Ο Αβραάμ έθαψε την κάρα του
Αδάμ, κατά υπόδειξη του Προφήτη και βασιλιά Μελχισιδέκ, πάρα πολύ κοντά
στο σημείο όπου Σταυρώθηκε ο Χριστός στον Γολγοθά.
Έτσι όταν Σταυρώθηκε ο Χριστός,
η κάρα του Αδάμ στην κυριολεξία ποτίστηκε από το αίμα του Χριστού!
Η ψυχή του Αδάμ που βρίσκονταν
στον Άδη, το πληροφορήθηκε αυτό και ενημέρωσε την Έυα, ότι από στιγμή
σε στιγμή έρχεται και ο Κύριος στον Άδη!
Ο Μελχισιδέκ ονόμασε τον
Γολγοθά Κρανίου τόπος, τόπος δηλ. στον οποίο θάφτηκε το κρανίο του
Αδάμ..
Στα τελευταία του, ο Αδάμ αποκάλυψε
στους απογόνους του, ότι γεννήθηκε στον παράδεισο, όπως και η Εύα, ενώ
αυτοί γεννήθηκαν στην εξορία.
Έκανε ο Αδάμ αυτήν την αποκάλυψη,
για να τους διδάξει, ότι η έξοδος από τον παράδεισο, ήταν η πιο μεγάλη
του ταλαιπωρία. Όλα αυτά υπάρχουν στην Ιερά παράδοση..
Ο Αδάμ, πέθανε σε ηλικία 930
ετών και η Εύα πέθανε 3 μέρες αργότερα.
Μετά την πτώση τους, ο Αδάμ και
η Εύα δεν ξανά αμάρτησαν και είναι Αγιότατοι, άσχετα αν εμείς τους κατηγορούμε.
Ο Χριστός όταν κατέβηκε στον
Άδη, τους πρώτους που ανέστησε, ήταν οι Πρωτόπλαστοι.
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης
του Αγίου Ανδρέα, Άγιον Όρος +
*
Την πίσω πόρτα του
υποσυνειδήτου μόνο το Φως, ο Χριστός, μπορεί να την σφραγίσει!
Όλες
οι δυνατότητες! Το όλον μέσα στο όλον!
Και στο βάθος ευτυχώς Κήπος: η
αγάπη του Θεού!
Ο χαρακτήρας είναι το ΑΙ της
ύπαρξης σου! Stelios
Nikolaides
Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ κι
αγαπημένε πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε! Δ. Σολωμός
Ένας κόσμος στην εντροπία! Στο
βασίλειο του χρόνου! Ο Κανένας
«Σπούδασα μια ζωή τη θεολογία
και τη φιλοσοφία… παθιάστηκα με τη σύγχρονη φυσική και την κοσμολογία,
διάβασα ψυχολογία και πολλή ιστορία. Κι όλα αυτά ψάχνοντας το ένα και μοναδικό
αίνιγμα που με βασανίζει: της ύπαρξης που μπορεί να ερωτεύεται αέναα και να μην
πεθαίνει.
Βρήκα την πληρέστερη απάντηση
στους Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας – τη μεγαλοφυέστερη ως τώρα αποκάλυψη.
Μα η αίσθηση της βεβαιότητας ότι
μια μέρα, όχι πολύ μακρινή, το κορμί μου θα λιώσει στο χώμα, αυτό το κορμί με
την ανατριχίλα των αισθήσεών του και το ξουράφι του μυαλού, το κορμί που μόνο
με αυτό χαίρομαι την ομορφιά του κόσμου, ταξιδεύω στα μήκη και στα πλάτη της
γης, χαμογελώ στους διπλανούς μου, χειρονομώ, μιλάω, ακούω μουσική και κάνω
έρωτα – η αίσθηση πως το κορμί μου είναι προορισμένο να γίνει λάσπη, δεν
ισοφαρίζεται ούτε και με τις γνώσεις της πατερικής θεολογίας, ούτε βέβαια με
τον ίλιγγο των πληροφοριών της αστροφυσικής ή των συμπερασμάτων της
ψυχανάλυσης, που υποχρεώνουν τον νου να ψηλαφήσει μια Υπέρτατη υπαρκτική ή
αιτιώδη Αρχή.
Εδώ και χιλιάδες χρόνια, στην
κάθε διαδοχική στιγμή πεθαίνουν πάνω στη γη κάποιες χιλιάδες ανθρώπων, και ο
δικός μου θάνατος θα είναι ένας ακόμα κόκκος στην άμμο των αμέτρητων θανάτων
που συντηρούν την ατέρμονη κλεψύδρα.
Μέσα σε αυτή τη ροή που
παρασέρνει τον βίο μου όλο και πιο κοντά στο αναπότρεπτο τέλος, καμία ιδεολογία
και καμία γνώση ή επιστήμη δεν μου φωτίζει ένα στήριγμα να κρατηθώ, να μη
βουτήξω κατακέφαλα στη δίνη του παραλόγου – όσο για τα προγράμματα κοινωνικού
μετασχηματισμού και το διαλεκτικό προτσές της Ιστορίας, γι’ αυτά καγχάζω δίχως
τύψεις εγώ ο μελλοθάνατος.
Εκεί που σταματώ είναι μόνο ένα
όνομα. Όχι ιδέα ή έννοια, αλλά μόνο όνομα-«σημείο» ζωής προσωπικής, επώνυμης
και ταυτόχρονα καθολικής: το όνομα Χριστός Ιησούς.
Στα όρια της προσωπικής αναφοράς
που επισημαίνει, οι ιδέες ξευτελίζονται, οι έννοιες αχρηστεύονται, το αίνιγμα
του έρωτα και του θανάτου παύει να με περιμένει σαν Σφίγγα στο σταυροδρόμι. Και
κάθε λόγος πέρα από αυτό το Όνομα μοιάζει περιττός». Χρήστος Γιανναράς
Μία βουερὴ πνοὴ
σήκωσε τ᾿ άσπρα σπίτια...
Τ᾿ άσπρα αισθήματα
φρεσκοπλυμένα
επάνω στον οὐρανὸ
που φώτιζε μ᾿ ένα μειδίαμα. Οδυσσέας Ελύτης
Όταν ξηλώνεται η μητέρα και
δεν φέγγει, το ένα μέρος του νου σου σβήνει!
Και δημιουργείται συστολή, φόβος
και ανασφάλεια για το αύριο! Γιατί η μάνα είναι το αύριο! Ο Κανένας