26.2.1982, συνάντηση με έναν άγιο

Γέροντας Παΐσιος, αγγελικός φύλακας του ναού της Ανάληψης της Παναγίας στην Γεσθημανή 
Φωτεινής μάρτυρος. Πρώτη μέρα στους Αγίους Τόπους. Στο δρόμο για την Γεσθημανή. Ο ναός στο σημείο όπου αναλήφθηκε η Παναγία. Κάθοδος μέσα από μια επιβλητική σκάλα στο βάθος ενός υποβλητικού χώρου φωτισμένου από δεκάδες καντήλια… Η μορφή του γέροντα Παΐσιου ως φωτεινή στήλη αγιότητας. Ήρθε και κάθισε δίπλα μας. Προσευχηθήκαμε μαζί σιωπηλά. Δεν ανταλλάξαμε ούτε λέξη. Ύστερα, στον κήπο της Γεσθημανής… Υπάρχουν ακόμα κάποιες ελιές από τότε που ο Αγαπημένος έζησε εκεί την συνταρακτική του αναμέτρηση με το τέλος που ήταν η αρχή της καινής κτίσης! Εκεί, στη Γεσθημανή, και ο ναός της Μαγδαληνής…

*

«Εάν σε λησμονήσω Ιερουσαλήμ ας με λησμονήσει η δεξιά μου…» Η χρυσή Πύλη απέναντι στην περιτειχισμένη Ιερουσαλήμ… Εκεί από όπου θα εισέλθει ο Χριστός θριαμβευτής στο πλήρωμα των καιρών…

*

Νάρκισσος, ο μοναχός που έχει νύμφη του την Παναγία!

Πετζαχούρ 1998. Στα περίχωρα της Βηθλεέμ φιλοξενούμενη στον περίφημο Πύργο, μετόχι του Αγίου Σάββα. Κτίσμα επιβλητικό, λιτό εσωτερικά, με έκδηλη παντού την αρχοντιά και τον πολιτισμό του Νάρκισσου, μοναδικού του κατοίκου… Φιλοξενία καρδιακή, όπου τίποτα δεν λείπει και τίποτα δεν περισσεύει. Μοναστηριακή τάξη αλλά και θαλπωρή. Κάποια μέρα μπερδεύοντας τα δωμάτια μπήκα κατά λάθος στο υπνοδωμάτιό του. Μου κόπηκε η ανάσα. Το θέαμα ήταν συγκλονιστικό. Από άλλο κόσμο. Η μια πλευρά του κρεβατιού του ήταν καλυμμένη με μια τεράστια μακρόστενη ασημοσκεπασμένη εικόνα της Παναγίας, με το περίγραμμά της σχεδόν σε φυσικό μέγεθος (αντίγραφο της αντίστοιχης περίφημης εικόνας της Παναγίας, περιφορά της οποίας γίνεται κάθε δεκαπενταύγουστο σε ολόκληρη την παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ…) στολισμένη με τούλια και λουλούδια, ίδια νύμφη σε νυφική παστάδα! Η νύμφη σου Νάρκισσε, αγαπημένε! Η Παναγιά μας, η ανύμφευτη νύμφη! Η νύμφη του μοναχού… Έκλεισα σιωπηλά την πόρτα πίσω μου δακρυσμένη… Χαίρε Νάρκισσε, ευλογημένε άρχοντα της Ιερουσαλήμ!

*

Ιδιοσυχνότητα και διεγέρτης

"Υπάρχει ένα φαινόμενο στη φυσική που λέγεται «εξαναγκασμένη ταλάντωση». Κάθε σώμα έχει την ιδιοσυχνότητα του η οποία είναι χαρακτηριστική για το συγκεκριμένο σώμα. Αν το αφήσεις ελεύθερο να ταλαντωθεί, θα εκτελέσει πλάτος με βάση την συχνότητα αυτή που λέγεται ιδιοσυχνότητα. Αν σ’ αυτό το σώμα επιβάλεις εσύ μια συχνότητα -ένας εξωτερικός παράγοντας του επιβάλλει μια συχνότητα ξένη από την δική του- αυτή λέγεται συχνότητα του διεγέρτη. Και τελικά το σώμα ταλαντώνεται όχι στην δική του συχνότητα αλλά στου διεγέρτη! Γίνεται το εξής παράξενο. Σε μια ταλάντωση ο σκοπός είναι το μέγιστο πλάτος! Το μέγιστο πλάτος επιτυγχάνεται όταν η συχνότητα του διεγέρτη πλησιάζει την ιδιοσυχνότητα του σώματος! Η οποία μπορεί να είναι μικρή ή πολύ μεγάλη! Δεν έχει σημασία! Αν η συχνότητα του διεγέρτη πλησιάσει την ιδιοσυχνότητα του σώματος τόσο, το πλάτος γίνεται μέγιστο! Μάλιστα, αν ταυτιστούν, γίνεται άπειρο! Αυτό είναι πρακτικά αδύνατον! Το ταλαντούμενο σώμα είναι ο άνθρωπος, και η ιδιοσυχνότητα του σώματος είναι η πορεία που έχει διαλέξει γι’ αυτόν ο Θεός. Είναι κάτι συγκεκριμένο γι’ αυτόν. Μπορεί να είναι κάτι μεγάλο ή κάτι μικρό. Δεν έχει σημασία. Η συχνότητα του διεγέρτη είναι οι επιλογές του ανθρώπου, αυτά που ο ίδιος επιλέγει. Ο δρόμος που εκείνος επιλέγει να ακολουθήσει! Επομένως η συχνότητα του διεγέρτη μπορεί να είναι μικρή ή μεγάλη και να επιτύχει ένα πλάτος. Το μέγιστο όμως πλάτος, το βέλτιστο αποτέλεσμα, έρχεται όταν ο δρόμος που επιλέγει είναι συμβατός προς την ιδιοσυχνότητα του. Και μάλιστα αν ταυτιστούν, γίνεται άπειρο!" Ι.Π.

Η Κιβωτός της χαράς

26.11.2011, Αγ. Στυλιανού
"Ο Ραφαήλ είναι ο αρχάγγελος των θαυμάτων! Όσοι τον ζουν, δεν νοείται να μη θαυματουργούν! Ο άνθρωπος δεν τολμά να αποπειραθεί να κάνει θαύματα από τον φόβο της έκθεσής του! Το μεγαλύτερο θαύμα, εντούτοις, είναι να μη χρειάζεσαι καν να μπεις στην διαδικασία του να κάνεις θαύμα! Να μη θέλεις τίποτα! Γιατί ο Θεός είναι εκείνος που διαρκώς θαυματουργεί! Η ζωή που μας χάρισε είναι το μεγαλύτερο θαύμα! Εμείς όμως μπορούμε να κάνουμε τα δικά μας θαύματα. Να αποβάλουμε την κακία μας -να συγχωρήσουμε τους εχθρούς μας! Να αποβάλουμε την ευθιξία! Να αποβάλουμε την κατάθλιψη! Ιδού τρία μεγάλα θαύματα! Η κατάθλιψη είναι φόβος θανάτου. Φοβάσαι, γιατί δεν πιστεύεις στην αθανασία! Αν δεν πιστεύεις στο «μετά» -μιλάμε για ζώσα πίστη- τότε θα βρεθείς όπου πιστεύεις. Στην ανυπαρξία! «Θα είμαι για σένα αυτό που πιστεύεις ότι είμαι». Μάχαιρα έδωσες με την σκέψη σου, μάχαιρα θα λάβεις! Εξάλλου αυτός που δεν πιστεύει ότι υπάρχει ζωή «μετά» ούτε τώρα ζει, αφού μόνος του αυτοαναιρείται! Αλίμονο στους παρόντες που είναι απόντες! Ευλογημένοι οι απόντες που είναι παρόντες! Ζήστε την ουράνια στιγμή! Την στιγμή της χαράς! Την στιγμή της χάρης! Την στιγμή του μαζί! Την στιγμή της ενότητας! Η αιωνιότητα εμπεριέχει την παρούσα αγάπη της στιγμής αυτής! Μπορώ να κάνω την στιγμή αιώνια, και να την επαναφέρω για πάντα έως ότου αθωωθείς! Φέρτε μου την χαρά σας για να ανασυντάξω την Εικόνα σας και να κερδίσουμε παράδεισο! Η στιγμή δημιουργεί παρελθόν και μέλλον, γέννηση και θάνατο! Η στήλη της χαράς ανυψώνεται πέρα από την γέννηση και τον θάνατο, στην αθανασία! Η αθανασία είναι η κατακόρυφη στήλη των στιγμών της χαράς-χάρης! Την αιωνιότητα την διαχειρίζονται οι απεσταλμένοι που μπορούν να κάνουν αθάνατες τις στιγμές της χαράς σου! Εκεί βρίσκεται η σωτηρία του κόσμου! Ο Χριστός πάνω στον σταυρό είχε δεξιά του τον ληστή που συμβόλιζε την γέννηση, και αριστερά του τον ληστή που συμβόλιζε τον θάνατο! Εκείνος αναστήθηκε! Λύτρωσε έτσι τα δύο σημεία, αριστερά και δεξιά του! Ο ίδιος ήταν η κατακόρυφη στήλη της ένωσης των πριν διεστώτων: η Πύλη της αθανασίας!"

* 

Την επόμενη μέρα...

ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ ΣΤΡΑΤΗΓΩ

Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια, 
ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια 
αναγράφω σοι η πόλις Σου, Θεοτόκε. 
Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,
εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον. 
Ίνα κράζω σοι,

ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΗ!

*

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΊ

Άξιόν εστίν ως αληθώς μακαρίζειν Σε την Θεοτόκον

την αειμακάριστον και παναμώμητον

και μητέρα του Θεού ημών

την τιμιωτέρα των Χερουβείμ

και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ

την αδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκούσα

την όντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν!

*

Χαίρε δι’ ής η χαρά εκλάμψει, Χαίρε δι’ ής η αρά εκλείψει!

Χαίρε αστήρ εμφαίνων τον Ήλιον, Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.

Χαίρε κλίμαξ επουράνιε, δι’ ής κατέβη ο Θεός, Χαίρε γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς ουρανόν

Χαίρε δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα, Χαίρε παντός του κόσμου εξίλασμα

Χαίρε ότι τα ουράνια συναγάλλεται τη γη, Χαίρε ότι τα επίγεια συγχορεύει ουρανοίς

Χαίρε ανόρθωσις των ανθρώπων, Χαίρε κατάπτωσις των δαιμόνων

Χαίρε η Γη της επαγγελίας, Χαίρε εξ ής ρέει μέλι και γάλα

Χαίρε φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα, Χαίρε τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα

Χαίρε ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα, Χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα,

Χαίρε Θεού αχωρήτου χώρα, Χαίρε σεπτού μυστηρίου θύρα

ΧΑΙΡΕ ΝΥΜΦΗ ΑΝΥΜΦΕΥΤΗ!

*

Ο Bodidarma έλεγε για τον εαυτό του: «Δεν υπάρχω!»

«Όταν τα φαινόμενα διαλύονται δημιουργείται το Bodi, η υπέρτατη σοφία… Μια οφθαλμαπάτη η πραγματικότητα! Ένα όνειρο! Μια αστραπή! Η κενότητα, η ψευδαίσθηση της πραγματικότητας. Αυτό που υπάρχει και δεν υπάρχει ταυτόχρονα! Το απόλυτο, η έσχατη πραγματικότητα δεν υπάγεται σε κατηγορίες της νόησης. Στο απόλυτο δεν μπορεί να αποδοθούν προσδιορισμοί ή ιδιότητες. Δεν υπάρχει τίποτα! Σαμσάρα δεν είναι παρά μια φαινομενική πραγματικότητα. Το darma δεν έχει σχέση με τον νου. Όλη η πραγματικότητα είναι εκτός του νου! Ο νους είναι ένα μικρό όχημα που δεν τα καταφέρνει τόσο καλά. Μόνο το απόλυτο αποτελεί πραγματικότητα. Η Νιρβάνα πραγματοποιείται. Είναι το ίδιο πράγμα. Μόνο το απόλυτο, η κενότητα υπάρχει! Δεν υπάρχει ύπαρξη, δεν υπάρχει Σαμσάρα, δεν υπάρχει κάρμα, δεν υπάρχει πραγμάτωση. Δεν υπάρχει τίποτα! Όλες αυτές είναι φανταστικές καταστάσεις. Αυτός που αντιλαμβάνεται το απόλυτο, το κενό, βιώνει την πραγματικότητα. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, βυθίζεται σε μια φανταστική πραγματικότητα πλασμένη από τον νου του. Η μόνη δυνατότητα να καταλάβει, είναι τα όρια της πραγματικότητας που έχει πλάσει!»

Αυτά λέει ο εαυτός Σου-Bodidarma της 28^ης δυναστείας!