Η αθώα έμπνευση της στιγμής

Η αθώα έμπνευση της στιγμής

Καθώς ο Ραφαήλ μας διαφωτίζει κάθε σημείο που ο νους μας παγιδεύει με τις δικές του εκδοχές, ας ρίξουμε φως σε δύο έννοιες που πολύ ταλανίζουν τον άνθρωπο: το θέλω (το φάσμα των επιθυμιών) και το πρέπει. Είναι οι δυο μυλόπετρες που αλέθουν τις προσπάθειες μας αφού σπάνια το θέλω και το πρέπει συμπίπτουν. Το πρέπει κατηγορεί το θέλω για αυθαιρεσία, και το θέλω κατηγορεί το πρέπει για ψυχαναγκασμό. Το θέλω παράγει ενοχή, και το πρέπει, ως υπερεγώ, κατάκριση. Η αρχή της ηδονής και η αρχή της πραγματικότητας. Μια ακόμα ψευδοεπιλογή του νου ανάμεσα σε έννοιες και λέξεις για να συντηρεί την διάσπαση και την σύγκρουση. Ο νους είναι αυτός, εξάλλου, που βαφτίζει τα θέλω και τα πρέπει του. Έξω από τον νου υπάρχει μόνο το ευλογημένο ποτάμι του είναι που παράγει ευδαιμονία, η άγια ροή της χαράς που είναι ταυτόσημη με την χάρη. Ωστόσο ο νους καλείται κάθε φορά να αποφασίσει ανάμεσα στις αντιθέσεις που ο ίδιος δημιουργεί. Τι να επιλέξει ανάμεσα στο θέλω και το πρέπει; Η σωτήρια απάντηση είναι το θέλω! Αν ο άνθρωπος δεν περάσει από τα θέλω του δεν θα φτάσει ποτέ στα πρέπει του. Μέχρις ότου αντιληφθεί ότι η αυθεντικότητα του εαυτού του βρίσκεται στην αθώα έμπνευση της κάθε στιγμής… Πέρα από το καλό και το κακό, τον Θεό και τον Διάβολο του νου.

Μικρά διαμάντια

Μικρά διαμάντια

Ο νους είναι ιδιότητα του εγκεφάλου να δημιουργεί από τις ιδέες σταθερή προσωπικότητα.
Η ζωή που ενεφύσησε ο Θεός στον άνθρωπο είναι ο Χριστός.
Οι άγγελοι, οι αρχάγγελοι, ο Εωσφόρος, ο Ραφαήλ, είναι «συστήματα», εντός των οποίων ο άνθρωπος καλείται να λειτουργήσει.
Ο Εωσφόρος, ως σύστημα, πριν από την πτώση του είχε να κάνει με την σκέψη.
Ο Ραφαήλ είναι η καρδιά του νου. Η σκέψη πριν αντιστραφεί. Γι’ αυτό και παραμένει ο Θεός ο αποκαλυπτόμενος στον νου.

Τι είναι ελευθερία

Τι είναι ελευθερία

Κατά μια ετυμολογική εκδοχή, η λέξη ελευθερία προέρχεται από το ρήμα ελαύνω και ερώ, πηγαίνω δηλαδή εκεί όπου έχω έρωτα. Είναι μια από τις συνταρακτικότερες ελληνικές λέξεις που αρχίζουν από το ιερό γράμμα έψιλον: Ελλάδα, έρωτας, έλεος, ελπίδα κ.α. Η ελευθερία είναι η άγια Ροή ανάμεσα στον Υιό και τον Πατέρα. Είναι η παραδείσια κατάσταση πριν από την Πτώση, την αποστασία δηλαδή από την αρχεγονική ενότητα των πάντων. Τι εμποδίζει την ελεύθερη ροή μας με το Όλον; Κατ’ αρχάς η ενοχή, το όχι στο εν. Είναι η ενοχή της ψυχής που γνωρίζει ότι δεν συνηχεί ως εν ουρανώ και επί της γης, συρόμενη από το ψευδαισθητικό βασίλειο του νου. Πρώτη αρχή για την ελευθερία: η άφεση των χρεών. Σκίσε το χρεώγραφο! Χάρισε ό,τι σου χρωστούν. Και απόδωσε στο ακέραιο ό,τι εσύ χρωστάς. Ελεύθερος είναι αυτός που συγχωρεί. Δεν χρωστάει δεν του χρωστούν. Είναι ελεύθερος από τον τροχό του Νόμου. Είναι ελεύθερος από το παρελθόν, το ασήκωτο αγκυροβόλι του εγώ. Η λέξη ελευθερία εμπεριέχει τις λέξεις ελ, ευ, έαρ, Ρέα, θεά, αιθερία, ελθέ, ευθεία. Η κραυγή ΕΛΕΛΕΥ των ικετών για την ζωή τους παραμένει και το δικό μας αίτημα για ζωή.

Φως, το δώρο της Χριστότητας

Φως, το δώρο της Χριστότητας
Αθήνα, 26.3.2009
Σύναξη αρχαγγέλου Γαβριήλ

Το σύμπαν όλο σε διδάσκει! Ό,τι συμβαίνει είναι πρόκληση για να μάθεις κάτι. Όταν η ζωή σε «στριμώχνει», πρέπει να δεχτείς να ακούσεις τι θέλει να σου πει. Να πάρεις το μάθημα. Διαφορετικά παρατείνεις σε πόνο και χρόνο την προσωπική σου ψευδαίσθηση. Αν κάποιος σου αφαιρέσει την δυσκολία -όπως όλοι διακαώς επιθυμούμε-, πριν πάρεις το μήνυμά της, σου αφαιρεί την δυνατότητα να εξελιχθείς. Ποια είναι η λύση; Η συνεργασία με τον Θεό. Μην αντιστέκεσαι! Αυτό που αρνείσαι να αντιμετωπίσεις στο παρόν, θα το συναντάς σε κάθε σου βήμα και μάλιστα μεγεθυμένο. Τα χρέη τα πληρώνεις πάντοτε με τόκο. Κάθε δυσκολία είναι πρόκληση να βγάλεις φτερά. Όταν δεν την φοβηθείς, δεν έχει εξουσία πάνω σου. Ό,τι κρατάς, σε κρατά. Ό,τι φοβάσαι, σε υποδουλώνει. Μην πιστεύεις την πραγματικότητα της ψευδαίσθησης! Ό,τι εναποθέτεις στο φως, λυτρώνεται. Η σταθερή προσήλωση στο φως αλλάζει τα πάντα! Αυτό που ο νους στήνει απειλητικά μπροστά σου, η πρόσληψη του φωτός το αναιρεί. Να θυμάσαι: όταν φοβάσαι, εμπιστεύεσαι το κακό περισσότερο από τον Θεό.
Όλα στο φως! Πάντοτε στο φως! Μόνο φως! Το φως είναι το ελιξίριο της ζωής που αναζητά ο νους. Είναι το πολύτιμο δώρο της Χριστότητας από Εκείνον που είναι το Φως, η Αλήθεια και η Ζωή. Ανάπνευσε βαθιά το φως! Φόρεσε το φως! Ο αναβαλλόμενος φως ως ιμάτιον γίνεται αόρατος στο κακό! Γι’ αυτό το ακυρώνει! Ιδού εγώ τα κάνω όλα νέα, μας υποσχέθηκε… Αμήν.

Ως εν ουρανώ και επί της γης

Ως εν ουρανώ και επί της γης
Αθήνα, 22.3.2009

Ο Θεός ποθεί τον άνθρωπο, διεκδικεί την ψυχή του απόλυτα!Τον θέλει ολόκληρο, 100%, ούτε καν 99,9%, τόσο όσο και ο άνθρωπος νοσταλγεί τον χαμένο Παράδεισο της αρχεγονικής ενότητας! «Ο άνθρωπος τραβιέται από τον Θεό, όπως ο καρχαρίας από το αίμα» όπως λέει ο Ελύτης. Η ψυχή καλείται σε συνθήκες εξατομίκευσης, καθώς είναι ενσαρκωμένη εδώ στην γη, να λειτουργηθεί και να λειτουργήσει μες στο μυστήριο της ενότητας! Ως εν ουρανώ και επί της γης. Αναγνωρίζοντας την Υιότητα ως προς τον Πατέρα τον εν τοις ουρανοίς και τον Εαυτό ως προς κάθε ανθρώπινο ον. Ήρθαμε για να αγαπηθούμε! Να ανασυστήσουμε την παγκόσμια Οικογένεια των ανθρώπων που δεν είναι παρά ο αρχάγγελος-Άνθρωπος, ο ένας Εαυτός μας! Τα αναστάσιμα όντα, οι συνειδήσεις του Φωτός, οι σοφότεροι αδελφοί μας, απλώς είναι η μαγιά για αυτό το θαύμα της επανασύστασης του ΟΛΟΥ. Άγγελοι, αρχάγγελοι, ο ίδιος ο Χριστός, είναι παρόντες. Είναι αυτοί που μας αγαπούν -αφού κανένα εγώ πριν αναστηθεί δεν μπορεί να αγαπήσει-, αυτοί που μας γνωρίζουν την αγάπη. Ας επικεντρωθούμε στα βάθη της πρόθεσης μας για την αθώωση του εαυτού μας και του κόσμου, καταθέτοντας τον εαυτό μας ευχαριστιακά προς τον Θεό. Αν είναι δύσκολο να πει ο άνθρωπος ΗΜΑΡΤΟΝ, ας πει ΔΟΞΑ ΣΟΙ, στον Δημιουργό του. Ας αποδώσει ευχαριστιακά τον εαυτό του σε εκείνον που εκ του μη όντος εις το είναι ημάς παρήγαγε. Ο χρόνος είναι ΤΩΡΑ. Ελεύθεροι, γυμνοί από τα ενδύματα και τα προσωπεία του κόσμου, αθώοι σαν τα παιδιά, ας επιστρέψουμε στον Παράδεισο της ενότητας από τον οποίο το θεϊκό μας μέρος δεν έφυγε ποτέ. Αμήν.

H ελευθερία του απολύτου

H ελευθερία του απολύτου
Αθήνα, 20.3.2009

Από την ημέρα που θα γεννηθούμε, ένα πράγμα πεισματικά μας αποστερούν: το δικαίωμα στο απόλυτο! Σε κάθε βήμα μας ακολουθούν τα μη και τα δεν του κόσμου τούτου. Ώσπου να μας πείσουν πως δεν έχουμε φτερά, πως τα όρια μας είναι ό,τι μας προσφέρει ο πολιτισμός μιας ανθρωπότητας ηττημένης και αποκομμένης από την ουράνια της προοπτική! Μην υπογράψεις ποτέ πως δεν γίνεται αυτό που ακόμα δεν μπορείς! Φτάσε όπου δεν μπορείς! Να αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες θάνατος δεν υπάρχει! Μη δεχτείς ποτέ ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο! Μη δεχτείς ποτέ ότι δεν μπορείς να τον θεραπεύσεις και να τον διασώσεις! Μη συμβιβαστείς ποτέ με κάτι λιγότερο από την χάρη της χαράς! Να ζεις σαν να μπορείς ακόμα και αυτά που δεν μπορείς ακόμη. Όλο το μυστικό βρίσκεται στο σαν να. Επανεκπαιδεύεται έτσι ο νους στην ανάκτηση της ιερής του δυνατότητας για το απόλυτο. Όχι βεβαίως μέσα από την συμβατική του λειτουργία, αλλά μέσα από την ετοιμότητά του κάθε λεπτό να δεχτεί την ουράνια ανατροπή που είναι ο Χριστός, δηλαδή ο Λόγος της ζωής μας. «Έρχομαι ως κλέπτης!» μας είπε. Ο νους χρειάζεται να ξεβολευτεί ολοκληρωτικά για να είναι σε σταθερή ετοιμότητα να υποδεχτεί τον Άγιο Λόγο της ζωής των πάντων. Ο νους γίνεται συμβατός προς την Χριστική Λάμψη, όσο λιγότερο εξαρτημένος είναι από συνήθειες και επαναληπτικές συμπεριφορές. Γι’ αυτό είναι σωτήριο να τον εκπαιδεύεις κάνοντας πράγματα που δεν του αρέσουν, που τον ξεβολεύουν, που του χαλάνε την ανιαρή του «γραμμικότητα». Αυτό που τον τρελαίνει είναι το απρόβλεπτο, το κβαντικό, το αυθόρμητο, το «τυχαίο», το έξω από τον έλεγχό του. Οι γενναίες παράλογες πράξεις, όπως έλεγε ο Ζορμπάς. Ο νους αντιστέκεται σθεναρά στο θαύμα! Στην βεβαιότητα δηλαδή ότι ο λόγος του Υιού του Θεού εισακούεται! Ο συμβατικός νους είναι ένας μίζερος μπακάλης. Υπολογίζει διαρκώς τι έχει να χάσει και τι να κερδίσει. Ζητά το όφελος, ζητά να ελέγξει το αποτέλεσμα! Όμως η θεϊκότητα κινείται με τρόπο ανεξιχνίαστο για τον νου. Καθώς ο νους δεν έχει πρόσβαση στις μη γραμμικές πραγματικότητες, δέσμιος στην αντίληψη του χωρο-χρόνου, δεν μπορεί να δει ούτε το πραγματικό τραύμα ούτε και την θεραπεία του. Αυτή την έλλειψη του νου, υποκαθιστά η καρδιά, η μόνη που μπορεί να καταθέσει βεβαιότητα! Η καρδιά βεβαιώνει τον Λόγο… Ο νους τότε την ακολουθεί… Για τον νου είναι λογικό οι κακοί να αντιπαθούν τους καλούς, και οι καλοί τους κακούς. Ο Υιός του Θεού όμως γνωρίζει πως κάθε άνθρωπος δεν είναι παρά εαυτός του. Και η μορφή του πόνου, της ανεπάρκειας που τον αναστατώνει, τον αφορά γιατί του ζητά να την λυτρώσει στο πρόσωπο του εαυτού-άλλου, είτε αυτός έχει την μορφή του θύτη είτε του θύματος. Ευτυχώς η ίδια η συμπόνια εμβαπτίζει τον άνθρωπο στην Υιότητα. Την μόνη του ταυτότητα.

Ο καρδιακός νους

Η αξία του λόγου μετά, όχι πριν από την φώτιση
Ο καρδιακός νους
Αθήνα, 19.3.2009

Καθώς οι λέξεις από την ημέρα που θα γεννηθούμε μεταφέρουν ασήκωτο βάρος εννοιών, συνειρμών και αισθημάτων, ο λόγος όταν δεν είναι καρδιακός, μικρή μεταμορφωτική δύναμη έχει μέσα μας. Και όμως δια του λόγου ο άνθρωπος έχει διατυπώσει συγκλονιστικές ιδέες και νοήματα. Άραγε είναι μόνο για να τέρπουν τον νου; Φτιάχνει ο άνθρωπος μια πνευματική βιβλιοθήκη όπου όλα τα κατατάσσει για να τα γνωρίσει. Αλλά πώς τα διαχειρίζεται; Εμείς που έχουμε το προνόμιο να μας δώσουν την γλώσσαν Ελληνικήν, έχουμε πρόσβαση στα συγκλονιστικότερα κείμενα που έχουν γραφεί στην ιστορία του κόσμου: την αρχαία ελληνική γραμματεία και τα Ευαγγέλια, καθώς και τα πατερικά κείμενα, και ειδικότερα την θεολογία του ακτίστου φωτός. Αλλά και στον αιώνα μας, βαθιές και μεγάλες πνευματικές συνθέσεις έγιναν από Έλληνες όπως ο Καζαντζάκης, ο Ελύτης κ.α., οι οποίοι δεν ήταν απλοί λογοτέχνες ή στοχαστές, αλλά αποκάλυψαν, καθείς με τα όπλα του, την Ελληνική ματιά με όλο το κάλλος και την μοναδική οικουμενικότητα που την χαρακτηρίζει. Ο Έλληνας γράφει σηκώνοντας στους ώμους του όλη την ιστορία του κόσμου, με την επίγνωση της ευθύνης του επίκεντρου. Δεν είναι τυχαίο που ο Δημήτριος Σεμελάς, το λαμπρό αυτό ον, ήταν Έλληνας. Ούτε το ότι η Λάμψη του Ραφαήλ καθώς αποκαλύπτεται στον νου ως λόγος, διατυπώνεται στην ελληνική γλώσσα. Οι λέξεις σημαίνουν! Ο ελληνικός λόγος είναι όχημα πολύ υψηλής τεχνολογίας με στόχο ύψιστα σημαινόμενα. Ο τρόπος γραφής του ελληνικού αλφαβήτου αλλά και το αριθμολογικό του ανάλογο ανοίγει άλλες διαστάσεις στην αντιληπτική ικανότητα του νου. Μην ξεχνάμε ότι ο Σωκράτης πίστευε ότι δια της διαλεκτικής ο άνθρωπος οδηγείται στην καθαρή αλήθεια. Γι’ αυτό εξάλλου η λέξη θεωρία δεν σήμαινε τίποτα λιγότερο από το ορώ τον Θεόν! Αποκαλύπτεται η αρχεγονική δύναμη των (ελληνικών) λέξεων να απελευθερώνουν δονήσεις και ενέργειες πνευματικές οι οποίες οδηγούν στην άμεση επίγνωση ιδεών και εννοιών. Γνωρίζουμε ότι η ελληνική γλώσσα ήταν το δώρο των θεών προς το θεϊκό γένος των Ελλήνων. Κάτι απειροελάχιστο μας χωρίζει από τον αυθεντικό κόσμο που προβάλλεται εδώ με την μορφή που o νους αντιλαμβάνεται καθώς οι αισθήσεις συγκρούονται με την υλική πραγματικότητα. Έχουμε την πολυτέλεια να είναι μπροστά μας ένας μεγάλος αριθμός κειμένων ύψιστης πνευματικής αξίας, και κινδυνεύουμε να μην τον γνωρίσουμε αληθινά, είτε επειδή τον θεωρούμε δεδομένο, αφού κοσμεί τις βιβλιοθήκες μας, είτε επειδή έχουμε πάθει ανοσία στην δύναμή του μέσα από μία παραπλανητική «εξοικείωση». Αλήθεια μπορεί ο κόσμος να αλλάξει με τον λόγο, όπως ονειρευόμουν από παιδί; Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον! Ο ίδιος ο Χριστός μίλησε, όπως γνωρίζουμε, στην ελληνική γλώσσα για να μεταφέρει το σωτηριώδες του μήνυμα προς τον άνθρωπο… Ο λόγος όσο υψηλότερος είναι τόσο συνηχεί προς την βαθύτερη μας ουσία. Όμως χρειάζεται αντίστοιχη εσωτερική καθαρότητα για να κινηθεί στο εσωτερικό μας είναι ως φως. Δυστυχώς συλλέγουμε λέξεις, οι οποίες όμως δεν εκρήγνυνται μέσα μας ώστε να μας δώσουν την πολύτιμη ουσία τους: το φως! Γι’ αυτό και ο ιερός λόγος είναι χρήσιμος μετά και όχι πριν από την φώτιση, την κατάσταση δηλαδή της συνείδησης κατά την οποία ο νους δεν ρωτά, αλλά γνωρίζει χωρίς να γνωρίζει, έχοντας πρόσβαση στην άμεση λήψη των μη λεκτικών μηνυμάτων τα οποία στην συνέχεια μπορεί να αρμολογήσει σε λέξεις που να έχουν πνευματικό κάλλος. Ο λόγος βεβαιώνει την αλήθεια και αποκαλύπτει το φως εφόσον είναι εμβαπτισμένος στην καρδιά. Όταν δηλαδή ο νους είναι καρδιακός! Τότε είναι αγάπη.