Δεν ήρθα για να κρίνω τον κόσμο αλλά για να τον σώσω!

Ο αναβαλλόμενος Φως ως ιμάτιον γυμνός εις κρίσιν ίστατο!

Εγώ παρρησία ελάλησα τω κόσμω...

Σήμερον ο άνομος αρνείται τον διδάσκαλον!

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας!

 * 

Ο Ιούδας προδίδει με φιλί, γιατί ποτέ δεν κατάλαβε τι σημαίνει αγάπη!

Για  τον Ιούδα η αγάπη είναι ανάγκη, η σχέση στόχος και η μαθητεία ρόλος! Όλα μετρήσιμα και υπολογίσιμα, άοσμα και νεκρά! Όταν νιώθει ότι δεν ικανοποιούνται οι εγωτικές του επιδιώξεις και οι ναρκισσιστικές του επιθυμίες, προδίδει τον Χριστό με ένα φιλί! Πόσοι δεν μας έχουν προδώσει με ένα φιλί!

από τον π.Λίβυο

*

Ας επικεντρωθούμε φέτος στην Ανάσταση! Στην χαρά του καινούργιου κόσμου που έφερε ο Χριστός στον κόσμο!

Την επανάσταση της χάρης, της αγάπης! Μια παπαρούνα κρατά όλο το Πάσχα μέσα της! Περισσότερο από χίλιους ψαλμούς! 

Υπάρχουν όντα ιαματικά! Και μόνο η παρουσία τους σε θεραπεύει!

*

Ξεχωριστός είναι αυτός που προσφέρει αλλά δεν το καταλαβαίνει,

που ενεργοποιείται μέσα σε αυτά που κάνει, αλλά το κάνει για να παίξει, που δυναμώνει και εξασκείται μ' αυτό, και που αφήνει όσους είναι κοντά του να είναι λίγο καλύτεροι όταν φεύγουν μακριά από αυτόν! Αυτός λοιπόν δεν έχει ανάγκη την διασημότητα, τα μιάσματα αυτοθαυμασμού και αυταξίας!

Η ματιά του Θεού δεν αναγνωρίζει τάξη και μέγεθος, αλλά φως και λάμψη! Έτσι λοιπόν δεν είσαι λιγότερος Θεός εσύ από μένα. Μπορεί να είσαι λιγότερο εκδηλωμένος  -ποσοτικά, όχι ποιοτικά!

*

Ξέρεις ποιον ενδιαφέρει να είναι σπουδαίος; Αυτόν που δεν είναι!

Αυτός που δεν είναι, αγωνίζεται να είναι κάτι! Αλλά αυτός που είναι, επειδή είναι όλα πεπληρωμένα από τότε που γεννήθηκε, δεν ενδιαφέρεται ούτε για την σπουδαιότητα του, ούτε για την αναγνώριση του! Και όμως μέσα σ' αυτήν την ματαιότητα μπορεί να παίξεις! Αλλά να παίξεις απαλλαγμένος από το αγκάθι που λέγεται «εγωισμός!»

*

«Δεν θα έχει ποτέ έλλειψη ενέργειας όποιος είναι μαζί μου!»

Όταν δεν έχεις ενέργεια σημαίνει ότι δεν επικοινωνείς με αυτό που είσαι! Με τον Εαυτό!

Είναι παράλογο να βλέπεις τον κόσμο μόνο έτσι όπως είναι και όχι όπως θα έπρεπε να είναι!
Θερβάντες

Ο Θεός είναι η ανοικτή πιθανότητα για τα πάντα! Και ο διάολος η κλειστή βεβαιότητα για τα πάντα!

*

Ήρθα για το κακό του κακού!

Κοίτα τους όλους πόσο εφησυχασμένοι είναι! Φιλάνθρωποι των Χριστουγέννων και του Πάσχα!

«Άφησε τα όλα και ακολούθησε με!»  Έλα στο σπίτι του Θεού!

Βασικά δεν ακολουθείς κάποιον! Εσένα ακολουθείς! Τον αγγελικό σου Εαυτό! Τον Χριστό μέσα σου! Είσαι άγγελος σε καταστολή! Πρέπει να ξυπνήσεις. Τέρμα τα υπνωτικά!

*

Φτιάχνεις εκκλησία όταν εσύ είσαι εκκλησία!

Ένας άνθρωπος που ξυπνάει το πρωί μες στην χαρά, μες στην αγαθότητα, μες στην αθωότητα, είναι δημιουργικός, θέλει να εργαστεί, είναι λαμπερός, φωτεινός, εκφραστικός, φυσικός και απλός, με διάθεση να βοηθήσει τους άλλους, δεν έχει καμιά ανάγκη να αναζητήσει κανέναν Θεό! Γιατί όλες του οι κινήσεις περιέχουν Θεό!

*

Αν δεν αλλάξεις κατεύθυνση, μπορεί να καταλήξεις εκεί που πήγαινες! TAO

«Δεν μπορείς να θέλεις ταυτοχρόνως δυο δρόμους! Πήγαινε όπου θέλεις! Θα σ' αγαπώ! Αλλά μη ζητάς να σύρεις τον Θεό στην επιλογή σου!»

*

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη άρνηση του Θεού από την επίθεση στον Εαυτό! Όπως κι αν τον αντιλαμβάνεται  καθένας!

Κατ' αρχάς το μυαλό στον άνθρωπο δεν του δόθηκε για να τον βασανίζει ούτε για να του κάνει κακό, ούτε για να τον οδηγεί στον εθισμό! Του δόθηκε ως κορωνίδα της ευτυχίας του! Άνθρωπος που σκέφτεται και πονά είναι λάθος! Πρέπει να είναι ευτυχισμένος! Η σκέψη πρέπει να σε οδηγεί απευθείας στην ευτυχία! Έτσι την έδωσε ο Θεός! Και τι έχουμε αυτή την στιγμή; Ο άνθρωπος κάθε φορά που σκέφτεται, σκέφτεται εθιστικά προς την δυστυχία!

*

Καλή Μεγαλοβδομάδα να έχουμε! Με φως χαρά ομορφιά και αγάπη!

Χριστέ μου συγχώρεσε μας! Το φως σου ευτυχώς κάθε στιγμή υπέροχα αμέτοχο κάθε ασχήμιας!

*

Ένας αλλιώτικος παράδοξος βασιλιάς...

Είναι ρακένδυτος, φτωχός, με ένα άρραφο χιτώνα και ξυπόλυτος! Δεν έχει λεγεώνες και στρατό, φρουρούς και μάχιμους υπερασπιστές, μα λίγους μαθητές και μαθήτριες! Ακόμη κι όταν ο Πέτρος θα χρησιμοποιήσει βία και όπλο να τον υπερασπιστεί, κόβοντας το αυτί του Μάλχου, ο Χριστός θα τον επιπλήξει, λέγοντας του, ότι μου ήταν πολύ εύκολο να έχω λεγεώνες αγγέλων και όχι μόνο, προς υπεράσπιση μου. Όμως δεν είναι αυτό το πνεύμα μου. Η βία δεν κατέχει καμία θέση στην δική Του βασιλεία.

Ο Χριστός εκεί που φανερώνει την παραδοξότητα της βασιλείας του, είναι ότι με απόλυτη νηφαλιότητα και αυτοσυνειδησία, προσπερνά τα πλήθη που παραληρούν στην υποδοχή του,  δίχως να γοητεύεται από τις επευφημίες τους! Γνωρίζει καλά, ότι δεν υποδέχονται αυτόν, εκείνο που είναι και φέρει ως νέο στον κόσμο, αλλά αυτό που αυτοί νομίζουν, πιστεύουν και φαντασιώνονται ότι θα έπρεπε να είναι. Τα κριτήρια τους είναι πολύ μακριά από τα δικά του. Και το ζητούμενο τους, πολύ μικρό σε σχέση με το έργο που έρχεται να επιτελέσει. Γι’ αυτό δεν νιώθει καμία γοητεία. Τα αφήνει όλα πίσω και προχωρά προς τον Σταυρό.

Ο Θρόνος της βασιλείας του δεν είναι η άνεση αλλά η θυσία. Και η δόξα του παράδοξου βασιλιά της καρδιάς μας, δεν είναι ένας θρόνος δύναμης και επιβολής, εξουσίας και δυναστείας, φόβου, απειλής και τρομοκρατίας, μα η ταπείνωση του  Σταυρού και της θυσίας!

Ο Χριστός είναι ένας  παράδοξος, αλλιώτικος βασιλιάς! Είναι αυτός που θυσιάζεται για να σωθεί ο λαός του! Αυτή είναι και η διαφορά του χριστιανικού ήθους, ότι ενώπιον του συνανθρώπου υπάρχει η ευθύνη της θυσίας! Ότι στην πάλη με τον Θεό αφήνεσαι να νικηθείς! Στον Χριστιανισμό η ήττα γεννά επιτυχία, η αμαρτία αρετές, τα λάθη αγίους, και ο θάνατος ανάσταση! Είναι όντως η πιο παράδοξη βασιλεία εκείνη του Χριστού, αφού οι ηττημένοι της ζωής γίνονται οι νικητές της αιωνιότητας! 

π. Λίβυος

*

Πόσο απέχει το καρφί απ' το φιλί;

Πώς μέσα σε τόσο λίγες ώρες ένα πλήθος ανθρώπων που υποδέχεται τον Χριστό ως Μεσσία τον αποστρέφεται έως θανάτου;

Όταν η πίστη μας σε έναν άνθρωπο, σε μια ιδέα, σε έναν έρωτα ή στον Θεό, είναι ένας άκρατος φαντασιακός συναισθηματισμός τότε απέχει μια ελάχιστη στιγμή από το μηδέν του θανάτου! Εάν το συναίσθημα και μόνο κυριαρχεί τότε όλα είναι ευμετάβλητα! Τα πάντα κινούνται στην ρωγμή της διάθεσης μας! Γι’ αυτό μπορεί να σε αγαπώ όταν νιώθω καλά, μα στα δύσκολα να σε εγκαταλείπω, παίρνοντας μαζί μου όλους τους όρκους αφοσίωσης που σου έδωσα! Ας μην ξεχνάμε, ότι ο προδότης είναι εκείνος που κάποτε μας έδινε όρκους αιώνιας αγάπης!

Πίστευαν ότι ο Χριστός είναι αυτός που θα τους λυτρώσει! Πώς όμως;  Όπως εκείνοι είχαν φανταστεί. Με δύναμη, επιβολή, όπλα, λεγεώνες και άρματα, αίμα και βία.

Ο Χριστός όμως δεν ενσαρκώνει τις προσδοκίες τους! Δεν ήταν εκείνος που πίστεψαν και θέλησαν να είναι. Ο Χριστός ήταν αλλιώς. Ήρεμος, αγνός, ταπεινός και γεμάτος αγάπη. Δεν χρησιμοποιούσε βία, ούτε ήθελε την επιβολή της εξουσίας, δεν είχε έρθει να φέρει πόλεμο με όπλα, οχυρά και κάστρα, με αίμα και κραυγές πόνου, ό,τι δηλαδή συνιστά τον παραλογισμό ενός πολέμου.

Ο Χριστός ερχόταν να ξεκινήσει έναν πόλεμο καρδιάς! Να αρχίσει μια μάχη που δεν κρατά μέρες ή χρόνια, μα μια ολάκερη ζωή! Ολημερίς και ολονυχτίς στην πιο αιματοβαμμένη γη, στο πιο πολύνεκρο πεδίο των μαχών, την ανθρώπινη καρδιά. Εκεί θα γινόταν η επανάσταση του Χριστού. Εκεί και η  βασιλεία του. Και σαν εκεί κερδιζόταν η μάχη με το φως και το σκοτάδι, τότε μεμιάς η κοινωνία θα άλλαζε και οι άνθρωποι θα έπαυαν το κακό, το μίσος την διχόνοια. Την εξουσία την έχει ανάγκη ο φοβισμένος και όχι ο ελεύθερος!

Ο Χριστός έρχεται να νικήσει το κακό όχι εξαφανίζοντας το, μια κι αυτό θα αποτελούσε απώλεια της ανθρώπινης ελευθερίας, άλλωστε τι νόημα έχει μια καλοσύνη που δεν μπορεί να μετατραπεί σε κακία, και μια αμαρτία σε μετάνοια!  

Ο Χριστός έρχεται να σηκώσει όλο το κακό, το μίσος, τον πόνο και την αδικία το κόσμου αυτού, έως θανάτου με σκοπό να του δώσει διέξοδο και δικαίωση! Ο θάνατος από απειλή και μηδενισμό, θα γίνει Πάσχα, πέρασμα σε μια άλλη μορφή και δομή ζωής! Στην βασιλεία του Θεού! Σε μια κοινωνία φωτός, αγάπης, δικαιοσύνης και απουσίας κάθε μορφής πόνου, οδύνης και κακού! Τα βάσανα και οι καημοί των ανθρώπων, στο πρόσωπο του Χριστού δικαιώνονται! Αποκτούν μια άλλη διάσταση δίχως να παύουν να υφίσταται! Πλέον ο θάνατος έχει ανάσταση, κι η απόγνωση ελπίδα! 

Όλα αυτά, είναι ξένα για τους ανθρώπους που υποδέχονται τον Χριστό στην είσοδο της πόλης Ιερουσαλήμ. Δεν είναι αυτό που περιμένουν. Αλλιώς είχαν φανταστεί και πλάσει τον δικό τους βασιλιά. Κι όταν διαπιστώνεις ότι ο άλλος δεν είναι αυτός που εσύ νόμιζες και περίμενες αλλά αυτό που είναι, έξω από τις δικές σου φαντασιώσεις, τότε απογοητεύεσαι, κι ευκόλως την υποτιθέμενη αγάπη μεταμορφώνεις σε αβυσσαλέο μίσος.

Οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούσαν να στέψουν τον Χριστό βασιλέα τώρα επιμόνως και με φανατισμό ζητούν την θανάτωση του! Είναι μια γνωστή ιστορία που αιώνες τώρα επαναλαμβάνεται σε αυτόν τον κόσμο! Μισούμε για τον ίδιο λόγο που αγαπήσαμε, και θανατώνουμε πάντα εκείνον που κάποτε χειροκροτήσαμε. Το καρφί από το φιλί, απέχει μια ανάσα θανάτου! 

π. Λίβυος 

*