Ερ: Ποιο ήταν το πρώτο πράγμα
που κάνατε αφού φωτιστήκατε;
Γέλασα, ένα πραγματικό
ξεκαρδιστικό γέλιο, βλέποντας τον όλο παραλογισμό του να προσπαθείς να
φωτιστείς. Το όλο πράγμα είναι γελοίο, επειδή γεννιόμαστε φωτισμένοι, και το να
προσπαθούμε για κάτι που είναι ήδη γεγονός είναι το πιο παράλογο πράγμα. Ότι
έχεις ήδη, δεν μπορείς να το πετύχεις - μόνο τα πράγματα που δεν έχεις μπορούν
να επιτευχθούν, αυτά που δεν είναι εγγενή μέρη της ύπαρξής σου. Αλλά η φώτιση
είναι η ίδια μας η φύση.
Είχα αγωνιστεί γι' αυτήν για
πολλές ζωές - ήταν ο μοναδικός στόχος για πολλές πολλές ζωές. Και είχα κάνει
ό,τι είναι δυνατόν να κάνω για να την επιτύχω, αλλά πάντα κατέληγα σε αποτυχία.
Ήταν αναπόφευκτο να είναι έτσι - επειδή η φώτιση δεν μπορεί να είναι μια
επίτευξη. Είναι η φύση μας, άρα πώς μπορεί να γίνει κάτι που μπορείς να
πετύχεις; Δεν μπορεί να γίνει φιλοδοξία.
Ο νους είναι φιλόδοξος -
φιλόδοξος για χρήματα, για εξουσία, για κύρος. Και τότε μια μέρα, όταν βαρεθεί
όλες αυτές τις εξωστρεφείς δραστηριότητες, γίνεται φιλόδοξος για τη φώτιση, για
την απελευθέρωση, για τη νιρβάνα, για τον Θεό. Αλλά η ίδια φιλοδοξία έχει
επιστρέψει - μόνο το αντικείμενο έχει αλλάξει. Πρώτα το αντικείμενο ήταν έξω,
τώρα το αντικείμενο είναι μέσα. Αλλά η στάση σου, η προσέγγισή σου δεν έχει
αλλάξει- είσαι το ίδιο άτομο στον ίδιο εαυτό σου, στην ίδια ρουτίνα.
"Η μέρα που φωτίστηκα"
σημαίνει απλά ότι μια μέρα που συνειδητοποίησα ότι δεν υπάρχει τίποτα να
πετύχω, δεν υπάρχει πουθενά να πάω, δεν υπάρχει τίποτα να κάνω. Είμαστε ήδη
θεϊκοί και είμαστε ήδη τέλειοι - όπως είμαστε. Δεν χρειάζεται καμία βελτίωση,
καμία απολύτως βελτίωση. Ο Θεός δεν δημιουργεί ποτέ κανέναν ατελή. Ακόμη και αν
συναντήσεις έναν ατελή άνθρωπο, θα δείτε ότι η ατέλειά του είναι τέλεια. Ο Θεός
δεν δημιουργεί ποτέ κανένα ατελές πράγμα.
Έχω ακούσει για έναν δάσκαλο Ζεν
Μποκούτζου που έλεγε αυτή την αλήθεια στους μαθητές του, ότι όλα είναι τέλεια.
Όταν λέω "την ημέρα που
πέτυχα τη φώτιση", χρησιμοποιώ λάθος γλώσσα -γιατί δεν υπάρχει άλλη
γλώσσα, γιατί η γλώσσα μας δημιουργείται από εμάς. Αποτελείται από τις λέξεις
"επίτευγμα", "επίτευξη", "στόχοι", "βελτίωση",
"πρόοδος", "εξέλιξη". Οι γλώσσες μας δεν δημιουργούνται από
τους φωτισμένους ανθρώπους -και στην πραγματικότητα δεν μπορούν να τις
δημιουργήσουν ακόμη και αν το ήθελαν, επειδή η φώτιση συμβαίνει στη
"σιωπή". Πώς μπορείς να μεταφέρεις αυτή τη σιωπή σε λέξεις; Και ό,τι
κι αν κάνεις, οι λέξεις πρόκειται να καταστρέψουν κάτι από αυτή τη σιωπή.
Ο Λάο Τσε λέει: Τη στιγμή που η
αλήθεια υποστηρίζεται, γίνεται ψευδής. Δεν υπάρχει τρόπος να επικοινωνήσουμε
την αλήθεια. Αλλά η γλώσσα πρέπει να χρησιμοποιηθεί -δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Έτσι πρέπει πάντα να χρησιμοποιούμε τη γλώσσα με την προϋπόθεση ότι δεν μπορεί
να είναι επαρκής για την εμπειρία. Γι' αυτό λέω "την ημέρα που πέτυχα τη
φώτισή μου". Δεν είναι ούτε επίτευγμα ούτε δικό μου.
[Σε αυτό το σημείο υπήρξε
διακοπή ρεύματος: ούτε φως, ούτε ήχος.]
Ναι, έτσι συμβαίνει! Από το
πουθενά ξαφνικά το σκοτάδι, ξαφνικά το φως, και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Μπορείς απλά να παρακολουθείς.
Γέλασα εκείνη τη μέρα εξαιτίας
όλων των ηλίθιων γελοίων προσπαθειών μου για να το επιτύχω. Γέλασα εκείνη τη
μέρα με τον εαυτό μου, και γέλασα εκείνη τη μέρα με ολόκληρη την ανθρωπότητα,
επειδή όλοι προσπαθούν να επιτύχουν, όλοι προσπαθούν να φτάσουν, όλοι
προσπαθούν να βελτιωθούν.
Για μένα συνέβη σε κατάσταση
απόλυτης χαλάρωσης - πάντα συμβαίνει σε αυτή την κατάσταση. Είχα δοκιμάσει τα
πάντα. Και τότε, βλέποντας τη ματαιότητα όλων των προσπαθειών, εγκατέλειψα...
εγκατέλειψα όλο το έργο, το ξέχασα εντελώς. Για επτά ημέρες έζησα όσο πιο
φυσιολογικά μπορούσα.
Οι άνθρωποι με τους οποίους
ζούσα, εξεπλάγησαν πολύ, γιατί ήταν η πρώτη φορά που με έβλεπαν να ζω μια
συνηθισμένη ζωή. Κατά τα άλλα, όλη μου η ζωή ήταν μια τέλεια πειθαρχία.
Για δύο χρόνια ζούσα με εκείνη
την οικογένεια και γνώριζαν ότι ξυπνούσα στις τρεις το πρωί, μετά πήγαινα για
έναν μακρύ περίπατο ή τρέξιμο τεσσάρων ή πέντε μιλίων και μετά έκανα μπάνιο στο
ποτάμι. Όλα ήταν απόλυτη ρουτίνα. Ακόμη και αν είχα πυρετό ή ήμουν άρρωστος,
δεν υπήρχε καμία διαφορά: Απλώς συνέχιζα με τον ίδιο τρόπο.
Με γνώριζαν να κάθομαι σε
διαλογισμό για ώρες. Μέχρι εκείνη τη μέρα δεν είχα φάει πολλά πράγματα. Δεν
έπινα τσάι, καφέ, είχα μια αυστηρή πειθαρχία σχετικά με το τι έπρεπε να φάω και
τι όχι. Και ακριβώς στις εννέα η ώρα πήγαινα για ύπνο. Ακόμη και αν κάποιος
καθόταν εκεί, θα έλεγα απλώς "Αντίο" και θα πήγαινα στο κρεβάτι μου.
Η οικογένεια με την οποία ζούσα, ενημέρωνε το άτομο ότι "Τώρα μπορείς να
φύγεις. Κοιμήθηκε". Εγώ δεν θα έχανα ούτε μια στιγμή για να πω: "Τώρα
ήρθε η ώρα να πάω για ύπνο".
Όταν χαλάρωσα για επτά ημέρες,
όταν τα παράτησα όλα και όταν την πρώτη μέρα ήπια τσάι το πρωί και ξύπνησα στις
εννέα το πρωί, η οικογένεια προβληματίστηκε. Είπαν: "Τι συνέβη;
Έπεσες;" Συνήθιζαν να με θεωρούν μεγάλο γιόγκι.
Μια φωτογραφία από εκείνες τις
μέρες υπάρχει ακόμα. Συνήθιζα να χρησιμοποιώ μόνο ένα κομμάτι ύφασμα και αυτό
ήταν όλο. Την ημέρα κάλυπτα το σώμα μου με αυτό, τη νύχτα το χρησιμοποιούσα ως
κουβέρτα για να σκεπαστώ. Κοιμόμουν σε ένα χαλάκι από μπαμπού. Αυτή ήταν όλη
μου η άνεση - αυτή η κουβέρτα, αυτό το χαλάκι από μπαμπού. Δεν είχα τίποτα -
κανένα άλλο περιουσιακό στοιχείο.
Είχαν μπερδευτεί όταν ξύπνησα
στις εννέα. Είπαν, "Κάτι δεν πάει καλά. Είσαι πολύ άρρωστος, σοβαρά
άρρωστος;" Είπα, "Όχι, δεν είμαι σοβαρά άρρωστος. Ήμουν άρρωστος για
πολλά χρόνια, τώρα είμαι απόλυτα υγιής. Τώρα θα ξυπνάω μόνο όταν με αφήνει ο
ύπνος, και θα κοιμάμαι μόνο όταν με πιάνει ο ύπνος. Δεν θα είμαι πλέον σκλάβος
του ρολογιού. Θα τρώω ό,τι έχει όρεξη το σώμα μου να φάει και θα πίνω ό,τι έχω
όρεξη να πιω".
Δεν μπορούσαν να το πιστέψουν.
Είπαν: "Μπορείς να πίνεις ακόμη και μπύρα;" Είπα, "Φέρτε
την!" Αυτή ήταν η πρώτη μέρα που δοκίμασα μπύρα. Δεν πίστευαν στα μάτια
τους. Είπαν, "Έχεις πέσει τελείως χαμηλά. Έχεις γίνει μη-πνευματικός. Τι
κάνεις;"
Είπα, "το φτάνει είναι
φτάνει". Και μέσα σε επτά ημέρες ξέχασα εντελώς όλο το έργο και το ξέχασα
για πάντα.
Και την έβδομη μέρα συνέβη
-συνέβη από το πουθενά. Ξαφνικά όλα ήταν φωτεινά - και δεν έκανα τίποτα,
καθόμουν κάτω από ένα δέντρο και ξεκουραζόμουν, απολαμβάνοντας. Και όταν
γέλασα, ο κηπουρός άκουσε το γέλιο. Συνήθιζε να πιστεύει ότι ήμουν λίγο τρελός,
αλλά δεν με είχε δει ποτέ να γελάω με αυτόν τον τρόπο. Ήρθε τρέχοντας. Είπε,
"Τι συμβαίνει;"
Του είπα, "Μην ανησυχείς.
Ξέρεις ότι είμαι τρελός - τώρα έχω τρελαθεί τελείως! Γελάω με τον εαυτό μου.
Μην αισθάνεσαι προσβεβλημένος. Απλά κοιμήσου". ΟΣΣ0
