Ο κόσμος είναι πιο επικίνδυνος στην «καλή» του εκδοχή

Είναι πολλές οι παγίδες για να μη ξεκολλήσει ο άνθρωπος ποτέ από την γη! Να μη γνωρίσει ποτέ την ελευθερία του να σηκωθεί στον αέρα! Την ελευθερία να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει! Η πιο μεγάλη παγίδα είναι ο κόσμος στην «καλή» του εκδοχή! Τουλάχιστον όσο σου προσφέρεται… Η γοητεία των γραμμάτων και των τεχνών που σε τέρπουν αλλά δεν σε απογειώνουν… Κάθε λογής ακτιβισμοί και κορέκτ που ποτίζουν το εγώ με αυτοδικαίωση και διαχωρισμό… Φιλανθρωπίες και ιδεαλισμοί χωρίς να λειτουργεί η καρδιά… Φιλίες και έρωτες με αντάλλαγμα εκχωρήσεις του εαυτού… Ευωχία, εντούτοις χωρίς πληρότητα! Γιατί ό,τι είναι άρτιο είναι μέσα στο τοπίο! Ένα σκηνικό όσο γοητευτικό και να είναι δεν παύει να είναι πάνω στην σκηνή ενός θεάτρου! Οι άγγελοι σου επιστρέφουν τα φτερά σου! Αλλά εσύ δεν πιστεύεις καν ότι υπάρχουν φτερά! Ειδικά όταν περνάς καλά «περπατώντας»!

*

Φως πιωμένος!

στον Άγγελο

Οδυσσέα, υπέροχε! Με δυο λέξεις πλάι πλάι κατάφερες να αποκαλύψεις μια ολόκληρη κατάσταση πραγμάτων! Φως πιωμένος: εμπειρία ύπαρξης! Μέθη από φως! Ελληνικό καλοκαίρι… Θάλασσα, αλμύρα, ασημένιο μπλε που γίνεται φως! Μέθεξη με το φως η ελληνική εμπειρία!Αστροθάλασσα! Φως ο αέρας, φως ο ελληνικός ουρανός, σχεδόν λευκό στην ένταση του την μέρα, δροσερό βαθυκύανο την νύχτα, με τα διαμάντια της να στραφταλίζουν… Θάλασσα κι η νύχτα… Φως! Φως! Φως! Ορίζοντας και θάλασσα ένα! Ανατροπή: το φεγγάρι κόκκινο, ο ήλιος ασημένιος! Όλη η ελληνική αίσθηση σε δυο λέξεις: Φως πιωμένος! Μέθεξη με το διαυγές μυστήριο! Φως πιωμένοι!

*

Γίνε σαν το διαμάντι που καίγεται χωρίς να αφήνει τίποτα πίσω του!

Σύμφωνα με τον νόμο του κύκλου ό,τι είναι πλήρες νικά τον θάνατο! Και τότε ζεις! Πλήρη συναισθήματα, πλήρεις σκέψεις, πλήρεις πράξεις! Δηλαδή αθωότητα, αθωότητα, αθωότητα! «Αγάπα, και κάνε ό,τι θες!» Να δεχτείς να καείς μες στην πληρότητα της αγάπης! Τότε αυτό που εξαφανίζεται εδώ, εμφανίζεται ως Λάμψη παντού! Το σώμα του Χριστού εξερράγη ενεργειακά, αποϋλοποιήθηκε! Τέτοια ήταν η πληρότητα της ύπαρξής του! Χάθηκε ως ύλη και αναστήθηκε ως φως! Χάρισε! Συγχώρησε! Αγάπησε! Έως τέλους! Κάψε ολόκληρο το κερί της αγάπης σου!

*

«Ο αόρατος ηθοποιός»

Ηθοποιία και φώτιση

«Ηθοποιός είναι αυτός που σε κάνει να δεις το φεγγάρι! Και όχι εκείνος που θα επαινέσεις για το πόσο καλά υποδύθηκε τον ρόλο του!» λέει ο Γιόσι Όιντα στο σπουδαίο βιβλίο του για την τέχνη του ηθοποιού. Η επιτυχία του ηθοποιού είναι ακριβώς το να γίνεται αόρατος, να χάνεται μπροστά στον ρόλο του. Αναλογικά περιγράφει την περίφημη κατάσταση της φώτισης, κατά την οποία το εγώ υποχωρεί για να περάσει ο Μέγας Εκστατικός, όπως αποκαλεί τον Θεό ο Καζαντζάκης. Το ζητούμενο στην ηθοποιία είναι η φυσικότητα! Στην τέχνη του ζην εκστατικώς, δηλαδή θεϊκά, είναι η αθωότητα! Και στις δυο περιπτώσεις, την φυσικότητα και την αθωότητα ή τις κατέχεις χαρισματικά ή -σπάνια- τις κατακτάς! «Χρειάστηκε να περάσω όλη μου την ζωή για να μάθω να ζωγραφίζω σαν παιδί!» είπε ο Πικάσο. Όλο παίζεται στο πόσο καλοί ή κακοί, ψεύτικοι ή αληθινοί είμαστε, δηλαδή αόρατοι! Όταν φύγει το εγώ, στην σκηνή μένει μόνο το φως!

*

Όλο ένα «κοίταγμα» είναι!

Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον… Αλήθεια, τι δεν έχει δει ο ήλιος! Η αλήθεια ήταν-είναι πάντοτε παρούσα, πάντοτε εδώ, αδιαλλείπτως κάθε στιγμή! Και όμως καθένας την ανακαλύπτει για λογαριασμό του, όπως ο Κολόμβος την Αμερική! Όλο παίζεται εδώ, τώρα, παντού, πάντοτε! Όλο παίζεται στο «κοίταγμα»! Όλη η ανατροπή του σκηνικού, όλο το πίσω και το πέραν! Στην οπτική μέσα από την οποία θα γυρίσεις να κοιτάξεις τον κόσμο! Γύρισε να κοιτάξεις το φως, την θάλασσα, τον ουρανό, ένα λουλούδι, τα μάτια ενός παιδιού… Γύρισε να κοιτάξεις με το βλέμμα της αγάπης ό,τι σε περιβάλλει: θα δεις μόνο στιγμιότυπα μιας «ταινίας» που είναι σε εξέλιξη αλλά εμπεριέχει το happy end! Η Δημιουργία όλη είναι γέννημα της αγάπης και στην αγάπη επιστρέφει… Όλο το βουητό του κόσμου παύει σε μια στιγμή που ήσυχα κοιτάζεις αυτό τον κόσμο τον μικρό τον Μέγα! Τότε απλώς ρέεις με ιλαρότητα μέσα στο όλο πράγμα! Ζεις για να ευλογείς και να δοξολογείς τον Θεό…

*

Ποιος δέχεται να τσαλακώσει την εικόνα του;

Ο Χριστός δέχτηκε να υποστεί τον απόλυτο εξευτελισμό: τον σταυρικό θάνατο! Γυμνός, μόνος, ακόμα και από τους μαθητές του, -εκτός από τον Ιωάννη, την Μαγδαληνή και την μητέρα του, όλοι είχαν κρυφτεί από τον φόβο των Ιουδαίων- σταυρώθηκε μπροστά σε ένα τυφλό, αλαλάζον πλήθος! Επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας! Ο πλάστης -ώ της παραδοξότητας- αίρων την αμαρτία του κόσμου να σταυρώνεται από το πλάσμα του, ο κτίστης του παντός από το κτίσμα! Μυστήριο μέγα! Το άρρητο μυστήριο της αγάπης! Γιατί άραγε ο κόσμος δεν αλλάζει; Γιατί τόσοι προορισμένοι χάνουν τον δρόμο τους, τόσοι απεσταλμένοι εγκαταλείπουν την αποστολή τους; «Άφησε τα όλα και ακολούθησέ με!» είπε ο Χριστός. Κανένα όμως εγώ δεν δέχεται αυτό το «όλα»! Με δόσεις, με προϋποθέσεις, με όρους, ίσως! Ο Χριστός εντούτοις ζήτησε να τα αφήσεις ΟΛΑ! Ο πλούσιος τα πλούτη του, ο σοφός την σοφία του, ο άγιος την αγιότητά του! «Στο τέλος θα πετάξεις και την ασπίδα της αγάπης!» Γυμνό θα σταυρωθεί το εγώ! Ούτε καν μας ζητείται πλέον θυσία αίματος! Ουκ έστιν αριθμός οι μάρτυρες και οι άγιοι πίσω μας… Μας ζητείται όμως η απόλυτη ομολογία, δηλαδή άφεση! Να πετάξει το εγώ τις ασπίδες του! Τότε συμβαίνει ανατροπή! «Έχετε θάρρος! Εγώ νίκησα τον κόσμο!» μας είπε…

*