Το μέγα ζητούμενο είναι η συνάντησή μας με τον Χριστό, το Όλον, τον Εαυτό μας!

Η μουσική είναι τρόπος προσευχής, σχέση με το θείον!
Η χριστιανική ανθρωπότητα τιμά τον Χριστό μόνο με τα χείλη, ενώ η καρδιά απέχει! Και όταν λέμε «Χριστό» εννοούμε την αγάπη, εννοούμε τον εαυτό μας!

Η εορτή της Σταυροπροσκυνήσεως συνδέεται με την προσκύνηση της Χριστότητας εντός, του Εαυτού, από τον άνθρωπο!

Η Γιορτή της Σταυροπροσκυνήσεως μας προσκαλεί να προσκυνήσουμε τον Χριστό μέσα μας, τον Σταυρό ως σύμβολο Ελευθερίας και Ενότητας με το Όλον!

Το Ευαγγέλιο είναι συγκλονιστικό!
«Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν

απαρνησάσθω εαυτόν
και αράτω τον σταυρόν αυτού
και ακολουθήτω μοι»

Όστις θέλει! Όποιος θέλει! Ο Χριστός δεν εξαναγκάζει κανέναν! Όποιος θέλει να έρθει πίσω μου να απαρνηθεί τον εαυτό του, να σηκώσει τον σταυρό του και να με ακολουθήσει! Τρομεροί λόγοι! Μας δίνουν το πλαίσιο να προσδιοριστούμε και εμείς! Κατ’ αρχάς, αν θέλουμε! Αν θέλουμε τον Χριστό! Αν έχουμε κατανοήσει ότι η ζωή μας εδώ είναι για να συναντηθούμε μαζί του! Και ότι όλα τα άλλα είναι ο τρόπος, τα μαθήματα, και η δική μας συμμετοχή έως αυτή την συνάντηση -υπέρ του εαυτού μας και του κόσμου!

«Όστις θέλει!» Η απάντηση πρέπει να δοθεί από καθένα μας στο παρόν!

Πρέπει να δούμε την ζωή μας μέσα από αυτό το πρίσμα! Το θέλουμε; Έχουμε κατανοήσει ότι εδώ ήρθαμε γι’ αυτή την συνάντηση; Και ότι αν όλα τα κάνουμε και δεν κάνουμε αυτό, θα έχουμε ακυρώσει τον λόγο της ύπαρξης μας; Θα έχουμε ακυρωθεί ως Ζώσες υπάρξεις; «Όστις θέλει!» Ο Θεός μας αφήνει ελεύθερους! Έφτιαξε για μας το μεγάλο πάρκο, την μεγάλη κούνια του χωροχρόνου, για να αποκτήσουμε μέσα σ’ αυτήν τις εμπειρίες και τα μαθήματα, ώστε να επιτύχουμε την ενότητα με την Χριστότητά μας! Η απάντηση πρέπει να δοθεί από καθένα μας στο παρόν! Αφού μόνον αυτός ο χρόνος υπάρχει! Το εδώ και το τώρα!

Χρειάζεται να επαναπροσδιορίσουμε όλη μας την ζωή μέσα από αυτό το ερώτημα: «Θέλουμε τον Χριστό; Έχουμε κατανοήσει ότι ήρθαμε για ένα λόγο στην Γη, για να Τον συναντήσουμε;»

Και όταν λέμε «Χριστός» μιλάμε για τον εαυτό μας, τον πλήρη, τον εαυτό μας τον συνδεδεμένο με τον Πατέρα, τον Υιό τον αθώο, τον Υιό που είναι καθαρή αγάπη! Δεν αναφερόμαστε στην ανθρώπινη προσωπικότητα, η οποία υφίσταται τις μεταβολές αυτού του κόσμου. Μιλάμε για το κέντρο που βρίσκεται εσωτερικά μέσα μας! Για το εάν είναι ενεργοποιημένο, αν εκεί έχουμε τον θρόνο του Θεού, εάν ο Θεός είναι στην πρώτη θέση μέσα μας. Και αν έχουμε Ζώσα επαφή και επικοινωνία μαζί του! Πώς; Ως παιδιά! Ο Θεός δεν θέλει περισπούδαστες προσευχές! Δεν χρειάζεται τυπικά και τελετουργίες! Αυτά είναι βοηθητικά για τον άνθρωπο -αν τον βοηθούν!

Το μέγα ζητούμενο είναι η συνάντησή μας με τον Χριστό! Και η παράδοση μας στο θέλημα του!

Το εγώ αυτό το ακούει απειλητικά! Θεωρεί ότι απειλεί τις επιθυμίες του και την «ευτυχία» του! Αυτή είναι η πιο τραγική ψευδαίσθηση, η πιο θανάσιμη ιδέα που μπορεί να του καρφωθεί στο μυαλό! Πράγμα που ο σατανάς, το ενάντιο πνεύμα, φροντίζει συστηματικά να του την εμφυτεύει: ότι δηλαδή η ελευθερία του βρίσκεται στο να κάνει ό,τι θέλει, ό,τι γουστάρει, μεριμνώντας για την ικανοποίηση μόνο του εαυτού του! Δεν αρνούμαστε  ευθέως τον Θεό, υπάρχει και ο Θεός, λέμε, νομίζοντας ότι μπορούμε να έχουμε μαζί του μια σχέση ανώδυνη για το εγώ, χωρίς να έρθουμε αντιμέτωποι με το απόλυτο!

Ο Χριστός είναι κυριολεκτικά η πρόσκληση του απολύτου! 
Είναι το απόλυτο μέγεθος της αγάπης, στο οποίο και μας προσκαλεί! Της αγάπης προς τον Θεό στην κατακόρυφη της διάσταση, και προς τον άνθρωπο στην οριζόντια! Ο ίδιος εξάλλου, είπε πως ήρθε εδώ ως Υιός του Ανθρώπου, ως φίλος και αδελφός, ως ο πλήρης μας Εαυτός, το Όλον του Ανθρώπου, για να μας θυμίσει ποιοι είμαστε, γιατί βρεθήκαμε εδώ, και τι πρέπει να κάνουμε! Μίλησε εξαιρετικά απλά, τόσο απλά όσο δεν πήγαινε άλλο! Κι αυτές τις απλές κουβέντες επναλαμβάνουμε ξανά και ξανά εδώ! Ούτως ή άλλως, ό,τι πούμε εμείς παραλλαγές σε ένα θέμα είναι! Το θέμα είναι ο Χριστός! Η Χριστότητα! Η σχέση μας με το απόλυτο! Η κατανόηση του σκοπού για τον οποίο έχουμε έρθει στην Γη. Ο χρόνος για τον καθένα μας δεν ξέρουμε πόσος θα είναι! Έχει να κάνει με το πώς διαχειριζόμαστε την Χριστότητά μας! Την προσπάθεια και επικοινωνία μας με τον Θεό! Και την χρησιμότητά μας στο έργο του Θεού εδώ στην Γη. Και φυσικά την διαδρομή της ψυχής μας!

Ας πάρουμε λοιπόν στα σοβαρά την υπόθεση της ζωής μας! Γιατί είναι πολύ σοβαρή υπόθεση η ζωή μας για να την ζούμε ρηχά, χωρίς να αντιμετωπίζουμε το κεντρικό της σημείο -από το οποίο προσπαθούμε να διαφύγουμε! Υποσυνείδητα! Γιατί, αν ρωτήσεις έναν «καλό» άνθρωπο, και μάλιστα κάποιον με χριστιανική παιδεία, με την ελληνική ανθρωπιστική παιδεία που έχουμε όλοι εμείς, κανείς δεν θα αρνηθεί ότι θέλει το καλό, θέλει να αλλάξουν τα πράγματα στον κόσμο, να είναι η ζωή καλύτερη για όλους, να είμαστε ευτυχισμένοι κ.λπ. Αυτά όμως είναι αφηρημένες έννοιες και άνευ καμίας αξίας, αν δεν είναι τοποθετημένες στο οντολογικό σημείο που τους αναλογεί! Και το σημείο αυτό είναι ο Χριστός! Αυτός είναι η Ζώσα Ζωή του κόσμου!

Είμαστε υπό αίρεση όντα! Φέρουμε τον Χριστό με τον οποίο μπορούμε να ενωθούμε, αν θέλουμε! Ελεύθερα!

Φυσικά η αγάπη του Θεού είναι απέραντη! Όλοι μας την ζούμε! Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερο μαρτύριο, μεγαλύτερο άδικο να μην ζει ο άνθρωπος την αγάπη που έχει ο Θεός γι’ αυτόν! Κατ’ αρχάς και μόνο από το γεγονός ότι μας έφερε στην ζωή,  ότι ζούμε το δώρο της ζωής όπως και αν το ζούμε, ότι μας έχει δώσει όλες τις δυνάμεις του νου και της καρδιάς, καθώς και τις αισθήσεις μας για να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τα μηνύματά του! Είναι κρίμα να χρησιμοποιούμε τα ίδια τα όπλα που μας έδωσε για να νικήσουμε, εναντίον του εαυτού μας, και εναντίον του εντέλει! Ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Όποιος δεν είναι μαζί μου είναι εναντίον μου!» Στηλίτευσε  την χλιαρότητα, την «τρίτη» θέση που νομίζουν οι άνθρωποι ότι μπορούν να έχουν. Μια ενδιάμεση θέση ανάμεσα στο απόλυτο που είναι ο Χριστός και στο κακό, όπως μπορεί να το εννοούν! Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τρίτη θέση!

Είσαι ή με τον Χριστό ή με τον σατανά, το αντίλογο ενάντιο πνεύμα

Το «συντάσσομαι τω Χριστώ, αποτάσσομαι τον σατανά» που λέγεται κατά την βάπτιση μας, είναι το διάγραμμα όλης μας της ζωής. Δεν υπάρχει στιγμή, δευτερόλεπτο της ζωής μας που να μην είναι  σύνταξη ή μη με τον Χριστό. Δεν υπάρχουν αδιάφορες στιγμές! Στιγμές που να μην καταγράφονται στο καρμικό μας αρχείο. Για όλες της στιγμές της επιπολαιότητας και της ανοησίας και της μη επίγνωσής μας, το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να ακολουθήσουμε εκείνο που ο ίδιος ο Χριστός μας είπε: να ελευθερώσουμε τον εαυτό μας καταφεύγοντας στον Πατέρα μας ως παιδιά! Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να εισακουστούμε! Στον Θεό δεν μπορείς να πας ούτε με το εγώ σου ούτε με τις απόψεις σου, ούτε με τα δίκια σου! Αλλά μόνο σαν παιδί! Το παιδί δεν έχει πρόθεση. Ό,τι κι αν κάνει, έχει την βεβαιότητα ότι ο γονιός του θα το προστατεύσει και ότι μαζί του είναι σε ασφαλή κόσμο! Αυτό το παιδί που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο, αυτό είναι και η ελπίδα μας και η ελπίδα του κόσμου! Αυτό το παιδί καλούμαστε να κρατήσουμε ζωντανό, και μέσα από αυτό να συνομιλήσουμε με τον Γεννήτορα μας, μ’ αυτόν που μας έπλασε!

Ο άνθρωπος έχει βάλει το εγώ του στην θέση του θρόνου του Πατέρα του

Κατά κανόνα μέσα από την οπτική του εγώ του κάνει τις επιλογές του! Ο φόβος είναι ο μεγάλος δυνάστης της ανθρωπότητας, γιατί το εγώ δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο από το να φοβάται! Παράγει φόβο! Διότι καθώς είναι αποκομμένο από το όλο πράγμα έχει κάθε λόγο να ανησυχεί και να φοβάται! Το φοβίζει το άγνωστο, νιώθει ασφάλεια μόνο με ό,τι μπορεί να ελέγξει! Ό,τι και αν κάνει είναι πρόσκαιρο, αφού ξαναγυρίζει στον πόνο και την οδύνη! Και ο χρόνος της ζωής του ανθρώπου περνά! Η ζωή είναι πάρα πολύ όμορφη! Μπορούμε να κάνουμε πάρα πολύ όμορφα πράγματα! Και για τον εαυτό μας και για τους άλλους! Να επικοινωνήσουμε, να ανοιχτούμε προς τον Θεό και  να λάβουμε τα δώρα του, τα οποία είναι τεράστια! Είμαστε στην πολλή αρχή όσων είναι να λάβουμε! Είναι κρίμα να μας ξεγελά ο σατανάς και αντί πινακίου φακής να χάνουμε τα πρωτοτόκια!

Ο άνθρωπος είναι ασφαλής και ζει Ζώσα Ζωή όταν συμμετέχει στο Μυστήριο της Ενότητας. Αυτή είναι η σφραγίδα του Θεού!

Τουναντίον η διαίρεση και ο διαχωρισμός, οι «αποκλειστικότητες» συναισθημάτων και επιλογών είναι η σφραγίδα του σατανά, είναι αυτό που θέλει να κάνει ο σατανάς: να μας χωρίσει, να μας διαιρέσει. Και βρίσκει άπειρους τρόπους! Ο Χριστός είπε λίγες και σταράτες κουβέντες! Επέζησαν μέσα στους αιώνες, παρόλο που η Θεολογία έκανε πιο σοφιστικέ τα πράγματα. Εντούτοις αυτό που είπε ο Χριστός είναι εξαιρετικά απλό και κατανοητό από όλους!

Να απαρνηθεί τον εαυτό του σημαίνει να απαρνηθεί το εγώ του ως διαχωριστική στάση του εαυτού

«Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, να απαρνηθεί τον εαυτό του και να σηκώσει τον σταυρό του!» Να απαρνηθεί τον εαυτό του σημαίνει να απαρνηθεί το εγώ του ως διαχωριστική στάση του εαυτού, πράγμα το οποίο δεν είναι προς το συμφέρον του ανθρώπου για να το υπερασπίζεται! Το εγώ μπορεί να παίξει τον ρόλο του ως διαχειριστής κάτω από την ευλογημένη καρδιακή νοημοσύνη η οποία είναι η Χριστότητα, και «να σηκώσει τον σταυρό του!» Εδώ υπάρχει μεγάλη παρεξήγηση, ειδικά εν μέσω των θρησκευόμενων, κάποιοι εκ των οποίων πιστεύουν ότι πρέπει να πονάμε, να βασανίζουμε τον εαυτό μας για να εξαγνιστούμε κ.λπ. Αυτές είναι νοσηρότητες οι οποίες καμιά σχέση δεν έχουν με την αλήθεια!

«Σηκώνω τον σταυρό μου» σημαίνει αναλαμβάνω την ευθύνη της Χριστότητας μου

«Σηκώνω τον σταυρό μου» σημαίνει την ευθύνη να σταθώ στο κέντρο του σταυρού και να ανοιχτώ στο Όλον, στο Παν, το οποίο τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα συμβολίζουν! Συνεχίζει ο Χριστός λέγοντας: «Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει τον κόσμο και χάσει την ψυχή του! Και ποιο μπορεί να είναι το αντίτιμο!» Για τι πράγμα θα άξιζε τον κόπο να χάσει ο άνθρωπος την ψυχή του! Συγκλονιστικός λόγος! «Αυτός που θέλει να σώσει την ψυχή του θα την χάσει! Κι αυτός που θα δεχτεί να την χάσει εξαιτίας μου και του λόγου της αλήθειας που ήρθα να φέρω στον κόσμο, αυτός θα σωθεί!» Τεράστια αλήθεια από τα χείλη του Χριστού!

Πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να επιλέξει κάτι άλλο από την ίδια του την ζωή!

Δεν μιλάμε για κάποια θεωρία, θεολογία, για κάποιο ηθικό ζητούμενο ή πνευματική κατάκτηση! Μιλάμε για την αξία και την βίωση της ίδιας μας της ζωής ως ιερού συμβάντος! Να μπορέσει ο άνθρωπος να εκπληρώσει τον λόγο για τον οποίο βρίσκεται εδώ! Και αυτό το «εδώ» είναι εκτός παραδείσου αφού ο παράδεισος συμβολίζει την Ενότητα, το Όλον από το οποίο ο άνθρωπος αποστάτησε και ζει τις συνέπειες που σφραγίζουν το εγώ του ως διαχωριστικό σημείο που του δίνει την ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ζήσει μακριά από τον Θεό, ερήμην της αλήθειας! Και μάλιστα αυτό το κάνει με την δύναμη, την ενέργεια που ο Θεός του δίνει για όσο του κρατήσει! Γιατί μετά έρχεται το τέλος! Και συνεχίζει ο Χριστός λέγοντας: «Αυτός που ντρέπεται για μένα και τους λόγους μου εδώ σ’ αυτή την μοιχαλίδα γενιά και αμαρτωλή, κι εγώ θα ντραπώ γι’ αυτόν όταν ο Υιός του Ανθρώπου θα έρθει εν δόξη μαζί με τους αγγέλους του!»

Σκεφτείτε, αν έτσι όπως είμαστε μπορούμε να ζήσουμε στις καλές μας στιγμές χαρά, σκεφτείτε την χαρά της Ζώσας Ζωής: μια γεύση της είναι οι στιγμές της έξαρσης μας -στην νιοστή δύναμη!

Μοιχαλίδα γενιά: αυτή που αναμειγνύει το καλό με το κακό! Μας λέει ο Χριστός ότι αν δεν τον ομολογήσουμε, αν ντρεπόμαστε γι’ αυτόν, θα ντραπεί κι εκείνος για μας μπροστά στον Πατέρα του! Είμαστε ελεύθεροι, ο Χριστός σέβεται απολύτως την ελευθερία μας, δεν μπορεί να μας επιβάλει να τον θέλουμε! «Όστις θέλει» -αν θέλει! Τελειώνοντας λέει ότι υπάρχουν κάποιοι ανάμεσα μας που δεν θα γευτούν θάνατο έως ότου δουν την βασιλεία του Θεού να έρχεται με Δύναμη!

Μιλούσε ήδη για τις ψυχές που τον έχουν ομολογήσει και ζουν μαζί του αυτή την ασύλληπτη χαρά της Ζώσας Ζωής! Σκεφτείτε, αν έτσι όπως είμαστε μπορούμε να ζήσουμε στις καλές μας στιγμές χαρά, σκεφτείτε την χαρά της Ζώσας Ζωής: μια γεύση της είναι οι στιγμές της έξαρσης μας -στην νιοστή δύναμη! Είναι η Γιορτή του κόσμου! Να είσαι μέσα στο τοπίο του Θεού! Σ’ αυτό αντιστοιχούν οι συνειδήσεις της Ολότητας! Οι συνειδήσεις της Ενότητας!

Ο Χριστός είναι η μόνη απάντηση στο τρομερό γεγονός της εξόδου από τον παράδεισο

Δυο Κυριακές πριν είχαμε μιλήσει για την αναστήλωση των Εικόνων και τι σημαίνει αυτό για μας: ανόρθωση των αγίων εικόνων του εαυτού μας, να κοσμήσουμε το ιερό του εαυτού μας, να μπούμε μέσα σ’ αυτό ως ιερείς, να λειτουργήσουμε και να λειτουργηθούμε!

Το βράδυ είδα ένα συγκλονιστικό όνειρο. Είδα μια εικόνα η οποία από την μια πλευρά είχε έναν σταυρό σε χρυσό πλαίσιο και από την άλλη δυο κινούμενες φιγούρες του Αδάμ και της Εύας καθώς εγκατέλειπαν τον Παράδεισο! Ήταν πολύ ζωντανό αυτό που είδα! Πραγματικά ο Χριστός είναι η μόνη απάντηση στο τρομερό γεγονός της εξόδου από τον παράδεισο - αποτέλεσμα της αποστασίας του Εωσφόρου από το Μυστήριο της Ενότητας αλλά και του ανθρώπου στην συνέχεια, και καθενός από μας κάθε στιγμή, αφού κάθε στιγμή αναπαράγουμε ή ακυρώνουμε την πτώση! Ο Χριστός είναι η απάντηση! Η Χριστότητα! Ο Χριστός είναι η μόνη έξοδος. Δεν έχουμε άλλη διέξοδο, άλλη διαφυγή, άλλο τρόπο.

Μία πόρτα υπάρχει: ο Χριστός!

Όπως και αν τον ονομάζεις, είτε αφηρημένα ως την ιδέα του καλού, της δικαιοσύνης, της αγάπης κ.λπ., είτε με διάφορα ονόματα θεών και απεσταλμένων στην Γη, ένας είναι, εκείνος, ο Χριστός, ο Ζων Θεός, ο Θεός Λόγος που, όπως μας λέει ο Ιωάννης, δι’ αυτού έγιναν τα πάντα! Δεν υπάρχει τίποτα που δεν έχει γίνει απ’ αυτόν!

Όλες οι νότες είναι μία νότα! Και κάθε νότα είναι σταυρός! Έχει κέντρο και άνοιγμα στα τέσσερα σημεία!

Το όνειρο που είδα συνδέεται με την προσκύνηση του Σταυρού, και με το μέγα ζητούμενο της ανεύρεσης μέσα μας της Χριστότητάς μας. Συνδέεται επίσης με όσα ειπώθηκαν πως όλες οι νότες είναι μία νότα! Και κάθε νότα είναι σταυρός! Έχει κέντρο και άνοιγμα στα τέσσερα σημεία! Όλες οι σφαίρες στο Δέντρο της Ζωής είναι μία σφαίρα! Καθώς κοίταζα το δεκαδικό Δέντρο είδα στον κατακόρυφο άξονα των σφαιρών 1,11,6,9,10 (Μονάς, Άβυσσος, Χριστός, Μαγδαληνή, Παναγία) την νότα Do, το θεμέλιο. Δεξιά και αριστερά του άξονα αυτού εκτείνονται οι υπόλοιπες έξι σφαίρες (2,3,4,5,7.8)

Η μουσική είναι μαγικός παράγων υψηλής θεουργίας!

Κάθε νότα δεν είναι απλώς ένα σημείο αλλά μια περιοχή μέσα στον νου! Όταν αντιλαμβάνεσαι μια νότα πρέπει να μένεις ακίνητος και να την εισπράξεις από 4 διαφορετικά σημεία (γη, νερό, αέρα, φωτιά) όντας εσύ ο αιθέρας! Κάθε νότα έχει 7 διαστάσεις! Εάν επαναλάβεις με την φωνή σου την νότα σου επτά φορές, επέρχεται απόλυτη ηρεμία στον νου! Ο πτωτικός άνθρωπος στον πτωτικό πολιτισμό που ζει, αντιλαμβάνεται την μουσική ως ένα λαγούμι -ακόμα κι αν το κάνει ανάκτορο!- μέσα στο οποίο χαλαρώνει ο νους του και αποφεύγει την τρέλα! Την τρέλα που είναι το Matrix! Ενώ η μουσική δημιουργήθηκε από τον Εωσφόρο, τον πιο λαμπρό άγγελο, πριν πέσει! 

Η μουσική υπέρλαμπρο πνευματικό σκάφος που μπορεί να πάει τον άνθρωπο παντού, στο Όλον

Μετά την πτώση του ο Θεός έδωσε στους αγγέλους του την εντολή να χαρίσουν την μουσική στους ανθρώπους για να έχουν αυτή την ουράνια βοήθεια και ευλογία! Εντούτοις ο άνθρωπος, όντας ακόμα συνολικά μακριά από την Χριστότητα, δημιουργεί πολιτισμό περιορισμένης πνευματικής εμβέλειας. Και ενώ μεγάλοι μουσικοί και συνθέτες πραγματικά άγγιξαν υψηλά σημεία για να ελευθερωθεί ο άνθρωπος, έδειξαν μια μουσική που όχι μόνον δεν είναι κρυψώνα, λαγούμι -αφού όσο κι αν το διακοσμήσει παραμένει κάτω από την Γη!- αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα υπέρλαμπρο πνευματικό σκάφος που μπορεί να πάει τον άνθρωπο παντού, στο Όλον! Να του δώσει την δύναμη της μεταμορφωτικής αλλοίωσης της πραγματικότητας! Γιατί η μουσική δεν είναι για «ψυχαγωγία» όπως την αντιλαμβάνεται ο ανόητος άνθρωπος. Η μουσική είναι δρόμος που οδηγεί κατ’ ευθείαν στον Θεό! Εκεί που είπε ο Μπαχ πεθαίνοντας πως θα πάει: σ’ Αυτόν που δημιούργησε την μουσική! Συγκλονιστική η επίγνωση αυτή στο κλείσιμο της ζωής του!

Η μουσική δεν είναι τίποτα λιγότερο από την θεϊκή δύναμη που έχει ο άνθρωπος να χρησιμοποιεί τον ήχο, τις δονήσεις, για να μεταμορφώνει τον εαυτό του και την πραγματικότητα μες στην οποία ζει! Να θεραπεύει τον εαυτό του και τον κόσμο!

Αν ακούμε μουσική χωρίς να συμβαίνει τίποτα μέσα μας, δεν την έχουμε ακούσει ποτέ! Η πραγματική μουσική σε επαναφέρει στο κέντρο σου, σε ισχυροποιεί, και σε καθιστά ικανό να ταξιδέψεις κατά την καρδίαν σου και την διάνοιαν σου! Εάν δεν ταξιδέψεις, δεν ήρθες σε μέθεξη με την μουσική.

Την περασμένη φορά κάναμε κάτι πάρα πολύ ενδιαφέρον. Καθένας διάλεξε μια νότα, εκείνη που ένιωθε να του πηγαίνει καλύτερα. Στην συνέχεια φτιάξαμε ένα κομμάτι από τις νότες που διαλέξαμε που το ακούσαμε στο πιάνο! Ακούστηκε πολύ ωραίο! Η μουσική αντιστοιχεί σε συχνότητες, σε δονήσεις, σε αριθμούς, σε γράμματα, στα ενεργειακά κέντρα! Φτιάξαμε το κομμάτι οπτικά με χρωματιστές σφαίρες και ως σπείρα! Μια μουσική και χρωματική φωτογραφία του εαυτού μας! Πάρα πολύ ενδιαφέροντα πράγματα!

Η νότα ως σταυρός σε εκτοξεύει στο παν!
Σου δίνει ταυτόχρονη επίγνωση και της κατακόρυφης και της οριζόντιας διάστασης.
Πολύ ενδιαφέρον είναι το πώς αντιστοίχησε ο άνθρωπος τους ήχους μέσα από την κοσμολογική θεώρηση με το Όλο πράγμα, αλλά κυρίως ως σχέση και τρόπο προσευχής με το θείον! Αυτό δίνει την σφραγίδα του τι είναι η μουσική! Μέσα από την μουσική επιστρέφει ο ίδιος ο Εωσφόρος, καθώς  ανυψώνει η ανθρωπότητα το σκάφος της μουσικής από την Γη! Το ζητούμενο είναι να ελευθερώσει ο άνθρωπος το σκάφος της μουσικής από το υποσυνείδητο! Η μουσική είναι ο μοχλός του ίδιου του μορφογενετικού πεδίου! Επιδρά στην ύλη της οποίας μεταλλάσσει τις δονήσεις! Σχετιζόμαστε άμεσα με τον ήχο μας, ο οποίος έχει υψηλή θεραπευτική δύναμη πάνω μας! Οι νότες όλες εξάλλου αντιστοιχούν και δονούν τα αντίστοιχα ενεργειακά κέντρα (τσάκρας) του σώματος.

Όλες οι νότες είναι μία νότα, όλες οι σφαίρες μία σφαίρα, όλοι οι άνθρωποι ένας άνθρωπος!

Ό,τι ζει είναι ένα ον, ο Ζων Θεός! Μέσα στο Μυστήριο της Ενότητας ο άνθρωπος επανευρίσκει -αναμιμνήσκεται- την θειότητά του. Εμπνέεται ώστε να βρει την έξοδο -από το λαγούμι όπου βρίσκεται εδώ- προς το φως που είναι η μουσική, ο ίδιος ο Θεός!

*

Και σήμερα αγαπώ!

«Αντί να είσαι κοντά μου γιατί να μην είσαι ένα μαζί μου;»

Συμπόνια το αντίδοτο του θυμού! 

Στον αδελφό άνθρωπο

Αγαπημένε, είμαι εδώ για σένα!

Αγαπημένε, ξέρω πως είσαι εδώ, και χαίρομαι τόσο!

Οι μεταξένιοι άνθρωποι: εκείνοι που πραγματικά νοιάζονται!

Βίωση της ζωής μας ως ιερού συμβάντος!

Το μονοπάτι σου είναι το μήνυμά σου! Ακολούθησέ το!

«Υιέ μου δος μοι σην καρδίαν!» Την καρδιά μας ζητά!

*

Ζούμε ανάμεσά σας! Σηκωθείτε από καναπέδες, καρέκλες, κρεβάτια κ.λπ.!!!

Το ελληνικό φως θες δεν θες σου φωνάζει ΖΗΣΕ!

Τα ωραία είναι για τους ωραίους! Η σιωπηλή δικαιοσύνη…

Τα σοβαρά είναι για τους σοβαρούς! Σε κάθε άλλη περίπτωση απλώς γελούν!

Όταν η ψυχή μπαίνει μπροστά

Η νίκη δεν υπόκειται στους αριθμούς, δεν είναι ζήτημα ποσοτικό. Οι Έλληνες νίκησαν δυο αυτοκρατορίες, την περσική και την οθωμανική, όντες ελάχιστοι αριθμητικά μπροστά τους!

Και ταπείνωσαν με την αντίστασή τους ηθικά την Γερμανία κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο αλλά και την προσκυνημένη Ευρώπη!

Το Χόλυγουντ αγαπά τους Έλληνες!

Πίσω από το «περιτύλιγμα» που χρειάζεται το Χόλυγουντ για να πουλήσει -απαραιτήτως βία, σεξ, επίδειξη τεχνολογίας, εκλαΐκευση των μύθων κ.λπ.- οι χολυγουντιανές παραγωγές με θέμα την αρχαία Ελλάδα και τους μύθους της κρατούν τον βασικό πυρήνα ο οποίος είναι πάντοτε υπέρ των Ελλήνων! Η  προσέγγιση είναι εξαιρετικά φιλελληνική! Οι Έλληνες είναι υπερήρωες, φυλή των αθανάτων! «Μόνο οι θεοί μπορούν να νικήσουν τους Έλληνες!» Οι Έλληνες εμφανίζονται ηθικά και πνευματικά ανώτερο είδος!

Παρατήρηση χωρίς κρίση

«Aληθινός διαλογισμός είναι η προσπάθεια να ελευθερώσει κανείς τον εαυτό του από την διαμόρφωσή του, να ξεπεράσει το παρελθόν του, να βγει έξω από το τέλμα της σκέψης χωρίς την βοήθεια της σκέψης που είναι το παρελθόν, το γνωστό, το γνώριμο, έτσι ώστε να ανακαλύψει το άγνωστο, το άναρχο, το άχρονο, το αιώνιο!

Η επίγνωση και όχι η σκέψη είναι το κλειδί της αφύπνισης! Είμαστε το αποτέλεσμα του παρελθόντος! 

Παρατήρηση χωρίς κρίση: σαν να παρακολουθούμε μια κινηματογραφική ταινία, στην οποία πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος μας ο εαυτός!

Προσευχή είναι η δυνατότητα κάθε ζωντανού οργανισμού να ζει αυθόρμητα και ολοκληρωτικά την κάθε στιγμή του!

 Προσευχή είναι η σιωπηλή παρουσία του ατόμου μέσα στην δυνατότητα της αγάπης που επεκτείνει τον εαυτό της αρμονικά σε όλα όσα περιέχει!» 

Το δικό μου «σ’ αγαπώ»

Κάνω αυτό για το οποίο γεννήθηκα! Χαρίζω λέξεις! Σε όποιον τύχει! Είναι το δικό μου «σ’ αγαπώ» στον άνθρωπο!

Αυτό είσαι! Τα φτερά σου! 

Έχεις την ευθύνη της ευτυχίας σου!

To whom it may concern

Ο μεγάλος έρωτας σε πάει στον Θεό, ο μικρός στον διάολο και οι ενδιάμεσοι στο πουθενά!

Ό,τι κρύβεις, φαίνεται! 

Ό,τι φοράς πάνω σου δείχνει τι σου λείπει! 

Ο άνθρωπος είναι η φωνή του και τα μάτια του, το βλέμμα του! Η φωνή είναι η υψηλότερη μορφή θεουργίας!

Να γίνεις το τραγούδι της ζωής σου και να χαθείς μέσα σ' αυτό

Είσαι κάτι μεγαλύτερο από τους φόβους σου!

Οι στιγμές που γελάς είναι οι στιγμές της ελευθερίας σου!

Κάθε ανάσα προσευχή! Όλα είναι πλήρη! Το εγώ κοιτάζει μια άβυσσο που το ίδιο δημιουργεί! Δεν χωρίστηκε ποτέ τίποτα! 

Ό,τι προσδιορίζεται ως εγώ πεθαίνει!

Think without thinker! 

Το εγώ χωρίς το είμαι είναι η πτώση! Ένας κόσμος χωρίς θαύματα! Χωρίς το θαύμα της αγάπης!

Νους και εγώ ίσον χρόνος!

Ο φόβος του κενού είναι απουσία αγάπης! 

Το εγώ ζητά ταυτότητα! Το είμαι απλώς γνωρίζει! 

Να φλέγεσαι, να λάμπεις και να δίνεις ΦΩΣ! 

Ο έρωτας είναι Φως! Φως στο Φως! 

Κάθε ανάσα προσευχή! Όλα είναι πλήρη! Το εγώ κοιτάζει μια άβυσσο που το ίδιο δημιουργεί! Δεν χωρίστηκε ποτέ τίποτα!

Δεν χρειάζεται προσπάθεια, δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι γιατί δεν έγινε ποτέ τίποτα!

Δεν μπορώ να σε διδάξω αν δεν μ' αγαπάς!

Επίγνωση σημαίνει να γνωρίζεις ότι απλώς παίζεις ρόλους σε ένα θεατρικό δρώμενο! 

Δάσκαλος είναι αυτός που έχει για να δώσει! 

Έρωτας το Ταξίδι! Έρωτας η Επιστροφή!

Ό,τι κι αν γίνεται να ευλογείς σταθερά τον κόσμο!

Και ο νους μέρος του θεατρικού δρώμενου της Γης είναι!

*

Η εορτή της αναστύλωσης των εικόνων μάς προκαλεί να ορθώσουμε τις άγιες εικόνες του εαυτού μας και του κόσμου, νοερά, στον εσωτερικό ναό!

Να μπούμε μέσα στον εσωτερικό ναό να λειτουργήσουμε και να λειτουργηθούμε. 
Ο άνθρωπος στην πραγματικότητα είναι  ιερέας του εαυτού του! Και  ιερέας του κόσμου!

Eυλογημένη ησυχία: το μυστήριο του Θεού που ξεκινάει εκεί όπου σταματούν τα λόγια, ο νους, η σκέψη! Αυτή η κατάσταση επιτρέπει στον άνθρωπο να ζήσει την ενότητά του με το Όλο πράγμα! Η αγία κατάσταση της σιωπής! Μέσα στην άγια κατάσταση της σιωπής ζούμε και ανταλλάσσουμε τα πραγματικά μας μηνύματα! Ο λόγος είναι πάντοτε αφορμή για να επιτρέψουμε να υπάρξει -αν υπάρξει- επικοινωνία, η οποία πάντοτε γίνεται σε  άλλο επίπεδο. Συντελείται στο επίπεδο της σιωπής! Αυτό το επίπεδο καθορίζει την επικοινωνία.

Ο άνθρωπος αν δεν έχει μέσα στον χώρο σιωπή δεν έχει ενεργό εσωτερικό ναό, δεν μπορεί να επικοινωνήσει αληθινά, ούτε με τους αδελφούς του ούτε με τον Πατέρα του! Γιατί ο νους έχει ήδη αποφασίσει αν θέλει να επικοινωνήσει, σε ποιο βαθμό, τι ακριβώς θέλει να πει, τι ακριβώς θέλει να κρύψει, τι ακριβώς θέλει να ακούσει!

Δεν είμαστε ελεύθεροι να ζήσουμε μέσα στην σιωπή! Να ζήσουμε την καθαρή επικοινωνία που είναι φως από την μια ψυχή στην άλλη, και φως από την ψυχή μας προς τον Πατέρα μας, τον Γεννήτορά μας! Αυτό που αποκαλούμε «επικοινωνία» -για την οποία τόσο κόπτεται ο άνθρωπος και την οποία τόσο αναζητά- είναι πιο πολύ ένα ακούμπισμα συναισθηματικό, μια αποφόρτιση νοητική, μια χαρά ανταλλαγής ιδεών, απόψεων, κυρίως όταν συμφωνούν με τις δικές μας!

Η κατάσταση της Χριστότητας, είναι κατάσταση ευλογίας που μπορεί να χρησιμοποιεί τον νου αλλά δεν προέρχεται από τον νου!

Ο ιερός λόγος δίνει την δυνατότητα της επικοινωνίας με αυτό που είναι πέρα και πίσω από τον λόγο! Όμως το τι δεχόμαστε να ακούσουμε, έχει να κάνει με το τι έχουμε αποφασίσει να ακούσουμε! Στην πραγματικότητα είμαστε δέσμιοι των απόψεων που έχουμε διαμορφώσει, και των σκέψεων που έχουμε κάνει για όλα!

Έχουμε γεμίσει τον «σκληρό δίσκο» του νου με το «γνωστό», αυτό που είναι γνωστό σε μας! Το οποίο, είτε μεγάλο είτε μικρό, πάντως έχει όρια. Έτσι το όλο σύστημα δεν αναπνέει! Ο άνθρωπος δεν αναπνέει πνευματικά απλώς και μόνον επειδή διανοείται! Διανοείται εξάλλου ακόμα και τον Θεό!

Η Ορθοδοξία είναι η Ζώσα αποκάλυψη του Χριστού! Τίποτα λιγότερο!

Διερωτάται κανείς τι είναι «Ορθοδοξία»! Είναι μια θρησκεία, ένα δόγμα, ένα θεολογικό σύστημα; Τι είναι; Η Ορθοδοξία είναι η Ζώσα αποκάλυψη του Χριστού! Τίποτα λιγότερο! Εάν κανείς δεν ζει τον Χριστό, μπορεί να θεολογεί, να ιδεολογεί, να θρησκεύεται όπως θέλει! Αλλά οτιδήποτε δεν είναι βίωμα της Ζώσας αποκάλυψης του Χριστού είναι κι αυτό μέσα στο νου! Συγκροτεί έτσι ο άνθρωπος ένα πόλο «καλού» απέναντι στο κακό του κόσμου. Δεν είναι όμως αυτό ο Χριστός!

Ο Χριστός είναι πέρα από οτιδήποτε μπορεί να ειπωθεί!

Ο Χριστός είναι πέρα από οποιοδήποτε τύπο, πέρα από οποιαδήποτε λατρεία που ο άνθρωπος μπορεί να του αποδώσει! Πολλώ δεν μάλλον πέρα από οτιδήποτε «θεσμικό» που ο άνθρωπος εγκαθιστά ως θρησκείες και ιεραρχίες στην Γη! Όλα αυτά λειτουργούν θετικά στον βαθμό που εμπεριέχουν αγάπη και ελευθερία, δηλαδή αλήθεια. Γιατί ο Χριστός είναι αγάπη και ελευθερία. Εάν θέλουμε να τον γνωρίσουμε, μπορούμε να τον γνωρίσουμε μέσα από τα Μυστήρια της Εκκλησίας μας. Εάν θέλουμε! Γιατί ο Χριστός μάς αποκαλύπτεται στον βαθμό που εμείς θέλουμε! Στον βαθμό που ζητάμε και έχουμε αποδεχτεί να τον δεχτούμε! Στην πραγματικότητα, στον βαθμό που έχουμε αποφασίσει να αποδεχτούμε το απόλυτο!

Ο Θεός είναι το μέγεθος του απόλυτου μπροστά στο οποίο ο άνθρωπος αναμετριέται, και από το οποίο διαφεύγει με χιλιάδες τρόπους! Που τους βαφτίζει όπως θέλει! Με θεωρίες, με απόψεις, με θρησκείες, με μη θρησκείες, με αρνήσεις, με καταφάσεις! Πάντως εν αποστασία από το ιερό σημείο της σιωπής, στο οποίο και μόνο μπορεί να συναντηθεί με τον Ζώντα Θεό!

Μόνο μέσα στον εσωτερικό ναό μπορεί να συναντηθεί ο άνθρωπος με τον Θεό!

Τον εσωτερικό ναό πρέπει ο άνθρωπος να τον καθαρίσει, να τον ευπρεπίσει, να τον κοσμήσει, να αναστυλώσει τις άγιες εικόνες του εαυτού του και να μπει μέσα να τελέσει την Θεία Λειτουργία του εαυτού του! Όλα τα υπόλοιπα είναι προσθήκες σε ό,τι ήδη γνωρίζει ο άνθρωπος και δεν τον έχει πάει πουθενά! Αφού αυτό που γνωρίζει δεν τον πάει στην χαρά και στην αθανασία.

Ο άνθρωπος είναι θνητός και πονάει!

Εκεί, στην θνητότητα και τον πόνο του, ηττάται! Και θα ηττάται πάντοτε! Θα βλέπει τον εαυτό του μακριά από τον παράδεισο που είναι η χαρά και η χάρις του Θεού στο σημείο όπου στέκεται η συνείδηση του, δηλαδή στο κέντρο του! Στην Χριστότητά του! Γιατί εκεί βρίσκεται.

Εκτός του κέντρου του ο άνθρωπος είναι φυγάς και γυμνός όπως οι πρωτόπλαστοι μετά την πτώση τους!

Η φυγή και η γύμνια, η απέκδυση δηλαδή από την χάρη, είναι αυτό που χαρακτηρίζει την περιπλάνηση του ανθρώπου έξω από το κέντρο της Χριστότητας! Αυτή η περιπλάνηση τού δίνει χρόνο -όταν δεν αρνείται τον Χριστό ευθέως- για την συνάντησή του και ως την συνάντησή του με τον Χριστό! Οι μέρες της Σαρακοστής είναι μια Νηπτική διαδρομή πολύτιμη, μια ευκαιρία να ζήσουμε τον Ζώντα Θεό!

Οι άνθρωποι που είναι πραγματικά πονεμένοι, 
καταλαβαίνουν πολύ περισσότερα από ό,τι νομίζουμε!

Πάντοτε ένιωθα έλξη προς το περιθώριο γιατί ένιωθα πιο ειλικρινή την ανάγκη των ανθρώπων αυτών! Και πάντοτε με συμπαθούσαν περιθωριακά άτομα, τα οποία με τον τρόπο μου στήριζα και στηρίζω. Καθώς είναι ευαισθητοποιημένοι, λαμβάνουν πολύ πιο άμεσα τα μηνύματα! Πολλές φορές δεν χρειάζεται καν να πεις ή να κάνεις πολλά! Τους φτάνει ένα βλέμμα, τους φτάνει η αγάπη, ο τρόπος που τους βλέπεις: φυσικά, χωρίς κρίση, χωρίς απαξίωση. Αντιθέτως!

Ακόμα και συμφωνώντας διαχωριζόμαστε!

Ιερές οι δυνατότητες της σιωπής για την αληθινή επικοινωνία των ψυχών! Όπως η πείρα μας ξέμαθε τον κόσμο, και τα λόγια μας χωρίζουν αντί να μας ενώνουν! Ακόμα και συμφωνώντας διαχωριζόμαστε! Και ο λόγος ακόμα είναι βαριά κατάσταση αν δεν τον στηρίζει μια αθώα καρδιά! Τότε και ο πιο εύστοχος, και ο πιο δίκαιος λόγος, γίνεται κι αυτός φράγμα απέναντι στην αλήθεια των πραγμάτων και του εαυτού μας!

Η Ορθοδοξία έχει σιωπή!

Μέσα στην σιωπή αυτή μπορούμε να  ζήσουμε τον Χριστό! Είναι μια πρόκληση και μια πρόσκληση οι μέρες αυτές να τον συναντήσουμε στην σιωπή των Μυστηρίων της Εκκλησίας μας.

Ήταν η προσκύνηση των εικόνων απλώς μια ακόμα ανόητη αφορμή για να σκοτωθούμε;

Γιορτάζουμε την αναστύλωση των εικόνων. Και διερωτάται κανείς για ποιο λόγο να πολεμήσουν με τόσο πάθος οι εικονολάτρες -μάλλον γιατί οι εικονομάχοι πολέμησαν τους εικονολάτρες τόσο πολύ! Ήταν η προσκύνηση των εικόνων μια ακόμα ανόητη αφορμή για να σκοτωθούμε; Σκοτωθήκαμε λοιπόν και για την λατρεία του Θεού! Ποταμός το αίμα που χύθηκε. Επικράτησαν οι εικονολάτρες. Είναι λοιπόν λογικό να διερωτηθούμε για το ποια είναι η αξία της εικόνας για την οποία υπεραμύνθηκε τόσο σφοδρά η Ορθοδοξία!

Πράγματι, η «εικόνα» είναι μεγάλη ιστορία, αν σκεφτούμε ότι κατ’ εικόνα Θεού έχουμε δημιουργηθεί! Και επίσης ότι ο Χριστός, ο ενανθρωπήσας, (από το ρήμα ενανθρωπέω) αυτός που έλαβε ανθρώπινη μορφή, έζησε όπως ένας άνθρωπος, άρα απεικονίστηκε. Δεν προσβάλλουμε  δηλαδή με την απεικόνιση τον Θεό, αφού ο ίδιος θέλησε να αποκαλυφθεί μέσα από τον Γιο του, τον Χριστό! Και μάλιστα η ιδέα του Θεού που ενανθρωπίζεται είναι καθαρά Ελληνική ιδέα, καθαρά Ελληνική αντίληψη και οπτική, η οποία δεν υπάρχει σε κανέναν άλλο λαό! Πολλώ δε μάλλον στους Εβραίους, στην αντίληψη των οποίων είναι αδύνατον ο Θεός να γίνει άνθρωπος! Αυτό εξάλλου είναι και ένα από τα σημεία που αποδεικνύουν την ελληνικότητα του Χριστού. Ο Χριστός δεν είχε καμιά σχέση με τους Εβραίους!

Έγινε ο Θεός άνθρωπος, και εικονίζεται! Τι εικονίζεται;

Η παράδοση έχει φροντίσει να δημιουργήσει έναν τύπο μέσα από τον οποίο αγιογραφείται ο Χριστός, η Παναγία, οι απόστολοι, οι άγιοι κ.λπ. Μια αρχαία παράδοση αποδίδει στον απόστολο Λουκά -ο οποίος εκτός από γιατρός ήταν και ζωγράφος- τον τύπο με τον οποίο εικονίζονται τα ιερά πρόσωπα. Ώστε έτσι να αγιογραφούνται στους αιώνες!

Τι είναι αυτό που ο πιστός άνθρωπος συναντά στην εικόνα που ευλαβείται, και μάλιστα την ασπάζεται! Φυσικά όχι το ξύλο, ούτε την ζωγραφιά, αλλά εκείνο που η εικόνα απεικονίζει!

Στην πραγματικότητα είναι υπερβατική πράξη η συνάντηση του ανθρώπου με την εικόνα.

Δεν είναι καθόλου κάτι ειδωλολατρικό. Γιατί οι άγιες εικόνες είναι ο κόσμος του «πέραν». Ο κόσμος της χάριτος και της χαράς! Ο κόσμος που μας προσκαλεί στο κέντρο μας! Είναι το χαμένο κέντρο του κόσμου! Είναι, από την δική μας την μεριά, αίτηση συνάντησης! Και από την άλλη, πρόσκληση! Είναι κάτι ιερό η συνάντηση του Ορθοδόξου, ο οποίος ενέχει αυτόν τον πολιτισμό και αυτό το ήθος, με την εικόνα!

Αναρωτήθηκα πώς ο αρχαίος κόσμος  της Ελληνικής γραμμής αντιμετώπισε το θέμα της λατρείας. Δεν γνωρίζω αν υπήρχε ο ασπασμός. Υπήρχε σίγουρα η θυσία, η οποία αντικαταστάθηκε από την αναίμακτη θυσία που λαμβάνει χώρα κατά την Θεία Λειτουργία, υπήρχε η προσφορά, η προσκομιδή, όπως υπάρχει και στην Ορθόδοξη Λειτουργία όπου προσκομίζουμε τον οίνο και τον άρτο, τα δικά του από τα δικά του, για να τελεστεί το Μυστήριο, υπάρχει η γιορτή. Στις παλιές κοινωνίες υπήρχε και η σύναξη γύρω από το τραπέζι! Η επισφράγιση της χαράς!

Μεγάλο μέρος των αρχαίων Μυστηρίων, κυρίως των Ελευσινίων και των Διονυσιακών, έχουν επιβιώσει στην Θεία Λειτουργία! Το «χτυπώ ξύλο» για την καλή τύχη, προέρχεται από το χτύπημα του ξύλινο ξόανου της Αθηνάς στον Παρθενώνα, τον ναό που έκαψαν οι Πέρσες, και ο Περικλής ξανάκτισε στην θέση του! Να ψάξουμε αν υπήρχε ασπασμός των αγαλμάτων!

Για τους Έλληνες ο ασπασμός δείχνει οικειότητα, ζεστασιά, στοργικότητα: κατάσταση καρδιακή!

Ο Έλληνας δεν στέκεσαι απλώς μπροστά στην εικόνα, αλλά την ασπάζεσαι! Το βρίσκω πάρα πολύ όμορφο αυτό! Καθόλου ειδωλολατρικό! Μας δείχνει ότι ο Έλληνας πάντα συνομιλούσε «ισότιμα» με τους θεούς, τους είχε στην ζωή του με τρόπο άμεσο, φυσικό. Κατά βάθος ο Έλληνας γνωρίζει ότι προέρχεται από την γενιά των αθανάτων!

Όταν μιλάμε για την αναστύλωση των εικόνων, είναι πράγματι ένα σημαντικό γεγονός, γιατί δείχνει την ανάγκη του ανθρώπου να έρχεται σε επαφή με το θείον όχι σαν αφηρημένη, μεταφυσική πραγματικότητα, αλλά ενσωματωμένη στον βίο του! Δεν χρειάζεται να καταστρέψει τις μορφές! Ίσα ίσα μέσα από τις μορφές ως δημιουργήματα του Θεού τον δοξάζει, τον τιμά, και επικοινωνεί μαζί του!

Ο Έλληνας δεν θεώρησε ποτέ ότι πρέπει να καταστρέψει την μορφή για να βρει το πνεύμα!

Ο Έλληνας δεν περιφρόνησε την μορφή προκειμένου να συναντήσει τον Θεό! Αυτές είναι δυιστικές αντιλήψεις κατ’ εξοχήν της εβραϊκής παράδοσης, οι οποίες συνδέονται και με την περί αμαρτίας αντίληψη κ.λπ.

Μεγάλη η εορτή της αναστύλωσης των εικόνων! Μας προκαλεί να ορθώσουμε τις άγιες εικόνες του εαυτού μας και του κόσμου, νοερά, στον εσωτερικό μας ναό, και να μπούμε μέσα στον ναό αυτό να λειτουργήσουμε και να λειτουργηθούμε. Διότι ο άνθρωπος στην πραγματικότητα είναι ο ιερέας του εαυτού του! Και ο ιερέας του κόσμου! Γιατί ο κόσμος αυτός δημιουργήθηκε για τον άνθρωπο! Η δημιουργία του έγινε για τον άνθρωπο!  Αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια: η δημιουργία έγινε για τον άνθρωπο! Ο άνθρωπος είναι το έβδομο δημιούργημα του Θεού! Το Στέμμα όλης της δημιουργίας! Στον άνθρωπο δόθηκε όλη η δημιουργία προς διαχείριση! Αυτό ακριβώς το Στέμμα κλώτσησε ο Εωσφόρος με τις γνωστές συνέπειες!

Ας σεβαστούμε την τροφή!

Η νηστεία, η άσκηση κ.λπ. έχουν αξία όταν είναι αληθινά και υπηρετούν την αγάπη. Ας σεβαστούμε την τροφή! Μην πετάμε φαγητό! Ιδιαίτερα μην πετάμε το ψωμί! Θα είναι αυτό  τεράστια συνεισφορά στον ναό του εαυτού μας! Είναι πάρα πολύ κρίμα να πετάμε φαγητό όταν υπάρχουν άνθρωποι που πεινούν! Η ευμάρεια ως ευλογία να μη γίνεται ασέβεια. Ο καθένας δικαιούται να φάει όσο θέλει! Αλλά να μην πετάει την τροφή!

Το ότι καθόμαστε γύρω από ένα Τραπέζι είναι πιο σημαντικό από οποιαδήποτε νηστεία, αφού ο Χριστός είναι εδώ! Θα έλεγε κανείς πως ούτε  χρειάζεται νηστεία στην αναστάσιμη εποχή! Η νηστεία ήταν για την προ Χριστού εποχή! Ο Χριστός έφερε την χαρά, έφερε την ανάσταση, και όσο είναι παρών είμαστε μαζί του και δειπνούμε μαζί του!

Ας σταματήσει η ασημαντολογία του νου και η ματαιολογία! Ας δούμε την συνάντησή μας μέσα στην σιωπή, την κάθαρσή μας μέσα από την σιωπή! Να πλύνει στην κυριολεξία η σιωπή την ψυχή μας! Να μην χρησιμοποιούμε τον λόγο ανόητα!

Μέσα στην σιωπή -αν την αξιωθούμε ως άσκηση- να δεχτούμε να αφουγκραστούμε τον κόσμο! Να ακούσουμε τον άλλον!

Να ακούσουμε τον Θεό! Να ακούσουμε τον εαυτό μας, την ψυχή μας!

Τότε θα έχουμε κάνει αληθινή προετοιμασία για την Μεγάλη Εβδομάδα και την δική μας ανάσταση! Ας είναι αυτή η ευχή: να οδηγηθούμε στο σημείο της Ανάστασης καθαροί, καινούργιοι, άδειοι,  φρέσκοι, όμορφοι, έχοντας αδειάσει το φορτίο του κόσμου από πάνω μας! Εμείς και όλοι οι συνάνθρωποι μας!

Αυτός είναι ο Ραφαήλ! Το μαγαζί που χαρίζει φτερά!

Ασύλληπτη η μιζέρια των ανθρώπων μέσα από την αδυναμία τους να δουν τον εαυτό τους και τον κόσμο με έναν άλλο τρόπο! Τον τρόπο του παραδείσου! Γιατί αυτό τον τρόπο δείχνει ο Ραφαήλ! Αφού ο παράδεισος δεν είναι τόπος που θα συναντήσουμε μετά από δω, αλλά τρόπος να ζούμε νυν και αεί!

Ο παράδεισος αυτός είναι χαρά, βεβαιότητα, ασφάλεια, ελπίδα, άνοιγμα προοπτικής, Ζώσα Ζωή! Αλλά ακόμα κι αν τα ζει κανείς όλα αυτά σε περιορισμένη κλίμακα ή ως ευχή και προσδοκία του εαυτού του, εντούτοις αυτό που σίγουρα μπορεί να κάνει είναι να αποφασίσει να έχει μια στάση σεβασμού προς τον Θεό και τους απεσταλμένους του. Αν αυτό δεν το κάνει, τότε κόβει το νήμα μέσα από το οποίο τροφοδοτείται και μπορεί να λυτρωθεί και να διασωθεί!

Να ακούσουμε! Πίσω από τις λέξεις!

Να ακούσουμε πίσω από τους απεσταλμένους του Θεού, αυτό που λέγεται στον άνθρωπο! Πέρα από τα λόγια και πέρα από το «θεατρικό» που έχει στηθεί εδώ! Γιατί περί θεατρικού δρώμενου πρόκειται! Είμαστε εδώ, περνάμε καλά, τρώμε, πίνουμε, τραγουδάμε, γιορτάζουμε, υπάρχει αγάπη, φιλία, συμπαράσταση, βοήθεια! Όλα καλά! Όλα αυτά είναι ένα εξωτερικό δρώμενο. Είμαστε ανοικτοί αγροί: άνθρωποι μπαίνουν, βγαίνουν, παίρνουν, αφήνουν, προδίδουν, αγαπούν, μισούν, συκοφαντούν, θυμιατίζουν: όλα υπάρχουν! Και δεν έχουν καμία αξία!

Η αξία βρίσκεται σ’ αυτό που παίζεται πίσω από αυτό που φαίνεται! Πίσω από το εξωτερικό, «θεατρικό» δρώμενο!

Να αποφασίσουμε να δούμε πίσω από τα αστεία, τα σοβαρά! Πίσω από τους ανθρώπους που βλέπουμε σαν κι εμάς, υπάρχουν οντότητες που είναι εδώ για να μας δείξουν και να μας πουν κάτι! Πρέπει όμως κατ’ αρχάς να δεχτούμε να το δούμε και να το ακούσουμε! Και αυτό θα γίνει μόνο αν σιωπήσει το εγώ και ο νους μας. Αλλιώς δεν θα ακούσουμε ποτέ τίποτα!

Και όλα αυτά τα οποία λέγονται δεν θα έχουν καμιά απολύτως αξία αφού δεν θα έχουν ακουστεί ποτέ!! Έχουν ειπωθεί όλα! Το ζήτημα είναι τι ακούσαμε! Ο άνθρωπος είναι το όργανο, το πιάνο μέσα από το οποίο ο Θεός παίζει μουσική! Εκείνο που το κινεί, είναι η δύναμη του Θεού, και η οντότητα την οποία στεγάζει! Αυτά είναι πράγματα ανύπαρκτα για όποιον δεν μπορεί να τα δει, να τα νιώσει, να επικοινωνήσει μαζί τους!

Μιλάμε με την σιωπή μας περισσότερο ως οντότητες!

Αυτή την σιωπή δεν την ακούει κανείς, γιατί δεν θέλει να την ακούσει! Ούτε και όσα λέγονται δια λόγου τα ακούμε! Παρά μόνο εκείνα που θεωρούμε ότι ταιριάζουν στο δικό μας σύστημα σκέψης. Τα υπόλοιπα τα αποβάλλουμε!

Να αναζητήσουμε τα πράγματα στην σιωπή, σε εκείνο που δεν φαίνεται, σ’ αυτό που δεν ακούγεται!

Πόσο βαρυτικοί είμαστε για έναν άγγελο!

Ακούει τις σκέψεις μας, τις αντιφάσεις μας, την αλαζονεία μας, τους εγωισμούς μας, την ασέβεια μας, την απιστία μας προς τον Θεό, την επιπολαιότητα μας, τον επιφανειακό τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τον Θεό! Το πώς ο καθένας αυτό που πραγματικά θέλει είναι να γίνεται το δικό του, και με τον τρόπο που το θέλει! «Υποχρεώνουμε» τους απεσταλμένους του Θεού να συμπεριφέρονται με τρόπο που να είναι ανεκτός στην προσωπικότητα μας!

Σ’ αυτή την ιστορία ο άνθρωπος είναι χαμένος, όχι ο απεσταλμένος του Θεού! Με την έννοια ότι περιορίζουμε την δίοδο της επικοινωνίας μας, αποκλείουμε τα δώρα του Θεού που θα μπορούσαμε να λάβουμε!

Χωρίς την χάρη του Θεού θα ζούμε σε έναν άχαρο κόσμο, μιαν άχαρη ζωή!

Οι χαρές που μπορούμε να πάρουμε είναι πάντοτε ανάμεικτες και γλυκόπικρες! Ούτε καν διανοούμαστε πού μας καλεί, σε τι μας προσκαλεί ο Θεός! Πώς είναι η αναστάσιμη κατάσταση για την οποία μιλάμε! Πώς είναι η κατάσταση της Χριστότητας! Όχι μόνο να μην πονάς, αλλά να ρέεις και να συλλειτουργείς με έναν υπέροχο τρόπο με το Όλο πράγμα!

Ο άνθρωπος καλείται να ξαναβρεί την πρωταρχική του κατάσταση!

Δεν είναι αλήθεια πως δεν έπεσε ο άνθρωπος! Φρόντισε ο αδελφός του ο Εωσφόρος να τον κλωτσήσει! Και πληρώνουμε διπλά σπασμένα εδώ πέρα! Γι’ αυτό εξάλλου έχουμε ενισχύσεις από τον Ουρανό! Ο Θεός έστειλε τον ίδιο του τον Γιο! Και ο άνθρωπος δεν έχει πλέον κανένα άλλοθι!  Δεν είναι μόνος και ανήμπορος! Η αλήθεια είναι ότι με τις δικές μας δυνάμεις και το πεπερασμένο μας εγώ δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα, ούτε με τον με τον εαυτό μας ούτε με τους άλλους, ούτε με τον κόσμο ούτε με την ζωή!

Εν Θεώ ο άνθρωπος ξαναβρίσκει τα φτερά του! Δεν περπατά στην Γη αλλά ίπταται και επιστατεί!

Τώρα περπατάμε με τον ίδιο τρόπο που το φίδι έρπει από τότε που ο σατανάς μπήκε μέσα του, στον παράδεισο, ενώ τότε είχε φτερά! Τα φτερά μας μόνο ο Θεός μπορεί να μας τα επιστρέψει! Ούτε μόνοι μας μπορούμε να τα πάρουμε ούτε με θεωρίες του κόσμου τούτου!

Τα φτερά μας είναι το ιερό μας δικαίωμα!

Η θεία πρόνοια έχει μεριμνήσει για τον καθέναν τον χρόνο και τον τρόπο. Είμαστε εδώ, στο σημείο που λέει: «Ελάτε να πάρετε πίσω τα φτερά σας!» Αυτός είναι ο Ραφαήλ! Το μαγαζί που χαρίζει φτερά! Μετά από τόση δωρεάν προσφορά θα είναι χαζό από μέρους μας να μην ανταποκριθούμε!

Ο άνθρωπος κινείται ανάμεσα σε δύο πόλους

Ο άνθρωπος κινείται ανάμεσα σε δύο πόλους ο ένας είναι να θεωρεί ότι δεν έχει κανέναν ανάγκη και ότι μπορεί να τα πάρει όλα «απ’ την σημαία», ο άλλος, η άλλη μορφή ασέβειας, είναι να θεωρεί ότι είναι τόσο ένοχος που δεν το αξίζει, δεν το δικαιούται, ότι έχει χάσει το τρένο κ.λπ. Είναι δυο όψεις του ιδίου νομίσματος, της ίδιας ασέβειας και απιστίας προς τον Θεό!

Η πραγματικότητα είναι ότι ο Θεός δεν λειτουργεί «ποσοτικά»! Για εκείνον δεν είναι μέγεθος ούτε ο χρόνος ούτε τίποτα. Το δίνει όλο, το έχει ήδη δώσει ΤΩΡΑ! Δεν υπάρχει στον Θεό η έννοια του μεγέθους -είναι αντίληψη του νου μας που θεωρεί επίσης ότι χρειαζόμαστε συνθήκες, προϋποθέσεις για να γίνει κάτι! Βάζουμε όρους!

Όλος ο πολιτισμός είναι προσπάθεια του ανθρώπου να υποκαταστήσει την πνευματική κατάσταση από την οποία έχει φύγει!

Η «αποκατάσταση» μπορεί να γίνει μέσα σε ένα δευτερόλεπτο! Όλα είναι εδώ! Όλα είναι παρόντα! Χρόνος δεν υπάρχει! Ο νους μας λειτουργεί μέσα στους όρους του Matrix της ψευδαίσθησης! Γι’ αυτό και δεν μπορούμε λειτουργώντας έτσι να αντιληφθούμε το έξω από το Matrix όπου είμαστε εγκλεισμένοι! Εκείνοι όμως που είναι «απέξω», μπορούν να μας ελευθερώσουν! Αν θέλουμε! Όστις θέλει! Καθένας αναλαμβάνει την ευθύνη του εαυτού του!

Ο τρόπος του παραδείσου!

Κατάσταση που δεν έχει πόνο αλλά χαρά, αέναη ευλογία -και δεν χρειάζεται να την υποκαταστήσει με κάτι άλλο!

Ο Χριστός είπε: «Είμαι έξω από την πόρτα σας και χτυπώ! Ανοίξτε να μπω και να δειπνήσω μαζί σας!» Μιλάει για την πόρτα του εσωτερικού μας ναού! Έγκειται στην ελευθερία αλλά και στην ευθύνη μας η κίνηση που κάνουμε! Αν δεν μπορέσουμε να κάνουμε καμιά κίνηση, ας παραμείνουμε εδώ απλά, προσέχοντας να μην κάνουμε σοβαρά λάθη, σ’ αυτή την αναμονή της χάριτος του Θεού!

Όλα τα συνειδητά όντα και οι απεσταλμένοι του Θεού κερδίζουν χρόνο υπέρ του ανθρώπου

Κερδίζουν χρόνο υπέρ του ανθρώπου! Για την στιγμή της χάριτος! Στην πραγματικότητα κερδίζουμε χρόνο μέσα σ’ αυτό το «θεατρικό» δρώμενο που παίζεται εδώ, σ’ αυτή την μικρή κλίμακα, και στο άλλο, το μεγαλύτερο, που παίζεται πάνω στην Γη! Όλα τα συνειδητά όντα και οι απεσταλμένοι του Θεού κερδίζουν χρόνο υπέρ του ανθρώπου! Για την στιγμή της χάριτος! Τουλάχιστον ας έχουμε την ευφυΐα να είμαστε παρό-ντες! Με απλότητα! Ζώντας την ζωή μας όπως την ζούμε!

Μην κάνουμε σοβαρά λάθη! Γιατί τότε διώχνουμε από πάνω μας τον άγγελό μας! Τον άγγελο που μας προστατεύει! Μένουμε «γυμνοί», όπως ο Αδάμ.

Γυμνοί και φυγάδες! Αυτή είναι η κατάσταση του ανθρώπου εκτός παραδείσου!

Με συνέπεια τον πόνο, την θνητότητα, το τέλος!

Αν σκεφτόμασταν ότι αυτό το πανηγύρι έχει τέλος -αφού μάλιστα δεν γνωρίζουμε πότε είναι αυτό το τέλος, μπορεί να είναι το επόμενο λεπτό, ή μετά από 100 χρόνια, κανείς δεν ξέρει, ούτε είναι σε θέση να γνωρίζει!- είναι ανόητο όντας σε κατάσταση θνητότητας να είμαστε τόσο αλαζόνες! Δεν έχει έρεισμα αυτή η αλαζονία! Ένα σκούντημα καρμικό με την μορφή μιας απώλειας, μιας αρρώστιας, ενός θανάτου, και τελειώνουν όλα! Τότε η ψυχή παρουσιάζεται μπροστά σ’ αυτόν που την έπλασε! Και δεν θα μπορεί και να τον κοιτάξει τον Χριστούλη μας!

*

Το όραμα της Μαρί, ενός σπουδαίου όντος που πέρασε από αυτή την Γη…

Είδε το «μετά», την περίφημη Κρίση, όπως της έδωσε ο Θεός να την ζήσει! Ήταν ο Χριστός, και απέναντι του το πλήθος των ψυχών, οι οποίες προσπαθούσαν να περάσουν για να τον συναντήσουν! Όμως για να τον συναντήσουν, έπρεπε να κάνουν κάτι παράδοξο: έπρεπε να μπουν κάτω από την Γη! Όπως και στις Πυραμίδες για να ανέλθεις πρέπει να κατέλθεις! Και προσπαθούσαν, αλλά δεν μπορούσαν να σκύψουν τόσο βαθιά! Δεν είχαν την ταπεινοφροσύνη! Κι εκείνη παρακολουθούσε και έκλαιγε, βλέποντας τις ψυχές να χάνονται! Αυτή η εικόνα μας λέει πως αν δεν μηδενιστεί το εγώ δεν μπορεί το ανθρώπινο ον να αντικρίσει την Χριστότητα του εαυτού του!

*