, ούτε ζητάμε το κακό κανενός, ούτε θέλουμε να σκοτώσουμε, να κλέψουμε ή να αδικήσουμε! Δεν είναι αυτό η πτώση! Είναι κίνηση ασέβειας προς την Ζωή, προς το δώρο της Ζωής, προς τον Ζώντα Θεό που κατοικεί μέσα μας, προς τον ίδιο μας τον εαυτό. Μην απευθύνετε τον σεβασμό σας σε δασκάλους! Δεν υπάρχουν δάσκαλοι! Ο σεβασμός αφορά τον εαυτό σας! Εάν μπορείτε να σεβαστείτε τον εαυτό σας και αυτό που κατά χάριν φιλοξενείτε μέσα σας -εκείνον που σας δημιούργησε- τότε θα σεβαστείτε όλα τα όντα! Το σχήμα δάσκαλος-μαθητής είναι παρωχημένη, παλαιοεποχιακή ανθρωποποίητη «ιεράρχηση», η οποία στα μάτια του Θεού δεν έχει καμιά απολύτως αξία. Ο μόνος δάσκαλος είναι ο Χριστός! Από κει και πέρα υπάρχουν υπηρέτες του έργου του. Και καθένας καταθέτει στο Χριστικό έργο τα ταλέντα, τα χαρίσματα, τις δυνάμεις του, ό,τι ο Θεός του εναποθέτει να κάνει. Είμαστε υπηρέτες, εργάτες. Δεν είμαστε δάσκαλοι κανενός! Δίνουμε εκείνο που μας έχει δοθεί, ώστε να ενεργοποιηθεί μέσα σε όλους μας η δύναμη η οποία μπορεί να μας διδάξει. Και με την σειρά του καθένας να κατατεθεί -και ήδη το κάνουμε όλοι σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό- χαρίζοντας ό,τι έχει στους συνανθρώπους του. Αν μπορώ να δώσω μια εικόνα για τον λόγο που είμαστε εδώ στην Γη λέω πως είναι για να ανταλλάξουμε τα δώρα μας! Έχουμε προσκληθεί σε μια μεγάλη Γιορτή και αυτό που είναι να γίνει είναι να ανταλλαχθούμε: να μου δώσεις το δώρο σου και να σου δώσω το δικό μου! Να ανταλλάξουμε τα δώρα μας! Να τολμήσουμε να το κάνουμε! Ό,τι έχουμε, ό,τι κομίσαμε, ό,τι δημιουργήσαμε, ό,τι αντιληφθήκαμε, ό,τι μας εμπνέει ο εαυτός μας, ό,τι καλό να το χαρίσουμε! Να μη μείνουμε σε εσωστρέφεια. Το λάθος των εσωτερικών και φιλοσοφικών σχολών που διδάσκουν μεγάλες ιδέες είναι, κατ’ αρχάς, ότι απευθύνονται σε ολίγους, και κάποιες μάλιστα μυστικά, δεσμεύοντας και δι’ όρκου τα μέλη τους. Αυτό ήδη δείχνει ότι είναι μακριά από τον τρόπο που ο Θεός δρα. Ο Θεός φανερώνεται μέσα στο φως! Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον. Υπήρξαν εποχές που οι συνάξεις γίνονταν μυστικά για λόγους ασφάλειας, όπως εξάλλου και των πρώτων χριστιανών ή ενδεχομένως σε  δικτατορικά καθεστώτα. Μέσα στις ιστορικές συνθήκες θα μπορούσε ίσως να ερμηνεύσει κανείς την παράδοση της «μυστικότητας». Έχουμε όμως γυρίσει σελίδα! Είμαστε στον 21^ο αιώνα! Οι νοοτροπίες αυτές έρχονται από ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πλέον! Αυτή την στιγμή βρίσκεται στην Γη η ύψιστη Δύναμη του αρχαγγέλου Ραφαήλ -του Θεού του αποκαλυπτόμενου στον νου-, ο οποίος ούτε καν ως λόγος αλλά ως Λάμψη ανακαινίζει τον ανθρώπινο νου, την ανθρώπινη συνείδηση, την ανθρώπινη καρδιά. Είμαστε σε νέα πνευματική τεχνολογία! Είναι κρίμα να μαζεύουμε παλαιά σχήματα που ίσως στην εποχή τους βοήθησαν αλλά πάντως δεν οδήγησαν στην ελευθερία, την λύτρωση, την απλότητα, την δοξαστική κατάσταση της κάθε στιγμής μέσα στην άγια καθημερινότητα. Εκεί εξάλλου παίζονται όλα. Ο Χριστός αυτό έδειξε με την ζωή του. Έζησε μέσα στον κόσμο, μέσα στις ανθρώπινες συνθήκες, ανάμεσα στα όντα που κυκλοφορούσαν εκείνη την εποχή -τα πάσης φύσεως- και δεν απέφυγε κανένα, δεν καταδίκασε κανένα, δεν αποστράφηκε κανένα. Το ίδιο καλούμαστε να κάνουμε κι εμείς. Μέσα στον κόσμο να χαρίσουμε, τίποτα λιγότερο από τον εαυτό μας! Ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε! Τι άλλο από τον εαυτό μας έχουμε, εξάλλου, να χαρίσουμε; Το λουλούδι μας! Το άνθος που έσπειρε ο Θεός και εμείς το ποτίσαμε και το ποτίζουμε με την αγάπη μας για να ανθίσει και να χαρίσει το κάλλος και το άρωμά του! Να ευεργετήσει τον κόσμο! Τα Θεοφάνεια δεν είναι μια ακόμη επετειακή γιορτή θρησκευτικού τύπου. Είναι η φανέρωση του Μυστηρίου του Θεού ως Τριαδικής Μονάδας, είναι η δόξα του Φωτός, του Χριστού, ως απάντηση στην εναγώνια από Πτώσεως αναζήτηση του Ζώντος Θεού από τον άνθρωπο.

Πάντοτε, όταν διάβαζα την Γένεση, μια εικόνα μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Προηγουμένως είπαμε πως στο «μετά» καταλαβαίνουμε την ποιότητα του «πριν»: από την επίγευση, αυτό που μας αφήνει «μετά» μια πράξη, μια κατάσταση. Έχει   χαρά, Θεό; Αυτό μας δείχνει το αν είμαστε στο στρατόπεδο της ζωής ή στην άρνηση της: η γεύση της χαράς. Μου έκανε πάντοτε μεγάλη εντύπωση, λοιπόν, που ενώ φαίνεται οι πρωτόπλαστοι να έχουν δίκιο -στο κάτω κάτω το Δέντρο ήταν εκεί, γιατί να μην δοκιμάσουν τον καρπό του;- Άμα τον δοκίμασαν όμως τα έβαλαν ο ένας με τον άλλον: ο Αδάμ με την Εύα, η Εύα με το φίδι! Δεν ανέλαβαν πάντως την ευθύνη της πράξης τους! Το ζήτημα δεν ήταν τόσο στο ότι παράκουσαν τον Θεό και έφαγαν από τον απαγορευμένο καρπό, αλλά στο τι έκαναν στην συνέχεια. Μια απαγόρευση είναι δοκιμασία για να τοποθετηθείς απέναντι σ’ αυτήν. Είναι πρόκληση! Δεν είναι το «κακό» στον απαγορευμένο καρπό καθαυτόν. Τον έφαγαν, τι έκαναν όμως στην συνέχεια; Η ευθύνη τους δεν ήταν απλώς στο ότι έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό! Η πράξη της παρακοής ήταν το μέτρο για τα υπόλοιπα που έγιναν! Εξάλλου είναι δυνατόν η θεία Πρόνοια να μην είχε μεριμνήσει -αφού έβαλε εκεί το Δέντρο- για την άκρως πιθανολογούμενη περίπτωση να δοκιμάσουν τον καρπό του οι πρωτόπλαστοι; Άρα το κακό δεν ήταν στην «γνώση» που προέκυψε από τον απαγορευμένο καρπό, ούτε η πτώση είναι το τίμημα της γνώσης κ.λπ., όπως λανθασμένα ερμήνευσαν μέσα στους αιώνες. «Ο Θεός μας τιμώρησε επειδή γνωρίσαμε!» κάποιοι ισχυρίζονται. Εγώ απλώς θα αναφερθώ στο «μετά». Ξαφνικά ένιωσαν γυμνοί! Γυμνοί ήταν και πριν, αλλά δεν τους ενοχλούσε! Έβαλαν τότε φύλλα συκής! Ντράπηκαν για τα σώματα τους! Άκουσαν την φωνή του Θεού και έτρεξαν να κρυφτούν! Αλλάζει, δηλαδή, ξαφνικά το εσωτερικό τους τοπίο. Αυτό μου έκανε μεγάλη εντύπωση από παιδί. Έλεγα: «Θεέ μου, γιατί δεν παραδέχτηκαν απλώς ότι το έκαναν, ότι έφαγαν από το δέντρο, γιατί να τα βάλουν ο ένας με τον άλλον, γιατί να κρυφτούν από τον Θεό αντί να καταφύγουν σ’ αυτόν! Ο Θεός θα τους συγχωρούσε!» Γιατί να ζήσουν τέτοια αποστασιοποίηση από τον Θεό! Από κει που συνομιλούσαν μαζί του και ζούσαν σε αρχεγονική ενότητα με τον Θεό, «ενσωματωμένοι» μέσα του, ξαφνικά τον βίωσαν εξ αντικειμένου προς αυτούς! Διαχωρίστηκαν από τον Θεό! Και είδαν τον εαυτό τους απέναντι, εξ αντικειμένου και ως προς τον κόσμο και ως προς τα δρώμενα. Ένιωσαν ντροπή, ενοχή, ανάγκη να κρυφτούν. Δεν ήταν πια παιδιά! Αυτό λέει πολλά για τις επιμέρους πτώσεις του ανθρώπου έκτοτε. Το Ταξίδι της ζωής είναι μεγάλο, είναι πάρα πολλά αυτά μέσα από τα οποία θα περάσει ο άνθρωπος: λάθη, αμαρτίες, αστοχίες, πτώσεις. Ο ίδιος ο Χριστός δοκιμάστηκε ανελέητα από τον σατανά. Δεν εξαιρέθηκε από τον πόνο της δοκιμασίας, γενικά από τον πόνο. Μην θεωρούμε δηλαδή πως μας υποτιμά το να παραδεχτούμε ότι περνάμε και πτώσεις και κινδύνους, και πως μας διαπερνούν «δαιμόνια» -περισσότερο ή λιγότερο και για περισσότερο ή λιγότερο χρόνο. Ζούμε σε εμπόλεμο τόπο! Ο αόρατος πόλεμος μαίνεται! Πόλεμος «ενεργειακός», να το πούμε έτσι για να μην σοκάρονται κάποιοι. Είμαστε εδώ για να μεταμορφώσουμε αυτή την αρνητική ενέργεια με όποιο τρόπο ο καθένας αντιλαμβάνεται. Μέσα σε έναν πόλεμο όσες φάμε και όσες δώσουμε, που λέει και ο Καραγκιόζης! Σε έναν πόλεμο δεν θα την βγάλουμε «κυριλάτα», αβρόχοις ποσί. Δεν υπάρχουν ατσαλάκωτοι πολεμιστές! Μόνον όρθιοι πολεμιστές! Είναι τραγικές πλάνες αυτά που μας λένε πως πρέπει να είμαστε άψογοι, «υπεράνω», και ότι αφού δεν είμαστε, δεν κάνουμε για τον Θεό, αφού για τον Θεό είναι οι «εκλεκτοί» κ.λπ. Τερατώδη ψέματα που έχουν βλάψει βαθειά τον άνθρωπο, αποπροσανατολίζοντας τον από το τι πραγματικά παίζεται εδώ! Απλώς να πάρουμε επιτέλους το μήνυμα πως αυτό που μας ζητά ο Θεός είναι να επανέλθουμε στην φυσική μας κατάσταση! Η φυσική κατάσταση του ανθρώπου είναι κατ’ αρχάς το να μην πονάει! Και για να μην πονάει, πρέπει ο νους να φύγει από την μέγγενη των αντιθέσεων. Την αρρώστια την προκαλεί η σύγκρουση που λαμβάνει χώρα μέσα στον νου! Ανάλογα με την σύγκρουση, και το αντικείμενο της σύγκρουσης πλήττονται και αντίστοιχα όργανα. Αυτό έχει μελετηθεί. Η ασθένεια προκαλείται από μη λυμένη σύγκρουση της προσωπικότητας με την ψυχή. Ο νους έτσι όπως λειτουργεί παράγει αρρώστια. Γι’ αυτό χρειάζεται να τον αφήσουμε στην άκρη, να μην τον παίρνουμε στα σοβαρά πέρα από την διεκπεραιωτική του ικανότητα στην πραγματικότητα. Όσο μπορούμε να ζούμε με απλότητα, με χαρά, με παιγνίδι, με δημιουργικές δραστηριότητες, προκαλώντας οι ίδιοι στον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας εμπειρίες «προσκεπτικού» τύπου: να μην εισχωρεί η σκέψη! Η σκέψη τραυματίζει μέσα στον άνθρωπο -ακόμη και στην καλύτερη της εκδοχή-  το μυστήριο της ενότητας. Να το θυμόμαστε! Αυτό που λέμε αγάπη, την υποθήκη του Χριστού προς την ανθρωπότητα, να την ζήσουμε μέσα στην αίσθηση του ΜΑΖΙ. Είμαστε μαζί! Δεν έχουμε δικαίωμα να περιφρονήσουμε κανένα πλάσμα, καμιάς μορφής συνείδηση, αφού ο Θεός επιτρέπει να υπάρχει ό,τι υπάρχει. Όλοι δικαιούνται την αγάπη μας, την στήριξη της χρυσής ζωής μέσα τους! Αυτός εξάλλου είναι και ο σκοπός της ζωής μας: να ποτίζουμε το Δέντρο της Ζωής του κόσμου, να δημιουργούμε συνθήκες Ζωής -ό,τι και αν σημαίνει η λέξη αυτή- ώστε ο κόσμος μας να ανθίσει! Τότε ζούμε τον Θεό! Τότε ζούμε τα προσωπικά μας Θεοφάνεια!

*

Ας αναλογιστούμε τα δώρα της δικής μας βάπτισης! Η βάπτιση είναι πανάρχαιο Μυστήριο. Και οι Έλληνες γνώριζαν και χρησιμοποιούσαν την ευλογία του ύδατος. Οι μύστες στα Ελευσίνια Μυστήρια λούζονταν στην θάλασσα μετά την τέλεση των Μυστηρίων. Η έννοια του καθαρτηρίου ύδατος υπάρχει από τους αρχαιότατους χρόνους. Το νερό συμβολίζει την ψυχή, την ίδια την αγάπη του Θεού! Μέσα στην αγάπη κατέρχεται το πυρ του Πνεύματος! Το ύδωρ μάς αποκαθαίρει ώστε να δεχτούμε το Άγιο Πνεύμα. Κι ενώ ως στοιχείo το νερό σβήνει την φωτιά, εντούτοις κατά το Μυστήριο, την ώρα που καθαριζόμαστε στα εξαγιασμένα ύδατα της Βάπτισης, το πυρ του Αγίου Πνεύματος κατέρχεται και μας σφραγίζει. Το χρίσμα της βάπτισης μας συνδέει με την αγιοπνευματική οικογένεια. Από την σημερινή, λοιπόν, ημέρα να θυμόμαστε την αξία της βάπτισης μας και την ευθύνη που έχουμε να την τιμήσουμε.

Εισήλθαμε στον 21^ο αιώνα! Ο αριθμός 3 είναι ο αριθμός του Πνεύματος! Είμαστε στο ξεκίνημα της Εποχής του Αγίου Πνεύματος, της Τρίτης, Παρακλητικής Εποχής. Η παρουσία του Ραφαήλ στην Γη επισημαίνει αυτή την Δύναμη του ενοποιημένου πεδίου του Ουρανού που εκφράζεται δυναμικά στην Γη. Ζούμε την ανατολή μιας υπέρλαμπρης Δύναμης που θα καταυγάσει μεταμορφώνοντας παντελώς το ανθρώπινο γίγνεσθαι.

Το πρώτο σημείο της Δύναμης είναι η Αειζωία. Θα αναιρεθεί, δηλαδή, το επιτίμιο της Πτώσης του Αδάμ. Η Δύναμη του Ραφαήλ, Αγιοπνευματική Δύναμη, θα επαναφέρει τον άνθρωπο στην κατάσταση που ήταν πριν εκπέσει πνευματικά. Πριν δηλαδή από τον διαχωρισμό με τον Δημιουργό του. Δεν είναι τυχαίο που είναι ο αρχάγγελος της θεραπείας! Αυτό που θεραπεύει ο Ραφαήλ είναι την αόρατη μας πληγή! «Γιατί δεν θεραπευτήκαμε σε όλες μας τις ασθένειες, σωματικές και μη;» θα πείτε ή «Γιατί δεν γίναμε αείζωοι;» Νομίζω πως όλοι έχουμε αντιληφθεί πως η Δύναμη αυτή θεραπεύει την αόρατη πληγή μας! Αυτό που φαίνεται, είναι πολύ μικρό μπροστά σ’ αυτό που δεν φαίνεται. Από αυτή την αόρατη πληγή προέρχονται τα δεινά μας, η ασθένεια, αλλά και οι συγκρούσεις του νου. Η Δύναμη του Ραφαήλ εκφρασμένη στην Γη ευεργετεί κάθε πλάσμα που αυτή την ιστορική στιγμή ζει εδώ,  μεταφέροντας νέα ενέργεια ικανή να ανακαινίσει τον άνθρωπο και να τον επαναφέρει στην ολοσχερή του αθωότητα. Δεν είναι τυχαίο που μας ζητά διαρκώς να κρατάμε τον νου άδειο από σκέψεις, φρέσκο, καθαρό, πρόθυμο να εισακούει τις εντολές της ζωής! Όταν κρατάμε τις απόψεις μας, τις θεωρίες μας, τις γνώσεις μας, όλο αυτό το παγιωμένο υλικό που μας έχει μεταφέρει η ανθρωπότητα, και που εμείς φροντίζουμε να ανανεώνουμε, είναι σαν να μην αφήνουμε χώρο ελεύθερο στον Θεό! Όλοι στις ευλογημένες μας στιγμές ζούμε την κατάσταση του να μη μας πονάει ο νους! Γιατί από τον νου πονάμε: από τις αντιθέσεις που τον σπαράσσουν, από τις συγκρούσεις του, ακόμα και από τα δίκια του! Να προσέχουμε τα δίκια μας! Είναι πολύτιμα για να τα χαρίζουμε στον σατανά! Από τα δίκια μας κινδυνεύουμε περισσότερο από τα άδικα μας! Δίκια που μας οδηγούν στην εκδίκηση, στην κακία, στον αρνητισμό, στην απαίτηση, στην ασέβεια, στην αυτπκαταστροφή, είναι αναιρεμένα. Τα χάνουμε! Έχουμε πολλά δίκια, αλλά να τα απευθύνουμε στον Θεό όχι στον σατανά. Δίκια που γίνονται θυμός, κατάκριση, διαχωρισμός, παράπονο, διεκδίκηση, είναι αρνητικές καταστάσεις που δεν μας οδηγούν πουθενά. Δεν υπάρχουν δίκια πάνω από την αγάπη! Να το θυμόμαστε αυτό! Ο Χριστός, ο μόνος αθώος, δεν υπερασπίστηκε το δίκιο του! Μ’ αυτή του την στάση να μετράμε την απόσταση μας από εκείνο που μας ζήτησε! Εμείς δεν ανεχόμαστε λίγο να μας «ξύσουν» τον εγωισμό μας. Εξαγριωνόμαστε! Ζητάμε αποκατάσταση των πραγμάτων. Είμαστε πολύ μακριά από τον Χριστό! «Και τι να είμαστε δηλαδή, βλάκες, να αφήνουμε τους άλλους να μας χτυπούν και να μας αδικούν;» Πραγματικά θα ήθελα να μη μιλάμε για τα προφανή! Να μη συζητάμε σε τόσο χαμηλό επίπεδο. Φυσικά και δεν εννοούμε κάτι τέτοιο. Ο Θεός νου και καρδιά μας έδωσε να υπερασπιζόμαστε την ζωή μας σε όλα τα επίπεδα, και φυσικά να χρησιμοποιούμε τα όπλα μας. Τα όπλα όμως που έχει ο εν Θεώ άνθρωπος δεν είναι τα μαχαίρια του Εωσφόρου, τα κρυμμένα ή φανερά. Έχουμε όπλο την προσευχή! «Μα η προσευχή έχει μακροπρόθεσμα αποτελέσματα». Όχι πάντα! Πράγματι μέσα στον χρόνο απαντά ο Θεός αλλά μπορεί να απαντήσει και άμεσα! Αυτό που γίνεται με την προσευχή λαμβάνει χώρα στον χώρο του αόρατου! Δεν ξέρουμε τι ευεργετείται, τι διορθώνεται μέσα από την προσευχή μας! Ακόμα και αν δεν δούμε το αποτέλεσμα εδώ. Να χρησιμοποιούμε την οδό της αιτήσεως! Ο Χριστός είπε: «Αιτείτε και δοθήσεται!» Επίσης είπε πως ό,τι και αν ζητήσουμε στο όνομά του, θα μας το δώσει! Έχουμε όπλα, λοιπόν! Δεν είμαστε άοπλοι. Έχουμε την προσευχή! Έχουμε την πράξη μας! Μέσα από την πράξη μας μπορούμε να δείξουμε, να διορθώσουμε, να αντισταθμίσουμε. Αυτόν τον κόσμο αν συνεχίσουμε να τον κοιτάζουμε με τον ίδιο τρόπο, απλώς θα τον αναπαράγουμε! Θα αναπαράγουμε τον πόλεμο, την βία, την κακία, το αδιέξοδο. Δεν υπάρχει διέξοδος μέσα στο Matrix! Χρειάζεται να σηκωθούμε στον αέρα! Πάνω από την Γη. Το παρελθόν συλλήβδην είναι γείωση! Ελεύθεροι από το παρελθόν να πετάξουμε! Να χρησιμοποιήσουμε τα φτερά που μας χαρίζει ο αρχάγγελος! Δεν υπάρχει διέξοδος μέσα στον κόσμο του νου, στον κόσμο της ψευδαίσθησης. Ο μόνος τρόπος είναι να αλλάξουμε όραση! Να δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του Χριστού! Να τον δούμε αθώο, όπως ο Δημιουργός μας τον έφτιαξε! Μόνο αν δούμε τον κόσμο αθώο, αυτός ο κόσμος θα αλλάξει. Μόνον αν απαντήσουμε στον κόσμο, όχι με την θυσία του Χριστού αλλά με το έλεος, θα τον σώσουμε! Εκείνος επέλεξε να θυσιαστεί και το έκανε για όλους! Δεν μας ζήτησε θυσία, έλεος ζήτησε! Σκεφτείτε πόσο διεφθαρμένη είναι η  ανθρωπότητα που ο άνθρωπος θεωρεί θυσία το να μαζέψει τον εγωισμό του, το να μην απαντήσει με κακό στο κακό! Στην πραγματικότητα η αγάπη είναι η άσκηση της αγιότητας η οποία απορρέει από την Υιότητα. Και ο Υιός του Θεού είναι αναμάρτητος! Αυτό να το θυμόμαστε! Να μη μας πείσει ποτέ κανείς πως είμαστε ένοχοι! Είμαστε ένοχοι μόνον όταν νιώθουμε ένοχοι! Κανείς άλλος δεν μας έχει ενοχοποιήσει, μόνο ο εαυτός μας! Και μπορούμε να σταματήσουμε να είμαστε ένοχοι αν επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δει τον κόσμο με τα μάτια του Χριστού! Ο Χριστός δεν είδε κανέναν ένοχο! Ούτε και τους σταυρωτές του! Εμείς όταν φύγουμε από αυτήν την Γη και ο Θεός μας ρωτήσει τι είδαμε εδώ κάτω, θα πούμε πως εμείς δεν είδαμε το κακό! Όλοι αθώοι! Ουδείς ένοχος!  Δεν θα πούμε τι είδαμε στην Γη, ή τι υποστήκαμε! Ο Χριστός αφόπλισε τους παρολίγον λιθοβολητές της πόρνης λέγοντας τους το περίφημο «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω!» Και έμειναν με τις πέτρες στα χέρια! Οπισθοχώρησαν! Ντράπηκαν και έφυγαν! Και έμεινε, όπως λέει το Ευαγγέλιο, ο Χριστός μόνος με την πόρνη. Και τότε της είπε: «Αφού κανείς δεν σε κατέκρινε ούτε κι εγώ σε κρίνω!» Σε αντίθεση με την κοσμική νοοτροπία την ευφάνταστη σε υπόδειξη ενόχων ο Χριστός δεν βρήκε κανέναν ένοχο! Βλέπουμε σε τι αντιστροφή βρίσκεται η διάνοια μας σε σχέση με την Χριστότητα, αυτό που μας ζήτησε ο Χριστός! Είμαστε, δηλαδή, σε εντελώς άλλη κατάσταση! Εκείνος μας είπε ότι δεν υπάρχουν εχθροί, κι εμείς βλέπουμε παντού εχθρούς! Αυτούς τους εχθρούς δεν υπάρχει περίπτωση να τους νικήσουμε! Γιατί εμείς τους στήνουμε μπρος μας, κι εμείς τους ταΐζουμε! Εμείς τους επιτρέπουμε να μας χτυπούν! Είναι αδιέξοδη η οπτική των «εχθρών». Μα, θα πείτε, δεν υπάρχουν αυτοί που βλάπτουν κ.λπ; Για όλα αυτά τα ερωτήματα να παραπέμπουμε τον εαυτό μας σε ό,τι ειπώθηκε για την αόρατη πληγή του κόσμου! Δεν γνωρίζουμε πού πονάει ο άνθρωπος. «Αλλού ο φόνος και αλλού η κραυγή!» όπως λέει ο Ελύτης. Αλλού έχει γίνει το φονικό και άλλα πληρώνουμε! Γι’ αυτό να σεβόμαστε την αόρατη πλευρά της ζωής! Να μην την τραυματίζουμε! Ώστε να της δίνουμε την δυνατότητα να μας αποκαλύπτεται, και να μπορούμε να συμμετέχουμε σ’ αυτήν. Εδώ παίζεται κάτι που αν περιοριστούμε στην χοϊκή όραση, ούτε αντέχεται ούτε παλεύεται, ούτε και αλλάζει! Ασπιρίνη σε ετοιμοθάνατο είναι και ο πολιτισμός μας και οι καλοσύνες μας και οι εξυπνάδες μας! Η Ορθοδοξία μέσα στην σοφία της, όπως και ο Βουδισμός εξάλλου, καθώς και θεοφόρα όντα όπως ο Μορύα, ο Όσσο, ο Άϊβανχωφ, ο Έμετ Φοξ κ.α. μίλησαν για την δύναμη που έχει ο νους! Η δύναμη του βρίσκεται ακριβώς στην κένωση του, στο άδειασμα του! Στην θεία του Λειτουργία! Εμείς κάνουμε ακριβώς την αντίθετη κίνηση: αντί να αφαιρούμε, προσθέτουμε! Η κίνηση είναι αφαίρεση! Αφαίρεση όσων έχουμε συσσωρεύσει, αφαίρεση του περιττού σε όλα τα επίπεδα! «Η πείρα μου ξέμαθε τον κόσμο!» λέει ο Ελύτης.

Πείρα είναι τα δεδομένα, όλες αυτές οι εγγραφές που δεν σ’ αφήνουν να είσαι φρέσκος, καινούργιος, άγραφος. «Να βρεις την σελίδα κατάλευκη, να μπεις και ν’ ανατείλεις!» Δεν είμαστε ανοιχτοί, δεκτικοί, έχουμε φίλτρα, «γυαλιά» μέσα από τα οποία κοιτάζουμε τον κόσμο! Έχουμε «οπτική». Δεν είσαι ελεύθερος! Δεν είσαι λευκή σελίδα για να γράψει η ΖΩΗ, ο Θεός! Όσο πιο φανατικά και κλειστά είναι τα ιδεολογήματα του νου σου, τόσο περισσότερο έγκλειστος είσαι μέσα στην ψευδαίσθηση! Πολλές φορές ο άνθρωπος αγγίζει το εσωτερικό σημείο μέσα του, την Χριστική Πύλη από την οποία μπορεί να διαφύγει, αλλά μετά τον ξαναρουφά η ψευδαίσθηση, ξαναπέφτει μέσα στον κόσμο του Matrix! Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει! Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος είναι δέσμιος του νου του, ο οποίος φοβάται το άγνωστο! Ο νους θέλει να γνωρίζει, ώστε να έχει τον έλεγχο! Ο Θεός είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θέλει ο νους! Είναι, αν μπορούμε να πούμε κάτι, κβαντική, χαοτική δύναμη -μιλώ με την έννοια που έχει στην φυσική ο όρος- απροσδιόριστη και απρόβλεπτη από τον νου! Δεν «συμπεριφέρεται» με τρόπο που ο νους μπορεί να καταγράψει και να ελέγξει. Να νιώσει ασφαλής. Όπως  το φως την μια εμφανίζεται ως σωματίδιο την άλλη ως καθαρή ενέργεια, την μια ανιχνεύεται εδώ, την άλλη εξαφανίζεται. Ο Θεός είναι άλλης «τεχνολογίας» φαινόμενο από αυτά που γνωρίζει ο νους. Τα μη πτωτικά πεδία, τα πέραν της ψευδαίσθησης, λειτουργούν με άλλη τεχνολογία: με την  τεχνολογία «δίνης» και το χαοτικό μοντέλο. Με την παρούσα τεχνολογία της σκέψης δεν μπορούμε να ταξιδέψουμε, ούτε καν να αντιληφθούμε τα πεδία τα πέραν της σκέψης. Το Matrix, το ψευδαισθητικό πεδίο της Γης, συντηρείται από τις σκέψεις μας! Είμαστε σε ένα σημείο πάνω στο οποίο ισορροπεί η συνισταμένη των σκέψεων μας -των αντικρουόμενων, τρελών μας σκέψεων- τις οποίες στην συνέχεια υφιστάμεθα, αφού σαν μπούμεραγκ επιστρέφουν και μας χτυπούν. Ο Έμετ Φοξ μίλησε για την συνταρακτική δύναμη που έχει ο καθαρός νους να διαμορφώνει πνευματικές πραγματικότητες -ο καθαρός από το ψεύδος νους - ο οποίος διατιθέμενος στον Θεό καθίσταται συνδημιουργός! Η θεία, δηλαδή, λειτουργία του νου ξεκινά, όταν ο νους παραδοθεί στον Θεό. Η θεία λειτουργία του νου είναι η δράση του ως συνδημιουργού πνευματικών πραγματικοτήτων! Είναι σημαντικό να δούμε ποιο ον ήταν εκείνο που βάπτισε τον Χριστό: ο Ιωάννης, ένα ον από το οποίο αποκόπηκε η διάνοια, το κεφάλι! Στην βυζαντινή αγιογραφία αποδίδεται συνταρακτικά ως φτερωτό ον το οποίο  κρατά το αποκομμένο κεφάλι του (διατηρώντας εντούτοις κεφάλι στο σώμα!) Καταδεικνύεται έτσι η αποκοπή της διάνοιας! Το ον αυτό δεν λειτουργεί πλέον με την συμβατική, χοϊκή νοημοσύνη! Ο Ιωάννης, το ον που δέχεται να θυσιάσει την διάνοιά του, επιλέγεται να βαπτίσει τον Χριστό! Τα γεγονότα για τα οποία μιλάμε ούτως ή άλλως έλαβαν χώρα εκτός χρόνου. Συνταρακτικό!  Επιλέγεται το ον το ελεύθερο από τον νου, το χωρίς κεφαλή! Αυτό που εμείς θεωρούμε τόσο σημαντικό -τις ιδέες, τις σκέψεις, τα συμπεράσματα μας- είναι ακριβώς εκείνο που μας εμποδίζει να επικοινωνούμε και να τροφοδοτούμαστε με  Ζώσα Ζωή, με το αόρατο μέρος του κόσμου, που επειδή δεν το βλέπουμε, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει! Είναι πραγματικά παράλογο να το ισχυριστούμε αυτό. Ας είμαστε τουλάχιστον από δω και πέρα -αφού η δύναμη του Ραφαήλ μας υποστηρίζει, μας ευλογεί και μας συγχωρεί αφαιρώντας το φορτίο από πάνω μας- προσεκτικοί προς αυτό που δεν φαίνεται, προς τα ασώματα όντα στα οποία ανήκει και ο Ραφαήλ. Να αφουγκραζόμαστε το θρόισμα του πνεύματος, να συμμετέχουμε στις μη υλικές πραγματικότητες για να  επιτρέπουμε να μας τροφοδοτούν, να μας ζωοποιούν και να μας αποκαλύπτονται. Διαφορετικά, θα είμαστε σαν μέσα σε γυάλινη σφαίρα στην οποία απλώς αντηχούν οι σκέψεις και οι κραυγές οι δικές μας και των άλλων! Αυτή είναι η κατάσταση της Γης. Έτσι θα μας έβλεπε ένα ον του ουρανού. Κλεισμένους σε νοόσφαιρα μη καθαρών σκέψεων! Γιατί ανακατεύουμε το καλό με το κακό! Αυτή η μείξη είναι και η πιο δηλητηριώδης. Κρατάμε την αλήθεια πλάι στο ψέμα, είμαστε καλοί αλλά κατακρίνουμε, θέλουμε να αγιάσουμε αλλά δεν συγχωρούμε. Με όλη αυτή την σύμμεικτη κατάσταση δημιουργούμε πεδίο σύγχυσης, σύγκρουσης, πολέμου, το οποίο διαιωνίζουμε και  το οποίο υφιστάμεθα. Είναι εφιαλτικό αυτό που ζούμε εδώ στην Γη! Πόλεμος του ενός κρανίου με το άλλο! Ενώ συμβαίνουν ταυτόχρονα και άλλες, επάλληλες πραγματικότητες! Εδώ, σ’ αυτό το σημείο, όχι σε άλλη Γη, άλλο σύμπαν. Φυσικά και σε άλλα συμβαίνουν άλλα! Υπάρχουν διαφορετικές συχνότητες αμόλυντες από αυτό τον πόλεμο, από αυτή την εωσφορική κατάσταση του νου! Εδώ, αυτή την στιγμή που μιλάμε, υπάρχουν συνειδήσεις στην Γη που ζουν παράδεισο, ενότητα με τον Θεό! Υπάρχουν άγγελοι που πατούν στην Γη! Υπάρχουν συνειδήσεις που κατεβάζουν Ουρανό! Υπάρχουν συνειδήσεις-πύλες για την εισροή της ευλογίας που τόσο χρειάζεται η Γη μας. Αυτή την κίνηση που είναι να κάνουμε  μην την συναρτούμε από τον νου. Δεν είναι να κάνουμε κάτι, να καταλάβουμε κάτι, να συμβεί κάτι ώστε να αλλάξουν τα πράγματα. Είναι ζήτημα ενός «κλικ» μέσα μας.  Τίποτε άλλο! Είναι ζήτημα αυτού του δευτερόλεπτου  που άπειρες φορές μας έχει ζητηθεί! Ένα δευτερόλεπτο κατάθεσης! Ένα δευτερόλεπτο «πίσω» από τον νου! Το ζητούμενο δεν είναι μετά από τόση γνώση που μας έχει δώσει ο Ραφαήλ απλώς να επαναδιευθετήσουμε τα «έπιπλα» του νου μας! Κι αυτό καλό είναι: αντί να ζούμε στο υπόγειο, να ζούμε σε ένα όμορφο φωτεινό δωμάτιο του νου. Αλλά ούτε καν αυτό δεν είναι εκείνο για το οποίο μιλάμε. Γιατί και πάλι σε κελί είμαστε -έστω και ευχάριστο- ως προς την δυνατότητα της ελευθερίας μας. Μιλάμε για την απελευθέρωση μας από το Matrix. Και ο μόνος τρόπος, ο μόνος δρόμος είναι ο Χριστός! Δεν υπάρχει άλλος! Αυτός είναι ο τρόπος, αυτός είναι ο δρόμος. Ήταν είναι και θα είναι η φανέρωση του Μυστηρίου του Θεού. Δεν υπάρχει έξοδος από το Matrix άλλη από τον Χριστό! Δεν είναι ζήτημα μιας καλύτερης θεωρίας, μιας καλύτερης θρησκείας, ενός καλύτερου γκουρού κ.λπ. Ό,τι και να κάνουμε, δεν υπάρχει έξοδος! Είναι κλειστές οι πόρτες μέσα σ’ αυτή την σφαίρα του παράλογου, η οποία στο τέλος θα μας καταπιεί αποστερώντας μας από την Ζώσα Ζωή. Χωρίς σύνδεσμο με τα μη πτωτικά επίπεδα ώστε να συνεχίσει η ζωή μας εκεί, να περάσουμε στην Αειζωία και την Αθανασία. Άρα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να συνδεθούμε με τον Ζώντα Θεό, με τον Χριστό! Για τον εγωιστή άνθρωπο είναι πάρα πολύ δύσκολο να εξομολογηθεί! Είναι πάρα πολύ δύσκολο να ταπεινωθεί. Αλλά η χάρις του Θεού είναι μεγάλη. Ρώτησα: «Πώς θα κοινωνούν αφού τους είναι τόσο δύσκολη η εξομολόγηση;» Και η απάντηση ήταν: «Ας πάνε όπως μπορούν, και ο Χριστός θα τους συναντήσει!» Ας ζυγιάσει ο καθένας τις πνευματικές του δυνάμεις, και ας κινηθεί αναλόγως αναλαμβάνοντας την ευθύνη. Μακάρι να κοινωνούσαμε μια φορά στην ζωή μας και να ήμασταν παρόντες! Να μη χρειαζόταν επανάληψη! Ο Χριστός μας ζήτησε να του δώσουμε το φορτίο μας: «Έλθετε προς με πάντες οι κεκοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς». «Δώστε μου το φορτίο σας!» Δεν είπε ότι θα το σηκώσουμε εμείς! «Θα σας το σηκώσω εγώ»! Ας του δώσουμε, λοιπόν, το φορτίο μας για μια ακόμη φορά! Ας του επιτρέψουμε να μας ανακαινίσει, να ζήσουμε Θεοφάνεια! Και να κοινωνούμε όσο συχνότερα μπορούμε ώστε να είμαστε σε επαφή με το Μυστήριο του Θεού. Η Ορθοδοξία σου δίνει την ελευθερία να μπορείς να συναντήσεις ιερείς από όλο το φάσμα: από τον ακραίο ασκητισμό και ζηλωτισμό μέχρι την απέραντη κατανόηση και ελευθερία. Δεν δίνει το ίδιο φάρμακο σε όλους τους ασθενείς! Διάβασα στο facebook κάτι που έγραψε ένας ιερέας σχετικά με τον αγιασμό των Θεοφανείων: «Τον αγιασμό τον πίνουμε νηστικοί; Πρέπει να έχουμε νηστέψει; Τον πίνουμε πριν ή μετά το αντίδωρο;» Εκεί, λοιπόν, που περιμένεις ότι θα δώσει τις απαντήσεις, λέει: «Τι ντροπή! Κάτι τόσο μεγάλο, ένα θαύμα, να το κλείνουμε μέσα σ’ αυτά τα ερωτήματα!» Του απάντησα: «Όσο υπάρχουν ιερείς σαν κι εσάς, έχει ακόμα πρόσβαση ο Χριστός στην Εκκλησία! Αυτή είναι η Εκκλησία της καρδιάς μας!» Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πονηρός, κάθε υποκριτής μπορεί να καλυφθεί πίσω από μια τέτοια θέση. Να ελέγχουμε τον εαυτό μας, τις προθέσεις και τα κίνητρα μας. Να  μη χάνουμε όμως και το ζητούμενο. Γιατί ο ίδιος ο Χριστός είπε πως «Το μεν πνεύμα ζωοποιεί το δε γράμμα αποκτείνει!» Να αναζητούμε τι μας ωφελεί πνευματικά, με σεβασμό, με συναίσθηση πως την παράσταση μας την δίνουμε ενώπιον του Θεού, όχι ενώπιον των ανθρώπων. Το ζήτημα δεν είναι να συμμορφωθούμε ή να κοροϊδέψουμε έναν ιερέα ή τον εαυτό μας. Το ζήτημα είναι πώς στεκόμαστε μπροστά στον Θεό. Αν μπορούμε να υποστηρίξουμε τις πράξεις μας ενώπιον Θεού! Να είμαστε σοβαροί στο τι κάνουμε. Να μην αναζητάμε την μετάθεση τα ευθύνης μας σε άλλους. Μόνον ο Χριστός μπορεί να αναλάβει την ευθύνη της ζωής μας. Και θα το κάνει, αν του το επιτρέψουμε! Αν το ζητήσουμε με όλη μας την καρδιά, με όλη μας την εντιμότητα, με όλη μας την αγάπη! Μην είμαστε δέσμιοι του τύπου, αλλά και μην ασεβούμε σε κανόνες που έγιναν για την προστασία μας! Όταν όμως ο κανόνας γίνεται θηλιά στον λαιμό, τότε κάτι έχουμε καταλάβει λάθος, κάτι λάθος γίνεται. Αλλά αυτά τα θέματα ας τα απαντήσει καθένας για τον εαυτό του. Πάντως ο ιερέας αυτός ήταν αποκαλυπτικός στον τρόπο που το έθεσε! Συμβαίνει ένα θαύμα, παίρνουμε αγιασμό που το ίδιο το Άγιο Πνεύμα σήμερα κατέρχεται και ευλογεί, και κάποιοι ιερείς και πιστοί μένουν πίσω από αυτό που συμβαίνει! Είμαστε σε παιδαριώδη και υποκριτική κατάσταση, και χάνουμε το θαύμα! Κοιτάζουμε το δάκτυλο αντί εκείνο που μας δείχνει! Θα σας πω μιαν ακόμη ιστορία: στους Αγίους Ισιδώρους στον Λυκαβηττό, πριν από πολλά χρόνια, βρέθηκα σε μια Λειτουργία στην οποία λειτουργούσε ένας υπέργηρος ιερέας. Στην συνέχεια έμαθα πως δεν ήταν ένας τυχαίος ιερέας, αλλά είχε υψηλή θεολογική μόρφωση και ορθόδοξη εμπειρία καθώς είχε ζήσει επί πολλά χρόνια στην Ελβετία εκπροσωπώντας την Ορθόδοξη Εκκλησία στον διαθρησκευτικό διάλογο. Φαινόταν πολύ βαθύς, σοβαρός και καλός άνθρωπος. Μας ξάφνιασε όλους όταν στο τέλος της Λειτουργίας μας κάλεσε όλους να κοινωνήσουμε! «Ξέρω ότι δεν είστε έτοιμοι! Ελάτε κάτω από το πετραχήλι και θα σας διαβάσω την ευχή της μετανοίας» είπε με φωνή γεμάτη συγκίνηση και επίγνωση. «Ελάτε όλοι να κοινωνήσετε!» Έγινε κάτι συνταρακτικό μέσα στον ναό. Σε αντίθεση με εκείνους που δεν εμπιστεύονται την ελευθερία του ανθρώπου, εγώ πάντοτε την εμπιστεύομαι και πιστεύω πως πάντοτε για καλό είναι. Δεν πιστεύω πως ο άνθρωπος θα κάνει κακό μέσα στην ελευθερία, ίσως γιατί εγώ ό,τι καλό έχω κάνει στην ζωή μου το έχω κάνει μέσα από την ελευθερία! Δεν μπορώ να διαχωρίσω την ελευθερία από το καλό! Γι’ αυτό και δεν καταλαβαίνω τα εκτός ελευθερίας. Σας διαβεβαιώνω πως ο κόσμος δεν προσήλθε καθόλου με θράσος ούτε σαν να μην τρέχει τίποτα. Μια ολόκληρη εκκλησία γονάτισε! Ήταν συντετριμμένοι! Με συναίσθηση της χάρης που μας δόθηκε… Μας έβαλε όλους κάτω από το πετραχήλι πολύ συγκινημένος και σε υψηλή εσωτερική εγρήγορση. Και στην συνέχεια μας κοινώνησε, αναλαμβάνοντας ο ίδιος την ευθύνη. Γιατί αυτό σημαίνει πνευματικός οδηγός. «Ο ποιμήν ο καλός»! Πήρε το κρίμα μας όλων στο λαιμό του για να το παραδώσει στον Χριστό και να μας ελευθερώσει! Ήταν η πιο συγκλονιστική Μυσταγωγία της ζωής μου εντός εκκλησίας! Κοινώνησε όλο το εκκλησίασμα! Αυτή είναι μια άλλη Εκκλησία η οποία υπάρχει μέσα στην Εκκλησία!  Δεν το λέω για να κρίνω τις άλλες γραμμές, οι οποίες σαφώς έχουν τους αποδέκτες τους και τους οποίους αναμφίβολα ευεργετούν. Υπάρχει όμως και αυτή η όψη της Εκκλησίας! Σας διαβεβαιώνω ότι δημιουργήθηκε τέτοιο κλίμα μέσα στην εκκλησία συγκίνησης και συναίσθησης που δεν μπαίνει σε λόγια… Ήταν μυσταγωγία! Ίσως να κοινώνησαν για πρώτη φορά στην ζωή τους πραγματικά! Έζησαν σίγουρα μάτι από το μυστήριο της ενότητας! Όλοι μαζί προσήλθαμε στο κοινό Ποτήριο του Χριστού, τον οποίο συμβολίζει ο ιερέας. Ο Χριστός δεν σε ρωτά ποιος είσαι μέχρι να φτάσεις μπρος του! Σε συναντά όταν προσέρχεσαι ενώπιον του, και τότε εκείνος σε συγχωρεί, σε ανορθώνει και σε κοινωνεί στο Μυστήριο του. Θα σας πω μιαν ακόμα ιστορία επίκαιρη, αφού αφορά την σημερινή μέρα των Θεοφανείων. Τα Θεοφάνεια του 1996 πήγα για μια ακόμη φορά στους Αγίους Τόπους για να παραβρεθώ στον αγιασμό των υδάτων στον Ιορδάνη, στο σημείο όπου κατά την παράδοση βαπτίστηκε ο Χριστός. Το Πατριαρχείο δεν μας βοήθησε στην μεταφορά μας εκεί, επειδή δεν είμαστε σε γκρουπ. Έπρεπε να βρούμε τρόπο να πάμε εκεί, γιατί ήταν στρατιωτική περιοχή και δεν μπορούσαμε να πάμε μόνοι μας. Κανείς δεν δέχτηκε να μας πάρει μαζί του. Στεκόμασταν, λοιπόν, στον δρόμο ψάχνοντας για ταξί, μήπως με τον κατάλληλο οδηγό τα καταφέρναμε να περάσουμε. Εκεί όπου στεκόμασταν, βλέπουμε δίπλα μας έναν ιερέα. Τον ρωτήσαμε πώς να πάμε εκεί, και μας απάντησε πως και εκείνος εκεί πήγαινε! Μας πήρε έτσι μαζί του! Τον έλεγαν Ηλία, και ήταν ο Πατριάρχης των Ορθόδοξων Παλαιστινίων! Μας τον έστειλε, λοιπόν, ο Θεός και μας πήγε στον Ιορδάνη. Εκεί βρεθήκαμε σε ένα ανυπόφορο πλήθος που διαγκωνιζόταν για να βρεθεί μπροστά στον ποταμό φωνάζοντας, σε μια νοοτροπία του «να σωθώ μόνος μου!» χωρίς καμιά ευσέβεια και συναίσθηση. Αλλά και οι ιερείς χωρίς καμία ιεροπρέπεια, διεκπεραιωτικοί ήταν. Απελπισμένη από την όλη κατάσταση, είπα μέσα μου: «Θεέ μου, αυτό ονειρευόμουν στην ζωή μου; Να βρεθώ τα Θεοφάνεια στον Ιορδάνη που βαπτίστηκε ο Χριστός και να δω αυτό το εξαγριωμένο πλήθος;» Και πάνω  που ήμουν εντελώς απογοητευμένη, γυρίζω το κεφάλι μου στον ουρανό και τι να δω: δυο πάλλευκα περιστέρια από διαφορετικές κατευθύνσεις να διασταυρώνονται ακριβώς πάνω από το σημείο όπου γινόταν ο αγιασμός των υδάτων! Συγκλονίστηκα! Έπαθα σοκ! Αμέσως κοίταξα να δω αν το είδαν και οι άλλοι. Αλλά κανείς δεν κοιτούσε τον ουρανό!

Eπάλληλες πραγματικότητες λαμβάνουν χώρα εδώ και τώρα, στις οποίες δεν έχουμε πρόσβαση! Δεν συντονιζόμαστε, δεν συμμετέχουμε σε άλλες «συχνότητες» συμβαινόντων. Κάνουμε εξωτερική μόνο ανάγνωση της πραγματικότητας! Δεν το είδε κανείς! Είναι συνταρακτικό! Μεγάλο μάθημα: ακόμα και αν δεν φαίνεται τι συμβαίνει, ακόμα και αν η πραγματικότητα είναι απογοητευτική, δεν γνωρίζουμε τι κάνει ο Θεός υπέρ ημών!

Ο άνθρωπος πάντοτε κινδυνεύει από τον νου του. Ο Χριστός είναι πέρα από κάθε ανθρώπινο νόμο, θρησκεία, τυπικό, πέρα από κάθε προϋπόθεση. Ο ίδιος, εξάλλου, είπε πως πνεύμα είναι ο Θεός! Ο ίδιος κατήργησε τα ιερατεία! Επέλεξε, εντούτοις, τους μαθητές του. Και στον Πέτρο είπε: «Εσύ είσαι η πέτρα πάνω στην οποία θα οικοδομήσω την Εκκλησία μου!» Και έδωσε την χάρη του Αγίου Πνεύματος στους αποστόλους για να την οικοδομήσουν. Αυτή η Εκκλησία είμαστε εμείς, ως σώμα Χριστού. Δεν είναι η Εκκλησία μια θρησκεία. Η λέξη «εκκλησία» είναι ελληνική και παραπέμπει στην Εκκλησία του Δήμου η οποία ήταν σύναξη πολιτών. Η έννοια είναι εντελώς ελληνική αφού σημαίνει ΜΑΖΙ. Η Εκκλησία είναι σύναξη εν Χριστώ. Εκκλησία του Χριστού είμαστε όλοι εμείς όταν προσερχόμαστε και εκείνος κατά χάρη μας εξαγιάζει!

*

Χαρά και Ευχαριστία,το Ύψιστο Χριστικό Μυστήριο.

30.12.2012
Πάντοτε το κλείσιμο ενός κύκλου είναι και αρχή. Με την βοήθεια του Θεού φτάσαμε στο τέλος της χρονιάς αυτής που ήταν πολύ κρίσιμη. Δόξα τω Θεώ είμαστε εδώ! Ας αναπέμψουμε ευχαριστίες στον καλό μας Ραφαήλ που μας δίνει ευκαιρία και χρόνο για να ζήσουμε την ζωή στο βάθος, την ποιότητα και την έξαρση που της αξίζει, και αξίζει και σ’ εμάς. Κάθε αρχή εμπεριέχει το τέλος, και κάθε τέλος εμπεριέχει την διαδρομή του όλου. Το 2012 δίνει αριθμοσοφικά τον αριθμό πέντε, τον αριθμό του ανθρώπου. Το 2013 δίνει τον αριθμό έξι που είναι ο αριθμός του Χριστού: είναι ο αριθμός 33! Αντιστοιχεί στην 6^η σφαίρα του Δέντρου της Ζωής, στην κεντρική σφαίρα του Χριστού. Το 2012 ήταν το έτος του ανθρώπου. Το 2013 είναι το έτος του Χριστού! Την περασμένη φορά αναφερθήκαμε στο σημείο όπου ο Ματθαίος μιλάει για την Βίβλο Γενέσεως του Ιησού Χριστού. Είδαμε στο πρόσωπο του Ιωσήφ την εβραϊκή Παράδοση -στην ένδοξή της εκδοχή, του Δαυίδ και των Προφητών που με συνταρακτική ακρίβεια ανήγγειλαν την έλευση του Χριστού και τα γεγονότα της ζωής του- να υποδέχεται και να υπηρετεί την ελληνική, Χριστική συνείδηση του ενσαρκωμένου Λόγου. Επισημάναμε την συγχρονικότητα του μηνύματος της Αρχής, καθώς ένας κύκλος έκλεισε ελπιδοφόρα με την χάρη που μας δόθηκε.
Το σημερινό Ευαγγέλιο μιλά για το μετά την Γέννηση. Ο Ραφαήλ μας ζήτησε αυτά τα Χριστούγεννα να ζήσουμε την δική μας γέννηση, την επικοινωνία δηλαδή με το βάθος εκείνο της ύπαρξης μας το ανεξερεύνητο για τον νου. Να αγγίξουμε το ιερό σημείο που κάθε ανθρώπινο πλάσμα εμπεριέχει στην ψυχή του. Αυτό το άγιο σημείο που ευλογεί τον εαυτό του και τον κόσμο! Μια που η σημερινή μέρα είναι ευχαριστιακή, αφού είμαστε στο μετά την γέννηση, ας απευθύνουμε την χαρά και την ευλογία της γέννησης -σε όποιο βαθμό την ζήσαμε- προς όλα τα πλάσματα της Γης, καλύπτοντας με την αγάπη μας τους συνανθρώπους μας. Να γίνουμε ο αδελφός του αδελφού μας, όπως ειπώθηκε κάποτε. Σήμερα ξεκινάμε το μετά την γέννηση, που σημαίνει πως το ΗΜΑΡΤΟΝ το είπαμε πριν, πως είμαστε ελεύθεροι από το παρελθόν! Τώρα προσερχόμαστε καινούργιοι λέγοντας απλώς ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Αυτό το ευχαριστώ είναι και η καρδιά του Χριστικού Μυστηρίου. Η θεία Κοινωνία είναι ευχαριστιακή, είναι θεία Ευχαριστία. Κάθε θεία Λειτουργία ξεκινάει με το «Ευλογητός ο Θεός πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν». Ξεκινάμε, λοιπόν, την θεία Λειτουργία της ζωής μας επικαλούμενοι τον Θεό. Εκ Θεού άρξασθαι. Τον επικαλούμαστε, τον ευχαριστούμε, και του απευθύνουμε την χαρά μας για το ότι ζούμε! Ο Θεός δεν είναι  μεταφυσικό συμβάν, αλλά το ίδιο το γεγονός της ζωής μας: το ότι είμαστε ζωντανοί, αισθανόμαστε, λειτουργεί η ψυχή μας, η καρδιά μας, οι αισθήσεις μας, νιώθουμε χαρά,  συλλαμβάνουμε ιδέες,  ζούμε -καθένας καθ’ ο δύναται- την σιωπή και τους μεγάλους κόσμους του Αγνώστου… Όλα αυτά είναι ο Θεός όπως εμείς τον ομολογούμε, είναι ο Ζων Θεός, και όχι  ιδεολόγημα του νου ή φιλοσοφικό ή θεολογικό ζητούμενο. Είναι ζώσα παρουσία της ζωής εντός μας, η ίδια μας η αναπνοή, το άγιο σημείο μέσα μας που ευλογεί την ζωή! Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, τον καινούργιο χρόνο ευχαριστιακά, κλείνοντας τον παλιό εξίσου ευχαριστιακά. Ο άνθρωπος με τον νου του μπορεί να σκεφτεί, να αμφισβητήσει, να χλευάσει οτιδήποτε. Έχει αυτή την δυνατότητα. Ο Θεός όμως είναι γεγονός πέρα από την σκέψη! Μας δίνει την ζωή ανεξάρτητα από το τι εμείς σκεφτόμαστε. Δίνει άπειρες ευκαιρίες ζωής σε όλα τα όντα! Άπειρες! Ευκαιρίες-σκοινιά στον άνθρωπο-ναυαγό προκειμένου να καταφέρει να πιάσει ένα από όλα και να σωθεί! Τι εννοούμε όμως όταν λέμε να διασωθούμε πνευματικά; Σημαίνει να είμαστε ικανοί να ευχαριστούμε τον Θεό! Τίποτα περισσότερο από αυτό! Μη φανταστείτε τρομερά επιτεύγματα, ούτε γιογκικές δεξιότητες όπως το να σταθούμε με το κεφάλι ανάποδα κ.λπ. Ούτε «μεταφυσικές» ή μαγικές δυνάμεις. Όταν λέμε να διασωθούμε πνευματικά εννοούμε να κρατήσουμε τον εαυτό μας σε τέτοια καθαρότητα, διαύγεια και επίγνωση ζωής που, κάθε μας αναπνοή να είναι ευχαριστία! Κάθε μας αναπνοή να είναι ύμνος στην χαρά και την αξία της ζωής! Με την ζωή μας να τιμούμε την ζωή! Μέσα μας και γύρω μας. Και συνεχώς να διευρύνουμε την αντίληψη και την αίσθηση μας για την ζωή και την ικανότητα μας να την λαμβάνουμε. Να τολμήσουμε να ανοιχτούμε στα βάθη εκείνα του εαυτού μας που ρέει καθαρό νερό, εκεί όπου εκπηγάζει το ιερό ποτάμι της ζωής μας. Από εκεί, από την πηγή του, να πιούμε καθαρό νερό ζωής. Αυτό το καθαρό νερό είναι η Αγάπη. Αγάπη προς την ζωή, προς τον εαυτό μας και προς όλα τα πλάσματα. Αγάπη προς τον εαυτό μας σημαίνει να είμαστε ικανοί να τιμάμε το γεγονός ότι ζούμε. Να είμαστε χρήσιμοι για τον εαυτό μας και το σύμπαν. Κάθε μας αναπνοή να είναι ευεργεσία για τον κόσμο. Θα μου πείτε πως αυτά είναι θεωρητικά, και πως στην διάρκεια της ζωής μας, κάθε μέρα δεχόμαστε τέτοιες αντικρουόμενες καταστάσεις που χάνουμε τον έλεγχο, και παίζεται όλο το γνωστό ψυχόδραμα! Πολλές φορές έχουμε πει πως αυτό που συμβαίνει, δεν παίζεται στο επίπεδο της προσωπικότητας, σ’ αυτό δηλαδή που έχουμε διαμορφώσει ως χαρακτήρα, ως καταστάλαγμα της γήινης εμπειρίας μας και το οποίο έχει χαράξει πάνω μας ελαττώματα, σημεία αδύναμα όσο και δυνατά, απόψεις, θεωρίες κ.λπ. Αυτό αφορά το μέρος που διαμορφώθηκε κατά την ενσάρκωση μας και που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Δεν αναφερόμαστε σε αυτό: στο να εξωραΐσουμε δηλαδή την προσωπικότητα μας. Φυσικά θα ήταν πολύ καλό και βολικό για όλους -ώστε να μην ταλαιπωρεί ο ένας τον άλλον- το να είμαστε κάθε στιγμή ευγενικοί, γλυκύτατοι, καλοπροαίρετοι, «αγγελούδια». Αυτό όμως που ο Χριστός μας ζήτησε -και εκεί έγκειται η διαφορά του από κάθε θρησκευτικό, ηθικό ή φιλοσοφικό τέλεσμα- δεν είναι εξωτερική ευπρέπεια ή συμμόρφωση σε έξω από μας νόμους και εξουσίες -όποιοι κι αν είναι αυτοί που μας τους επιβάλλουν. Ο Θεός, εξάλλου, δεν έχει εκπροσώπους. Ο Θεός είναι αυτό που είναι! Είναι η δύναμη της ΖΩΗΣ. Εκπρόσωπος του Θεού είναι καθένας από μας! Εμείς δεν είμαστε εδώ ως εκπρόσωποι του Θεού, ούτε ως εκπρόσωποι του Ραφαήλ, ούτε ως εκπρόσωποι κανενός! Είμαστε εδώ για να καταθέσουμε πνευματική μαρτυρία για την Δύναμη, αυτό που αποκαλούμε «αρχάγγελο Ραφαήλ»: για το ότι δηλαδή η Δύναμη αυτή είναι ενεργός, παρούσα στα ανθρώπινα δρώμενα, και προσιτή σε κάθε πλάσμα το οποίο μπορεί άμεσα να την επικαλεστεί και να ζήσει την ευεργεσία της. Δεν είμαστε εδώ ως μεσάζοντες του Ραφαήλ. Απλώς ομολογούμε, μαρτυρούμε και μεταφέρουμε αυτό που οι ίδιοι ζούμε σε σχέση με την Δύναμη αυτή. Αυτή την ομολογία και μαρτυρία καταθέτουμε, και σας λέμε ότι πρόκειται για Ζώσα Δύναμη, όπως Ζώσα είναι η Δύναμη του Χριστού και της Παναγίας από τις οποίες εξάλλου δεν διαχωρίζεται, καθώς και των αγίων και όλων των όντων που ενώθηκαν με τον Θόλο που σκέπει την Δημιουργία του Θεού. Αυτό που λέμε είναι: «Ζήστε την ζωή σας στο ύψος και το βάθος που σας αξίζει και σας αναλογεί!» Αφού γεννήματα της αγάπης του Θεού είμαστε! Και γι’ αυτό καλούμαστε να ζήσουμε αυτή την αγάπη: να την ζήσουμε προσωπικά, να ζήσουμε δηλαδή πως ο Θεός μας αγαπάει! Είτε τον αγαπάμε εμείς είτε όχι, είτε τον γνωρίζουμε είτε όχι, ο Θεός και μας αγαπάει και μας γνωρίζει! Γιατί είναι το ΟΛΟΝ έναντι του μέρους που εμείς είμαστε, καθώς κολυμπάμε ως ελάχιστη φυσαλίδα -εμπεριέχοντας την μεγάλη εκκρεμότητα της διττότητας- μέσα στο άπειρο ευλογημένο είναι του που μόνον ως ΖΩΗ μπορούμε να το αντιληφθούμε: «χρώματα» και ομορφιά που ήδη ζώντας εδώ καταφάσκουμε. Ας γυρίσουμε μόνο να δούμε πού μας έβαλε ο Θεός να κατοικήσουμε και να ζήσουμε την ζωή μας: σε περιβάλλον όμορφο και σοφό, την Γη, που εμείς μέσα στην ασυνειδησία μας καταστρέφουμε. Προσπερνάμε έτσι την δύναμη που μάς δείχνει τον δρόμο προς αυτό που δεν φαίνεται: το αόρατο μέρος της Ζωής. Αυτό δηλαδή που, επειδή δεν φαίνεται, δεν σημαίνει καθόλου πως δεν υπάρχει! Όσο περισσότερο καθαρίζουμε τον εαυτό μας, όσο περισσότερο αδειάζουμε τον νου μας, τόσο  γινόμαστε ικανότεροι να αφουγκραστούμε και να ζήσουμε υψηλότερες δονήσεις ζωής, επιτρέποντας στον εαυτό μας να ανυψωθεί στη δόνηση της χαράς! Η εκπλήρωση του λόγου της ζωής μας δεν είναι άλλη από την χαρά και την ευχαριστία κάθε στιγμή. Η χαρά και η ευχαριστία ας είναι η χρυσή γραμμή της ζωής μας. Να επανεκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας στην χαρά! Να του θυμίζουμε κάθε μέρα πως γεννήθηκε για να χαίρεται, πως ο Θεός δεν του ζήτησε τίποτε άλλο από την χαρά! Να έχει χαρά, ζώσα δηλαδή ζωή, και να την μοιράζει στον κόσμο! Θα σας παρακαλέσω, λοιπόν, με τον καινούργιο χρόνο κάθε πρωί να αποδίδουμε ευχαριστία προς την ΖΩΗ, τον «Θεό», ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε. Να θυμίζουμε στον εαυτό μας καθημερινά ότι γεννήθηκε για την χαρά! Και με τον ίδιο τρόπο να κλείνουμε την ημέρα μας: ευχαριστιακά, τιμώντας την χαρά και την ζωή!

*

Καθώς κλείνει ο χρόνος, σήμερα θα απαντήσουμε στο ερώτημα που μας είχε τεθεί σχετικά με το τι θεωρούμε ως απαύγασμα της εμπειρίας μας, ως μότο της ζωής μας. Κάποιο δηλαδή συμπέρασμα που μας εκπροσωπεί, λειτουργεί θετικά μέσα μας και μας εμπνέει. Εγώ σε μια πρόταση θα έλεγα το «να είμαστε καραβάκι παντός καιρού». Θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό το να μην εξαρτούμε την ζωή μας από τις εξωτερικές συνθήκες. Να θέλουμε, δηλαδή, το καράβι μας να ταξιδεύει μόνο με καλό καιρό, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα από μας. Πάντοτε ο άνθρωπος βάζει μπρος του μια εξίσωση: «αν έχω αυτό, τότε θα κάνω εκείνο». Εξαρτούμε δηλαδή την ποιότητα της ζωής μας -το δημιουργικό μας ζητούμενο, το δικό μας φωτεινό ίχνος στην Γη, την εκδήλωση του χαρίσματος μας- από  παράγοντες έξω από εμάς. Αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, τότε είμαστε ικανοί να εκφράσουμε τα ταλέντα, τις καλοσύνες, τις εξυπνάδες και τις γνώσεις μας. Αν οι συνθήκες δεν είναι όπως τις θέλουμε, τότε οχυρωνόμαστε, μας πιάνουν οι κακίες, αναζητούμε ευθύνες από τους άλλους, ενόχους, κατηγορούμε τους πάντες κ.λπ. Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να συζητήσουμε τα προφανή, αλλά να μιλήσουμε από ένα σημείο και πάνω. Να τολμήσουμε να δούμε  με  την όραση του Χριστού όχι του ανθρώπου ο οποίος βρίσκεται στην κατάσταση της «συγκύπτουσας» του Ευαγγελίου, η οποία κυρτωμένη καθώς ήταν δεν μπορούσε να δει ουρανό άλλο παρά μόνο το χώμα. Και την οποία ο Χριστός, όπως είδαμε, σπλαχνίστηκε και θεράπευσε. Είμαστε όρθιοι, κοιτάζουμε τον ουρανό, είμαστε ελεύθερα όντα! Ο Ραφαήλ μας θυμίζει διαρκώς πως είμαστε ελεύθεροι, πως ανήκουμε στον Θεό, πως μπορούμε να έχουμε άμεση επαφή μαζί του, πως είμαστε πλασμένοι απ’ την αγάπη του, πως ο Θεός μας αγαπά και το μόνο που μας ζητά είναι η χαρά! Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να ειπωθεί! Ό,τι άλλο λέγεται είναι γιατί κάτι πρέπει να λέμε! Δεν αλλάζουν τα λόγια την ζωή μας! Αυτό που μπορεί να αλλάξει την ζωή μας είναι η δύναμη του Ραφαήλ, η Ζώσα δύναμη της Ζωής όπου μπορεί ο άνθρωπος να την συναντήσει. Εμείς μιλάμε γι’ αυτό που συναντήσαμε εμείς! Όλοι έχετε σε κάποιο βαθμό ζήσει την ευλογία και την θαυματουργία του αρχάγγελου. Απέναντι σ’ αυτό πρέπει να είμαστε ευγνώμονες και να μην το αγγίζουμε με το νου μας. Ο νους μας έχει αβυσσαλέα απόσταση από την αλήθεια, από το όντως ον! Ο νους είναι διεκπεραιωτικό εργαλείο της γήινης πραγματικότητας, το οποίο αμυδρώς αντανακλά κάτι από την δύναμη του πνεύματος. Εκ κατασκευής λειτουργεί στο επιστητό, δεν μπορεί να εισέλθει στους χώρους του πνεύματος, στους χώρους του αοράτου. Δεν υποτιμούμε τον νου. Ήδη μ’ αυτόν τον νου ο άνθρωπος δημιούργησε πολιτισμό, τεχνολογία κ.λπ. Δεν μπόρεσε όμως να φτιάξει τον εαυτό του! Παραμένει το ίδιο αυτοκαταστροφικός και καταστροφικός για το περιβάλλον του όσο και επικίνδυνος για τον εαυτό του και τον κόσμο. Με όλη την γνώση του νου του δεν κατάφερε να επικρατήσει μέσα του οριστικά η αγάπη, η συμπόνια, το έλεος, η δοτικότητα, η ευχαριστιακή στάση ζωής. Οι ψυχές είναι σκληρές. Δεν λειτουργεί η καρδιά του κόσμου! Αυτή είναι διάγνωση για την Γη του 2012 μ.Χ. Η καρδιά των κατοίκων της Γης δεν λειτουργεί! Ο άνθρωπος ζει στην επιφάνεια του εαυτού του, με ρηχά συναισθήματα, ευμετάβλητα, και με την ίδια ευκολία μπορεί να χαϊδέψει όσο και να χτυπήσει τον συνάνθρωπο του! Ζει αυτή την εφήμερη και ευμετάβλητη κατάσταση του νου, με πολύ μικρή επαφή με την καρδιά και τα βαθύτερα κοιτάσματα της ύπαρξης μέσα του. Δεν αναφέρομαι στον χαρακτήρα, αλλά σε εκείνο που βαθύτερα μέσα μας ζει και «υπογράφει» για τον εαυτό μας και τον κόσμο! Αυτό που η ψυχή βαθύτερα ζητά και για το οποίο δέεται. Ας δούμε, λοιπόν, τον εαυτό μας μέσα από αυτό το βάθος: την άγια όραση. Αυτή η όραση που έχουμε τώρα είναι μέσα από την διττότητα, την διαρκή μετακίνηση από το καλό στο κακό κ.ο.κ. Ο Θεός όμως δεν είναι ο άλλος πόλος του κακού! Δεν είναι το «καλό» στο κακό. Το «καλό» στο κακό είναι οι ιδεαλισμοί μας, οι καλοσύνες μας, οι εξυπνάδες μας. Το «καλό» στο κακό είναι ο, ας τον πούμε, «πολιτισμός». Είναι αυτό που ο άνθρωπος έφτιαξε για να αντιμετωπίσει αρχικά το περιβάλλον το οποίο έπρεπε με κάποιο τρόπο να δαμάσει ώστε να επιβιώσει, και στην συνέχεια τον εαυτό του τον ίδιο, καθώς και τον συνάνθρωπό του. Δεν είναι όμως ο Ζων Θεός το «καλό» στο κακό. Χωρίς να σημαίνει ότι ο Θεός δεν είναι το Καλό! Ο Θεός είναι το απόλυτο Καλό,  το απόλυτο Αγαθό! Δεν έχει αντίθετο πόλο. Αυτό που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ως «καλό» σε σχέση με κάποιο «κακό» είναι ένα θεώρημα του νου του -καλό, χρήσιμο, εξευγενισμένο. Και μακάρι να ήταν όλοι σ’ αυτό τον πόλο και όχι στον άλλον! Δεν είναι όμως αυτό για το οποίο μιλάμε. Αν υποτεθεί ότι εμείς εδώ -που τουλάχιστον είμαστε καλοπροαίρετοι άνθρωποι- βρισκόμαστε στον πόλο του «καλού», ας έχουμε υπ’ όψη μας ότι και αυτός στο Matrix είναι εξ ίσου με τον πόλο του «κακού». Δεν μας εξασφαλίζει ο πόλος αυτός πως είμαστε στα μη ψευδαισθητικά πεδία της Ζώσας Ζωής. Η Ζώσα Ζωή είναι πέρα από το «καλό» και το «κακό» του νου. Πέρα από ό,τι μπορεί ο νους να αντιληφθεί. Είναι παντελώς έξω από τον νου! Γι’ αυτό η Αλήθεια δεν μπορεί να ειπωθεί! Ακόμα και αν ειπωθεί, θα εκληφθεί από τον νου ως ένα ακόμα ιδεολόγημα μπροστά στο οποίο θα ορθώσει τα πυρομαχικά του για να το κατατροπώσει, ή θα τον ικανοποιήσει για λίγο αλλά στην συνέχεια θα το βομβαρδίσει με «γιατί». Ο νους παράγει «γιατί» και το ΕΙΝΑΙ παράγει αγιότητα. Αυτό το ΕΙΝΑΙ, είναι ο Ζων Θεός, Ζωή Ζώσα, ζωή ατραυμάτιστη, χρυσός αγέρας ζωής, όπως λέει ο Ελύτης! Ζωή που δεν έχει θάνατο, δεν έχει εντροπία, δεν υπόκειται σε φθορά! Ο παρών πολιτισμός κάποτε θα καταγραφεί -και έτσι καταγράφεται στα αρχεία του σύμπαντος- ως πολιτισμός εντός της ψευδαίσθησης! Η μόνη μας γέφυρα με τον αληθινό κόσμο είναι ο Χριστός! Άλλη γέφυρα δεν υπάρχει! Αν υπάρχει ένας τόπος που να μας κρατάει εν δυνάμει ζωντανούς, αυτός είναι ο Χριστός. Και δεν αναφέρομαι στο ιστορικό πρόσωπο που έζησε στην Παλαιστίνη πριν από 2.000 χρόνια, αλλά την θεϊκή Συνείδηση που εκπορεύτηκε από την καρδιά του Θεού, ενσαρκώθηκε στην Γη ως άνθρωπος και έγινε Γέφυρα Ζωής! Αυτή η Γέφυρα είναι ο μόνος λώρος που έχει ο γήινος άνθρωπος με την Ζώσα Ζωή! Ο μόνος! Και όταν λέμε «Χριστός», δεν εννοούμε τίποτα άλλο από τον Ζώντα Θεό, την Ζώσα Δύναμη η οποία έχει Πρόσωπο, δεν είναι απρόσωπη, δεν είναι φιλοσόφημα, δεν είναι ιδέα. Είναι ένα από τα Πρόσωπα της Τριαδικής εκδήλωσης του Θεού. Είναι η Ζώσα Γέφυρα Ζωής για τον άνθρωπο που δεν γνωρίζει θάνατο! Αν μείνουμε στα ιδεολογήματα, τα συναισθήματα και την εμπειρία μας, θα έχουμε χάσει την δυνατότητα να συνδεθούμε με εκείνο που μπορεί να μας μεταφέρει στους αιώνες των αιώνων στην Ζώσα Ζωή. Ο άνθρωπος έτσι όπως σκέφτεται, έτσι όπως ζει, είναι θνητός. Θα πεθάνει! Και δεν θα πεθάνει μόνο υλικά -όσα χρόνια κι αν ζήσει. Η ζωή του μπορεί να παραταθεί από την επιστήμη, είτε και από παραχώρηση του ίδιου του Θεού ώστε να έχει περισσότερο χρόνο. Αν όμως δεν γίνουμε συμβατοί προς την Ζωή, το ίδιο το «οικοσύστημα» της Ζωής θα μας αποβάλει. Και γι’ αυτό θα σας συνιστούσα στις μελέτες και τις αναζητήσεις σας να προσέχετε ιδιαίτερα την φύση και να διδάσκεστε από αυτήν. Γιατί η φύση μάς διδάσκει πολλά! Βλέποντας την σοφία και την δύναμη της, αναλογιζόμαστε την άπειρη κλίμακα του συνολικού «οικοσυστήματος» της Δημιουργίας, το οποίο βεβαίως δεν εμπεριέχει εναντίωση ως προς την Ζωή, το ΄Ολον! Μέσα σ’ αυτό το «οικοσύστημα» του Θεού, ο άνθρωπος έτσι όπως είναι σήμερα δεν είναι ανεκτός, δεν είναι συμβατός, δεν συνηχεί με τις δονήσεις του Παντός. Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό, είναι μέσα από το θαύμα που ο Χριστός χώρεσε σε μία λέξη: την λέξη ΑΓΑΠΗ.
Εμείς φτιάχνουμε θεωρίες, θεολογίες, θρησκείες κ.λπ. προσπαθώντας να προσαρμόσουμε το θαύμα στην ατομική και συλλογική μας ψευδαίσθηση, στον, ας τον πούμε έτσι, πόλο του «καλού». Ο Χριστός χώρεσε το Όλον, το άπειρο, μέσα σε μια λέξη! Στην Αγάπη χωράει το Όλο πράγμα, δεν μένει τίποτα απέξω! Λέγοντας «ευλογείτε τους καταρωμενους ημάς», στην πραγματικότητα μάς λέει πως ο άνθρωπος δεν έχει εχθρό, δεν είναι ο συνάνθρωπός του εχθρός! Δεν είναι οι «κακοί» οι εχθροί μας, το «σύστημα», οι κακοί πολιτικοί, οι κακοί πλούσιοι, οι όποιοι «κακοί». Βλέπετε πως εδώ στην Γη οι άνθρωποι, ανάλογα με την ιδεολογία τους, έχουν ορίσει το ποιοι είναι οι «κακοί». Για όλους κάποιοι είναι οι «κακοί». Για τους χριστιανούς είναι οι αβάπτιστοι, για τους μουσουλμάνους οι βουδιστές, οι ινδουιστές και όσοι δεν ανήκουν στην παράδοση του ενός «βιβλίου», για τους αριστερούς οι δεξιοί, για τους δεξιούς οι αριστεροί, για τους φτωχούς οι πλούσιοι, για τους πλούσιους οι φτωχοί! Όλοι έχουν κάποιον εχθρό! Και μόνον ο Χριστός είπε πως δεν έχει εχθρό, αφού πάνω στον σταυρό συγχώρεσε τους σταυρωτές του λέγοντας στον Πατέρα του πως δεν ξέρουν τι κάνουν! Πώς λοιπόν να θεωρήσεις ως εχθρό κάποιον που δεν ξέρει τι κάνει! Ο Ραφαήλ ποτέ δεν μας αποκάλεσε «κακούς», ούτε καν τα φίδια, τις φυλές που κρατούν από ενάντιες, εκπεσούσες δυνάμεις του σύμπαντος. Μας λέει απλώς πως είμαστε νήπια που μεγαλώνουμε στο μεγάλο πάρκο της Γης. Και μέχρι να μεγαλώσουμε, χτυπιόμαστε, βγάζουμε ο ένας τα μάτια του άλλου, χτυπάμε ο ένας τον άλλον με τις κουδουνίστρες του νου κ.λπ. Τα μωρά δαγκώνουν ακόμα και τις νταντάδες (τους απεσταλμένους) που τα υπηρετούν! Ούτε καν αντιλαμβάνονται πως είναι εκεί για την ασφάλεια και την ανάπτυξη τους. Τα μωρά είναι μωρά. Αυτή είναι η κατάσταση μας. Τουλάχιστον να την αντιληφθούμε, και να επιτρέψουμε στην Ζωή μέσα μας να δράσει με τον τρόπο και την σοφία που γνωρίζει, ώστε να αναπτυχθούμε όσο γίνεται γρηγορότερα στο διάστημα της γήινης ζωής μας, και να γίνουμε συμβατοί με το Όλο πράγμα. Έτσι η ζωή μας θα έχει συνέχεια. Και η μόνη συνέχεια που μπορεί να έχει είναι μέσα από τον Χριστό. Να αγαπήσει ο άνθρωπος με τον τρόπο που του ζήτησε ο Χριστός -όχι με τον συναισθηματικό, ανθρώπινο τρόπο, αλλά με εκείνον που δεν γνωρίζει εχθρούς, αντιθέτως ευλογεί κάθε πλάσμα. Αν η έκφραση της αγάπης περιορίζεται κατ’ έκταση, εσωτερικά η καρδιά απευθύνεται χωρίς όρια, χωρίς εξαίρεση σε όλα τα πλάσματα. Η συνείδηση προσεύχεται και μεσολαβεί για την σωτηρία και την ευτυχία όλων των όντων. Εάν έχουμε έναν έστω εχθρό, δεν έχουμε Ζώντα Θεό! Ο Χριστός άνοιξε έναν καινούργιο πνευματικό πολιτισμό ο οποίος στηρίζεται στην χάρη! Έσκισε το χρεόγραφο του παρελθόντος, το χρεόγραφο του Νόμου παίρνοντας πάνω του την αμαρτία-αστοχία μας. Ό,τι δεν μπορέσαμε εμείς το μπορεί εκείνος, και το παίρνει πάνω του: «Ελάτε σε μένα! Ό,τι ζητήσετε στο όνομά μου θα σας δοθεί!» Ο υπέρτερος εαυτός μας, ο Χριστός, όντας έξω από την ψευδαίσθηση, έξω από το Matrix, μπορεί να μας ανακαινίσει στην Αλήθεια, αν τον δεχτούμε εσωτερικά. Στέκει στην πόρτα μας και την κτυπά. Αν του ανοίξουμε, θα εισέλθει και θα δειπνήσει μαζί μας.

*

Στο σημερινό Ευαγγέλιο συνεχίζει ο Ματθαίος την αφήγηση των γεγονότων μετά το προσκύνημα των Μάγων. Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στον Ιωσήφ και του είπε να πάρει την Μαρία και τον Χριστούλη και να πάνε στην Αίγυπτο, διότι ο Ηρώδης ήθελε να τον σκοτώσει. Πράγματι κατέφυγαν στην Αίγυπτο μέχρι να πεθάνει ο Ηρώδης, και στην συνέχεια, πάλι με όνειρο ειδοποιείται ο Ιωσήφ να επιστρέψουν. Και πήγαν στην Ναζαρέτ. Δεν πήγαν στην Ιουδαία αλλά στην Ναζαρέτ, την πόλη των «εθνικών». Αυτό είναι ένα από τα σημεία που καταδεικνύει την ελληνικότητα του Χριστού. Αν δούμε σημειολογικά την γέννηση ως φώτιση, παρατηρούμε πως με το που γεννιέται ο Χριστός του επιτίθεται ο σατανάς μέσω του Ηρώδη, επιτόπου, για να τον σκοτώσει. Με την πνευματική μας γέννηση, δηλαδή, εξαγριώνεται το κακό! Ο Ηρώδης ψάχνει λυσσαλέα τον Χριστό για να τον σκοτώσει. Ο Θεός όμως τον προστατεύει! Τον πηγαίνει σε άλλο τόπο έως ότου παρέλθει ο κίνδυνος, και στην συνέχεια καθοδηγεί την επιστροφή του εκεί όπου μεγαλώνοντας θα συνεχίσει την ζωή της αποστολής του. Δείτε την αντιστοιχία σε ό,τι συμβαίνει μέσα μας. Καθώς με τις συνειδήσεις μας -όλων των όντων που προηγήθηκαν στην Γη- έχουμε διαμορφώσει συνθήκες διττότητας μέσα στις οποίες υποφέρουμε χτυπώντας ο ένας τον άλλον, δεν υπάρχει περίπτωση -έως ότου συντελεστεί μέσα μας η Χριστική ανατροπή, το πέραν του καλού και του καλού κακού καθαρό τοπίο που δεν αγγίζει η εντροπία- μια κίνηση ζωής να μην εξαγριώσει τις άλογες, ενάντιες δυνάμεις που εμείς έχουμε εκθρέψει, και να μας επιτεθούν. Η ζωή του Χριστούλη όμως μάς λέει πως ο Θεός προστατεύει το νεογέννητο! Ό,τι δηλαδή γεννηθεί μέσα μας και είναι γέννημα Ζωής, ο Θεός θα το προστατέψει, θα το καθοδηγήσει, θα το περάσει με ασφάλεια μέσα από το εμπόλεμο τοπίο της γήινης πραγματικότητας, και θα το εναποθέσει σε ασφαλές σημείο, εκεί όπου μπορεί να αναπτυχθεί κατά την τάξη και την προέλευση του, αλλά κυρίως κατά την επιλογή του ώστε να κάνει το έργο του, αυτό δηλαδή για το οποίο γεννήθηκε! Αφού το ζητούμενο της ζωής μας είναι να υπηρετήσει  τον λόγο για τον οποίο γεννηθήκαμε! Αυτόν τον λόγο εμείς μόνο τον γνωρίζουμε. Οι επιλογές που καλούμαστε να κάνουμε είναι για να μάς οδηγήσουν στο βάθος εκείνο του εαυτού μας όπου είμαστε ικανοί να ανθίσουμε! Ο λόγος της ζωής μας είναι να ανθίσουμε! Να αποδώσουμε τα ταλέντα μας, τα χαρίσματά μας, το απαύγασμα της ζωής μας, το άρωμα από το λουλούδι το φυτεμένο από το θεϊκό χέρι που καθένας από μας είναι. Να ανθίσει, δηλαδή, το λουλούδι της ζωής μας και να χαρίσει το άρωμά του!

Το 2012 ανοίξαμε τις ομιλίες αυτές με το «Εν αρχή ην ο Λόγος» για να τις κλείσουμε με το «Χαρά και Ευχαριστία: το ύψιστο Χριστικό Μυστήριο».

*

Ερχόμαστε τώρα στο μότο της ζωής μας μέχρι σήμερα. Ο Ραφαήλ μας λέει: «Άλλος είναι στο τιμόνι!» Μην νοιαζόμαστε, δηλαδή, εμείς τόσο πολύ να διορθώσουμε τα πράγματα, γιατί κανείς που χαλάει τα πράγματα δεν μπορεί να τα διορθώσει! Όταν ο νους μας -ο τρόπος που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε- έχει χαλάσει τον κόσμο μας, δεν μπορεί στην συνέχεια να τον διορθώσει! Άρα αυτό που χαλάσαμε και χαλάμε δεν διορθώνεται με τον νου! Άλλος είναι στο τιμόνι! Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να μας ακούσει ολόκληρη η νοήμων θεϊκή Δημιουργία -ορατή και αόρατη, όλα τα όντα που είναι φίλοι του ανθρώπου,  άγγελοι και οι αρχάγγελοι-, είναι να δηλώσουμε στην οθόνη του Παντός μπροστά στην οποία δίνουμε την παράσταση της ζωής μας, πως κατατιθέμεθα σ’ αυτή την Δύναμη της Ζωής, την επικαλούμαστε για να μας εμπνέει, να μας ζωογονεί, να μας ενδυναμώνει και να μας καθοδηγεί στην εκπλήρωση του λόγου της ζωής μας: την ευτυχία και την χαρά μας! Γιατί δεν υπάρχει άλλη εκπλήρωση πέρα από την χαρά! Ας κρατήσουμε αυτό μόνον για την χρονιά που έρχεται: είμαστε υπεύθυνοι για την χαρά μας! Να μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας τίποτα λιγότερο από την χαρά!

Απάντηση 1η

-Δεν έχω σκεφτεί κάτι.
-Θα επανέλθουμε στο τέλος.
Απάντηση 2η
-Ο μπαμπάς μου μού έλεγε πάντα πως, για ό,τι κάνω, εγώ είμαι υπεύθυνη, και εγώ θα το πληρώσω, καλό ή κακό. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχω, αφού εγώ είμαι ο αποδέκτης των πράξεων μου.
-Εσύ, δηλαδή, έχεις την ευθύνη των πράξεων σου!
Απάντηση 3η
-Να μη φεύγεις από την φύση σου. Να εμπιστεύεσαι την συνείδηση σου και την διαίσθηση σου. Να τιμάς την ζωή και τις δυνατότητες που σου δόθηκαν. Να τις αξιοποιείς προς την κατεύθυνση που σου έδωσε αυτός που στις χάρισε. Είμαστε αυτό που κάνουμε και όχι αυτό που λέμε.
Απάντηση 4η
-Κι αυτό θα περάσει! Είναι κάτι που το λέω από τότε που γνώρισα τον Στέλιο και την Πηγή και εσένα Μαρία, αρκετά χρόνια πίσω.
-Μεγάλη σοφία! Σκεφτείτε τι και τι δεν έχει περάσει από τις ζωές μας! Αν μας εύρισκαν όλοι οι φόβοι και τα φαντάσματα του εαυτού μας, όλα αυτά που μας έχουν τρομοκρατήσει από μικρά παιδιά, δεν θα υπήρχε τίποτα ζωντανό πάνω στην Γη! Πράγματα που φοβηθήκαμε, που τους δώσαμε τόση αξία ώστε να μας πολεμήσουν, πού είναι τώρα; Βέβαια φροντίζουμε και τα ανανεώνουμε! Πάντως αυτό δείχνει ότι όλα περνούν!
Απάντηση 5η
-Εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητα μας. Ό,τι γίνεται, γίνεται για κάποιο λόγο. Αρκεί να αφουγκραστούμε τα μηνύματα που μας δίνονται!
-Πολύ σοφό. Βλέπετε πως καθένας καταθέτει κάτι από την αλήθεια που μας αφορά όλους.
Απάντηση 6η
-Ελευθερία! Είναι σημαία!
-Ελευθερία από τι;
 -Από όλα!
 -Προηγουμένως είπαμε πως ένας είναι ο εχθρός μας: αυτός που εμείς ταΐζουμε και ποτίζουμε, ο προσωπικός μας εχθρός της αρνητικής δύναμης. Άρα ελευθερία σημαίνει να είσαι ελεύθερος από την αντίλογη προς την ζωή δύναμη, για να μην την αποκαλέσω ευθέως «σατανά», όπως την αποκάλεσε ο Χριστός, και τον σταύρωσαν! Ελευθερία σημαίνει νίκη επί του εωσφορικού παράγοντα! Ο Χριστός τον νίκησε ως άνθρωπος επί της Γης, και καθ’ ολοκληρίαν. Όταν λέμε σατανά, δεν εννοούμε ένα τραγοπόδαρο ον με κέρατα, αλλά τις αρνητικές δυνάμεις που ο Θεός εν ελευθερία επιτρέπει να υπάρχουν, και εμείς εν ελευθερία μπορούμε είτε να προσεταιριστούμε είτε να λυτρώσουμε μέσα μας, έξω από μας, παντού! Ελευθερία, λοιπόν!
Απάντηση 7η
-Μη λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο!
-Διότι ο ξενοδόχος θα σε λογαριάσει!
Απάντηση 8η
-Η μαγεία των ταπεινών πραγμάτων! Εννοώ την χαρά της στιγμής: μια βόλτα, ένα λουλουδάκι, ένας καφές.
-«Ο Θεός των μικρών πραγμάτων»!
-Τότε ξεχνιέσαι μέσα σε μια μυρωδιά δεντρολίβανου και λες τι καλά που είμαι τώρα!
-Έτσι τιμάς την ζωή! Γιατί στην ζωή δεν υπάρχουν μικρά και μεγάλα πράγματα! Η μεγαλομανία του νου, του εγώ, θέλει τα «μεγάλα» μεγέθη. Δεν μας αρκεί, μάς φαίνεται μικρό το να ζήσουμε την ζωή μας απλά, ταπεινά, αλλά στο βάθος και την χαρά που της αξίζει. Γι’ αυτό την χάνουμε στις στιγμές της, στην απλότητα της. Ο νους μεγαλοπιάνεται. Να κάνει τι, αφού ποτέ κανείς δεν λυτρώθηκε από τον νου του με τον νου; Εντούτοις ο νους δεν σταματά αυτό που κάνει. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει ο πολιτισμός, η επιστήμη, η έρευνα. Εξάλλου ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την δυνατότητα αυτή. Ίσα ίσα, αν ο νους ιεραρχηθεί ως προς την πηγή από την οποία προέρχεται, έχοντας μεγαλύτερη πρόσβαση σε αυτήν, είναι βέβαιο πως θα διευρυνθεί και θα ενοποιηθεί με αυτό που αποκαλούμε καρδιά. Τότε θα έχει πρόσβαση στο Όλο πράγμα. Οι λέξεις νους, καρδιά, Όλο πράγμα, σύμβολα πραγματικοτήτων είναι…
Απάντηση 9η
-Εσύ που ταξίδεψες και γνώρισες τόσα πολλά, τι έχεις να μας πεις;
-Προσπαθώ στις δύσκολες στιγμές να θυμάμαι ότι ο Θεός μ’ αγαπά! Άρα όλα καλώς! Είναι δύσκολο, αλλά αφού μ’ αγαπάει θα βρεθεί λύση!
-Τεράστιο σωσίβιο! Αν τις στιγμές που πιεζόμαστε, τις στιγμές που μας προδίδουν, που είμαστε μόνοι, που γκρεμίζεται το σύμπαν, αν σκεφτούμε πως ο Θεός μας αγαπά -όχι πως εμείς τον αγαπούμε!- αμέσως συνδεόμαστε με το νήμα της ζωής!
-Επίσης, στις δύσκολες στιγμές λέω: «Τώρα είναι ένα δευτερόλεπτο μετά!» Είναι σωτήριο αυτό. Μια στιγμή, μια ώρα, έναν χρόνο «μετά». Και στο τέλος δεν υπάρχει! Σε κλάσμα δευτερολέπτου είσαι ήδη «μετά» από ό,τι κι αν έχει συμβεί!
-Αυτό ακριβώς είναι η θεουργία της χρονικής μετάθεσης. Θα κάνουμε χρονική μετάθεση αυτή την πρωτοχρονιά! Αφού, λοιπόν, υπάρχει αυτό το «μετά», μπορούμε να μετατεθούμε «εκεί»: ένα κλάσμα δευτερολέπτου είναι! Εξάλλου ο χρόνος όπως και ο χώρος είναι καμπυλούμενα μεγέθη! Είναι εκπληκτικό! Θα σας πω κάτι αστείο: όταν ήμουν έγκυος και αντιμετώπιζα το άγνωστο της γέννας, το μόνο που με παρηγορούσε ήταν να σκέφτομαι ότι θα γεννήσω και θα υπάρχει η στιγμή του «μετά»! Έτσι όπως γίνε-ται η γέννα, σε μεταχειρίζονται σαν άρρωστο μέσα στα νοσοκομεία. Έχει εντελώς «ιατρικοποιηθεί» το ιερό αυτό γεγονός. Δεν μπορείς να μη φοβάσαι! Όλη η διαδικασία είναι νοσοκομειακή. Αυτό απηχεί και την κατάπτωση του πολιτισμού μας: το πώς γεννιούνται οι άνθρωποι! Ό,τι πιο ιερό, η γέννηση ενός ανθρώπου, είναι ένα περιστατικό ιατρικό. Τότε γνώρισα τον Λεμπουαγιέ, έναν διαπρεπή γάλλο γιατρό ο οποίος έδωσε στην Δύση την μέθοδο του ανώδυνου τοκετού, ύστερα από ένα συγκλονιστικό συμβάν που έζησε στην Καλκούτα, στην Ινδία. Είδε μια γυναίκα να γεννά στον δρόμο μόνη, αβοήθητη, σε κατάσταση διαλογισμού, ψάλλοντας! Μόνη της γέννησε, μόνη της έκοψε ύστερα από λίγο τον λώρο, και αφού έκανε μασάζ στο μωρό, το πήρε και έφυγε! Χωρίς να βγάλει άχνα! Ο Λεμπουαγιέ έπαθε σοκ. Κατέρρευσε όλη του γνώση. Εκεί κατάλαβε την εξίσωση πάνω στην οποία στήριξε την περίφημη μέθοδο του: ΦΟΒΟΣ=ΠΟΝΟΣ! ΠΟΝΟΣ=ΦΟΒΟΣ! Πονάμε γιατί φοβόμαστε. Δεν είναι δυνατόν η γυναίκα αυτή να μην πονούσε! Και όμως, ήταν σε τέτοια κατάσταση χαλάρωσης μέσα από τον διαλογισμό, που δεν πονούσε! Ήταν χαλαρωμένοι οι μύες του σώματος, δεν σφιγγόταν, και γι’ αυτό δεν πονούσε! Ο ανώδυνος τοκετός ακριβώς αυτό επιδιώκει μέσα από την αναπνοή: τον έλεγχο του πόνου. Όσο φοβάσαι σφίγγεσαι, όσο σφίγγεσαι, πονάς. Όσο πονάς εσύ, πονάει και το μωρό, το οποίο θέλει να βγει κι εσύ το σφίγγεις και το γυρίζεις πίσω! Ο Λεμπουαγιέ έχει γράψει σπουδαία βιβλία περιγράφοντας την γέννα από την οπτική του εμβρύου! Γι’ αυτό, εξάλλου, μιλούν για το τραύμα της γέννησης, το πρωτογενές τραύμα. Ο ίδιος παραθέτει άπειρες φωτογραφίες νεογέννητων με την μέθοδό του που δεν κλαίνε καθόλου, αντιθέτως γελάνε, είναι ήσυχα και ευτυχισμένα. Ο Λεμπουαγιέ είδε την γυναίκα αυτή να ακουμπάει το νεογέννητο στην κοιλιά της με το κεφαλάκι του στην καρδιά της… Δεν έκοψε τον λώρο αμέσως, ώστε να μην το εξαναγκάσει να πάρει βίαια αναπνοή. Με την βίαιη εξώθηση στην πρώτη αναπνοή το οξυγόνο καίει τους πνεύμονες πράγμα εξαιρετικά οδυνηρό. Γι’ αυτό το μωρό κλαίει! Αν ο λώρος δεν αποκοπεί αμέσως, δίνεται η ευκαιρία στο μωρό να δοκιμάσει να πάρει αναπνοή, να ξεκουραστεί λίγο επιστρέφοντας στον λώρο, και να ξαναδοκιμάσει στην συνέχεια απαλά χωρίς βία! Συγκλονιστικό! Και βέβαια στην συνέχεια η αγκαλιά, το μασάζ σε όλο το κορμάκι, η ζεστασιά της σωματικής επαφής, η προσευχή της μητέρας είναι το καλύτερο καλωσόρισμα στον κόσμο! Τα νεογέννητα στο νοσοκομείο τα παίρνουν αμέσως από την μητέρα και τα βάζουν σε άλλο χώρο, μόνα τους, σε πλαστικά κρεβατάκια! Ο τρόπος που γεννιέται και ο τρόπος που πεθαίνει και κηδεύεται ο άνθρωπος στον σύγχρονο πολιτισμό δείχνει την πνευματική μας κατάπτωση -τουλάχιστον στην Δύση-, το πόσο λάθος ζούμε! Πόσο λάθος είμαστε απέναντι στην φύση και τις δυνάμεις της ζωής. Και πόσο ο πόνος είναι η τραγική μας επιλογή. Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να πονά! Η εξίσωση του Λεμπουαγιέ μας αφορά εντελώς: φόβος=πόνος! Φοβάσαι, σφίγγεσαι, πονάς! Όσο περισσότερο σφίγγεσαι, τόσο περισσότερο πονάς. Δείτε το αυτό και σε ψυχολογικό και σε πνευματικό επίπεδο. Η έξοδος από τον πόνο βρίσκεται στο να αφεθείς! Να χαλαρώσεις.
Απάντηση 10η
-Μαζί!
-Το μαζί είναι πλήρες!
-Να δρας συνειδητοποιημένα, χωρίς να μπαίνεις σε σκέψεις!
-Να μη μπαίνεις στην σκέψη! Αυτό είναι σωτήριο! Δυστυχώς έχουμε φτιάξει ένα σκεπτικό αντανακλαστικό στις κρίσιμες στιγμές. Η σκέψη υπερλειτουργεί, αντί να κάνουμε πίσω. Και φυσικά η σκέψη παράγει φόβο!
-Να δρας ελεύθερα χωρίς σκέψη.
-Αυτό είναι ελευθερία!
Απάντηση 11η
-Υπομονή!
-Να, λοιπόν, και το μήνυμα της υπομονής! Μεγάλη υπόθεση η υπομονή. Συνδέεται με αυτό που ειπώθηκε πως όλα περνούν. Η καρδιά ξέρει να υπομένει, ο νους καθόλου. Μέσα στην απαίτησή του απομακρύνει το ζητούμενο. Αυτό το σύμπαν λειτουργεί νομοτελειακά, πρέπει να αντιστοιχείς προς το αίτημα σου. Ο άνθρωπος ζητά πράγματα προς τα οποία δεν αντιστοιχεί. Γι’ αυτό και δεν του δίνονται. Γι’ αυτό και οι προσευχές του δεν εισακούγονται. Ο νους έχει το θράσος να ζητάει πράγματα για τα οποία δεν είναι διατεθειμένος να πράξει αναλόγως. Απλώς απαιτεί να μην πονάει όταν έρχονται τα δύσκολα. Όμως το σύμπαν δεν λειτουργεί με τους εκβιασμούς του ανθρώπινου νου! Ο άνθρωπος για να μπορέσει να εισακουστεί από τις δυνάμεις της ζωής που τον συντηρούν και μπορούν να τον θεραπεύσουν, τού ζητούν την υπαγωγή του. Ο νους πρέπει να υπαχθεί στο πνεύμα από το οποίο προέρχεται, και του οποίου είναι αμυδρή αντανάκλαση εδώ, σε συνθήκες διττότητας. Η υπαγωγή του νου στο πνεύμα, του ελάσσονος στο μείζον, εξασφαλίζει την πνευματική δυναμοδότηση του ανθρώπου. Η μπαταρία του νου τελειώνει! Τόσο ευφυής που είναι ο νους και δεν αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται να συνδεθεί με την ηλεκτρική παροχή (του πνεύματος)! «Έχω την μπαταρία που έχω φτιάξει, και όσο κρατήσει!» λέει. Όταν όμως αυτή τελειώσει, σβήνει! Όλο το σύστημα του νου είναι μπαταρία που εκείνος έφτιαξε για να ζει αυτόνομος από την ηλεκτρική παροχή (του πνεύματος) -στο παράδειγμά μας αναλογούμε τον ηλεκτρισμό με την ζωοποιό δύναμη της ζωής. Για να συνδεθεί ο νους με αυτήν, πρέπει να υπαχθεί στο πνεύμα, και για να υπαχθεί πρέπει να αδειάσει!
Απάντηση 12η
-«Άλλος είναι στο τιμόνι», τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Την στιγμή που το λέω, είναι ασύλληπτη η ανακούφιση. Όλα τα βάρη φεύγουν.
-Είναι άμεσης δράσης!
-Κάτι άλλο που έμαθα δια πυρός και σιδήρου είναι να εμπιστεύομαι την θεία δικαιοσύνη. Έζησα το πόσο ανελέητο είναι το εγώ, πόσο ανελέητα κατακερματίζει τον άνθρωπο. Αν μπορούσε, θα με εξαφάνιζε. Κατάλαβα ότι με συμφέρει -όσο κι αν ακούγεται αστείο- η αγάπη του Θεού, η οποία δεν έχει προϋπόθεση! Μ’ αγαπάει ο Θεός! Είναι ανόητο να μην αγαπώ τον εαυτό μου, αφού μ’ αγαπάει ο Θεός! Κάτι παραπάνω ξέρει από μένα.
-Ξέρει και τα δίκια μας! Δεν χρειάζεται να του τα λέμε επιθετικά και απαιτητικά!
-Μ’ αγαπά πέρα από τα δίκια μου, πέρα από όλα. Επίσης λέω το «μαζί»!
-Ο Θεός δεν μας αγαπά επειδή είμαστε άξιοι! Μας αγαπά επειδή είμαστε παιδιά του! Αυτό αυτομάτως απενοχοποιεί εντελώς τον άνθρωπο από όλη την δεοντολογία την έξωθεν από αυτόν, αλλά και από αυτή που φορτώνεται ο ίδιος, και συνεχώς τον κάνει να νιώθει μειωμένος και να αυτοβασανίζεται στο ψυχόδραμα της ενοχής από το οποίο δεν βγαίνει ποτέ! Δεν είναι ποτέ αρεστός ούτε στον εαυτό του ούτε στα συστήματα στα οποία υπάγεται! Εξάλλου, ο Χριστός δεν ήρθε για να κρίνει τον κόσμο! Αν ήθελε να τον κρίνει, δεν θα υπήρχε αυτή την στιγμή κόσμος για να μιλάμε. Ο Χριστός αθώωσε τον κόσμο! Γιατί ο ίδιος ήταν Αθώος! Και μόνον ο Αθώος μπορεί να αθωώσει τον κόσμο! Εμείς γιατί πάμε και ξαναμαζεύουμε την αμαρτία; Προσπαθούμε να πλησιάσουμε τον Θεό με το εγώ μας, ως «ενήλικοι», δηλαδή με την ανθρώπινη προσωπικότητα που φτιάξαμε -την κάλλιστη ή όχι, την μορφωμένη ή όχι, την θρησκευόμενη ή όχι, κ.λπ. Τον Θεό δεν τον ενδιαφέρει τίποτα από αυτά! Ο Θεός διερευνά «νεφρούς και καρδίας». Δεν κοροϊδεύεται. Ούτε είναι ο Θεός ένα θρησκευτικό σύστημα. Και ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Ου πας ο λέγων με Κύριε, Κύριε, αλλά ο ποιών το θέλημα μου». Βλέπουμε σε τι τυπολατρία και φαρισαϊσμό έχει περιπέσει ο χριστιανισμός, ο οποίος καθόλου δεν εκπροσωπεί τον Χριστό. Ούτε κατ’ ελάχιστον. Αν οι χριστιανοί ήταν χριστιανοί, και κυρίως εμείς οι ορθόδοξοι αν ήμασταν στην θέση μας, δεν θα ήταν ο κόσμος έτσι! Ας μη γελιόμαστε ότι υπερέχουμε, επειδή η Ορθοδοξία κρατά δογματικά την αλήθεια. Ο κόσμος αυτός κρατιέται από την ανατροπή που είναι η αγιότητα! Από τα όντα που εξαγιάστηκαν, καθαρίστηκαν από την πόλωση του κακού, καθώς και από τα όντα που γεννήθηκαν μεταφέροντας την ευλογία του Θεού στην Γη. Μην επαναπαυόμαστε, λοιπόν. Φυσικά και η βάπτιση μας είναι δώρο, ευλογία και δύναμη, αλλά για να λειτουργήσουν μέσα μας χρειάζεται και η υπογραφή μας. Και αυτή δεν είναι ούτε  λόγια ούτε θεωρίες, ούτε τυπολατρία, ούτε απλώς εξωτερική  συμμόρφωση. Διότι αν ερχόταν ο Χριστός στην Γη για να μας ελέγξει με τον τρόπο που ήλεγξε τους Φαρισαίους, θα έλεγε το ίδιο που είπε σ’ εκείνους: «Όχι μόνο δεν είστε παιδιά του Αβραάμ, αλλά παιδιά του πατρός του διαβόλου είστε!» Η υποκρισία περισσεύει, και στην Εκκλησία συλλογικά και στον καθένα χριστιανό ατομικά. Ας αφήσουμε, λοιπόν, την εφησύχαση και ας είμαστε τουλάχιστον ειλικρινείς! Γιατί αν είμαστε ειλικρινείς, είμαστε ζωντανοί, αν είμαστε φαρισαίοι, είμαστε νεκροί. Ένα παιδί θα κάνει την ζημιά, θα σπάσει το βάζο και θα το παραδεχτεί συνεχίζοντας το παιγνίδι του. Εμείς δεν έχουμε την αθωότητα να παραδεχτούμε την κατάσταση μας, γι’ αυτό και δεν την αλλάζουμε. Η πνευματική ασθένεια της ανθρωπότητας είναι η υποκρισία. Από αυτήν πάσχει, νοσεί πνευματικά. Ο άνθρωπος που δεν είναι υποκριτής, είναι ζωντανός! Και ο ζωντανός άνθρωπος θα τα βρει όλα! Δεν θα τα βρει μεμιάς, θα τα βρει όμως στην πορεία! Δεν θα τα βρει εύκολα, θα τα βρει έστω και δύσκολα. Δεν θα τα βρει απλά, θα τα βρει σύνθετα, πάντως θα τα βρει, αφού είναι ζωντανός! Αυτός που ζει θα βρει τον τρόπο, γιατί η δύναμη της ζωής μέσα στον άνθρωπο είναι πολύ ισχυρή! Δεν μπορεί να ξεφύγει ο άνθρωπος από την ζωή! Δεν μπορεί να ξεφύγει από τον Θεό! Δεν μπορεί! Το ένστικτο της ζωής, της επιβίωσης, είναι ο ίδιος ο Θεός μέσα μας. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτόν, φτάνει να ζούμε! Ο άνθρωπος που είναι υποκριτής, δεν ζει! Ζει στο ψέμα! Και το ψέμα είναι πάντοτε ενάντιο στην ζωή. Ομολογία δεν είναι ούτε τα ψυχοδράματα ούτε οι μεγάλες δηλώσεις και τοποθετήσεις εκτός του κέντρου μας. Ακόμα και το μυστήριο της εξομολόγησης καθιερώθηκε από τους πατέρες, κάποιους αιώνες μετά που έφυγε ο Χριστός από την Γη. Ο Χριστός έλεγε «εξομολογείσθε αλλήλοις!» Όσο ήταν ο ίδιος στην Γη, η Ζώσα δηλαδή Αλήθεια, καλούσε τον άνθρωπο να είναι αληθινός! Από κει και πέρα η Εκκλησία δίνει στον άνθρωπο χείρα βοηθείας. «Έλα, μπες, ιεραρχήσου μέσα σ’ αυτό το μυστήριο και θα λυτρωθείς». Ο  άνθρωπος και αυτό το έχει στρέψει εναντίον του, αφού το έχει κάνει υποκρισία. Τόσοι που εξομολογούνται, αν είχαν εξομολογηθεί πραγματικά έστω για μια φορά, θα είχαμε αγγέλους γύρω μας! Δεν περιστοιχιζόμαστε όμως καθόλου από αγγέλους! Όσο πιο ένοχος είναι κανείς, τόσο περισσότερο βλέπει ενόχους, υπεραμύνεται της «καθαρότητας» των πραγμάτων και γίνεται δογματικός και τιμητής. Διαφορετικά, θα μπορούσαμε να πάρουμε την βοήθεια που μας δίνει η Εκκλησία, αλλά θα μπορούσαμε εξίσου κάθε στιγμή να συνομιλήσουμε μαζί του, αφού «Πνεύμα ει ο Θεός», όπως είπε ο Χριστός. Μην τον ψάχνετε σε ναούς, είναι παντού! Είναι κι εκεί, αλλά είναι παντού, σε κάθε σημείο και κάθε στιγμή! Κυρίως όμως είναι μέσα μας! «Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». Γεννηθήκαμε -λουλούδι φυτεμένο από το χέρι του Θεού- με την δυνατότητα κάθε στιγμή να μπορούμε να τον συναντήσουμε μέσα μας. Να μην είμαστε, λοιπόν, υποκριτές! Ας κάνει ο καθένας αυτό που επιλέγει, αλλά να είμαστε αληθινοί! Γιατί, «ο χιτώνας μας ελέγχει, ότι δεν είναι του νυμφώνος». Γνωρίζει ο άνθρωπος! Όταν τα έργα του δεν είναι αληθινά, έχουν ένα χαρακτηριστικό: δεν δίνουν χαρά! Ό,τι είναι αληθινό έχει πάντοτε την γεύση της χαράς! Όταν ζεις Ζώσα Ζωή, χαίρεσαι! Εάν μια κίνησή μας είναι αληθινή, το καταλαβαίνουμε γιατί ενέχει χαρά!
Απάντηση 13η
-Δεν μ’ αρέσει να μιλώ, γιατί όλα μου φαίνονται μεγάλα λόγια!
-Αφού μας ζήτησε ο Ραφαήλ να μιλήσουμε, θα το κάνουμε! Να μας πεις ένα συμπέρασμα που λειτουργεί σε σένα, και το εμπιστεύεσαι. Θα μας βοηθούσε όλους να το ακούσουμε.
-Το μεγαλύτερο ταξίδι είναι με τον εαυτό μας! Ό,τι σκεφτόμαστε για τους άλλους, έχει σχέση με τον εαυτό μας.
-Όλα γυρίζουμε μέσα μας!
Απάντηση 14η
-Εσύ που είσαι νέα γενιά, τι συμπέρασμα έχεις βγάλει από την ζωή σου; Πόσων χρόνων είσαι;
-26.
-Ο Χριστός στα 33 του έφυγε! 26 χρόνια έχεις ζήσει πολλά! Τι θεωρείς ότι λειτουργεί σε εσένα και σε κρατά στα δύσκολα;
-Θα ήθελα να ευχηθώ κάτι στον εαυτό μου, σαν συμπέρασμα. Εύχομαι να μην τελματωθεί ποτέ η αναζήτηση μου, η αναζήτηση για την γήινη ή την θεϊκή ύπαρξη.
-Μία είναι!
-Ας πούμε, λοιπόν, ότι είναι μία. Να συνεχίσω την αναζήτηση μου μέχρι το τέλος.
-Αμήν!
Απάντηση 15^η
-Όλα καλά! Alles ist gut!
Απάντηση 16η
-Νιώθω πως οι χαρές που έχω ζήσει, είναι μόνο στις στιγμές που έχω νιώσει αγάπη. Όλα τα υπόλοιπα μου φαίνονται «ρομποτοποιημένες» κινήσεις.
-Εγώ λέω όλα τα άλλα να τα θεωρήσουμε «πρόβες» ζωής! Έχουμε το δικαίωμα στην πρόβα, όπως κάθε καλλιτέχνης. Την στιγμή που είμαστε μέσα στην αγάπη, γνωρίζουμε πώς είναι. Τότε ζούμε! Κάνουμε όμως και τις πρόβες μας. Το δικαιούμαστε. Γι’ αυτό εξάλλου ο Θεός μας έδωσε τον χρόνο! Για να κάνουμε τις πρόβες που χρειαζόμαστε, και να δώσουμε την παράσταση μας ωραία!
Απάντηση 17η
-Δεν είμαστε μόνοι!
-Δεν είμαστε μόνοι!
Απάντηση 18η
-Την πρώτη μέρα που έπιασα δουλειά, ένας ηλικιωμένος μου είπε: «Να θυμάσαι ότι η σούπα δεν τρώγεται όσο καυτή σερβίρεται!» Δεν το κατάλαβα τότε καλά. Ήρθε η ζωή και μου έδωσε να καταλάβω ότι αυτό που θεωρούμε ως απόλυτη δυστυχία, με την χάρη του Θεού έχει μέσα μια ευτυχία, μια ευλογία και μια νέα αρχή! Έχει ο Θεός! Να μην απελπιζόμαστε! Να στηριζόμαστε, και να προσπαθούμε να ανέλθουμε!
-Έτσι είναι.
Απάντηση 19^η
-Έχει ο Θεός! Ποτέ δεν μας άφησε! Αυτό λέω σε κάθε δύσκολη στιγμή. Ο Θεός ποτέ δεν μ’ αφήνει!
-Αμήν.
Απάντηση 20^η
-Πάμε παρακάτω!
-Κι αυτό σοφό.
-Δεν στέκομαι ποτέ στην στιγμή. Άμα είναι χαρά, τρελαίνομαι. Αλλά άμα είναι από την άλλη πλευρά, το αφήνω. Σβήνω με την κιμωλία ό,τι έχω γράψει, και πάμε παρακάτω! Δεν κρατάω σκουπίδια.
Απάντηση 21^η
-Είναι μια παλιά ευχή: «Ψυχή βαθειά!» Το εννοώ -θα ήθελα- δεν είμαι άξιος να πω ότι έχω φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο, αλλά θα ήθελα η ψυχή μου να είναι τόσο βαθειά που να χωράει τα πάντα, και να δίνει από βαθειά τα πάντα!
-Τι σε εμποδίζει;
-Δεν είμαι άξιος να έχω φτάσει στο απόλυτο. Είναι ο δρόμος που θέλω να ακολουθήσω.
-Είσαι σ’ αυτή την κατεύθυνση!
Απάντηση 22η
-Εσύ δεν γεννήθηκες για να μισείς αλλά για να αγαπάς!
-Το διδάχτηκα αυτό. Ένιωσα ότι είναι αλήθεια. Είναι ο λόγος της Αντιγόνης στον Κρέοντα. «Ούτοι γαρ συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν» Έχουν σημασία οι λέξεις αυτές. Έχουν και οι δύο το «συν». Γεννήθηκα για να συναγαπώ!
-Είναι το «αγαπάτε αλλήλους!»
-Δεν γεννήθηκα για να αγαπώ μόνος μου, αλλά μαζί με άλλους ν’ αγαπώ και να αγαπιέμαι.
-Εκπληκτικό! Αυτά για όσους θεωρούν τους Έλληνες ειδωλολάτρες και ότι δεν γνώριζαν την αγάπη! Είναι κακοί απολογητές του Χριστού εκείνοι που υποτιμούν την αρχαία Ελλάδα. Ασφαλώς και γνώριζαν την αγάπη! Η αλήθεια δόθηκε σπερματικά από εμφανίσεως ανθρώπου στην Γη. Οι Έλληνες εκφράζουν ως τύπο συνείδησης την ίδια την Χριστική συνείδηση! Δεν ήταν δυνατόν, λοιπόν, να μην τους δοθεί η αλήθεια εξαρχής. Ο Χριστός πήγε και δίδαξε στον πάτο της ανθρωπότητας ως ελληνική συνείδηση που ήταν, για να δώσει το φως! Γι’ αυτό και χρησιμοποίησε το όχημα της Ελληνικής γλώσσας. Δεν μπορεί οι Έλληνες να μη γνώριζαν τι είναι η αγάπη!
Απάντηση 23η
-Η ζωή είναι μια τέχνη! Πρέπει να την μάθεις καλά! Την εξελίσσεις, την αλλάζεις  κ.λπ.
-Αλήθεια είναι αυτό! Μαθαίνουμε να ζούμε! Και την χαρά την μαθαίνουμε! Αυτεκπαιδεύεσαι στην χαρά και σε όλα τα όμορφα πράγματα! Είναι πολύ μεγάλη τέχνη η ζωή! Γιατί πρέπει να ξέρεις τι δεν θέλεις, τι δεν σε προάγει. Και ταυτοχρόνως να αποκτάς εμπειρία αυτού που θέλεις και ξέρεις εσύ -δοκιμασμένα, ως δική σου επιλογή- πως σε ωφελεί. Επιτέλους ας κάνουμε την επανάσταση του προφανούς! Να κάνουμε αυτά που μας ωφελούν και γνωρίζουμε. Να εξελίξουμε την τέχνη του να ζούμε! Να ζούμε όμορφα χωρίς να πονάμε, και να δίνουμε χαρά στον κόσμο γύρω μας ώστε να είμαστε χρήσιμοι στο οικοσύστημα της Ζωής!
Απάντηση 24η
-Εισπνοή-εκπνοή! Αφού εισπνέω και εκπνέω αέρα, αφήνομαι!
-«Κλείνω τα μάτια και σ’ ακολουθώ!»: από την Βίβλο των Ελληνικών τραγουδιών!
Απάντηση 25^η
-Ευγνωμοσύνη! Να έχουμε ευγνωμοσύνη για όλα.
-Η ευγνωμοσύνη είναι πολύ γερό κράτημα στους γκρεμούς. Αν γυρίσει, δηλαδή, κανείς να δει τις μέχρι τώρα ευεργεσίες, η ευγνωμοσύνη θα τού δώσει δύναμη ζωής και στα δύσκολα! Μέσα από την ευγνωμοσύνη αντιλαμβανόμαστε την αγαθότητα του Θεού! Την βούλησή του να διασωθούμε πνευματικά και να είμαστε ευτυχισμένοι! Δυστυχώς έχει περάσει στον άνθρωπο μια αντίληψη για τον Θεό ότι είναι μια μεταφυσική κατάσταση -έξω από αυτόν- η οποία τον ελέγχει, και θέλει να του κόψει ό,τι τού δίνει χαρά βρίσκοντάς την μπρος του σε καθετί που θέλει να κάνει. Είναι παραμόρφωση της αλήθειας από τον νου όλο αυτό, δεν έχει καμιά σχέση με τον Θεό! Ο Θεός είναι απόλυτη αγαθότητα, απόλυτη χαρά. Θέλει την ζωή για όλα τα όντα! Να ενταχθούμε μέσα σ’ αυτό που συμβαίνει και να μεγαλώσουμε!
Απάντηση 26η
- Κάποτε μου είπες ότι ο Θεός είναι η Πατρίδα μας!
-Η ζωή είναι η πατρίδα μας!
-Το σημείωσα γιατί μου άρεσε! Την Πατρίδα του κανείς την αγαπά, θέλει να την γνωρίσει, να την τιμήσει! Πλήρης πρόταση.
Εσύ στα δύσκολα ποιο είναι το αντανακλαστικό σου; Αυτό το αντανακλαστικό δείχνει κάτι που μας έχει σφραγίσει προσωπικά. Τι μορφή έχει το αντανακλαστικό της ζωής μέσα σου;
-Πιστεύω πολύ στο ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ο εαυτός του!
-Άμα δεν είναι ο εαυτός του, ποιος θα είναι;
-Οπότε στις δύσκολες στιγμές προσπαθώ να είμαι όσο πιο πολύ μπορώ ο εαυτός μου. Γιατί νομίζω ότι έτσι εκδηλώνω τον Θεό: με το να είμαι ο εαυτός μου!
-Πότε δεν είσαι ο εαυτός σου;
-Στην καθημερινότητα παρασύρεσαι. Αν κάποια στιγμή θέλω να εμβαθύνω, αυτό κάνω: βάζω στην άκρη τα πάντα, και κοιτάζω όσο πιο βαθειά μπορώ σ’ αυτό που είμαι εγώ! Μέσα από αυτό αισθάνομαι τον Θεό!
-Είναι καταπληκτικό αυτό. Γιατί ο Θεός δεν είναι κάτι έξω από μας! Ξαναγυρίζουμε σ’ αυτή την αλήθεια. Όταν μιλάμε για τον Θεό, να αναζητάμε τον εαυτό μας με τον τρόπο που τέθηκε προηγουμένως. Να ξέρετε ότι σε εκείνο το σημείο είναι και η ασφάλεια μας. Δεν είναι η ασφάλεια μας σε κάποιον μεταφυσικό Θεό που τον επικαλούμαστε στα δύσκολα. Μια τέτοια επίκληση άλλωστε είναι του νου και δεν ταξιδεύει έξω από τα τοιχώματα του νου! Απλώς αντηχεί μέσα στην σφαίρα του  Matrix. Χτυπούν οι προσευχές και οι επικλήσεις του νου από το ένα τοίχωμα στο άλλο. Δεν πάνε πουθενά! Μόνο όταν είσαι αληθινός -και ξέρει ο καθένας πότε είναι ο εαυτός του-, είσαι μέσα στο τοπίο. Μου δίνει μεγάλη χαρά να ακούμε πόσο καλά τα νέα παιδιά θέτουν το θέμα. Να είμαστε, λοιπόν, ο εαυτός μας! Ξέρουμε πότε είμαστε ο εαυτός μας. Όταν είμαστε ο εαυτός μας, είμαστε πάντοτε καλά ό,τι κι αν γίνεται! Όταν δεν είμαστε ο εαυτός μας, δεν είμαστε ποτέ καλά. Μην επιτρέπετε σε κανέναν να σας εμποδίζει να είστε ο εαυτός σας! Ούτε σε σύστημα ούτε σε ιδεολογία να παρεμβαίνει ώστε να μην είστε ο εαυτός σας. Γιατί ο «Θεός», είναι αυτό που λέμε «είμαι στην αλήθεια μου, είμαι ο εαυτός μου!» Είναι η μόνη άκρη για να πιάσουμε από κάπου τον Θεό! Σ’ ευχαριστούμε, ήταν πολύτιμο αυτό που είπες, γιατί μας αφορά καίρια.
-Πώς μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και ταυτόχρονα να παίζεις ρόλους;
-Άμα είσαι ο εαυτός σου, είναι πολύ εύκολο! Να ρωτήσουμε τον Ι. τι έκανε ως ηθοποιός: ήταν ο εαυτός του, και ταυτοχρόνως έπαιζε τον ρόλο του κάθε βράδυ στο θέατρο επί τρία χρόνια! Το ότι έπαιζε τον ρόλο του στην παράσταση δεν σημαίνει ότι δεν ήταν ο εαυτός του! Όσο περισσότερο είσαι ο εαυτός σου τόσο καλύτερα παίζεις ρόλους προκειμένου να εξυπηρετήσεις τα δρώμενα. Εγώ είμαι και μητέρα και σύζυγος και φίλη, αλλά μέσα μου τίποτα από αυτά δεν είμαι! Είμαι αυτό που είμαι την στιγμή που μένω εγώ και ο Θεός! Εγώ και η ΖΩΗ. Αυτό είμαι. Μπορώ όμως να παίζω ρόλους, όπως αυτόν που παίζω τώρα που με χρησιμοποιεί ο Ραφαήλ κάτι να πω. Στην συνέχεια θα εξυπηρετήσω την μητέρα μου -άλλος ρόλος αυτός, κ.λπ. Κανένα ρόλο όμως δεν μπορείς να παίξεις καλά και προς όφελος του εαυτού σου αν δεν είσαι ο εαυτός σου! Μην παίζετε ρόλους που σας απομακρύνουν από τον εαυτό σας! Επί είκοσι χρόνια δούλεψα στο Δημόσιο ως Ελεγκτής Εναέριας Κυκλοφορίας, αλλά έπαιξα τον ρόλο μου όπως ήθελα εγώ. Δεν τους άφησα να με παίξουν εκείνοι! Υπήρχα εκεί ως πρόσωπο όχι ως υπάλληλός τους. Δεν τους επέτρεψα να αλλοιώσουν την ταυτότητα και την αλήθεια μου! Αποφάσισα εγώ πότε θα φύγω! Και τους αποχαιρέτησα με Ελύτη! Αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό σημείο: Μην παίζετε ρόλους που δεν τους θέλετε. Μην παίζετε ρόλους που σας επιβάλουν άλλοι! Μην επιλέγετε ρόλους που σας απομακρύνουν από την αλήθεια του εαυτού σας! Βεβαίως ένας μεγάλος ηθοποιός δεν θα αρνηθεί κανέναν ρόλο! Ας ξεκινήσουμε επιτέλους την επανάσταση του προφανούς για την οποία μίλησα προηγουμένως. Μην κάνουμε πράγματα που μας βλάπτουν! Ας τα σταματήσουμε, είναι παραλογισμός. Αντιθέτως κάντε αυτά που ξέρετε ότι σας ωφελούν, σάς κάνουν καλό, σάς προάγουν, πράγματα που οδηγούν στην χαρά, την αλήθεια, την δημιουργικότητα! Μέσα σ’ αυτά να κάνουμε βουτιά!
-Καμιά φορά μπορεί να μπούμε σε διαδικασίες που να είναι επώδυνες…
-Το ταξίδι είναι προσωπικό! Αν έχουμε μπούσουλα, ξέρουμε πού πάμε!
-Είναι λίγο παρακινδυνευμένο.
-Η ερμηνεία είναι προσωπική! Καθένας αποφασίζει τι είναι ρόλος και τι είναι αλήθεια του εαυτού του, όπως και το τι αντέχει κ.λπ. Και μην ξεχνάμε ότι είμαστε ελεύθεροι κάθε στιγμή να στρίβουμε το τιμόνι! Δεν είμαστε όμηροι κανενός ανθρώπου, καμιάς εξωτερικής συνθήκης. Τι σημαίνει «είμαι αληθινός» είναι το προσωπικό μας διαγώνισμα σ’ αυτή την ζωή! Είμαστε εμείς και ο εαυτός μας: ενώπιοι ενωπίω! Θέλω να σας παρακαλέσω κάτι πάρα πολύ βαθειά, για να πούμε ότι κάτι κάνουμε μέσα σε τόση αλήθεια που μας παρέχεται από τον Ραφαήλ. Εξάλλου τα αυτονόητα λέμε, έχουμε όμως ευλογία και κάλυψη Θεού αφού καλοπροαίρετα αιτούμαστε να μας δώσει ο Θεός την δύναμη. Να αντιληφθούμε, λοιπόν, ότι αυτό που επιλέγουμε στην ζωή μας είναι δική μας υπόθεση! Εντελώς δική μας υπόθεση. Όπως ειπώθηκε προηγουμένως, πράττουμε και στην συνέχεια αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες. Είμαστε υπεύθυνοι για τις επιλογές μας! Ας κλείσουμε την σημερινή συνάντηση λέγοντας πως ο καινούργιος χρόνος είναι λευκή σελίδα στο βιβλίο της ζωής μας και στο βιβλίο της ζωής του κόσμου για να γράψουμε όμορφα πράγματα. Να έχουμε κατά νου όλο το 2013 -και στο τέλος του θα σας εξετάσω με διαγώνισμα!- να κάνουμε τα δέοντα για την χαρά μας και την χαρά του κόσμου! Να είστε καλά! Καλή χρονιά! Σας φιλώ με αγάπη, Μαρία.

*

Απαντήσεις από εκείνους που δεν ήταν παρόντες.
Απάντηση 27η
-Αν αναδείξεις αυτό που έχεις μέσα σου θα σε σώσει, εάν όχι, θα σε σκοτώσει.
Απάντηση 28η
-Κάθε μέρα μια καινούργια μέρα!
Απάντηση 29η
Ένα είναι το μότο, δεν υπάρχουν μότο! Η ζωή είναι ένα φύλλο που πάει όπου φυσάει ο ΑΝΕΜΟΣ. Και ο ΑΝΕΜΟΣ είναι ο Θεός.
-Απάντηση 30η
-Η 25^η ώρα. Η ώρα του Θεού, του ελέους και της χάριτος!
-Απάντηση 31η
-Λάμπει μέσα μου εκείνο που αγνοώ, μα ωστόσο λάμπει!
Ο. Ελύτης
-Απάντηση 32η
-Το συμπέρασμά μου είναι, προς τα πάνω ο προσανατολισμός! Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας! Να προσεγγίσουμε το τέλειο, μέσα από την αγάπη (προς την ίδια την ζωή), την καλοσύνη, και την ψυχική ελευθερία!
Απάντηση 33η
-«Ευθυγράμμισε το σώμα και τον νου μου με τους αναπαλμούς της θείας παρουσίας του Χριστού εντός μου»: από την προ-σευχή στον αρχάγγελο Ραφαήλ…

*

Σε ένα ψεύτικο κόσμο μόνο εσύ μπορείς να είσαι αληθινός!

Σχόλιο πάνω στην ταινία «Η ιστορία του Πι»
Ένας ύμνος στον Θεό που στο τέλος η ίδια η ταινία τον καταρρίπτει! «Καλό είναι βεβαίως να πιστεύεις, αφού αυτό σε βοηθά! Όχι όμως πως υπάρχει Θεός!» Τόσο ύπουλη ταινία, τόσο υπονομευτική η ιδεολογία της! Έφυγα με γεύση στάχτης στο στόμα. Τόση αισθητική, τόση τέχνη για ένα τόσο άθλιο συμπέρασμα! Μα βέβαια: είναι δυνατό να προκύψει τίποτα πνευματικό από το Χόλυγουντ; Ένιωσα την φρίκη του Μάτριξ: είναι παντού! Ζούμε μέσα σ’ αυτό! Και τα «καλά» του πολιτισμού μας ψευδαίσθηση είναι! Επικίνδυνος αυτός ο κόσμος! Κυρίως στην «καλή» του εκδοχή: τις καλλιέπειες του νου που φιλοσοφούν μέσα στην ψευδαίσθηση! Που συντηρούν τα όρια της φυλακής αντί να τα σπάσουν! Μα τότε τι είναι αληθινό; Μόνον εσύ μπορείς να είσαι αληθινός! Ακόμα και έναν Αληθινό να συναντήσεις, αν εσύ δεν είσαι αληθινός, δεν θα τον αναγνωρίσεις! Αν εσύ δεν είσαι αληθινός, τίποτα στον κόσμο δεν είναι αληθινό! Αληθινό μπορεί να γίνει μόνο ό,τι αγαπά ο Αληθινός!

*

Καλή χρονιά!

''Μην κρατάτε τον εαυτό σας και τους άλλους δέσμιους του παρελθόντος! Να εμπιστεύεστε το ότι κάθε στιγμή ο άλλος μπορεί να αλλάξει! Μην πολεμάτε τα ελαττώματά σας! Έχουν την δύναμη να αντισταθμίζουν ελλείψεις των άλλων! Μην έχετε εγωισμό! Ο εγωισμός και από ένα αστείο ακόμα πληγώνεται! Υπάρχουν εκείνοι που χτίζουν την γέφυρα για να περάσουν οι άλλοι…''

*

Να πεις: «Θα γίνω άγγελος! Θα είμαι ο τρελός του Θεού!»

31.12.2012

"Οι άνθρωποι έχουν κρυμμένη ένταση στις γιορτές! Δεν ξέρουν τι ρόλο να παίξουν! Γιατί για να γιορτάσεις πρέπει να έχεις χαρά! Εδώ και έξι μήνες ο Θεός επέτρεψε να επιτεθούν δαιμόνια στον άνθρωπο! Στις έξι το πρωί του καινούργιου χρόνου θα μαζευτούν. Όλοι δοκιμάστηκαν! Να αναπνέετε ήλιο, να είστε κοντά στον Θεό, να είστε συγκεντρωμένοι στο φως! Να προσεύχεστε! Ο άγγελός σας προσεύχεται για σας… Δεν χρειάζεται να χαλαρώνετε με την αρνητική ενέργεια! Το φως του αρχάγγελου  δημιουργεί νέες συνθήκες αγάπης! Θα γίνουν μεγάλες αλλαγές! Κάποιοι όμως θα μείνουν με τα δαιμόνια. Να ζητήσουμε να φύγουν από όλες τις φυλές. Να είμαστε σε εγρήγορση! Η Γη αλλάζει «διάσταση» κάθε χίλια χρόνια. Ανυψώνεται η δόνηση. Ο κομήτης εντούτοις έρχεται! Ο Ραφαήλ είναι αισιόδοξος… Να μπούμε σε μια αγγελικότερη κατάσταση! Να παίζουμε περισσότερο, να αγκαλιαζόμαστε περισσότερο, να φτιάχνουμε περισσότερη χαρά ώστε να ζήσουμε τα θαύματα και τον εξαγιασμό! Να γίνουμε καινούργιοι! Η προσωπικότητα είναι δημιούργημά μας: το γαϊδούρι μας. Ο άνθρωπος είναι πνεύμα Θεού! Ο αδελφός-γάιδαρος είναι ο χαρακτήρας μας! Κάποιος πρέπει να αναλάβει τα γαϊδούρια ώστε να τα ξεφορτωθούμε: την  ασέβεια, την αλαζονεία, την επιθυμία κ.λπ. Όταν γεννιέσαι είσαι άγιος! Να παρακαλέσεις τον άγγελό σου να πάρει το γαϊδούρι σου, ώστε να είσαι ελεύθερος! Να πεις: «Θα γίνω άγγελος! Θα είμαι ο τρελός του Θεού!» Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός κάθισε πάνω σε γαϊδούρι, δεν το ίππευσε: απλώς το χρησιμοποίησε! Αφού παραδώσεις το γαϊδούρι σου στον άγγελό σου, μετά από 29 ημέρες θα σού το επιστρέψει ως λευκό φτερωτό πήγασο! Επικίνδυνο! Άμα πετάξεις με αυτό θα τρελαθείς! Ό,τι σκέφτεσαι, θα γίνεται! Κρατά το αντίγραφο της προσωπικότητάς σου. Είναι δημιούργημά σου, και σε μισεί γιατί το παρέδωσες! Όλοι εξάλλου μισούν τον Θεό! Τον εγωισμό δεν τον μάζεψε! Σου δίνει ιδέες, σου εξάρει τον εγωισμό σου! Για 9 μήνες πρέπει να μην το χρησιμοποιήσεις, να μην χρησιμοποιήσεις τα φτερά του! Μετά από εννέα μήνες η προσωπικότητα αρχίζει να σε αγαπά, να σε σέβεται. Γίνεται η ενοποίηση της ψυχής με την προσωπικότητα σε μία δύναμη, σε μία δυνατότητα. Το εγώ τότε μετατρέπεται σε υπηρέτη του πνεύματος. Ενώνονται τα το πριν διεστώτα: τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου, ο Θεός και ο άνθρωπος! Ο πήγασος ενώνεται με την ψυχή! Ο Θεός θα σου πει το πότε! Θα νιώθεις τότε ταπεινός, θα αγαπάς όλους τους ανθρώπους, δεν θα έχεις καμία ταξικότητα. Κανείς δεν είναι ανώτερος από κανέναν! Κάθε ον απλώς κάνει την δουλειά του, εκδηλώνει το χάρισμά του! Το μόνο που μπορείς να διδάξεις είναι πώς οι άλλοι θα μπορέσουν να διδάξουν τον εαυτό τους! Ο σεβασμός απευθύνεται στον εαυτό σου όχι στους «δασκάλους»! Αν ο Θεός κατοικεί μέσα σου, κάνεις θαύματα! Ο άνθρωπος είναι κατά χάριν παιδί του Θεού, κατά χάριν Θεός! Δεν είναι ακριβές να λέμε πως ο Θεός κατοικεί μέσα του. Να σπάσουμε την ταξικότητα δασκάλου-μαθητή. Όχι στις ιεραρχίες! Ισότητα! Καθένας έχει κάτι να κάνει! Να είμαστε απλώς παιδιά! Είμαστε όλοι ίσοι απλώς έχουμε διαφορετικά ταλέντα. Να προσφέρουμε τα ταλέντα μας! Με ισότητα, αμεσότητα, αγάπη, καθαρότητα, ενδιαφέρον για τους άλλους! Μιλήστε άμεσα στον Θεό! Δεν απαντά ως άνθρωπος, απαντά με φως! Η ψυχή το αναγνωρίζει, όχι το γαϊδούρι. Επίσης ο Θεός δεν θα σας πει ποτέ να βλάψετε τον εαυτό σας ή τους άλλους. Η αγγελική φύση είναι εξίσου σε όλους! Χρειάζομαι φίλους όχι δούλους! Να δίνω και να παίρνω αγάπη! Άγιος είναι αυτός που έχει δαμάσει το γαϊδούρι του! Μεγάλες οι ευλογίες του αρχάγγελου Ραφαήλ στην Γη! Να προσεύχεστε, να χρησιμοποιείται το σημείο του σταυρού, να εκκλησιάζεστε, να παίζετε, και να παίρνετε τα ευλογημένα μαθήματα του Ραφαήλ…"

*