Η γεωμετρία του Σύμπαντος
Όταν αναφερόμαστε σε
μια γεωμετρία, θεωρούμε αυτονόητη την ύπαρξη ενός χώρου μέσα στον οποίο αυτή
αναπτύσσεται και τις ιδιότητες του οποίου περιγράφει.
Στα μαθηματικά, στο μαθηματικό Κόσμο, η έννοια του χώρου είναι ιδεατή - νοητή
και δεν έχει καμία μα καμία σχέση με την υλική πραγματικότητα!
Ομοίως
και τα γεωμετρικά σχήματα που μορφοποιούνται εντός του είναι ιδεατά-νοητά και
άυλα και δεν έχουν καμία μα καμία σχέση με την υλική πραγματικότητα. Τα σχήματα
και οι μορφές που σχηματοποιούνται μέσα σε αυτούς τους μαθηματικούς χώρους
είναι ταυτόσημα με τα 4 Πλατωνικά στερεά: το κανονικό 8-εδρο, το κανονικό
20-εδρο , το κανονικό 4-εδρο και το κανονικό 6-εδρο!
Οι
διαστάσεις
Προκειμένου
ο υλικός άνθρωπος να έχει έστω κάποια μικρή αίσθηση των άυλων αυτών χώρων και των
μορφών που δημιουργούνται μέσα του, ταύτισε, αδικαιολόγητα βέβαια, τους χώρους
αυτούς με υλικά σχήματα που μπορούσαν να τα αντιληφθούν οι ανθρώπινες
αισθήσεις.
Ονόμασε χώρο των τριών διαστάσεων τον υλικό χώρο που αντιλαμβάνονται οι
ανθρώπινες αισθήσεις. Μέσα στον τρισδιάστατο αυτό υλικό χώρο ταύτισε το χώρο
δυο διαστάσεων με κάθε υλικό επίπεδο. Για παράδειγμα την επιφάνεια ενός
τραπεζιού.
Ομοίως
το χώρο μιας διάστασης με την τομή δυο υλικών επιπέδων, για παράδειγμα την ακμή
ενός κύβου, ενώ χώρου μηδενικής διάστασης κάθε υλικό αντικείμενο ελαχιστότατων
για τις αισθήσεις διαστάσεων.
Με
τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε η ψευδής εντύπωση ότι ένας υλικός χώρος 3
διαστάσεων περιλαμβάνει μέσα του άπειρους χώρους μιας διαστάσεως και δυο
διαστάσεων. Ομοίως ένας χώρος 2 διαστάσεων άπειρους χώρους μιας διαστάσεως και
ένας χώρος μιας διαστάσεως άπειρους χώρους μηδενικών διαστάσεων.
Αυτή η ταύτιση όμως
είναι μαθηματικό λάθος!
Κάθε σημείο γύρω μας,
μέσα στον υλικό Κόσμο, περιγράφεται από τρεις συντεταγμένες. Αυτό σημαίνει ότι
το σημείο, με βάση τον ορισμό που δώσαμε προηγουμένως, δεν είναι χώρος
μηδενικής διάστασης, αφού περιγράφεται από 3 συντεταγμένες.
Όμως, όπως γνωρίζουμε, κάθε υλικό επίπεδο ή ευθεία γραμμή, είναι ένα σύνολο από
3-διάστατα σημεία και ως εκ τούτου κι αυτά περιγράφονται από 3 συντεταγμένες.
Είναι, δηλαδή, 3-διάστατα σχήματα που δεν έχουν καμία σχέση με τους
αντίστοιχους χώρους των 2 διαστάσεων και της μίας διαστάσεως.
Μέσα σε ένα 3-διάστατο υλικό χώρο μπορούμε να διακρίνουμε, και καμπύλες
επιφάνειες, όπως η σφαιρική, η παραβολική ή η υπερβολική. Και οι επιφάνειες
αυτές είναι 3-διάστατες ως αποτελούμενες από 3-διάστατα υλικά σημεία.
Το
μη αισθητό σύμπαν
Αν
οι διαστάσεις του σύμπαντος είναι παραπάνω από 3, ακόμη και αν είναι ευκλείδεια
η γεωμετρία του, ο άνθρωπος δεν μπο-ρεί να αντιληφθεί την πραγματική του
υπόσταση και φύση του 4-διαστατου σύμπαντος, ούτε τις μορφές και τα σχήματα που
εντός του δημιουργούνται.
Δηλαδή,
κάθε τι που αντιλαμβάνεται σαν πραγματικό, ακόμα και ολόκληρο το σύμπαν, δεν
είναι παρά προβολές (απεικονίσεις) κομματιών του μη ευκλείδειου πραγματικού και
μη αισθητού σύμπαντος, πάνω σε ένα ψεύτικο 3-διάστατο Ευκλείδειο Κόσμο τον
οποίο δημιουργούν σαν ψευδαίσθηση οι αισθήσεις.
Τον Κόσμο αυτό των ψευδαισθήσεων τον ονομάζουμε επιστημονικά, ψευδο-ευκλείδειο
χώρο Μινκόφσκι.
Όπως
είπαμε και παρά πάνω, οι καθαρά μαθηματικοί χώροι, όπως και τα γεωμετρικά
σχήματα που μορφοποιούνται μέσα τους, είναι ιδεατά και άυλα και δεν έχουν καμία
σχέση με την υλική πραγματικότητα.
Τα
μαθηματικά μελετούν ιδεατούς χώρους, μη «πραγματικούς» και απτούς ενώ η Φυσική
τον υλικό, αισθητό και μετρίσιμο Κόσμο.
Η σύνδεση έγινε με την γνωστή θεωρία της Σχετικότητας του Αϊνστάιν που συνέλαβε
την ιδέα ότι το κύριο συστατικό της κλασικής Φυσικής, η ύλη, δεν είναι παρά
καμπύλωση του κύ-ριου συστατικού του Κόσμου των μαθηματικών, του χώρου.
Το χωροχρονικό συνεχές
Το
μόνο πραγματικό μέσα στο σύμπαν είναι το χωροχρονικό συνεχές το οποίο είναι
άτμητο και αδιαίρετο. Δηλαδή
αν τμήσουμε το χωροχρονικό συνεχές, σε χώρο και χρόνο, ούτε ο μετρούμενος
ανθρώπινος χρόνος ούτε ο χώρος περιγράφουν την συμπαντική πραγματικότητα. Εν
ολίγοις ο χρόνος όπως τον περιγράφουν και τον μετράνε τα ρολόγια και ο χώρος
όπως τον περιγράφουν και τον μετράνε οι μεζούρες, δεν έχουν καμία σχέση, ούτε
περιγράφουν την πραγματικότητα της συμπαντικής δημιουργίας. Είναι μια
ψευδαίσθηση, ένα τίποτα.
Τι είναι ύλη;
Σύμφωνα με την θεωρία της Σχετικότητας η
ύλη δεν αποτελεί παρά ένα καμπυλωμένο χώρο 3ων διαστάσεων. Ο χώρος όμως, 3ων
διαστάσεων όπως προείπαμε είναι ένα τίποτα, ύλη είναι η καμπύλωση του τίποτα.
Όταν μιλάμε για καμπύλωση του ευκλείδειου 3-διάστατου συμπαντικού χώρου που
αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις, απλώς εννοούμε μια κύρτωση του χώρου προς την 3η
διάσταση, την διάσταση του χρόνου. Η αισθητή, λοιπόν, ύλη είναι καμπυλωμένος
χώρος 3ων διαστάσεων προς την διάσταση χρόνος. Αυτό σημαίνει ότι η ύλη υπάρχει
αισθητή αν η τιμή της διάστασης χρόνος βρίσκεται μεταξύ μιας ελάχιστης και μιας
μέγιστης τιμής. Η αυξομείωση της καμπυλότητας μιας περιοχής ενός χώρου 3ων διαστάσεων
σηματοδοτεί τη γέννηση, την εξέλιξη και το θάνατο μια υλικής ύπαρξης.
Αν θεωρήσουμε σταθερή την έκταση μιας περιοχής του χώρου, το πόσο αυτός
καμπυλώνεται προς την διάσταση χρόνος είναι η βασική παράμετρος που
χαρακτηρίζει την εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης.
Η Καμπυλότητα μιας περιοχής = η πυκνότητα της ενέργειας.
Αυτό σημαίνει πως αντί να πούμε πως ύλη είναι η καμπύλωση του χώρου, μπορούμε
να πούμε ότι ύλη είναι μια περιοχή με μεγάλη πυκνότητα ενέργειας.
Δηλαδή μπορούμε να πούμε εξίσου σωστά
ότι η εξέλιξη μιας υλικής ύπαρξης εξαρτάται από τις μεταβολές της πυκνότητας
της ενέργειά της.
Τι είναι ζωή;
Με βάση όλα τα παραπάνω, ζωή μπορούμε να
ονομάσουμε τη δυνατότητα της υλικής μας υπόστασης να μεταβάλλει την ενεργειακή
της πυκνότητα (δηλαδή την καμπυλότητά της). Αυτό σημαίνει αυτόματα μια
δυνατότητα αυξομειώσεως της διάστασης χρόνος, που εγκλείουμε αοράτως μέσα μας.
Η έννοια της ζωής όμως χαρακτηρίζεται από τις έννοιες της γέννησης, της
ανάπτυξης, της φθοράς και του θανάτου. Η έννοια της γέννησης, της εμφάνισης
δηλαδή μιας υλικής πραγματικότητας από το αισθητό τίποτα, δεν είναι παρά μια
καμπύλωση του χώρου προς τον χρόνο, πέραν κάποιου ορίου. Η καμπύλωση αυτή
μπορεί να γίνει αισθητή και λογικά αντιληπτή από την επιστήμη, σαν μια περιοχή
αυξημένης τιμής της πυκνότητας ενέργειας, που γύρω της σχηματίζεται κάποιο
πεδίο βαρύτητας.
Η έννοια της ανάπτυξης μιας υλικής ύπαρξης, είναι ταυτόσημη με την έννοια της
αύξησης της καμπυλότητας του χώρου και με την ισοδύναμη έννοια της αύξησης της
ενεργειακής πυκνότητας.
Τι είναι ο θάνατος;
Ως θάνατο, εάν συναρτήσουμε τον υλικό
θάνατο με την αισθητή εξαφάνιση της ύλης, μπορούμε να εκλάβουμε δύο
περιπτώσεις. Κατά πρώτον την ελαχιστοποίηση της πυκνότητας ενέργειας που έχει
σαν αποτέλεσμα τον εγκλωβισμό στην ψευδή φύση του τρισδιάστατου φυσικού ειδώλου
του χώρου του σύμπαντος, κάτι που συμβαίνει εφόσον η τιμή της πυκνότητας
ενέργειας -αλλιώς της καμπύλωσης- του χώρου που καταλαμβάνει το αντικείμενο
γίνεται ή μηδέν ή δεν ξεπερνά την οριακή τιμή ώστε να γίνεται αντιληπτό από τις
αισθήσεις μας : αυτό σημαίνει πως αν η καμπύλωση του χώρου προς την διάσταση
χρόνος γίνει μικρότερη από μια ελάχιστη τιμή, τότε η ύλη στερούμενη της
αισθητής καμπυλότητας ξαναπαίρνει τη μορφή του «καθαρού» χώρου, μιας ουσίας έξω
από την δυνατότητα των αισθήσεων. Κατά δεύτερον, μιας και ως αισθητή ύλη
λογίζεται ο καμπυλωμένος χώρος προς την διάσταση χρόνος ή αλλιώς μία κύρτωση με
μορφή πηγαδιού προς την διάσταση χρόνος, συνεπάγεται πως ομιλούμε δια
καμπύλωση, του χώρου, προς την διάσταση χρόνος, κατά την οποία ξεπερνιέται το
ανώτατο όριο και τότε η ύλη καθίσταται αόρατη από τις αισθήσεις -αυτή την αιτία
θανάτου, όσον αφορά τα άστρα, την ονομάζουμε μελανή οπή.
Συμπαντικός και
ανθρώπινος χρόνος
Ο χρόνος των ρολογιών και των
ημερολογίων μετράει τον ρυθμό της φθοράς της ύλης, δηλαδή της μεταβολής της
διάστασης χρόνος και δεν ταυτίζεται με τον αληθινό χρόνο, αυτόν του αληθινού
αλλά μη αισθητού σύμπαντος.
Δρ. Μ. Δανέζης
***
