Χαρά και Ευχαριστία,το Ύψιστο Χριστικό Μυστήριο.

30.12.2012
Πάντοτε το κλείσιμο ενός κύκλου είναι και αρχή. Με την βοήθεια του Θεού φτάσαμε στο τέλος της χρονιάς αυτής που ήταν πολύ κρίσιμη. Δόξα τω Θεώ είμαστε εδώ! Ας αναπέμψουμε ευχαριστίες στον καλό μας Ραφαήλ που μας δίνει ευκαιρία και χρόνο για να ζήσουμε την ζωή στο βάθος, την ποιότητα και την έξαρση που της αξίζει, και αξίζει και σ’ εμάς. Κάθε αρχή εμπεριέχει το τέλος, και κάθε τέλος εμπεριέχει την διαδρομή του όλου. Το 2012 δίνει αριθμοσοφικά τον αριθμό πέντε, τον αριθμό του ανθρώπου. Το 2013 δίνει τον αριθμό έξι που είναι ο αριθμός του Χριστού: είναι ο αριθμός 33! Αντιστοιχεί στην 6^η σφαίρα του Δέντρου της Ζωής, στην κεντρική σφαίρα του Χριστού. Το 2012 ήταν το έτος του ανθρώπου. Το 2013 είναι το έτος του Χριστού! Την περασμένη φορά αναφερθήκαμε στο σημείο όπου ο Ματθαίος μιλάει για την Βίβλο Γενέσεως του Ιησού Χριστού. Είδαμε στο πρόσωπο του Ιωσήφ την εβραϊκή Παράδοση -στην ένδοξή της εκδοχή, του Δαυίδ και των Προφητών που με συνταρακτική ακρίβεια ανήγγειλαν την έλευση του Χριστού και τα γεγονότα της ζωής του- να υποδέχεται και να υπηρετεί την ελληνική, Χριστική συνείδηση του ενσαρκωμένου Λόγου. Επισημάναμε την συγχρονικότητα του μηνύματος της Αρχής, καθώς ένας κύκλος έκλεισε ελπιδοφόρα με την χάρη που μας δόθηκε.
Το σημερινό Ευαγγέλιο μιλά για το μετά την Γέννηση. Ο Ραφαήλ μας ζήτησε αυτά τα Χριστούγεννα να ζήσουμε την δική μας γέννηση, την επικοινωνία δηλαδή με το βάθος εκείνο της ύπαρξης μας το ανεξερεύνητο για τον νου. Να αγγίξουμε το ιερό σημείο που κάθε ανθρώπινο πλάσμα εμπεριέχει στην ψυχή του. Αυτό το άγιο σημείο που ευλογεί τον εαυτό του και τον κόσμο! Μια που η σημερινή μέρα είναι ευχαριστιακή, αφού είμαστε στο μετά την γέννηση, ας απευθύνουμε την χαρά και την ευλογία της γέννησης -σε όποιο βαθμό την ζήσαμε- προς όλα τα πλάσματα της Γης, καλύπτοντας με την αγάπη μας τους συνανθρώπους μας. Να γίνουμε ο αδελφός του αδελφού μας, όπως ειπώθηκε κάποτε. Σήμερα ξεκινάμε το μετά την γέννηση, που σημαίνει πως το ΗΜΑΡΤΟΝ το είπαμε πριν, πως είμαστε ελεύθεροι από το παρελθόν! Τώρα προσερχόμαστε καινούργιοι λέγοντας απλώς ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ. Αυτό το ευχαριστώ είναι και η καρδιά του Χριστικού Μυστηρίου. Η θεία Κοινωνία είναι ευχαριστιακή, είναι θεία Ευχαριστία. Κάθε θεία Λειτουργία ξεκινάει με το «Ευλογητός ο Θεός πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν». Ξεκινάμε, λοιπόν, την θεία Λειτουργία της ζωής μας επικαλούμενοι τον Θεό. Εκ Θεού άρξασθαι. Τον επικαλούμαστε, τον ευχαριστούμε, και του απευθύνουμε την χαρά μας για το ότι ζούμε! Ο Θεός δεν είναι  μεταφυσικό συμβάν, αλλά το ίδιο το γεγονός της ζωής μας: το ότι είμαστε ζωντανοί, αισθανόμαστε, λειτουργεί η ψυχή μας, η καρδιά μας, οι αισθήσεις μας, νιώθουμε χαρά,  συλλαμβάνουμε ιδέες,  ζούμε -καθένας καθ’ ο δύναται- την σιωπή και τους μεγάλους κόσμους του Αγνώστου… Όλα αυτά είναι ο Θεός όπως εμείς τον ομολογούμε, είναι ο Ζων Θεός, και όχι  ιδεολόγημα του νου ή φιλοσοφικό ή θεολογικό ζητούμενο. Είναι ζώσα παρουσία της ζωής εντός μας, η ίδια μας η αναπνοή, το άγιο σημείο μέσα μας που ευλογεί την ζωή! Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, τον καινούργιο χρόνο ευχαριστιακά, κλείνοντας τον παλιό εξίσου ευχαριστιακά. Ο άνθρωπος με τον νου του μπορεί να σκεφτεί, να αμφισβητήσει, να χλευάσει οτιδήποτε. Έχει αυτή την δυνατότητα. Ο Θεός όμως είναι γεγονός πέρα από την σκέψη! Μας δίνει την ζωή ανεξάρτητα από το τι εμείς σκεφτόμαστε. Δίνει άπειρες ευκαιρίες ζωής σε όλα τα όντα! Άπειρες! Ευκαιρίες-σκοινιά στον άνθρωπο-ναυαγό προκειμένου να καταφέρει να πιάσει ένα από όλα και να σωθεί! Τι εννοούμε όμως όταν λέμε να διασωθούμε πνευματικά; Σημαίνει να είμαστε ικανοί να ευχαριστούμε τον Θεό! Τίποτα περισσότερο από αυτό! Μη φανταστείτε τρομερά επιτεύγματα, ούτε γιογκικές δεξιότητες όπως το να σταθούμε με το κεφάλι ανάποδα κ.λπ. Ούτε «μεταφυσικές» ή μαγικές δυνάμεις. Όταν λέμε να διασωθούμε πνευματικά εννοούμε να κρατήσουμε τον εαυτό μας σε τέτοια καθαρότητα, διαύγεια και επίγνωση ζωής που, κάθε μας αναπνοή να είναι ευχαριστία! Κάθε μας αναπνοή να είναι ύμνος στην χαρά και την αξία της ζωής! Με την ζωή μας να τιμούμε την ζωή! Μέσα μας και γύρω μας. Και συνεχώς να διευρύνουμε την αντίληψη και την αίσθηση μας για την ζωή και την ικανότητα μας να την λαμβάνουμε. Να τολμήσουμε να ανοιχτούμε στα βάθη εκείνα του εαυτού μας που ρέει καθαρό νερό, εκεί όπου εκπηγάζει το ιερό ποτάμι της ζωής μας. Από εκεί, από την πηγή του, να πιούμε καθαρό νερό ζωής. Αυτό το καθαρό νερό είναι η Αγάπη. Αγάπη προς την ζωή, προς τον εαυτό μας και προς όλα τα πλάσματα. Αγάπη προς τον εαυτό μας σημαίνει να είμαστε ικανοί να τιμάμε το γεγονός ότι ζούμε. Να είμαστε χρήσιμοι για τον εαυτό μας και το σύμπαν. Κάθε μας αναπνοή να είναι ευεργεσία για τον κόσμο. Θα μου πείτε πως αυτά είναι θεωρητικά, και πως στην διάρκεια της ζωής μας, κάθε μέρα δεχόμαστε τέτοιες αντικρουόμενες καταστάσεις που χάνουμε τον έλεγχο, και παίζεται όλο το γνωστό ψυχόδραμα! Πολλές φορές έχουμε πει πως αυτό που συμβαίνει, δεν παίζεται στο επίπεδο της προσωπικότητας, σ’ αυτό δηλαδή που έχουμε διαμορφώσει ως χαρακτήρα, ως καταστάλαγμα της γήινης εμπειρίας μας και το οποίο έχει χαράξει πάνω μας ελαττώματα, σημεία αδύναμα όσο και δυνατά, απόψεις, θεωρίες κ.λπ. Αυτό αφορά το μέρος που διαμορφώθηκε κατά την ενσάρκωση μας και που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Δεν αναφερόμαστε σε αυτό: στο να εξωραΐσουμε δηλαδή την προσωπικότητα μας. Φυσικά θα ήταν πολύ καλό και βολικό για όλους -ώστε να μην ταλαιπωρεί ο ένας τον άλλον- το να είμαστε κάθε στιγμή ευγενικοί, γλυκύτατοι, καλοπροαίρετοι, «αγγελούδια». Αυτό όμως που ο Χριστός μας ζήτησε -και εκεί έγκειται η διαφορά του από κάθε θρησκευτικό, ηθικό ή φιλοσοφικό τέλεσμα- δεν είναι εξωτερική ευπρέπεια ή συμμόρφωση σε έξω από μας νόμους και εξουσίες -όποιοι κι αν είναι αυτοί που μας τους επιβάλλουν. Ο Θεός, εξάλλου, δεν έχει εκπροσώπους. Ο Θεός είναι αυτό που είναι! Είναι η δύναμη της ΖΩΗΣ. Εκπρόσωπος του Θεού είναι καθένας από μας! Εμείς δεν είμαστε εδώ ως εκπρόσωποι του Θεού, ούτε ως εκπρόσωποι του Ραφαήλ, ούτε ως εκπρόσωποι κανενός! Είμαστε εδώ για να καταθέσουμε πνευματική μαρτυρία για την Δύναμη, αυτό που αποκαλούμε «αρχάγγελο Ραφαήλ»: για το ότι δηλαδή η Δύναμη αυτή είναι ενεργός, παρούσα στα ανθρώπινα δρώμενα, και προσιτή σε κάθε πλάσμα το οποίο μπορεί άμεσα να την επικαλεστεί και να ζήσει την ευεργεσία της. Δεν είμαστε εδώ ως μεσάζοντες του Ραφαήλ. Απλώς ομολογούμε, μαρτυρούμε και μεταφέρουμε αυτό που οι ίδιοι ζούμε σε σχέση με την Δύναμη αυτή. Αυτή την ομολογία και μαρτυρία καταθέτουμε, και σας λέμε ότι πρόκειται για Ζώσα Δύναμη, όπως Ζώσα είναι η Δύναμη του Χριστού και της Παναγίας από τις οποίες εξάλλου δεν διαχωρίζεται, καθώς και των αγίων και όλων των όντων που ενώθηκαν με τον Θόλο που σκέπει την Δημιουργία του Θεού. Αυτό που λέμε είναι: «Ζήστε την ζωή σας στο ύψος και το βάθος που σας αξίζει και σας αναλογεί!» Αφού γεννήματα της αγάπης του Θεού είμαστε! Και γι’ αυτό καλούμαστε να ζήσουμε αυτή την αγάπη: να την ζήσουμε προσωπικά, να ζήσουμε δηλαδή πως ο Θεός μας αγαπάει! Είτε τον αγαπάμε εμείς είτε όχι, είτε τον γνωρίζουμε είτε όχι, ο Θεός και μας αγαπάει και μας γνωρίζει! Γιατί είναι το ΟΛΟΝ έναντι του μέρους που εμείς είμαστε, καθώς κολυμπάμε ως ελάχιστη φυσαλίδα -εμπεριέχοντας την μεγάλη εκκρεμότητα της διττότητας- μέσα στο άπειρο ευλογημένο είναι του που μόνον ως ΖΩΗ μπορούμε να το αντιληφθούμε: «χρώματα» και ομορφιά που ήδη ζώντας εδώ καταφάσκουμε. Ας γυρίσουμε μόνο να δούμε πού μας έβαλε ο Θεός να κατοικήσουμε και να ζήσουμε την ζωή μας: σε περιβάλλον όμορφο και σοφό, την Γη, που εμείς μέσα στην ασυνειδησία μας καταστρέφουμε. Προσπερνάμε έτσι την δύναμη που μάς δείχνει τον δρόμο προς αυτό που δεν φαίνεται: το αόρατο μέρος της Ζωής. Αυτό δηλαδή που, επειδή δεν φαίνεται, δεν σημαίνει καθόλου πως δεν υπάρχει! Όσο περισσότερο καθαρίζουμε τον εαυτό μας, όσο περισσότερο αδειάζουμε τον νου μας, τόσο  γινόμαστε ικανότεροι να αφουγκραστούμε και να ζήσουμε υψηλότερες δονήσεις ζωής, επιτρέποντας στον εαυτό μας να ανυψωθεί στη δόνηση της χαράς! Η εκπλήρωση του λόγου της ζωής μας δεν είναι άλλη από την χαρά και την ευχαριστία κάθε στιγμή. Η χαρά και η ευχαριστία ας είναι η χρυσή γραμμή της ζωής μας. Να επανεκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας στην χαρά! Να του θυμίζουμε κάθε μέρα πως γεννήθηκε για να χαίρεται, πως ο Θεός δεν του ζήτησε τίποτε άλλο από την χαρά! Να έχει χαρά, ζώσα δηλαδή ζωή, και να την μοιράζει στον κόσμο! Θα σας παρακαλέσω, λοιπόν, με τον καινούργιο χρόνο κάθε πρωί να αποδίδουμε ευχαριστία προς την ΖΩΗ, τον «Θεό», ή όπως αλλιώς θέλετε να το ονομάσετε. Να θυμίζουμε στον εαυτό μας καθημερινά ότι γεννήθηκε για την χαρά! Και με τον ίδιο τρόπο να κλείνουμε την ημέρα μας: ευχαριστιακά, τιμώντας την χαρά και την ζωή!

*

Καθώς κλείνει ο χρόνος, σήμερα θα απαντήσουμε στο ερώτημα που μας είχε τεθεί σχετικά με το τι θεωρούμε ως απαύγασμα της εμπειρίας μας, ως μότο της ζωής μας. Κάποιο δηλαδή συμπέρασμα που μας εκπροσωπεί, λειτουργεί θετικά μέσα μας και μας εμπνέει. Εγώ σε μια πρόταση θα έλεγα το «να είμαστε καραβάκι παντός καιρού». Θεωρώ πάρα πολύ σημαντικό το να μην εξαρτούμε την ζωή μας από τις εξωτερικές συνθήκες. Να θέλουμε, δηλαδή, το καράβι μας να ταξιδεύει μόνο με καλό καιρό, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για τον καθένα από μας. Πάντοτε ο άνθρωπος βάζει μπρος του μια εξίσωση: «αν έχω αυτό, τότε θα κάνω εκείνο». Εξαρτούμε δηλαδή την ποιότητα της ζωής μας -το δημιουργικό μας ζητούμενο, το δικό μας φωτεινό ίχνος στην Γη, την εκδήλωση του χαρίσματος μας- από  παράγοντες έξω από εμάς. Αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές, τότε είμαστε ικανοί να εκφράσουμε τα ταλέντα, τις καλοσύνες, τις εξυπνάδες και τις γνώσεις μας. Αν οι συνθήκες δεν είναι όπως τις θέλουμε, τότε οχυρωνόμαστε, μας πιάνουν οι κακίες, αναζητούμε ευθύνες από τους άλλους, ενόχους, κατηγορούμε τους πάντες κ.λπ. Εμείς εδώ δεν ήρθαμε να συζητήσουμε τα προφανή, αλλά να μιλήσουμε από ένα σημείο και πάνω. Να τολμήσουμε να δούμε  με  την όραση του Χριστού όχι του ανθρώπου ο οποίος βρίσκεται στην κατάσταση της «συγκύπτουσας» του Ευαγγελίου, η οποία κυρτωμένη καθώς ήταν δεν μπορούσε να δει ουρανό άλλο παρά μόνο το χώμα. Και την οποία ο Χριστός, όπως είδαμε, σπλαχνίστηκε και θεράπευσε. Είμαστε όρθιοι, κοιτάζουμε τον ουρανό, είμαστε ελεύθερα όντα! Ο Ραφαήλ μας θυμίζει διαρκώς πως είμαστε ελεύθεροι, πως ανήκουμε στον Θεό, πως μπορούμε να έχουμε άμεση επαφή μαζί του, πως είμαστε πλασμένοι απ’ την αγάπη του, πως ο Θεός μας αγαπά και το μόνο που μας ζητά είναι η χαρά! Δεν υπάρχει τίποτα άλλο να ειπωθεί! Ό,τι άλλο λέγεται είναι γιατί κάτι πρέπει να λέμε! Δεν αλλάζουν τα λόγια την ζωή μας! Αυτό που μπορεί να αλλάξει την ζωή μας είναι η δύναμη του Ραφαήλ, η Ζώσα δύναμη της Ζωής όπου μπορεί ο άνθρωπος να την συναντήσει. Εμείς μιλάμε γι’ αυτό που συναντήσαμε εμείς! Όλοι έχετε σε κάποιο βαθμό ζήσει την ευλογία και την θαυματουργία του αρχάγγελου. Απέναντι σ’ αυτό πρέπει να είμαστε ευγνώμονες και να μην το αγγίζουμε με το νου μας. Ο νους μας έχει αβυσσαλέα απόσταση από την αλήθεια, από το όντως ον! Ο νους είναι διεκπεραιωτικό εργαλείο της γήινης πραγματικότητας, το οποίο αμυδρώς αντανακλά κάτι από την δύναμη του πνεύματος. Εκ κατασκευής λειτουργεί στο επιστητό, δεν μπορεί να εισέλθει στους χώρους του πνεύματος, στους χώρους του αοράτου. Δεν υποτιμούμε τον νου. Ήδη μ’ αυτόν τον νου ο άνθρωπος δημιούργησε πολιτισμό, τεχνολογία κ.λπ. Δεν μπόρεσε όμως να φτιάξει τον εαυτό του! Παραμένει το ίδιο αυτοκαταστροφικός και καταστροφικός για το περιβάλλον του όσο και επικίνδυνος για τον εαυτό του και τον κόσμο. Με όλη την γνώση του νου του δεν κατάφερε να επικρατήσει μέσα του οριστικά η αγάπη, η συμπόνια, το έλεος, η δοτικότητα, η ευχαριστιακή στάση ζωής. Οι ψυχές είναι σκληρές. Δεν λειτουργεί η καρδιά του κόσμου! Αυτή είναι διάγνωση για την Γη του 2012 μ.Χ. Η καρδιά των κατοίκων της Γης δεν λειτουργεί! Ο άνθρωπος ζει στην επιφάνεια του εαυτού του, με ρηχά συναισθήματα, ευμετάβλητα, και με την ίδια ευκολία μπορεί να χαϊδέψει όσο και να χτυπήσει τον συνάνθρωπο του! Ζει αυτή την εφήμερη και ευμετάβλητη κατάσταση του νου, με πολύ μικρή επαφή με την καρδιά και τα βαθύτερα κοιτάσματα της ύπαρξης μέσα του. Δεν αναφέρομαι στον χαρακτήρα, αλλά σε εκείνο που βαθύτερα μέσα μας ζει και «υπογράφει» για τον εαυτό μας και τον κόσμο! Αυτό που η ψυχή βαθύτερα ζητά και για το οποίο δέεται. Ας δούμε, λοιπόν, τον εαυτό μας μέσα από αυτό το βάθος: την άγια όραση. Αυτή η όραση που έχουμε τώρα είναι μέσα από την διττότητα, την διαρκή μετακίνηση από το καλό στο κακό κ.ο.κ. Ο Θεός όμως δεν είναι ο άλλος πόλος του κακού! Δεν είναι το «καλό» στο κακό. Το «καλό» στο κακό είναι οι ιδεαλισμοί μας, οι καλοσύνες μας, οι εξυπνάδες μας. Το «καλό» στο κακό είναι ο, ας τον πούμε, «πολιτισμός». Είναι αυτό που ο άνθρωπος έφτιαξε για να αντιμετωπίσει αρχικά το περιβάλλον το οποίο έπρεπε με κάποιο τρόπο να δαμάσει ώστε να επιβιώσει, και στην συνέχεια τον εαυτό του τον ίδιο, καθώς και τον συνάνθρωπό του. Δεν είναι όμως ο Ζων Θεός το «καλό» στο κακό. Χωρίς να σημαίνει ότι ο Θεός δεν είναι το Καλό! Ο Θεός είναι το απόλυτο Καλό,  το απόλυτο Αγαθό! Δεν έχει αντίθετο πόλο. Αυτό που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται ως «καλό» σε σχέση με κάποιο «κακό» είναι ένα θεώρημα του νου του -καλό, χρήσιμο, εξευγενισμένο. Και μακάρι να ήταν όλοι σ’ αυτό τον πόλο και όχι στον άλλον! Δεν είναι όμως αυτό για το οποίο μιλάμε. Αν υποτεθεί ότι εμείς εδώ -που τουλάχιστον είμαστε καλοπροαίρετοι άνθρωποι- βρισκόμαστε στον πόλο του «καλού», ας έχουμε υπ’ όψη μας ότι και αυτός στο Matrix είναι εξ ίσου με τον πόλο του «κακού». Δεν μας εξασφαλίζει ο πόλος αυτός πως είμαστε στα μη ψευδαισθητικά πεδία της Ζώσας Ζωής. Η Ζώσα Ζωή είναι πέρα από το «καλό» και το «κακό» του νου. Πέρα από ό,τι μπορεί ο νους να αντιληφθεί. Είναι παντελώς έξω από τον νου! Γι’ αυτό η Αλήθεια δεν μπορεί να ειπωθεί! Ακόμα και αν ειπωθεί, θα εκληφθεί από τον νου ως ένα ακόμα ιδεολόγημα μπροστά στο οποίο θα ορθώσει τα πυρομαχικά του για να το κατατροπώσει, ή θα τον ικανοποιήσει για λίγο αλλά στην συνέχεια θα το βομβαρδίσει με «γιατί». Ο νους παράγει «γιατί» και το ΕΙΝΑΙ παράγει αγιότητα. Αυτό το ΕΙΝΑΙ, είναι ο Ζων Θεός, Ζωή Ζώσα, ζωή ατραυμάτιστη, χρυσός αγέρας ζωής, όπως λέει ο Ελύτης! Ζωή που δεν έχει θάνατο, δεν έχει εντροπία, δεν υπόκειται σε φθορά! Ο παρών πολιτισμός κάποτε θα καταγραφεί -και έτσι καταγράφεται στα αρχεία του σύμπαντος- ως πολιτισμός εντός της ψευδαίσθησης! Η μόνη μας γέφυρα με τον αληθινό κόσμο είναι ο Χριστός! Άλλη γέφυρα δεν υπάρχει! Αν υπάρχει ένας τόπος που να μας κρατάει εν δυνάμει ζωντανούς, αυτός είναι ο Χριστός. Και δεν αναφέρομαι στο ιστορικό πρόσωπο που έζησε στην Παλαιστίνη πριν από 2.000 χρόνια, αλλά την θεϊκή Συνείδηση που εκπορεύτηκε από την καρδιά του Θεού, ενσαρκώθηκε στην Γη ως άνθρωπος και έγινε Γέφυρα Ζωής! Αυτή η Γέφυρα είναι ο μόνος λώρος που έχει ο γήινος άνθρωπος με την Ζώσα Ζωή! Ο μόνος! Και όταν λέμε «Χριστός», δεν εννοούμε τίποτα άλλο από τον Ζώντα Θεό, την Ζώσα Δύναμη η οποία έχει Πρόσωπο, δεν είναι απρόσωπη, δεν είναι φιλοσόφημα, δεν είναι ιδέα. Είναι ένα από τα Πρόσωπα της Τριαδικής εκδήλωσης του Θεού. Είναι η Ζώσα Γέφυρα Ζωής για τον άνθρωπο που δεν γνωρίζει θάνατο! Αν μείνουμε στα ιδεολογήματα, τα συναισθήματα και την εμπειρία μας, θα έχουμε χάσει την δυνατότητα να συνδεθούμε με εκείνο που μπορεί να μας μεταφέρει στους αιώνες των αιώνων στην Ζώσα Ζωή. Ο άνθρωπος έτσι όπως σκέφτεται, έτσι όπως ζει, είναι θνητός. Θα πεθάνει! Και δεν θα πεθάνει μόνο υλικά -όσα χρόνια κι αν ζήσει. Η ζωή του μπορεί να παραταθεί από την επιστήμη, είτε και από παραχώρηση του ίδιου του Θεού ώστε να έχει περισσότερο χρόνο. Αν όμως δεν γίνουμε συμβατοί προς την Ζωή, το ίδιο το «οικοσύστημα» της Ζωής θα μας αποβάλει. Και γι’ αυτό θα σας συνιστούσα στις μελέτες και τις αναζητήσεις σας να προσέχετε ιδιαίτερα την φύση και να διδάσκεστε από αυτήν. Γιατί η φύση μάς διδάσκει πολλά! Βλέποντας την σοφία και την δύναμη της, αναλογιζόμαστε την άπειρη κλίμακα του συνολικού «οικοσυστήματος» της Δημιουργίας, το οποίο βεβαίως δεν εμπεριέχει εναντίωση ως προς την Ζωή, το ΄Ολον! Μέσα σ’ αυτό το «οικοσύστημα» του Θεού, ο άνθρωπος έτσι όπως είναι σήμερα δεν είναι ανεκτός, δεν είναι συμβατός, δεν συνηχεί με τις δονήσεις του Παντός. Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό, είναι μέσα από το θαύμα που ο Χριστός χώρεσε σε μία λέξη: την λέξη ΑΓΑΠΗ.
Εμείς φτιάχνουμε θεωρίες, θεολογίες, θρησκείες κ.λπ. προσπαθώντας να προσαρμόσουμε το θαύμα στην ατομική και συλλογική μας ψευδαίσθηση, στον, ας τον πούμε έτσι, πόλο του «καλού». Ο Χριστός χώρεσε το Όλον, το άπειρο, μέσα σε μια λέξη! Στην Αγάπη χωράει το Όλο πράγμα, δεν μένει τίποτα απέξω! Λέγοντας «ευλογείτε τους καταρωμενους ημάς», στην πραγματικότητα μάς λέει πως ο άνθρωπος δεν έχει εχθρό, δεν είναι ο συνάνθρωπός του εχθρός! Δεν είναι οι «κακοί» οι εχθροί μας, το «σύστημα», οι κακοί πολιτικοί, οι κακοί πλούσιοι, οι όποιοι «κακοί». Βλέπετε πως εδώ στην Γη οι άνθρωποι, ανάλογα με την ιδεολογία τους, έχουν ορίσει το ποιοι είναι οι «κακοί». Για όλους κάποιοι είναι οι «κακοί». Για τους χριστιανούς είναι οι αβάπτιστοι, για τους μουσουλμάνους οι βουδιστές, οι ινδουιστές και όσοι δεν ανήκουν στην παράδοση του ενός «βιβλίου», για τους αριστερούς οι δεξιοί, για τους δεξιούς οι αριστεροί, για τους φτωχούς οι πλούσιοι, για τους πλούσιους οι φτωχοί! Όλοι έχουν κάποιον εχθρό! Και μόνον ο Χριστός είπε πως δεν έχει εχθρό, αφού πάνω στον σταυρό συγχώρεσε τους σταυρωτές του λέγοντας στον Πατέρα του πως δεν ξέρουν τι κάνουν! Πώς λοιπόν να θεωρήσεις ως εχθρό κάποιον που δεν ξέρει τι κάνει! Ο Ραφαήλ ποτέ δεν μας αποκάλεσε «κακούς», ούτε καν τα φίδια, τις φυλές που κρατούν από ενάντιες, εκπεσούσες δυνάμεις του σύμπαντος. Μας λέει απλώς πως είμαστε νήπια που μεγαλώνουμε στο μεγάλο πάρκο της Γης. Και μέχρι να μεγαλώσουμε, χτυπιόμαστε, βγάζουμε ο ένας τα μάτια του άλλου, χτυπάμε ο ένας τον άλλον με τις κουδουνίστρες του νου κ.λπ. Τα μωρά δαγκώνουν ακόμα και τις νταντάδες (τους απεσταλμένους) που τα υπηρετούν! Ούτε καν αντιλαμβάνονται πως είναι εκεί για την ασφάλεια και την ανάπτυξη τους. Τα μωρά είναι μωρά. Αυτή είναι η κατάσταση μας. Τουλάχιστον να την αντιληφθούμε, και να επιτρέψουμε στην Ζωή μέσα μας να δράσει με τον τρόπο και την σοφία που γνωρίζει, ώστε να αναπτυχθούμε όσο γίνεται γρηγορότερα στο διάστημα της γήινης ζωής μας, και να γίνουμε συμβατοί με το Όλο πράγμα. Έτσι η ζωή μας θα έχει συνέχεια. Και η μόνη συνέχεια που μπορεί να έχει είναι μέσα από τον Χριστό. Να αγαπήσει ο άνθρωπος με τον τρόπο που του ζήτησε ο Χριστός -όχι με τον συναισθηματικό, ανθρώπινο τρόπο, αλλά με εκείνον που δεν γνωρίζει εχθρούς, αντιθέτως ευλογεί κάθε πλάσμα. Αν η έκφραση της αγάπης περιορίζεται κατ’ έκταση, εσωτερικά η καρδιά απευθύνεται χωρίς όρια, χωρίς εξαίρεση σε όλα τα πλάσματα. Η συνείδηση προσεύχεται και μεσολαβεί για την σωτηρία και την ευτυχία όλων των όντων. Εάν έχουμε έναν έστω εχθρό, δεν έχουμε Ζώντα Θεό! Ο Χριστός άνοιξε έναν καινούργιο πνευματικό πολιτισμό ο οποίος στηρίζεται στην χάρη! Έσκισε το χρεόγραφο του παρελθόντος, το χρεόγραφο του Νόμου παίρνοντας πάνω του την αμαρτία-αστοχία μας. Ό,τι δεν μπορέσαμε εμείς το μπορεί εκείνος, και το παίρνει πάνω του: «Ελάτε σε μένα! Ό,τι ζητήσετε στο όνομά μου θα σας δοθεί!» Ο υπέρτερος εαυτός μας, ο Χριστός, όντας έξω από την ψευδαίσθηση, έξω από το Matrix, μπορεί να μας ανακαινίσει στην Αλήθεια, αν τον δεχτούμε εσωτερικά. Στέκει στην πόρτα μας και την κτυπά. Αν του ανοίξουμε, θα εισέλθει και θα δειπνήσει μαζί μας.

*

Στο σημερινό Ευαγγέλιο συνεχίζει ο Ματθαίος την αφήγηση των γεγονότων μετά το προσκύνημα των Μάγων. Άγγελος Κυρίου εμφανίστηκε στον Ιωσήφ και του είπε να πάρει την Μαρία και τον Χριστούλη και να πάνε στην Αίγυπτο, διότι ο Ηρώδης ήθελε να τον σκοτώσει. Πράγματι κατέφυγαν στην Αίγυπτο μέχρι να πεθάνει ο Ηρώδης, και στην συνέχεια, πάλι με όνειρο ειδοποιείται ο Ιωσήφ να επιστρέψουν. Και πήγαν στην Ναζαρέτ. Δεν πήγαν στην Ιουδαία αλλά στην Ναζαρέτ, την πόλη των «εθνικών». Αυτό είναι ένα από τα σημεία που καταδεικνύει την ελληνικότητα του Χριστού. Αν δούμε σημειολογικά την γέννηση ως φώτιση, παρατηρούμε πως με το που γεννιέται ο Χριστός του επιτίθεται ο σατανάς μέσω του Ηρώδη, επιτόπου, για να τον σκοτώσει. Με την πνευματική μας γέννηση, δηλαδή, εξαγριώνεται το κακό! Ο Ηρώδης ψάχνει λυσσαλέα τον Χριστό για να τον σκοτώσει. Ο Θεός όμως τον προστατεύει! Τον πηγαίνει σε άλλο τόπο έως ότου παρέλθει ο κίνδυνος, και στην συνέχεια καθοδηγεί την επιστροφή του εκεί όπου μεγαλώνοντας θα συνεχίσει την ζωή της αποστολής του. Δείτε την αντιστοιχία σε ό,τι συμβαίνει μέσα μας. Καθώς με τις συνειδήσεις μας -όλων των όντων που προηγήθηκαν στην Γη- έχουμε διαμορφώσει συνθήκες διττότητας μέσα στις οποίες υποφέρουμε χτυπώντας ο ένας τον άλλον, δεν υπάρχει περίπτωση -έως ότου συντελεστεί μέσα μας η Χριστική ανατροπή, το πέραν του καλού και του καλού κακού καθαρό τοπίο που δεν αγγίζει η εντροπία- μια κίνηση ζωής να μην εξαγριώσει τις άλογες, ενάντιες δυνάμεις που εμείς έχουμε εκθρέψει, και να μας επιτεθούν. Η ζωή του Χριστούλη όμως μάς λέει πως ο Θεός προστατεύει το νεογέννητο! Ό,τι δηλαδή γεννηθεί μέσα μας και είναι γέννημα Ζωής, ο Θεός θα το προστατέψει, θα το καθοδηγήσει, θα το περάσει με ασφάλεια μέσα από το εμπόλεμο τοπίο της γήινης πραγματικότητας, και θα το εναποθέσει σε ασφαλές σημείο, εκεί όπου μπορεί να αναπτυχθεί κατά την τάξη και την προέλευση του, αλλά κυρίως κατά την επιλογή του ώστε να κάνει το έργο του, αυτό δηλαδή για το οποίο γεννήθηκε! Αφού το ζητούμενο της ζωής μας είναι να υπηρετήσει  τον λόγο για τον οποίο γεννηθήκαμε! Αυτόν τον λόγο εμείς μόνο τον γνωρίζουμε. Οι επιλογές που καλούμαστε να κάνουμε είναι για να μάς οδηγήσουν στο βάθος εκείνο του εαυτού μας όπου είμαστε ικανοί να ανθίσουμε! Ο λόγος της ζωής μας είναι να ανθίσουμε! Να αποδώσουμε τα ταλέντα μας, τα χαρίσματά μας, το απαύγασμα της ζωής μας, το άρωμα από το λουλούδι το φυτεμένο από το θεϊκό χέρι που καθένας από μας είναι. Να ανθίσει, δηλαδή, το λουλούδι της ζωής μας και να χαρίσει το άρωμά του!

Το 2012 ανοίξαμε τις ομιλίες αυτές με το «Εν αρχή ην ο Λόγος» για να τις κλείσουμε με το «Χαρά και Ευχαριστία: το ύψιστο Χριστικό Μυστήριο».

*

Ερχόμαστε τώρα στο μότο της ζωής μας μέχρι σήμερα. Ο Ραφαήλ μας λέει: «Άλλος είναι στο τιμόνι!» Μην νοιαζόμαστε, δηλαδή, εμείς τόσο πολύ να διορθώσουμε τα πράγματα, γιατί κανείς που χαλάει τα πράγματα δεν μπορεί να τα διορθώσει! Όταν ο νους μας -ο τρόπος που σκεφτόμαστε και λειτουργούμε- έχει χαλάσει τον κόσμο μας, δεν μπορεί στην συνέχεια να τον διορθώσει! Άρα αυτό που χαλάσαμε και χαλάμε δεν διορθώνεται με τον νου! Άλλος είναι στο τιμόνι! Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να μας ακούσει ολόκληρη η νοήμων θεϊκή Δημιουργία -ορατή και αόρατη, όλα τα όντα που είναι φίλοι του ανθρώπου,  άγγελοι και οι αρχάγγελοι-, είναι να δηλώσουμε στην οθόνη του Παντός μπροστά στην οποία δίνουμε την παράσταση της ζωής μας, πως κατατιθέμεθα σ’ αυτή την Δύναμη της Ζωής, την επικαλούμαστε για να μας εμπνέει, να μας ζωογονεί, να μας ενδυναμώνει και να μας καθοδηγεί στην εκπλήρωση του λόγου της ζωής μας: την ευτυχία και την χαρά μας! Γιατί δεν υπάρχει άλλη εκπλήρωση πέρα από την χαρά! Ας κρατήσουμε αυτό μόνον για την χρονιά που έρχεται: είμαστε υπεύθυνοι για την χαρά μας! Να μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας τίποτα λιγότερο από την χαρά!

Απάντηση 1η

-Δεν έχω σκεφτεί κάτι.
-Θα επανέλθουμε στο τέλος.
Απάντηση 2η
-Ο μπαμπάς μου μού έλεγε πάντα πως, για ό,τι κάνω, εγώ είμαι υπεύθυνη, και εγώ θα το πληρώσω, καλό ή κακό. Γι’ αυτό πρέπει να προσέχω, αφού εγώ είμαι ο αποδέκτης των πράξεων μου.
-Εσύ, δηλαδή, έχεις την ευθύνη των πράξεων σου!
Απάντηση 3η
-Να μη φεύγεις από την φύση σου. Να εμπιστεύεσαι την συνείδηση σου και την διαίσθηση σου. Να τιμάς την ζωή και τις δυνατότητες που σου δόθηκαν. Να τις αξιοποιείς προς την κατεύθυνση που σου έδωσε αυτός που στις χάρισε. Είμαστε αυτό που κάνουμε και όχι αυτό που λέμε.
Απάντηση 4η
-Κι αυτό θα περάσει! Είναι κάτι που το λέω από τότε που γνώρισα τον Στέλιο και την Πηγή και εσένα Μαρία, αρκετά χρόνια πίσω.
-Μεγάλη σοφία! Σκεφτείτε τι και τι δεν έχει περάσει από τις ζωές μας! Αν μας εύρισκαν όλοι οι φόβοι και τα φαντάσματα του εαυτού μας, όλα αυτά που μας έχουν τρομοκρατήσει από μικρά παιδιά, δεν θα υπήρχε τίποτα ζωντανό πάνω στην Γη! Πράγματα που φοβηθήκαμε, που τους δώσαμε τόση αξία ώστε να μας πολεμήσουν, πού είναι τώρα; Βέβαια φροντίζουμε και τα ανανεώνουμε! Πάντως αυτό δείχνει ότι όλα περνούν!
Απάντηση 5η
-Εμείς δημιουργούμε την πραγματικότητα μας. Ό,τι γίνεται, γίνεται για κάποιο λόγο. Αρκεί να αφουγκραστούμε τα μηνύματα που μας δίνονται!
-Πολύ σοφό. Βλέπετε πως καθένας καταθέτει κάτι από την αλήθεια που μας αφορά όλους.
Απάντηση 6η
-Ελευθερία! Είναι σημαία!
-Ελευθερία από τι;
 -Από όλα!
 -Προηγουμένως είπαμε πως ένας είναι ο εχθρός μας: αυτός που εμείς ταΐζουμε και ποτίζουμε, ο προσωπικός μας εχθρός της αρνητικής δύναμης. Άρα ελευθερία σημαίνει να είσαι ελεύθερος από την αντίλογη προς την ζωή δύναμη, για να μην την αποκαλέσω ευθέως «σατανά», όπως την αποκάλεσε ο Χριστός, και τον σταύρωσαν! Ελευθερία σημαίνει νίκη επί του εωσφορικού παράγοντα! Ο Χριστός τον νίκησε ως άνθρωπος επί της Γης, και καθ’ ολοκληρίαν. Όταν λέμε σατανά, δεν εννοούμε ένα τραγοπόδαρο ον με κέρατα, αλλά τις αρνητικές δυνάμεις που ο Θεός εν ελευθερία επιτρέπει να υπάρχουν, και εμείς εν ελευθερία μπορούμε είτε να προσεταιριστούμε είτε να λυτρώσουμε μέσα μας, έξω από μας, παντού! Ελευθερία, λοιπόν!
Απάντηση 7η
-Μη λογαριάζεις χωρίς τον ξενοδόχο!
-Διότι ο ξενοδόχος θα σε λογαριάσει!
Απάντηση 8η
-Η μαγεία των ταπεινών πραγμάτων! Εννοώ την χαρά της στιγμής: μια βόλτα, ένα λουλουδάκι, ένας καφές.
-«Ο Θεός των μικρών πραγμάτων»!
-Τότε ξεχνιέσαι μέσα σε μια μυρωδιά δεντρολίβανου και λες τι καλά που είμαι τώρα!
-Έτσι τιμάς την ζωή! Γιατί στην ζωή δεν υπάρχουν μικρά και μεγάλα πράγματα! Η μεγαλομανία του νου, του εγώ, θέλει τα «μεγάλα» μεγέθη. Δεν μας αρκεί, μάς φαίνεται μικρό το να ζήσουμε την ζωή μας απλά, ταπεινά, αλλά στο βάθος και την χαρά που της αξίζει. Γι’ αυτό την χάνουμε στις στιγμές της, στην απλότητα της. Ο νους μεγαλοπιάνεται. Να κάνει τι, αφού ποτέ κανείς δεν λυτρώθηκε από τον νου του με τον νου; Εντούτοις ο νους δεν σταματά αυτό που κάνει. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσει ο πολιτισμός, η επιστήμη, η έρευνα. Εξάλλου ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο την δυνατότητα αυτή. Ίσα ίσα, αν ο νους ιεραρχηθεί ως προς την πηγή από την οποία προέρχεται, έχοντας μεγαλύτερη πρόσβαση σε αυτήν, είναι βέβαιο πως θα διευρυνθεί και θα ενοποιηθεί με αυτό που αποκαλούμε καρδιά. Τότε θα έχει πρόσβαση στο Όλο πράγμα. Οι λέξεις νους, καρδιά, Όλο πράγμα, σύμβολα πραγματικοτήτων είναι…
Απάντηση 9η
-Εσύ που ταξίδεψες και γνώρισες τόσα πολλά, τι έχεις να μας πεις;
-Προσπαθώ στις δύσκολες στιγμές να θυμάμαι ότι ο Θεός μ’ αγαπά! Άρα όλα καλώς! Είναι δύσκολο, αλλά αφού μ’ αγαπάει θα βρεθεί λύση!
-Τεράστιο σωσίβιο! Αν τις στιγμές που πιεζόμαστε, τις στιγμές που μας προδίδουν, που είμαστε μόνοι, που γκρεμίζεται το σύμπαν, αν σκεφτούμε πως ο Θεός μας αγαπά -όχι πως εμείς τον αγαπούμε!- αμέσως συνδεόμαστε με το νήμα της ζωής!
-Επίσης, στις δύσκολες στιγμές λέω: «Τώρα είναι ένα δευτερόλεπτο μετά!» Είναι σωτήριο αυτό. Μια στιγμή, μια ώρα, έναν χρόνο «μετά». Και στο τέλος δεν υπάρχει! Σε κλάσμα δευτερολέπτου είσαι ήδη «μετά» από ό,τι κι αν έχει συμβεί!
-Αυτό ακριβώς είναι η θεουργία της χρονικής μετάθεσης. Θα κάνουμε χρονική μετάθεση αυτή την πρωτοχρονιά! Αφού, λοιπόν, υπάρχει αυτό το «μετά», μπορούμε να μετατεθούμε «εκεί»: ένα κλάσμα δευτερολέπτου είναι! Εξάλλου ο χρόνος όπως και ο χώρος είναι καμπυλούμενα μεγέθη! Είναι εκπληκτικό! Θα σας πω κάτι αστείο: όταν ήμουν έγκυος και αντιμετώπιζα το άγνωστο της γέννας, το μόνο που με παρηγορούσε ήταν να σκέφτομαι ότι θα γεννήσω και θα υπάρχει η στιγμή του «μετά»! Έτσι όπως γίνε-ται η γέννα, σε μεταχειρίζονται σαν άρρωστο μέσα στα νοσοκομεία. Έχει εντελώς «ιατρικοποιηθεί» το ιερό αυτό γεγονός. Δεν μπορείς να μη φοβάσαι! Όλη η διαδικασία είναι νοσοκομειακή. Αυτό απηχεί και την κατάπτωση του πολιτισμού μας: το πώς γεννιούνται οι άνθρωποι! Ό,τι πιο ιερό, η γέννηση ενός ανθρώπου, είναι ένα περιστατικό ιατρικό. Τότε γνώρισα τον Λεμπουαγιέ, έναν διαπρεπή γάλλο γιατρό ο οποίος έδωσε στην Δύση την μέθοδο του ανώδυνου τοκετού, ύστερα από ένα συγκλονιστικό συμβάν που έζησε στην Καλκούτα, στην Ινδία. Είδε μια γυναίκα να γεννά στον δρόμο μόνη, αβοήθητη, σε κατάσταση διαλογισμού, ψάλλοντας! Μόνη της γέννησε, μόνη της έκοψε ύστερα από λίγο τον λώρο, και αφού έκανε μασάζ στο μωρό, το πήρε και έφυγε! Χωρίς να βγάλει άχνα! Ο Λεμπουαγιέ έπαθε σοκ. Κατέρρευσε όλη του γνώση. Εκεί κατάλαβε την εξίσωση πάνω στην οποία στήριξε την περίφημη μέθοδο του: ΦΟΒΟΣ=ΠΟΝΟΣ! ΠΟΝΟΣ=ΦΟΒΟΣ! Πονάμε γιατί φοβόμαστε. Δεν είναι δυνατόν η γυναίκα αυτή να μην πονούσε! Και όμως, ήταν σε τέτοια κατάσταση χαλάρωσης μέσα από τον διαλογισμό, που δεν πονούσε! Ήταν χαλαρωμένοι οι μύες του σώματος, δεν σφιγγόταν, και γι’ αυτό δεν πονούσε! Ο ανώδυνος τοκετός ακριβώς αυτό επιδιώκει μέσα από την αναπνοή: τον έλεγχο του πόνου. Όσο φοβάσαι σφίγγεσαι, όσο σφίγγεσαι, πονάς. Όσο πονάς εσύ, πονάει και το μωρό, το οποίο θέλει να βγει κι εσύ το σφίγγεις και το γυρίζεις πίσω! Ο Λεμπουαγιέ έχει γράψει σπουδαία βιβλία περιγράφοντας την γέννα από την οπτική του εμβρύου! Γι’ αυτό, εξάλλου, μιλούν για το τραύμα της γέννησης, το πρωτογενές τραύμα. Ο ίδιος παραθέτει άπειρες φωτογραφίες νεογέννητων με την μέθοδό του που δεν κλαίνε καθόλου, αντιθέτως γελάνε, είναι ήσυχα και ευτυχισμένα. Ο Λεμπουαγιέ είδε την γυναίκα αυτή να ακουμπάει το νεογέννητο στην κοιλιά της με το κεφαλάκι του στην καρδιά της… Δεν έκοψε τον λώρο αμέσως, ώστε να μην το εξαναγκάσει να πάρει βίαια αναπνοή. Με την βίαιη εξώθηση στην πρώτη αναπνοή το οξυγόνο καίει τους πνεύμονες πράγμα εξαιρετικά οδυνηρό. Γι’ αυτό το μωρό κλαίει! Αν ο λώρος δεν αποκοπεί αμέσως, δίνεται η ευκαιρία στο μωρό να δοκιμάσει να πάρει αναπνοή, να ξεκουραστεί λίγο επιστρέφοντας στον λώρο, και να ξαναδοκιμάσει στην συνέχεια απαλά χωρίς βία! Συγκλονιστικό! Και βέβαια στην συνέχεια η αγκαλιά, το μασάζ σε όλο το κορμάκι, η ζεστασιά της σωματικής επαφής, η προσευχή της μητέρας είναι το καλύτερο καλωσόρισμα στον κόσμο! Τα νεογέννητα στο νοσοκομείο τα παίρνουν αμέσως από την μητέρα και τα βάζουν σε άλλο χώρο, μόνα τους, σε πλαστικά κρεβατάκια! Ο τρόπος που γεννιέται και ο τρόπος που πεθαίνει και κηδεύεται ο άνθρωπος στον σύγχρονο πολιτισμό δείχνει την πνευματική μας κατάπτωση -τουλάχιστον στην Δύση-, το πόσο λάθος ζούμε! Πόσο λάθος είμαστε απέναντι στην φύση και τις δυνάμεις της ζωής. Και πόσο ο πόνος είναι η τραγική μας επιλογή. Ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να πονά! Η εξίσωση του Λεμπουαγιέ μας αφορά εντελώς: φόβος=πόνος! Φοβάσαι, σφίγγεσαι, πονάς! Όσο περισσότερο σφίγγεσαι, τόσο περισσότερο πονάς. Δείτε το αυτό και σε ψυχολογικό και σε πνευματικό επίπεδο. Η έξοδος από τον πόνο βρίσκεται στο να αφεθείς! Να χαλαρώσεις.
Απάντηση 10η
-Μαζί!
-Το μαζί είναι πλήρες!
-Να δρας συνειδητοποιημένα, χωρίς να μπαίνεις σε σκέψεις!
-Να μη μπαίνεις στην σκέψη! Αυτό είναι σωτήριο! Δυστυχώς έχουμε φτιάξει ένα σκεπτικό αντανακλαστικό στις κρίσιμες στιγμές. Η σκέψη υπερλειτουργεί, αντί να κάνουμε πίσω. Και φυσικά η σκέψη παράγει φόβο!
-Να δρας ελεύθερα χωρίς σκέψη.
-Αυτό είναι ελευθερία!
Απάντηση 11η
-Υπομονή!
-Να, λοιπόν, και το μήνυμα της υπομονής! Μεγάλη υπόθεση η υπομονή. Συνδέεται με αυτό που ειπώθηκε πως όλα περνούν. Η καρδιά ξέρει να υπομένει, ο νους καθόλου. Μέσα στην απαίτησή του απομακρύνει το ζητούμενο. Αυτό το σύμπαν λειτουργεί νομοτελειακά, πρέπει να αντιστοιχείς προς το αίτημα σου. Ο άνθρωπος ζητά πράγματα προς τα οποία δεν αντιστοιχεί. Γι’ αυτό και δεν του δίνονται. Γι’ αυτό και οι προσευχές του δεν εισακούγονται. Ο νους έχει το θράσος να ζητάει πράγματα για τα οποία δεν είναι διατεθειμένος να πράξει αναλόγως. Απλώς απαιτεί να μην πονάει όταν έρχονται τα δύσκολα. Όμως το σύμπαν δεν λειτουργεί με τους εκβιασμούς του ανθρώπινου νου! Ο άνθρωπος για να μπορέσει να εισακουστεί από τις δυνάμεις της ζωής που τον συντηρούν και μπορούν να τον θεραπεύσουν, τού ζητούν την υπαγωγή του. Ο νους πρέπει να υπαχθεί στο πνεύμα από το οποίο προέρχεται, και του οποίου είναι αμυδρή αντανάκλαση εδώ, σε συνθήκες διττότητας. Η υπαγωγή του νου στο πνεύμα, του ελάσσονος στο μείζον, εξασφαλίζει την πνευματική δυναμοδότηση του ανθρώπου. Η μπαταρία του νου τελειώνει! Τόσο ευφυής που είναι ο νους και δεν αντιλαμβάνεται ότι χρειάζεται να συνδεθεί με την ηλεκτρική παροχή (του πνεύματος)! «Έχω την μπαταρία που έχω φτιάξει, και όσο κρατήσει!» λέει. Όταν όμως αυτή τελειώσει, σβήνει! Όλο το σύστημα του νου είναι μπαταρία που εκείνος έφτιαξε για να ζει αυτόνομος από την ηλεκτρική παροχή (του πνεύματος) -στο παράδειγμά μας αναλογούμε τον ηλεκτρισμό με την ζωοποιό δύναμη της ζωής. Για να συνδεθεί ο νους με αυτήν, πρέπει να υπαχθεί στο πνεύμα, και για να υπαχθεί πρέπει να αδειάσει!
Απάντηση 12η
-«Άλλος είναι στο τιμόνι», τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Την στιγμή που το λέω, είναι ασύλληπτη η ανακούφιση. Όλα τα βάρη φεύγουν.
-Είναι άμεσης δράσης!
-Κάτι άλλο που έμαθα δια πυρός και σιδήρου είναι να εμπιστεύομαι την θεία δικαιοσύνη. Έζησα το πόσο ανελέητο είναι το εγώ, πόσο ανελέητα κατακερματίζει τον άνθρωπο. Αν μπορούσε, θα με εξαφάνιζε. Κατάλαβα ότι με συμφέρει -όσο κι αν ακούγεται αστείο- η αγάπη του Θεού, η οποία δεν έχει προϋπόθεση! Μ’ αγαπάει ο Θεός! Είναι ανόητο να μην αγαπώ τον εαυτό μου, αφού μ’ αγαπάει ο Θεός! Κάτι παραπάνω ξέρει από μένα.
-Ξέρει και τα δίκια μας! Δεν χρειάζεται να του τα λέμε επιθετικά και απαιτητικά!
-Μ’ αγαπά πέρα από τα δίκια μου, πέρα από όλα. Επίσης λέω το «μαζί»!
-Ο Θεός δεν μας αγαπά επειδή είμαστε άξιοι! Μας αγαπά επειδή είμαστε παιδιά του! Αυτό αυτομάτως απενοχοποιεί εντελώς τον άνθρωπο από όλη την δεοντολογία την έξωθεν από αυτόν, αλλά και από αυτή που φορτώνεται ο ίδιος, και συνεχώς τον κάνει να νιώθει μειωμένος και να αυτοβασανίζεται στο ψυχόδραμα της ενοχής από το οποίο δεν βγαίνει ποτέ! Δεν είναι ποτέ αρεστός ούτε στον εαυτό του ούτε στα συστήματα στα οποία υπάγεται! Εξάλλου, ο Χριστός δεν ήρθε για να κρίνει τον κόσμο! Αν ήθελε να τον κρίνει, δεν θα υπήρχε αυτή την στιγμή κόσμος για να μιλάμε. Ο Χριστός αθώωσε τον κόσμο! Γιατί ο ίδιος ήταν Αθώος! Και μόνον ο Αθώος μπορεί να αθωώσει τον κόσμο! Εμείς γιατί πάμε και ξαναμαζεύουμε την αμαρτία; Προσπαθούμε να πλησιάσουμε τον Θεό με το εγώ μας, ως «ενήλικοι», δηλαδή με την ανθρώπινη προσωπικότητα που φτιάξαμε -την κάλλιστη ή όχι, την μορφωμένη ή όχι, την θρησκευόμενη ή όχι, κ.λπ. Τον Θεό δεν τον ενδιαφέρει τίποτα από αυτά! Ο Θεός διερευνά «νεφρούς και καρδίας». Δεν κοροϊδεύεται. Ούτε είναι ο Θεός ένα θρησκευτικό σύστημα. Και ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Ου πας ο λέγων με Κύριε, Κύριε, αλλά ο ποιών το θέλημα μου». Βλέπουμε σε τι τυπολατρία και φαρισαϊσμό έχει περιπέσει ο χριστιανισμός, ο οποίος καθόλου δεν εκπροσωπεί τον Χριστό. Ούτε κατ’ ελάχιστον. Αν οι χριστιανοί ήταν χριστιανοί, και κυρίως εμείς οι ορθόδοξοι αν ήμασταν στην θέση μας, δεν θα ήταν ο κόσμος έτσι! Ας μη γελιόμαστε ότι υπερέχουμε, επειδή η Ορθοδοξία κρατά δογματικά την αλήθεια. Ο κόσμος αυτός κρατιέται από την ανατροπή που είναι η αγιότητα! Από τα όντα που εξαγιάστηκαν, καθαρίστηκαν από την πόλωση του κακού, καθώς και από τα όντα που γεννήθηκαν μεταφέροντας την ευλογία του Θεού στην Γη. Μην επαναπαυόμαστε, λοιπόν. Φυσικά και η βάπτιση μας είναι δώρο, ευλογία και δύναμη, αλλά για να λειτουργήσουν μέσα μας χρειάζεται και η υπογραφή μας. Και αυτή δεν είναι ούτε  λόγια ούτε θεωρίες, ούτε τυπολατρία, ούτε απλώς εξωτερική  συμμόρφωση. Διότι αν ερχόταν ο Χριστός στην Γη για να μας ελέγξει με τον τρόπο που ήλεγξε τους Φαρισαίους, θα έλεγε το ίδιο που είπε σ’ εκείνους: «Όχι μόνο δεν είστε παιδιά του Αβραάμ, αλλά παιδιά του πατρός του διαβόλου είστε!» Η υποκρισία περισσεύει, και στην Εκκλησία συλλογικά και στον καθένα χριστιανό ατομικά. Ας αφήσουμε, λοιπόν, την εφησύχαση και ας είμαστε τουλάχιστον ειλικρινείς! Γιατί αν είμαστε ειλικρινείς, είμαστε ζωντανοί, αν είμαστε φαρισαίοι, είμαστε νεκροί. Ένα παιδί θα κάνει την ζημιά, θα σπάσει το βάζο και θα το παραδεχτεί συνεχίζοντας το παιγνίδι του. Εμείς δεν έχουμε την αθωότητα να παραδεχτούμε την κατάσταση μας, γι’ αυτό και δεν την αλλάζουμε. Η πνευματική ασθένεια της ανθρωπότητας είναι η υποκρισία. Από αυτήν πάσχει, νοσεί πνευματικά. Ο άνθρωπος που δεν είναι υποκριτής, είναι ζωντανός! Και ο ζωντανός άνθρωπος θα τα βρει όλα! Δεν θα τα βρει μεμιάς, θα τα βρει όμως στην πορεία! Δεν θα τα βρει εύκολα, θα τα βρει έστω και δύσκολα. Δεν θα τα βρει απλά, θα τα βρει σύνθετα, πάντως θα τα βρει, αφού είναι ζωντανός! Αυτός που ζει θα βρει τον τρόπο, γιατί η δύναμη της ζωής μέσα στον άνθρωπο είναι πολύ ισχυρή! Δεν μπορεί να ξεφύγει ο άνθρωπος από την ζωή! Δεν μπορεί να ξεφύγει από τον Θεό! Δεν μπορεί! Το ένστικτο της ζωής, της επιβίωσης, είναι ο ίδιος ο Θεός μέσα μας. Δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από αυτόν, φτάνει να ζούμε! Ο άνθρωπος που είναι υποκριτής, δεν ζει! Ζει στο ψέμα! Και το ψέμα είναι πάντοτε ενάντιο στην ζωή. Ομολογία δεν είναι ούτε τα ψυχοδράματα ούτε οι μεγάλες δηλώσεις και τοποθετήσεις εκτός του κέντρου μας. Ακόμα και το μυστήριο της εξομολόγησης καθιερώθηκε από τους πατέρες, κάποιους αιώνες μετά που έφυγε ο Χριστός από την Γη. Ο Χριστός έλεγε «εξομολογείσθε αλλήλοις!» Όσο ήταν ο ίδιος στην Γη, η Ζώσα δηλαδή Αλήθεια, καλούσε τον άνθρωπο να είναι αληθινός! Από κει και πέρα η Εκκλησία δίνει στον άνθρωπο χείρα βοηθείας. «Έλα, μπες, ιεραρχήσου μέσα σ’ αυτό το μυστήριο και θα λυτρωθείς». Ο  άνθρωπος και αυτό το έχει στρέψει εναντίον του, αφού το έχει κάνει υποκρισία. Τόσοι που εξομολογούνται, αν είχαν εξομολογηθεί πραγματικά έστω για μια φορά, θα είχαμε αγγέλους γύρω μας! Δεν περιστοιχιζόμαστε όμως καθόλου από αγγέλους! Όσο πιο ένοχος είναι κανείς, τόσο περισσότερο βλέπει ενόχους, υπεραμύνεται της «καθαρότητας» των πραγμάτων και γίνεται δογματικός και τιμητής. Διαφορετικά, θα μπορούσαμε να πάρουμε την βοήθεια που μας δίνει η Εκκλησία, αλλά θα μπορούσαμε εξίσου κάθε στιγμή να συνομιλήσουμε μαζί του, αφού «Πνεύμα ει ο Θεός», όπως είπε ο Χριστός. Μην τον ψάχνετε σε ναούς, είναι παντού! Είναι κι εκεί, αλλά είναι παντού, σε κάθε σημείο και κάθε στιγμή! Κυρίως όμως είναι μέσα μας! «Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν». Γεννηθήκαμε -λουλούδι φυτεμένο από το χέρι του Θεού- με την δυνατότητα κάθε στιγμή να μπορούμε να τον συναντήσουμε μέσα μας. Να μην είμαστε, λοιπόν, υποκριτές! Ας κάνει ο καθένας αυτό που επιλέγει, αλλά να είμαστε αληθινοί! Γιατί, «ο χιτώνας μας ελέγχει, ότι δεν είναι του νυμφώνος». Γνωρίζει ο άνθρωπος! Όταν τα έργα του δεν είναι αληθινά, έχουν ένα χαρακτηριστικό: δεν δίνουν χαρά! Ό,τι είναι αληθινό έχει πάντοτε την γεύση της χαράς! Όταν ζεις Ζώσα Ζωή, χαίρεσαι! Εάν μια κίνησή μας είναι αληθινή, το καταλαβαίνουμε γιατί ενέχει χαρά!
Απάντηση 13η
-Δεν μ’ αρέσει να μιλώ, γιατί όλα μου φαίνονται μεγάλα λόγια!
-Αφού μας ζήτησε ο Ραφαήλ να μιλήσουμε, θα το κάνουμε! Να μας πεις ένα συμπέρασμα που λειτουργεί σε σένα, και το εμπιστεύεσαι. Θα μας βοηθούσε όλους να το ακούσουμε.
-Το μεγαλύτερο ταξίδι είναι με τον εαυτό μας! Ό,τι σκεφτόμαστε για τους άλλους, έχει σχέση με τον εαυτό μας.
-Όλα γυρίζουμε μέσα μας!
Απάντηση 14η
-Εσύ που είσαι νέα γενιά, τι συμπέρασμα έχεις βγάλει από την ζωή σου; Πόσων χρόνων είσαι;
-26.
-Ο Χριστός στα 33 του έφυγε! 26 χρόνια έχεις ζήσει πολλά! Τι θεωρείς ότι λειτουργεί σε εσένα και σε κρατά στα δύσκολα;
-Θα ήθελα να ευχηθώ κάτι στον εαυτό μου, σαν συμπέρασμα. Εύχομαι να μην τελματωθεί ποτέ η αναζήτηση μου, η αναζήτηση για την γήινη ή την θεϊκή ύπαρξη.
-Μία είναι!
-Ας πούμε, λοιπόν, ότι είναι μία. Να συνεχίσω την αναζήτηση μου μέχρι το τέλος.
-Αμήν!
Απάντηση 15^η
-Όλα καλά! Alles ist gut!
Απάντηση 16η
-Νιώθω πως οι χαρές που έχω ζήσει, είναι μόνο στις στιγμές που έχω νιώσει αγάπη. Όλα τα υπόλοιπα μου φαίνονται «ρομποτοποιημένες» κινήσεις.
-Εγώ λέω όλα τα άλλα να τα θεωρήσουμε «πρόβες» ζωής! Έχουμε το δικαίωμα στην πρόβα, όπως κάθε καλλιτέχνης. Την στιγμή που είμαστε μέσα στην αγάπη, γνωρίζουμε πώς είναι. Τότε ζούμε! Κάνουμε όμως και τις πρόβες μας. Το δικαιούμαστε. Γι’ αυτό εξάλλου ο Θεός μας έδωσε τον χρόνο! Για να κάνουμε τις πρόβες που χρειαζόμαστε, και να δώσουμε την παράσταση μας ωραία!
Απάντηση 17η
-Δεν είμαστε μόνοι!
-Δεν είμαστε μόνοι!
Απάντηση 18η
-Την πρώτη μέρα που έπιασα δουλειά, ένας ηλικιωμένος μου είπε: «Να θυμάσαι ότι η σούπα δεν τρώγεται όσο καυτή σερβίρεται!» Δεν το κατάλαβα τότε καλά. Ήρθε η ζωή και μου έδωσε να καταλάβω ότι αυτό που θεωρούμε ως απόλυτη δυστυχία, με την χάρη του Θεού έχει μέσα μια ευτυχία, μια ευλογία και μια νέα αρχή! Έχει ο Θεός! Να μην απελπιζόμαστε! Να στηριζόμαστε, και να προσπαθούμε να ανέλθουμε!
-Έτσι είναι.
Απάντηση 19^η
-Έχει ο Θεός! Ποτέ δεν μας άφησε! Αυτό λέω σε κάθε δύσκολη στιγμή. Ο Θεός ποτέ δεν μ’ αφήνει!
-Αμήν.
Απάντηση 20^η
-Πάμε παρακάτω!
-Κι αυτό σοφό.
-Δεν στέκομαι ποτέ στην στιγμή. Άμα είναι χαρά, τρελαίνομαι. Αλλά άμα είναι από την άλλη πλευρά, το αφήνω. Σβήνω με την κιμωλία ό,τι έχω γράψει, και πάμε παρακάτω! Δεν κρατάω σκουπίδια.
Απάντηση 21^η
-Είναι μια παλιά ευχή: «Ψυχή βαθειά!» Το εννοώ -θα ήθελα- δεν είμαι άξιος να πω ότι έχω φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο, αλλά θα ήθελα η ψυχή μου να είναι τόσο βαθειά που να χωράει τα πάντα, και να δίνει από βαθειά τα πάντα!
-Τι σε εμποδίζει;
-Δεν είμαι άξιος να έχω φτάσει στο απόλυτο. Είναι ο δρόμος που θέλω να ακολουθήσω.
-Είσαι σ’ αυτή την κατεύθυνση!
Απάντηση 22η
-Εσύ δεν γεννήθηκες για να μισείς αλλά για να αγαπάς!
-Το διδάχτηκα αυτό. Ένιωσα ότι είναι αλήθεια. Είναι ο λόγος της Αντιγόνης στον Κρέοντα. «Ούτοι γαρ συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν» Έχουν σημασία οι λέξεις αυτές. Έχουν και οι δύο το «συν». Γεννήθηκα για να συναγαπώ!
-Είναι το «αγαπάτε αλλήλους!»
-Δεν γεννήθηκα για να αγαπώ μόνος μου, αλλά μαζί με άλλους ν’ αγαπώ και να αγαπιέμαι.
-Εκπληκτικό! Αυτά για όσους θεωρούν τους Έλληνες ειδωλολάτρες και ότι δεν γνώριζαν την αγάπη! Είναι κακοί απολογητές του Χριστού εκείνοι που υποτιμούν την αρχαία Ελλάδα. Ασφαλώς και γνώριζαν την αγάπη! Η αλήθεια δόθηκε σπερματικά από εμφανίσεως ανθρώπου στην Γη. Οι Έλληνες εκφράζουν ως τύπο συνείδησης την ίδια την Χριστική συνείδηση! Δεν ήταν δυνατόν, λοιπόν, να μην τους δοθεί η αλήθεια εξαρχής. Ο Χριστός πήγε και δίδαξε στον πάτο της ανθρωπότητας ως ελληνική συνείδηση που ήταν, για να δώσει το φως! Γι’ αυτό και χρησιμοποίησε το όχημα της Ελληνικής γλώσσας. Δεν μπορεί οι Έλληνες να μη γνώριζαν τι είναι η αγάπη!
Απάντηση 23η
-Η ζωή είναι μια τέχνη! Πρέπει να την μάθεις καλά! Την εξελίσσεις, την αλλάζεις  κ.λπ.
-Αλήθεια είναι αυτό! Μαθαίνουμε να ζούμε! Και την χαρά την μαθαίνουμε! Αυτεκπαιδεύεσαι στην χαρά και σε όλα τα όμορφα πράγματα! Είναι πολύ μεγάλη τέχνη η ζωή! Γιατί πρέπει να ξέρεις τι δεν θέλεις, τι δεν σε προάγει. Και ταυτοχρόνως να αποκτάς εμπειρία αυτού που θέλεις και ξέρεις εσύ -δοκιμασμένα, ως δική σου επιλογή- πως σε ωφελεί. Επιτέλους ας κάνουμε την επανάσταση του προφανούς! Να κάνουμε αυτά που μας ωφελούν και γνωρίζουμε. Να εξελίξουμε την τέχνη του να ζούμε! Να ζούμε όμορφα χωρίς να πονάμε, και να δίνουμε χαρά στον κόσμο γύρω μας ώστε να είμαστε χρήσιμοι στο οικοσύστημα της Ζωής!
Απάντηση 24η
-Εισπνοή-εκπνοή! Αφού εισπνέω και εκπνέω αέρα, αφήνομαι!
-«Κλείνω τα μάτια και σ’ ακολουθώ!»: από την Βίβλο των Ελληνικών τραγουδιών!
Απάντηση 25^η
-Ευγνωμοσύνη! Να έχουμε ευγνωμοσύνη για όλα.
-Η ευγνωμοσύνη είναι πολύ γερό κράτημα στους γκρεμούς. Αν γυρίσει, δηλαδή, κανείς να δει τις μέχρι τώρα ευεργεσίες, η ευγνωμοσύνη θα τού δώσει δύναμη ζωής και στα δύσκολα! Μέσα από την ευγνωμοσύνη αντιλαμβανόμαστε την αγαθότητα του Θεού! Την βούλησή του να διασωθούμε πνευματικά και να είμαστε ευτυχισμένοι! Δυστυχώς έχει περάσει στον άνθρωπο μια αντίληψη για τον Θεό ότι είναι μια μεταφυσική κατάσταση -έξω από αυτόν- η οποία τον ελέγχει, και θέλει να του κόψει ό,τι τού δίνει χαρά βρίσκοντάς την μπρος του σε καθετί που θέλει να κάνει. Είναι παραμόρφωση της αλήθειας από τον νου όλο αυτό, δεν έχει καμιά σχέση με τον Θεό! Ο Θεός είναι απόλυτη αγαθότητα, απόλυτη χαρά. Θέλει την ζωή για όλα τα όντα! Να ενταχθούμε μέσα σ’ αυτό που συμβαίνει και να μεγαλώσουμε!
Απάντηση 26η
- Κάποτε μου είπες ότι ο Θεός είναι η Πατρίδα μας!
-Η ζωή είναι η πατρίδα μας!
-Το σημείωσα γιατί μου άρεσε! Την Πατρίδα του κανείς την αγαπά, θέλει να την γνωρίσει, να την τιμήσει! Πλήρης πρόταση.
Εσύ στα δύσκολα ποιο είναι το αντανακλαστικό σου; Αυτό το αντανακλαστικό δείχνει κάτι που μας έχει σφραγίσει προσωπικά. Τι μορφή έχει το αντανακλαστικό της ζωής μέσα σου;
-Πιστεύω πολύ στο ότι ο άνθρωπος πρέπει να είναι ο εαυτός του!
-Άμα δεν είναι ο εαυτός του, ποιος θα είναι;
-Οπότε στις δύσκολες στιγμές προσπαθώ να είμαι όσο πιο πολύ μπορώ ο εαυτός μου. Γιατί νομίζω ότι έτσι εκδηλώνω τον Θεό: με το να είμαι ο εαυτός μου!
-Πότε δεν είσαι ο εαυτός σου;
-Στην καθημερινότητα παρασύρεσαι. Αν κάποια στιγμή θέλω να εμβαθύνω, αυτό κάνω: βάζω στην άκρη τα πάντα, και κοιτάζω όσο πιο βαθειά μπορώ σ’ αυτό που είμαι εγώ! Μέσα από αυτό αισθάνομαι τον Θεό!
-Είναι καταπληκτικό αυτό. Γιατί ο Θεός δεν είναι κάτι έξω από μας! Ξαναγυρίζουμε σ’ αυτή την αλήθεια. Όταν μιλάμε για τον Θεό, να αναζητάμε τον εαυτό μας με τον τρόπο που τέθηκε προηγουμένως. Να ξέρετε ότι σε εκείνο το σημείο είναι και η ασφάλεια μας. Δεν είναι η ασφάλεια μας σε κάποιον μεταφυσικό Θεό που τον επικαλούμαστε στα δύσκολα. Μια τέτοια επίκληση άλλωστε είναι του νου και δεν ταξιδεύει έξω από τα τοιχώματα του νου! Απλώς αντηχεί μέσα στην σφαίρα του  Matrix. Χτυπούν οι προσευχές και οι επικλήσεις του νου από το ένα τοίχωμα στο άλλο. Δεν πάνε πουθενά! Μόνο όταν είσαι αληθινός -και ξέρει ο καθένας πότε είναι ο εαυτός του-, είσαι μέσα στο τοπίο. Μου δίνει μεγάλη χαρά να ακούμε πόσο καλά τα νέα παιδιά θέτουν το θέμα. Να είμαστε, λοιπόν, ο εαυτός μας! Ξέρουμε πότε είμαστε ο εαυτός μας. Όταν είμαστε ο εαυτός μας, είμαστε πάντοτε καλά ό,τι κι αν γίνεται! Όταν δεν είμαστε ο εαυτός μας, δεν είμαστε ποτέ καλά. Μην επιτρέπετε σε κανέναν να σας εμποδίζει να είστε ο εαυτός σας! Ούτε σε σύστημα ούτε σε ιδεολογία να παρεμβαίνει ώστε να μην είστε ο εαυτός σας. Γιατί ο «Θεός», είναι αυτό που λέμε «είμαι στην αλήθεια μου, είμαι ο εαυτός μου!» Είναι η μόνη άκρη για να πιάσουμε από κάπου τον Θεό! Σ’ ευχαριστούμε, ήταν πολύτιμο αυτό που είπες, γιατί μας αφορά καίρια.
-Πώς μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και ταυτόχρονα να παίζεις ρόλους;
-Άμα είσαι ο εαυτός σου, είναι πολύ εύκολο! Να ρωτήσουμε τον Ι. τι έκανε ως ηθοποιός: ήταν ο εαυτός του, και ταυτοχρόνως έπαιζε τον ρόλο του κάθε βράδυ στο θέατρο επί τρία χρόνια! Το ότι έπαιζε τον ρόλο του στην παράσταση δεν σημαίνει ότι δεν ήταν ο εαυτός του! Όσο περισσότερο είσαι ο εαυτός σου τόσο καλύτερα παίζεις ρόλους προκειμένου να εξυπηρετήσεις τα δρώμενα. Εγώ είμαι και μητέρα και σύζυγος και φίλη, αλλά μέσα μου τίποτα από αυτά δεν είμαι! Είμαι αυτό που είμαι την στιγμή που μένω εγώ και ο Θεός! Εγώ και η ΖΩΗ. Αυτό είμαι. Μπορώ όμως να παίζω ρόλους, όπως αυτόν που παίζω τώρα που με χρησιμοποιεί ο Ραφαήλ κάτι να πω. Στην συνέχεια θα εξυπηρετήσω την μητέρα μου -άλλος ρόλος αυτός, κ.λπ. Κανένα ρόλο όμως δεν μπορείς να παίξεις καλά και προς όφελος του εαυτού σου αν δεν είσαι ο εαυτός σου! Μην παίζετε ρόλους που σας απομακρύνουν από τον εαυτό σας! Επί είκοσι χρόνια δούλεψα στο Δημόσιο ως Ελεγκτής Εναέριας Κυκλοφορίας, αλλά έπαιξα τον ρόλο μου όπως ήθελα εγώ. Δεν τους άφησα να με παίξουν εκείνοι! Υπήρχα εκεί ως πρόσωπο όχι ως υπάλληλός τους. Δεν τους επέτρεψα να αλλοιώσουν την ταυτότητα και την αλήθεια μου! Αποφάσισα εγώ πότε θα φύγω! Και τους αποχαιρέτησα με Ελύτη! Αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό σημείο: Μην παίζετε ρόλους που δεν τους θέλετε. Μην παίζετε ρόλους που σας επιβάλουν άλλοι! Μην επιλέγετε ρόλους που σας απομακρύνουν από την αλήθεια του εαυτού σας! Βεβαίως ένας μεγάλος ηθοποιός δεν θα αρνηθεί κανέναν ρόλο! Ας ξεκινήσουμε επιτέλους την επανάσταση του προφανούς για την οποία μίλησα προηγουμένως. Μην κάνουμε πράγματα που μας βλάπτουν! Ας τα σταματήσουμε, είναι παραλογισμός. Αντιθέτως κάντε αυτά που ξέρετε ότι σας ωφελούν, σάς κάνουν καλό, σάς προάγουν, πράγματα που οδηγούν στην χαρά, την αλήθεια, την δημιουργικότητα! Μέσα σ’ αυτά να κάνουμε βουτιά!
-Καμιά φορά μπορεί να μπούμε σε διαδικασίες που να είναι επώδυνες…
-Το ταξίδι είναι προσωπικό! Αν έχουμε μπούσουλα, ξέρουμε πού πάμε!
-Είναι λίγο παρακινδυνευμένο.
-Η ερμηνεία είναι προσωπική! Καθένας αποφασίζει τι είναι ρόλος και τι είναι αλήθεια του εαυτού του, όπως και το τι αντέχει κ.λπ. Και μην ξεχνάμε ότι είμαστε ελεύθεροι κάθε στιγμή να στρίβουμε το τιμόνι! Δεν είμαστε όμηροι κανενός ανθρώπου, καμιάς εξωτερικής συνθήκης. Τι σημαίνει «είμαι αληθινός» είναι το προσωπικό μας διαγώνισμα σ’ αυτή την ζωή! Είμαστε εμείς και ο εαυτός μας: ενώπιοι ενωπίω! Θέλω να σας παρακαλέσω κάτι πάρα πολύ βαθειά, για να πούμε ότι κάτι κάνουμε μέσα σε τόση αλήθεια που μας παρέχεται από τον Ραφαήλ. Εξάλλου τα αυτονόητα λέμε, έχουμε όμως ευλογία και κάλυψη Θεού αφού καλοπροαίρετα αιτούμαστε να μας δώσει ο Θεός την δύναμη. Να αντιληφθούμε, λοιπόν, ότι αυτό που επιλέγουμε στην ζωή μας είναι δική μας υπόθεση! Εντελώς δική μας υπόθεση. Όπως ειπώθηκε προηγουμένως, πράττουμε και στην συνέχεια αντιμετωπίζουμε τις συνέπειες. Είμαστε υπεύθυνοι για τις επιλογές μας! Ας κλείσουμε την σημερινή συνάντηση λέγοντας πως ο καινούργιος χρόνος είναι λευκή σελίδα στο βιβλίο της ζωής μας και στο βιβλίο της ζωής του κόσμου για να γράψουμε όμορφα πράγματα. Να έχουμε κατά νου όλο το 2013 -και στο τέλος του θα σας εξετάσω με διαγώνισμα!- να κάνουμε τα δέοντα για την χαρά μας και την χαρά του κόσμου! Να είστε καλά! Καλή χρονιά! Σας φιλώ με αγάπη, Μαρία.

*

Απαντήσεις από εκείνους που δεν ήταν παρόντες.
Απάντηση 27η
-Αν αναδείξεις αυτό που έχεις μέσα σου θα σε σώσει, εάν όχι, θα σε σκοτώσει.
Απάντηση 28η
-Κάθε μέρα μια καινούργια μέρα!
Απάντηση 29η
Ένα είναι το μότο, δεν υπάρχουν μότο! Η ζωή είναι ένα φύλλο που πάει όπου φυσάει ο ΑΝΕΜΟΣ. Και ο ΑΝΕΜΟΣ είναι ο Θεός.
-Απάντηση 30η
-Η 25^η ώρα. Η ώρα του Θεού, του ελέους και της χάριτος!
-Απάντηση 31η
-Λάμπει μέσα μου εκείνο που αγνοώ, μα ωστόσο λάμπει!
Ο. Ελύτης
-Απάντηση 32η
-Το συμπέρασμά μου είναι, προς τα πάνω ο προσανατολισμός! Να αγαπήσουμε τον εαυτό μας! Να προσεγγίσουμε το τέλειο, μέσα από την αγάπη (προς την ίδια την ζωή), την καλοσύνη, και την ψυχική ελευθερία!
Απάντηση 33η
-«Ευθυγράμμισε το σώμα και τον νου μου με τους αναπαλμούς της θείας παρουσίας του Χριστού εντός μου»: από την προ-σευχή στον αρχάγγελο Ραφαήλ…

*

Σε ένα ψεύτικο κόσμο μόνο εσύ μπορείς να είσαι αληθινός!

Σχόλιο πάνω στην ταινία «Η ιστορία του Πι»
Ένας ύμνος στον Θεό που στο τέλος η ίδια η ταινία τον καταρρίπτει! «Καλό είναι βεβαίως να πιστεύεις, αφού αυτό σε βοηθά! Όχι όμως πως υπάρχει Θεός!» Τόσο ύπουλη ταινία, τόσο υπονομευτική η ιδεολογία της! Έφυγα με γεύση στάχτης στο στόμα. Τόση αισθητική, τόση τέχνη για ένα τόσο άθλιο συμπέρασμα! Μα βέβαια: είναι δυνατό να προκύψει τίποτα πνευματικό από το Χόλυγουντ; Ένιωσα την φρίκη του Μάτριξ: είναι παντού! Ζούμε μέσα σ’ αυτό! Και τα «καλά» του πολιτισμού μας ψευδαίσθηση είναι! Επικίνδυνος αυτός ο κόσμος! Κυρίως στην «καλή» του εκδοχή: τις καλλιέπειες του νου που φιλοσοφούν μέσα στην ψευδαίσθηση! Που συντηρούν τα όρια της φυλακής αντί να τα σπάσουν! Μα τότε τι είναι αληθινό; Μόνον εσύ μπορείς να είσαι αληθινός! Ακόμα και έναν Αληθινό να συναντήσεις, αν εσύ δεν είσαι αληθινός, δεν θα τον αναγνωρίσεις! Αν εσύ δεν είσαι αληθινός, τίποτα στον κόσμο δεν είναι αληθινό! Αληθινό μπορεί να γίνει μόνο ό,τι αγαπά ο Αληθινός!

*

Καλή χρονιά!

''Μην κρατάτε τον εαυτό σας και τους άλλους δέσμιους του παρελθόντος! Να εμπιστεύεστε το ότι κάθε στιγμή ο άλλος μπορεί να αλλάξει! Μην πολεμάτε τα ελαττώματά σας! Έχουν την δύναμη να αντισταθμίζουν ελλείψεις των άλλων! Μην έχετε εγωισμό! Ο εγωισμός και από ένα αστείο ακόμα πληγώνεται! Υπάρχουν εκείνοι που χτίζουν την γέφυρα για να περάσουν οι άλλοι…''

*

Να πεις: «Θα γίνω άγγελος! Θα είμαι ο τρελός του Θεού!»

31.12.2012

"Οι άνθρωποι έχουν κρυμμένη ένταση στις γιορτές! Δεν ξέρουν τι ρόλο να παίξουν! Γιατί για να γιορτάσεις πρέπει να έχεις χαρά! Εδώ και έξι μήνες ο Θεός επέτρεψε να επιτεθούν δαιμόνια στον άνθρωπο! Στις έξι το πρωί του καινούργιου χρόνου θα μαζευτούν. Όλοι δοκιμάστηκαν! Να αναπνέετε ήλιο, να είστε κοντά στον Θεό, να είστε συγκεντρωμένοι στο φως! Να προσεύχεστε! Ο άγγελός σας προσεύχεται για σας… Δεν χρειάζεται να χαλαρώνετε με την αρνητική ενέργεια! Το φως του αρχάγγελου  δημιουργεί νέες συνθήκες αγάπης! Θα γίνουν μεγάλες αλλαγές! Κάποιοι όμως θα μείνουν με τα δαιμόνια. Να ζητήσουμε να φύγουν από όλες τις φυλές. Να είμαστε σε εγρήγορση! Η Γη αλλάζει «διάσταση» κάθε χίλια χρόνια. Ανυψώνεται η δόνηση. Ο κομήτης εντούτοις έρχεται! Ο Ραφαήλ είναι αισιόδοξος… Να μπούμε σε μια αγγελικότερη κατάσταση! Να παίζουμε περισσότερο, να αγκαλιαζόμαστε περισσότερο, να φτιάχνουμε περισσότερη χαρά ώστε να ζήσουμε τα θαύματα και τον εξαγιασμό! Να γίνουμε καινούργιοι! Η προσωπικότητα είναι δημιούργημά μας: το γαϊδούρι μας. Ο άνθρωπος είναι πνεύμα Θεού! Ο αδελφός-γάιδαρος είναι ο χαρακτήρας μας! Κάποιος πρέπει να αναλάβει τα γαϊδούρια ώστε να τα ξεφορτωθούμε: την  ασέβεια, την αλαζονεία, την επιθυμία κ.λπ. Όταν γεννιέσαι είσαι άγιος! Να παρακαλέσεις τον άγγελό σου να πάρει το γαϊδούρι σου, ώστε να είσαι ελεύθερος! Να πεις: «Θα γίνω άγγελος! Θα είμαι ο τρελός του Θεού!» Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός κάθισε πάνω σε γαϊδούρι, δεν το ίππευσε: απλώς το χρησιμοποίησε! Αφού παραδώσεις το γαϊδούρι σου στον άγγελό σου, μετά από 29 ημέρες θα σού το επιστρέψει ως λευκό φτερωτό πήγασο! Επικίνδυνο! Άμα πετάξεις με αυτό θα τρελαθείς! Ό,τι σκέφτεσαι, θα γίνεται! Κρατά το αντίγραφο της προσωπικότητάς σου. Είναι δημιούργημά σου, και σε μισεί γιατί το παρέδωσες! Όλοι εξάλλου μισούν τον Θεό! Τον εγωισμό δεν τον μάζεψε! Σου δίνει ιδέες, σου εξάρει τον εγωισμό σου! Για 9 μήνες πρέπει να μην το χρησιμοποιήσεις, να μην χρησιμοποιήσεις τα φτερά του! Μετά από εννέα μήνες η προσωπικότητα αρχίζει να σε αγαπά, να σε σέβεται. Γίνεται η ενοποίηση της ψυχής με την προσωπικότητα σε μία δύναμη, σε μία δυνατότητα. Το εγώ τότε μετατρέπεται σε υπηρέτη του πνεύματος. Ενώνονται τα το πριν διεστώτα: τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου, ο Θεός και ο άνθρωπος! Ο πήγασος ενώνεται με την ψυχή! Ο Θεός θα σου πει το πότε! Θα νιώθεις τότε ταπεινός, θα αγαπάς όλους τους ανθρώπους, δεν θα έχεις καμία ταξικότητα. Κανείς δεν είναι ανώτερος από κανέναν! Κάθε ον απλώς κάνει την δουλειά του, εκδηλώνει το χάρισμά του! Το μόνο που μπορείς να διδάξεις είναι πώς οι άλλοι θα μπορέσουν να διδάξουν τον εαυτό τους! Ο σεβασμός απευθύνεται στον εαυτό σου όχι στους «δασκάλους»! Αν ο Θεός κατοικεί μέσα σου, κάνεις θαύματα! Ο άνθρωπος είναι κατά χάριν παιδί του Θεού, κατά χάριν Θεός! Δεν είναι ακριβές να λέμε πως ο Θεός κατοικεί μέσα του. Να σπάσουμε την ταξικότητα δασκάλου-μαθητή. Όχι στις ιεραρχίες! Ισότητα! Καθένας έχει κάτι να κάνει! Να είμαστε απλώς παιδιά! Είμαστε όλοι ίσοι απλώς έχουμε διαφορετικά ταλέντα. Να προσφέρουμε τα ταλέντα μας! Με ισότητα, αμεσότητα, αγάπη, καθαρότητα, ενδιαφέρον για τους άλλους! Μιλήστε άμεσα στον Θεό! Δεν απαντά ως άνθρωπος, απαντά με φως! Η ψυχή το αναγνωρίζει, όχι το γαϊδούρι. Επίσης ο Θεός δεν θα σας πει ποτέ να βλάψετε τον εαυτό σας ή τους άλλους. Η αγγελική φύση είναι εξίσου σε όλους! Χρειάζομαι φίλους όχι δούλους! Να δίνω και να παίρνω αγάπη! Άγιος είναι αυτός που έχει δαμάσει το γαϊδούρι του! Μεγάλες οι ευλογίες του αρχάγγελου Ραφαήλ στην Γη! Να προσεύχεστε, να χρησιμοποιείται το σημείο του σταυρού, να εκκλησιάζεστε, να παίζετε, και να παίρνετε τα ευλογημένα μαθήματα του Ραφαήλ…"

*

Χριστός γεννιέται χαρά στον κόσμο!

Επτανήσου, 23.12.2012

Να ευχαριστήσουμε τον Θεό και τον καλό μας Ραφαήλ που είμαστε πάλι εδώ! Να αποδώσουμε ευχαριστίες και να μη θεωρήσουμε καθόλου δεδομένη την «επόμενη μέρα». Παρόλα όσα ελέχθησαν πως όλα τα περί απειλών κατά της Γης είναι σαχλαμάρες, πως δεν τρέχει τίποτα αφού, η Γη συνεχίζει να γυρίζει χωρίς εμείς να αλλάζουμε, σάς διαβεβαιώνω ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Τα πράγματα παίχτηκαν και παίζονται. Ένα φυσικό φαινόμενο δεν λαμβάνει χώρα σε ένα λεπτό ή λίγες ώρες. Γνωρίζω και σας μιλώ ευθέως για την παρέμβαση του Ραφαήλ σ’ αυτή την κοσμική συγκυρία της ευθυγράμμισης του πλανητικού μας συστήματος με τον Γαλαξία. Όταν ειπώθηκε από τον Ραφαήλ πως ξεπεράσαμε τον κίνδυνο, ήταν πραγματικά κάτι χαρμόσυνο και δοξαστικό. Και αυτό θέλω να σας το μεταφέρω, γνωρίζοντας πως ο νους μας είναι αυτός που είναι και πως δεν πρόκειται να αλλάξει! Μ’ αυτόν θα ζήσουμε! Ο νους ούτως ή άλλως θα κάνει την «δαχτυλιά» του, όπως λέμε στην Κρήτη. Γι’ αυτό ας μην τον υπολογίζουμε. Να αναλογιστούμε μόνο πως ο Θεός μας έδωσε παράταση, μας έδωσε χρόνο, και να τον ευχαριστήσουμε γι’ αυτό. Γιατί χρειαζόμαστε χρόνο! Η Γη δεν είναι έτοιμη γι’ αυτό το πέρασμα. Θα χανόταν ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας… Τέλος πάντων ας μην μιλήσουμε για το τι θα γινόταν, αφού με την βοήθεια του Θεού δεν έγινε! Και ας δοξάσουμε τον Θεό! Είμαστε λοιπόν στις μέρες «μετά», και οδεύουμε εις Χριστούγεννα! Να ζήσουμε τα Χριστούγεννα με όσο μεγαλύτερη χαρά μπορούμε, γιατί η ζωή είναι πολύτιμα όμορφη, και μόνον όταν διακινδυνεύσεις να την χάσεις συνειδητοποιείς και αξιολογείς τι ύψιστο δώρο είναι. Τι σημαίνει να ζεις! Σήμερα η μέρα είχε ένα εκρηκτικό, ευφρόσυνο, δοξαστικό φως! Να ευχαριστήσουμε λοιπόν τον Θεό, και από την σύναξη μας αυτή και από τον ναό του εαυτού μας στην κατά μόνας προσευχή μας. Να ζήσουμε τα Χριστούγεννα όσο πιο χαρούμενα μπορούμε, όσο πιο παιδικά! Να τα ζήσουμε στο πανηγύρι της Γιορτής! Χριστός γεννιέται χαρά στον κόσμο! Εκείνος είναι η χαρά μας, εκείνος είναι η ελπίδα μας, εκείνος είναι ο Λυτρωτής και Σωτήρας του κόσμου! Και να μην ξεχάσουμε ποτέ πως μας χαρίστηκε για μιαν ακόμη φορά. Υπάρχει μια συγχρονικότητα στο μήνυμα πως είμαστε μπροστά σε καινούργια αρχή. Κατ’ αρχάς στις 21.12.2012 έγινε η ολονυχτία από τον πατέρα Άγγελο στο εκκλησάκι του αγίου Στυλιανού. Η Εκκλησία ήταν παρούσα μέσα από τα άγια και σοφά όντα της. Και ο Θεός τα χρησιμοποίησε. Πραγματοποιήθηκε έτσι η βεβαιότητα του ιερέα ότι ο Χριστός και μόνον αποφασίζει για την ζωή μας. Και εκείνος αποφάσισε να μας δώσει χάρη! Ο Ραφαήλ μας μίλησε για την Γέννηση του Εαυτού: να παραχωρήσουμε στον Θεό εκείνο το δευτερόλεπτο της ολοκληρωτικής παράδοσης που θα μας επιτρέψει να ξαναγεννηθούμε. Να ξαναγεννηθούμε εν πνεύματι και αληθεία. Μάλιστα μας διαβεβαίωσε πως δεν θα χάσουμε τίποτα από τον υπέροχο εαυτό μας: τον χαρακτήρα, τα ελαττώματα, τα πάθη, τις συνήθειες, την τρέλα μας κ.λπ. Όλο το «κουστούμι» του εαυτού θα το ξαναφορέσουμε αμέσως μετά. Το μόνο που θα αλλάξει, θα είναι το βάθος της συμπόνιας και του ελέους για τον κόσμο: ο πυρήνας της αγάπης! Να επιτρέψουμε στον Χριστό να μας ανακαινίσει και να μας τοποθετήσει στο κέντρο της αγάπης! Την 21 Δεκεμβρίου έγινε εδώ κάτι πολύ μεγάλο. Ο Ραφαήλ άνοιξε ένα πνευματικό στρόβιλο μέσα στον οποίο εμβάπτισε όλες τις ψυχές που συνήχησαν στο γεγονός που έλαβε χώρα. Όλες τις ψυχές δηλαδή που ζητούν την λύτρωση, την ολοκληρωτική τους κάθαρση μέσα στο μυστήριο της αγάπης. Ήταν κάτι το συγκλονιστικό, γιατί με την παρουσία του μας έδειξε ότι το μόνο που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο είναι η αγάπη! Αλλά μια αγάπη που εμείς δεν την γνωρίζουμε! Δεν την γνωρίζουμε αυτή την αγάπη για την οποία μας μιλάει ο Χριστός! Μια αγάπη που εξαγιάζει παντελώς τον άνθρωπο. Ακόμα και η Αλήθεια, δεν είναι ανεκτή από τον νου! Σας το λέω, και το ακούω με την ίδια έκπληξη που το ακούτε κι εσείς. Το έχω εντούτοις βιώσει. Η Αλήθεια δεν είναι ανεκτή από τον ανθρώπινο νου! Άβυσσος χωρίζει τον ανθρώπινο νου από την αλήθεια! Αβυσσος που δεν περνιέται! Δεν υπάρχει καμιά περίπτωση να γεφυρωθεί παρά μόνον αν το θελήσει ο Θεός. Στην Αλήθεια είναι μέτοχοι μόνο τα Χριστικά όντα. Τότε, θα πείτε, θα έπρεπε η Αλήθεια να μην προφέρεται καν λεκτικά. Ο Χριστός όμως είπε την Αλήθεια! Και μάλιστα την απηύθυνε σε εκείνους που τον χλεύασαν, τον συκοφάντησαν και εντέλει τον σταύρωσαν. Την Αλήθεια όμως που είπε ο Χριστός δεν την επέβαλε στον άνθρωπο μέσα από κοσμική εξουσία, αντιθέτως την επισφράγισε με την θυσία του. Ο Ραφαήλ από χρόνια έχει πει πως δεν χρειάζεται πλέον η θυσία των απεσταλμένων, αφού θυσιάστηκε ο Χριστός! Παρ’ όλα αυτά, για τα όντα της αποστολής που έρχονται από πάνω και έχουν θέαση του Σχεδίου του Θεού στην Γη, είναι σταύρωση το να μην μπορούν να μιλήσουν γι’ αυτό. Είναι σταύρωση κάθε αποκάλυψη της Αλήθειας που προσκρούσει στον ανθρώπινο νου και γίνεται αφορμή αντίδρασης, αμφισβήτησης, ακόμα και αντιστροφής, και καθόλου ενότητας όπως θα ήταν το φυσικό. Εκεί λοιπόν καταλαβαίνει κανείς πως ό,τι κι αν ειπωθεί, ακόμα και η μεγαλύτερη αλήθεια -εξάλλου ο Χριστός αποκάλυψε την Αλήθεια, αυτήν την μία Αλήθεια που αποκαλύπτει και τώρα- η ανθρωπότητα δεν αλλάζει! Και το τραγικό είναι πως ό,τι άλλαξε, αν άλλαξε κάτι εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια -και σίγουρα κάτι άλλαξε-, άλλαξε επειδή ο Χριστός σταυρώθηκε! Είναι τραγικό! Άλλαξε επειδή η θυσία του Αθώου καταγράφηκε τόσο βαθιά μες στην ψυχή του ανθρώπου που τον συντάραξε και τον συνταράσσει! Κάπου μέσα του γνωρίζει την ενοχή του ο άνθρωπος. Θα πείτε, μα ο άνθρωπος σκότωσε τον Χριστό; Ο άνθρωπος σταυρώνει την Αλήθεια κάθε φορά και τους απεσταλμένους της; Όχι βέβαια. Δεν είναι ο άνθρωπος, αλλά εκείνο που τον κατοικεί -είτε περι-στασιακά είτε μόνιμα- όταν τον ξεγελά, όταν τον πλανά, όταν τον απομακρύνει από την θεϊκή του φύση και αλήθεια. Τότε δεν ξέρει τι κάνει. Γι’ αυτό και ο Χριστός πάνω στον σταυρό είπε: «Θεέ μου συγχώρεσε τους! Δεν ξέρουν τι κάνουν!» Νομίζω ότι αυτό είναι το μόνο που μπορούμε να πούμε κάθε φορά που θεωρούμε ότι αδικούμαστε, ή πράγματι αδικούμαστε και οι άλλοι μας προξενούν πόνο. Η Αλήθεια δεν είναι ποτέ κατάκριση, δεν είναι σε καμιά περίπτωση επίθεση. Έτσι γίνεται αντιληπτή από τον νου ο οποίος δεν μπορεί να την κατανοήσει και να την χωρέσει, καθώς νιώθει να απειλείται από αυτήν. Η Αλήθεια είναι πάντοτε πρόσκληση! Είναι πάντοτε πρόσκληση προς αυτό που ο νους αδυνατεί να πράξει, αλλά η καρδιά μπορεί! Η καρδιά μπορεί να το κάνει για τον νου! Γιατί εντέλει μόνο μέσα από την καρδιά μπορεί να γεφυρωθεί η Άβυσσος! Είναι αβυσσαλέα η απόσταση του νου από την αλήθεια! Να το θυμάστε αυτό. Ο νους, ακόμα και στα υψηλότερα του σημεία, στα υψηλότερα του ιδεολογήματα, βρίσκεται σε αβυσσαλέα απόσταση από την Αλήθεια. Κάθε ον, ακόμα και τα φωτισμένα όντα, γνωρίζουν αυτό που τους επιτρέπει ο Θεός να γνωρίζουν. Κανείς δεν γνωρίζει το Όλον! Το Όλον το γνωρίζει μόνον ο Χριστός! Μόνον τα Χριστικά όντα! Τα όντα δηλαδή που έρχονται από πάνω, και εγγενώς εμπεριέχουν την αλήθεια του Όλου. Ένα φωτισμένο ον γνωρίζει το μέρος που αφορά την αποστολή του και το έργο του. Και μάλιστα βαθμιαία του αποκαλύπτεται εκείνο που ο Θεός θέλει να του αποκαλύψει. Δεν είναι, δηλαδή, αδυναμία του ανθρώπου -ακόμα και του φωτισμένου- να αντιληφθεί το Όλον. Είναι εγγενής κατάσταση. Εκ κατασκευής δεν μπορεί ο άνθρωπος να περάσει στην Αλήθεια έτσι όπως είναι: με αυτή την παρέμβαση του Εωσφόρου πάνω του, την αρνητική επήρεια που υφίσταται εκ γεννήσεως. Είναι φυσικά αδύνατον να περάσει ο άνθρωπος στον χώρο της Αλήθειας. Μόνον ο Χριστός έσπασε τα σύνορα που χωρίζουν τον άνθρωπο από την Αλήθεια. Εκείνος άνοιξε την γέφυρα! Ο ίδιος είναι η Γέφυρα! Γι’ αυτό είναι ο Σωτήρας του κόσμου και ο δικός μας Σωτήρας! Οι άνθρωποι κατανοούν την αγάπη παρηγορητικά. Και φυσικά η αγάπη ενέχει αυτή την όψη της παραμυθίας που τόσο ανάγκη έχουν οι ψυχές, ακόμα και όταν σφάλλουν, ακόμα και όταν γνωρίζουν την αμαρτία τους: γιατί την γνωρίζουν! Ο άνθρωπος έχει ανάγκη από την αγάπη που θα τον κατανοήσει, θα τον περιθάλψει, θα τον ανυψώσει. Έχει ανάγκη να αγαπηθεί και στα δύσκολα του σημεία -να αγαπηθεί ολόκληρος και με την σκοτεινή πλευρά του μαζί, αφού μόνο η αγάπη μπορεί να την λυτρώσει! Προσπαθώντας να καλύψει αυτή του την ανάγκη, ζητά και δίνει  συναισθηματικά την αγάπη. Η αγάπη όμως δεν έχει μόνον συναισθηματική έκφραση. Η Αλήθεια είναι η υψηλότερη έκφραση της αγάπης! Η Αλήθεια στην πραγματικότητα είναι αγάπη! Ο Λόγος, ο ιερός λόγος, είναι αγάπη -όσο και αν δεν γίνεται κατανοητός από τον νου! Αλλά εκεί που ο νους στυλώνει τα πόδια και αδυνατεί ακόμα και να ακούσει λεκτικά την Αλήθεια, έρχεται ο Χριστός μέσα από το ασύλληπτο μυστήριο της θυσίας του, που κάθε φορά είναι ίδια- και ανοίγει θεουργικά τον στρόβιλο της αγάπης μέσα στον οποίο διασώζει τον άνθρωπο. Και του λέει: «Εγώ είμαι εδώ! Αυτό που δεν μπορείς εσύ, θα το κάνω εγώ! Τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις, δυνατά παρά τω Θεώ. Αν το θέλεις, δώσε μου την υπογραφή σου, την συναίνεση σου, και θα το κάνω εγώ για σένα!» Έτσι κάποιοι την 21 Δεκεμβρίου είμαστε παρόντες σε κάτι πολύ μεγάλο, όπου ο Ραφαήλ μας χάρισε όχι μόνον την Γη μας η οποία συνεχίζει να γυρίζει ακόμα… Ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται θεωρητικά, όμως για όσους τα έζησαν δεν ήταν καθόλου θεωρητικά, αλλά υψηλή θεουργία αγάπης στην οποία προσκλήθηκε όλη η ανθρωπότητα. Και μέσα στην απύθμενη ταπείνωση της πράξης της επίκλησης που έλαβε χώρα, έγινε κάτι πάρα πολύ μεγάλο για να καθαρίσει ό,τι είχε μολυνθεί. Δεν είναι στο χέρι του ανθρώπου να ματαιώσει το θείο Σχέδιο, ούτε καν να αγγίξει το θείο θέλημα, ούτε και στου σατανά. Διότι το Πνεύμα όπου θέλει πνέει! Το Πνεύμα αποσύρεται παραχρήμα από ό,τι δεν είναι καθαρό! Παραμένει μόνο στην απόλυτη καθαρότητα! Και γι’ αυτό στην πραγματικότητα ο άνθρωπος δεν μπορεί να το  βεβηλώσει! Και να θέλει, δεν μπορεί! Δεν βεβηλώνεται ο Θεός, ούτε η Αλήθεια, ούτε το Φως! Μέχρι να κινηθεί ο άνθρωπος -ακόμα και ανεπαίσθητα- για να το βεβηλώσει, εκείνο δεν είναι πλέον εκεί! Η Αλήθεια εντούτοις διαφυλάσσεται κάθε φορά από τους εντεταλμένους θεματοφύλακες του Θεού.

*

Σήμερα, η Εκκλησία μάς μιλάει για την Βίβλο Γενέσεως του Ιησού Χριστού! Δεν θα μπορούσε να μιλήσει σήμερα για τίποτα άλλο παρά για αρχή! Ο Ματθαίος αναφέρει την γενεαλογία έως του Ιωσήφ: 14 γενεές από τον Αβραάμ έως τον Δαυίδ, 14 γενεές από τον Δαυίδ έως την μετοικεσία στην Βαβυλώνα, και 14 γενεές από την μετοικεσία στην Βαβυλώνα έως τον Ιωσήφ -καθόσον δεν υπήρξε μεν υλική συμμετοχή του Ιωσήφ στην γέννηση του Χριστού, αφού ο Χριστός συνελήφθη εκ Πνεύματος Αγίου, αλλά εκείνος ήταν ο μνήστωρ της Παναγίας. Διερωτάται κανείς πώς είναι δυνατόν να είχε τόσο ένδοξη καταγωγή, εκ Δαυίδ, ένας ξυλουργός! Μέσα σε τόσες γενεές που παρεμβλήθηκαν είναι σαν να λέμε γιατί δεν τιμούνται Έλληνες που κατάγονται από τον Παλαιολόγο ή τον Σωκράτη κ.λπ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει εξ αίματος καταγωγή! Ο Χριστός, λοιπόν, δεν γεννήθηκε από τον Ιωσήφ, ο σύντροφος όμως της Παναγίας ήταν ενδόξου καταγωγής, προερχόμενος από τον ίδιο τον Δαυίδ. Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός -ακραιφνώς Ελληνικής συνείδησης, όπως και η Παναγία και η συνοδεία του- είχε ως γήινο «πατέρα» Εβραίο, ο οποίος μάλιστα κρατούσε από την ένδοξη γενεά του Δαυίδ. Συναντήθηκε δηλαδή η πνευματική παράδοση των βασιλέων, πατριαρχών και προφητών με τον Χριστό, τον αναγγελθέντα από αυτούς Μεσσία, μέσω του Ιωσήφ! Η παράδοση αυτή διατύπωσε μεγάλες αλήθειες με αποκορύφωμα τις συνταρακτικής ακριβείας προφητείες για τον Χριστό! Οι επίγονοι τους εντούτοις βρέθηκαν μπροστά του αλλά δεν τον αναγνώρισαν! «Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται Υιόν, και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, ό εστί μεθερμηνευόμενον Μεθ’ ημών ο Θεός» λέει το Ευαγγέλιο. Αυτή η προφητεία δόθηκε αιώνες πριν από την γέννηση του Χριστού! Γνωρίζουμε ότι τα περίφημα Εισόδια της Παναγίας είναι η παράδοση της Παναγίας στον Ναό, στο ιερό του ναού του Σολομώντα όπου έζησε εν πλήρη αγιότητι ως ιερή υπηρέτις του Θεού. Στην Ιερουσαλήμ διασώζεται το σημείο αυτό του αρχαίου Ναού. Σήμερα είναι τζαμί με τον περίφημο ασημένιο του τρούλο, το οποίο βρίσκεται στον χώρο μιας συνταρακτικής πλατείας που νομίζεις ότι αιωρείται -αίσθηση όχι του κόσμου τούτου… Εκεί ήταν ο ναός του Σολομώντα. Σ’ αυτόν τον χώρο σήμερα υπάρχουν δύο τζαμιά, εξ ίσου ιερά, για διαφορετικούς λόγους, και για τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες: το ένα με ασημένιο τρούλο, όπως προαναφέραμε, και το οποίο λειτουργήθηκε και ως ναός των Εισοδίων της Παναγίας, και το άλλο με χρυσό.

Η Παναγία, λοιπόν, παραδόθηκε από τους γονείς της στον ναό ως παρθένος, ως ιέρεια του Θεού. Μέσα στην πρόνοια του Θεού ήταν να την παραλάβει ο Ιωσήφ υπό την προστασία του και να τις εξασφαλίσει τις συνθήκες ώστε να λάβει χώρα εντός της το μυστήριο της αμώμου συλλήψεως. Δημιουργήθηκε έτσι το εξωτερικό κέλυφος ενός γάμου που κάλυψε το Μέγα Μυστήριο. Άγγελος Θεού φανερώθηκε, όπως μας λέει ο ευαγγελιστής, στον Ιωσήφ και του είπε: «Ιωσήφ, υιέ Δαυίδ, μη φοβηθείς να παραλάβεις την γυναίκα σου την Μαρία, γιατί αυτό που γεννήθηκε μέσα της είναι από Πνεύμα Άγιο. Θα γεννήσει υιό και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού. Αυτός θα σώσει τον λαό του από τις αμαρτίες του, ώστε να εκπληρωθεί ο λόγος του Κυρίου διαμέσου του Προφήτη ο οποίος είπε: ‘’Ιδού η Παρθένος εν γαστρί έξει, και τέξεται Υιόν, και καλέσουσι το όνομα αυτού Εμμανουήλ, ό εστί μεθερμηνευόμενον Μεθ’ ημών ο Θεός’’» Του αποκαλύφθηκε δηλαδή το Σχέδιο του Θεού. Συγκλονισμένος ο Ιωσήφ κατανόησε το Μέγα Μυστήριο και τον δικό του ρόλο της προστασίας της Παναγίας και του μελλοντικού νεογέννητου. Δεν είναι τυχαίο που η Εκκλησία αυτή την Κυριακή επιλέγει αυτό το ευαγγελικό εδάφιο. Όπως εξάλλου και κάθε Κυριακή του χρόνου δεν επιλέγονται τυχαία τα  συγκεκριμένα ευαγγελικά εδάφια. Το σημερινό εδάφιο από τον Ματθαίο είναι συνταρακτικό: πριν πάμε στα Χριστούγεννα, η Εκκλησία κάνει την πρόταση της Αρχής! Η Αρχή είναι ο ίδιος ο Χριστός! Ξεκινάμε από την Αρχή! Η Γέννηση ενέχει το ΟΛΟΝ, εμπεριέχει το Τέλος, την Επάνοδο: αρχή, διαδρομή, τέλος! Ο Χριστός ενσαρκώθηκε στην Γη, και η Γέννηση του αυτή είναι η σωτηρία του κόσμου και η Επάνοδος στην θεϊκή Πατρίδα, η επιστροφή του σώματος της ανθρωπότητας αναστημένου και σεσωσμένου. Είναι τεράστια αυτή η αλήθεια! Να ζήσουμε τα φετεινά Χριστούγεννα την Γέννηση του Χριστού μέσα μας! Να ζήσουμε αυτό το άγιο σημείο του εαυτού μας, το οποίο σημειακά το έχουμε αγγίξει κατά τον χρόνο της ζωής μας στις μεγάλες στιγμές που ο Θεός θέλει να μας παραχωρεί. Να προσκυνήσουμε στην φάτνη του Χριστούλη, την φάτνη της αγάπης! Για να μας κάνει μέτοχους της Αλήθειας που εκείνος είναι. Σας εύχομαι καλά Χριστούγεννα! Να τα ζήσουμε με χαρά, με γιορτή! Τιμούμε την ζωή μέσα μας, τον ίδιο τον Χριστό, μόνο όταν χαιρόμαστε: όταν χαιρόμαστε το δώρο της ζωής, όταν είμαστε ευτυχισμένοι, όταν μπορούμε να το μοιραζόμαστε με τους συνανθρώπους μας! Μακάρι να εμπνευστούμε με ποιο τρόπο θα ζήσει ο καθένας την χαρά του και θα την μοιράσει στον κόσμο!

*

Η προσωπική σου πρωτοχρονιά

Επτανήσου, 25.12.2012

‘’Να δοξάσετε αυτό που είστε! Να τιμήσετε αυτό που είστε! Χριστοί! Ο Χριστός είναι απλώς «ποσοτικά» πιο Χριστός από μας! Μην επαναλαμβάνετε τον εαυτό σας! Να είστε πρωτότυποι στην αγάπη σας, δυνατότεροι στην χαρά σας, ισχυρότεροι στον νου! Να δημιουργήσει από σήμερα καθένας από μας την προσωπική του πρωτοχρονιά! Διαλέξτε την πρωτοχρονιά σας! Καθώς θα προηγείται της συμβατικής πρωτοχρονιάς θα είστε «πίσω» από τα γεγονότα των άλλων, δηλαδή «μπροστά»! Αφού έχουν ήδη γίνει, δεν θα έχουν εξουσία πάνω σας! Αυτή είναι η δύναμη της χρονικής μετάθεσης. Προσέχετε την επαναληπτικότητα! Αφήνει τρύπες στη αύρα! Όταν ο έρωτας χάσει την θεϊκότητά του, τον διαχειρίζεται «άλλος». Να φροντίζετε να διατηρείτε την μαγεία στις σχέσεις σας. Ανυψωθείτε από την υλιστικότητα στην αγιότητα!’’

*

Χριστούγεννα, η Πύλη της Γέννησής μας

Γνωρίζουμε ότι ο Ραφαήλ μας είχε προειδοποιήσει από χρόνια για τον κίνδυνο του περάσματος της ανθρωπότητας από την κοσμική συγκυρία του 2012. Πρόκειται για μετάβαση με απροσδόκητες συνέπειες μη προσδιορίσιμες από τον νου. Ταυτόχρονα η παρουσία του Ραφαήλ στην Γη είναι ακριβώς για να σταματήσει την καταστροφή! Η παρουσία του μας δίνει την ελπίδα ότι θα ξεπεράσουμε και αυτό το οποίο έρχεται, αλλά και τα επόμενα που στην σειρά μας περιμένουν. Άλλοι χλευάζουν, άλλοι θεωρούν ότι όλα αυτά είναι κινδυνολογίες χωρίς πραγματικό έρεισμα κ.λπ., και πως την επομένη, στις 22 Δεκεμβρίου, θα είμαστε όλοι εδώ, ίδιοι και αμετανόητοι. Όπως και έγινε! Θα επιχαίρουν, λοιπόν, όλοι εκείνοι που όχι μόνον δεν έκαναν τίποτα για να το σταματήσουν, αλλά αντιθέτως επιβάρυναν με την ασυνειδησία τους την δόνηση του πλανήτη Γη. Ο Θεός όμως που πραγματικά αγαπά τον άνθρωπο φροντίζει να στέλνει μες στους αιώνες τους απεσταλμένους του. Αν η Γη επιζήσει, θα το οφείλει στα όντα αυτά που βρίσκονται στην Γη! Και είναι εδώ για να βοηθήσουν τον άνθρωπο να βρει τον δρόμο της επιστροφής στην Ενότητα από την οποία αποστάτησε, ώστε να ανακτήσει το πνευματικό Βασίλειο από το οποίο μόνος του εκβλήθηκε. Έχουμε ευθύνη για την Γη μας, έχουμε ευθύνη για την πνευματική μας Γέννηση, καθώς ανοίγει η Πύλη των Χριστουγέννων! Αυτή την φορά να την περάσουμε! Να μην μείνουν τα Χριστούγεννα ακόμα μια γιορτή επετειακή μέσα στο ευφρόσυνο κλίμα της κατανάλωσης, που κι αυτό φέτος θα είναι περιορισμένο. Η πνευματική ευκαιρία της Γέννησης -όπως καθετί που λέγεται από τον Ραφαήλ- δεν είναι απλώς μια ευχή αλλά μια δυνατή πραγματικότητα. «Αυτά τα Χριστούγεννα αποφασίστε να γεννηθείτε! Αποφασίστε να μηδενίσετε τον εαυτό σας! Αποφασίστε να πείτε ΑΠΕΤΥΧΑ! Αφού δεν νιώθετε ούτε λυτρωμένοι ούτε πνευματικά ασφαλείς!» Έρχεται ο Ραφαήλ και μας λέει να κάνουμε αυτή την ομολογία ώστε να επιτρέψουμε στον Θεό να μας φανερωθεί και να μας πληρώσει με την παρουσία και την χάρη του! Να ξαναγεννηθούμε! Πώς άραγε αξιολογούμε ό,τι λέγεται μέσα σε τόση υπερπροσφορά λόγου και ευλογίας! Φοβάμαι πως τα ακούμε ακαδημαϊκά όλα αυτά χωρίς να μπαίνουμε στο βάθος των σημείων που τα συνακολουθούν. Θα σας αναφέρω ενδεικτικά για το πώς αντιλαμβανόμαστε την παρουσία και την δύναμη του Ραφαήλ το εξής: ζητάμε την βοήθεια του Ραφαήλ και την ίδια στιγμή τα πρόσωπα που την ζητούν δεν είναι στο σημείο όπου ο Ραφαήλ δίνει την ευλογία του. Το αναφέρω για να δείτε πόσο παράλογα όντα είμαστε! Ο Ραφαήλ είναι στην Γη για να κλείσουν τα νοσοκομεία! Γνωρίζουμε, εντούτοις, ότι καθένας έχει τον γιατρό που αντιστοιχεί στην συνείδηση του! Και είναι δίκαιο. Όταν ζητάμε το θαύμα του Θεού, πρέπει να έχουμε ανάλογη πίστη και σεβασμό. Δεν μπορούμε να ζητάμε θαύματα από τον Ραφαήλ ενώ δεν πιστεύουμε σ’ αυτόν! Γιατί τότε περιερχόμαστε σε θέση υποκρισίας και ασέβειας δυσχεραίνοντας έτσι την θέση μας. Είναι καλύτερα καθένας να πάει εκεί όπου αντιστοιχεί η συνείδηση του, εκεί όπου αναπαύεται η ψυχή του. Υπάρχει όμως εδώ, σε αυτό το σημείο, Παρουσία και Ευλογία του Ραφαήλ, και ακούγεται ο λόγος του. Από το σημείο αυτό αναβλύζει Δύναμη! Όποιος είναι σε εγρήγορση, μπορεί να ωφεληθεί και να προσλάβει αυτό το οποίο χαρίζεται. Καθένας βεβαίως καλώς πράττει όπως πράττει, αφού με τις πράξεις του εκφράζει τον εαυτό του, αυτό που πιστεύει, την συνείδηση του στο σημείο όπου βρίσκεται. Η επισήμανση αυτή δεν ενέχει κριτική προς τους ανθρώπους. Απλώς εντοπίζω μιαν αντίφαση. Δεν μιλάμε για να κρίνουμε ή να κατακρίνουμε κανέναν! Το μόνο πράγμα που εντοπίζω για να το δούμε και να ελευθερωθούμε από αυτό, είναι την υποκρισία. Επικαλούμαστε την Αγία Δύναμη του Θεού, την οποία ούτε πιστεύουμε ούτε σεβόμαστε. Απλώς μέσα σε όλα όσα έχουμε στην ζωή μας προσθέτουμε και αυτό το οποίο χαρίζεται εδώ. Γι’ αυτό εξάλλου εμποδίζουμε και την Γέννηση μας! Γιατί, όπως έλεγε ένας σοφός, ο Κωνσταντίνος Χ. ο Θεός είναι όπως η λοταρία: «Πολλά βάζετε, πολλά παίρνετε, λίγα βάζετε λίγα παίρνετε!» Όσα βάζουμε τόσα παίρνουμε από τον Θεό! Ανάλογα με τον σεβασμό και την κατάθεση εαυτού είναι και η ανταπόκριση του σύμπαντος προς εμάς. Το ζήτημα δεν είναι να πιστεύουμε, αλλά να γνωρίζουμε! Και η πίστη υποκατάστατο είναι. Τον Θεό τον γνωρίζουμε εντούτοις εγγενώς, αφού τον εμπεριέχουμε! Αν στραφούμε μέσα μας, η ψυχή μας θα μας διδάξει. Όλοι εμείς εδώ που έχουμε το προνόμιο να είμαστε βαπτισμένοι ορθόδοξοι χριστιανοί, μπορούμε, όπως λέει ο Ιωάννης στις επιστολές του, να επιτρέψουμε στο χρίσμα που έχουμε λάβει να μας διδάξει! Έχουμε μέσα μας την ευλογία του Χριστού! Και όσοι λειτουργούμαστε εντός της Εκκλησίας και κοινωνάμε, νοιώθουμε αυτή την Αγία Δύναμη να μας ευλογεί, να μας προστατεύει, να μας διδάσκει. Και ανά πάσα στιγμή μπορούμε να απευθυνθούμε στην Δύναμη αυτή. Απλώς ο νους παρεμβάλλεται, παρεμβαίνει με τέτοιο τρόπο που δεν μας επιτρέπει να έχουμε πρόσβαση στην ψυχή μας. Αυτό είναι το μεγάλο δράμα. Ο νους έχει φτιάξει μια παράπλευρη πραγμα-τικότητα -μια δική του εικονική πραγματικότητα μες στην οποία σπαράσσεται από αντιθέσεις- η οποία τον εμποδίζει να έρθει σε επαφή με αυτή την αναβλύζουσα κατάσταση της Ζωής την φυτεμένη μέσα μας από το θεϊκό χέρι, με την οποία όσο ζούμε μπορούμε να ενωθούμε. Το κλειδί το έχουμε στα χέρια μας! Εξ ημών κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν γνωρίζει. Είναι στην δική μας ελευθερία να αποφασίσουμε σε τι βάθος θέλουμε να προχωρήσουμε σε σχέση με τον εαυτό μας -αν πράγματι θέλουμε την αλήθεια, αν πράγματι θέλουμε να πορευτούμε στο υπάρχον άγνωστο που ο Θεός είναι. Ο Χριστός μας είπε πως αφού εκείνος είναι ένα με τον Πατέρα, αυτό το Μέγα Άγνωστο, μπορούμε και εμείς δι’ αυτού, να μεθέξουμε στο μυστήριο του Θεού. Ως Χριστό ο νους κατανοεί το ιστορικό πρόσωπο που εμφανίστηκε στην Γη πριν από 2.000 χρόνια, αυτό το συνταρακτικό ον που περπάτησε ανάμεσα στους ανθρώπους, το οποίο όχι μόνο δεν αγαπήθηκε και δεν τιμήθηκε από τους ανθρώπους της εποχής εκείνης, αλλά παρότι τους χάρισε τον εαυτό του, πολύ λίγοι τον αναγνώρισαν, πολύ λίγοι τον σεβάστηκαν, πολύ λίγοι έμειναν μαζί του έως τέλους. Οι περισσότεροι προσπάθησαν να τον παγιδεύσουν στην λογική και τον κόσμο τους με όποιον τρόπο μπορούσαν. Και στο τέλος, τον σταύρωσαν! Αυτή η ιστορία θα επαναλαμβάνεται έως ότου ο Χριστός έρθει στην ζωή μας και ο άνθρωπος θα αποφασίσει να μην τον σταυρώσει! Τον σταυρώνουμε συνεχώς με την απιστία, την συκοφαντία, την ασέβεια, τις σκέψεις μας…. Θά ’πρεπε να αναλογιστούμε τι κάνουμε! Να δούμε πως, με την παρούσα συνείδηση, είμαστε θνητοί! Και η θνητότητα αυτή, δεν μας επιτρέπει τόση ασέβεια! Είναι παράλογο! Ακόμα και με την παρούσα λογική είναι παράλογο, όντας θνητοί να ασεβούμε τόσο απέναντι στον Θεό και τους απεσταλμένους του, στα σημεία από όπου λαμβάνουμε Θεό.

Είναι πολύ σημαντικό να ξαναδείτε τις απαντήσεις που δόθηκαν στο ερώτημα αν θέλουμε την Αειζωία, και αν νομίζουμε πως την αξίζουμε. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, βλέπουμε πόσο ασεβείς, πόσο θανατόφιλοι είμαστε! Γι’ αυτό εξάλλου και δεν μας δίνεται από τον Θεό η Αειζωία! Οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι θα την ήθελαν, αλλά υπό όρους: να είναι οι αγαπημένοι τους μαζί, να ξέρουν τον λόγο, να τους δοθεί η δύναμη να αντεπεξέλθουν, κ.λπ. Κάποιος είπε ότι δεν την θέλει καν, και ότι θα προτιμούσε να φύγει με τον τρόπο που φεύγουμε τώρα -θεωρώντας δεδομένη την εξασφάλιση της αθανασίας της ψυχής του, οπότε θα ήταν, λέει, προτιμότερο να φύγει μια και καλή και να βρεθεί στην αγκαλιά του Θεού! Να ξέρετε πως είμαστε πολύ αλλού νυχτωμένοι ως προς το τι μας περιμένει! Και αυτό που μας περιμένει, είναι αντίστοιχο με αυτό που ζούμε τώρα! Γι’ αυτό εξάλλου είπαμε ότι ο Παράδεισος δεν είναι τόπος αλλά τρόπος. Καθένας από μας θα συναντήσει εκείνο στο οποίο πίστεψε, εκείνο στο οποίο επένδυσε την ζωή του, εκείνο στο οποίο αφιέρωσε την ζωή του. Και είναι δίκαιο. Λέμε πολύ μεγάλες κουβέντες, αγνοώντας παντελώς τον Θεό, παρ’ όλο που ο Χριστός μάς τον φανέρωσε, καθώς ο Πατέρας φανερώθηκε δια του Υιού. Τα θεμελιώδη ερωτήματα τα απάντησε με απόλυτο τρόπο ώστε να έχουμε πυξίδα και για το «πριν» και για το «μετά». Είπε εξάλλου πως «εν τω Άδη ουκ έστιν μετάνοια». Είπε επίσης να μην είμαστε υποκριτές, να συγχωρούμε τους εχθρούς μας και να έχουμε πάντοτε στην πρώτη θέση τον Θεό μέσα μας. Όποιος τα τηρεί αυτά μπορεί να νιώθει ασφαλής πνευματικά. Αλλά σας διαβεβαιώνω ότι κανένα ον, ακόμα κι αν τα πράττει αυτά, δεν θα θεωρήσει ότι έχει εξασφαλισμένο τον Θεό. Ο ίδιος ο Χριστός είπε: «Ο υπομείνας έως τέλους ούτος σωθήσεται». Μέχρι την τελευταία μας δηλαδή πνοή πρέπει να είμαστε εν Θεώ, δηλαδή εν αληθεία. Θα σας αναφέρω μια ιστορία που σώζεται για τον Άγιο Αντώνιο, ο οποίος ήταν περίφημος για τις επικές του μάχες εναντίον του σατανά. Λέγεται ότι πριν ξεψυχήσει του εμφανίστηκε ο σατανάς και του είπε: «Μπράβο Αντώνιε, με νίκησες! Το παραδέχομαι!» Και εκείνος του απάντησε: «Όχι ακόμα!» Συγκλονιστική απάντηση! Προσπάθησε ο σατανάς το τελευταίο λεπτό να ξυπνήσει την αλαζονεία μέσα του -για να χάσει έτσι την ψυχή του! Ο άγιος Αντώνιος όμως βαθιά συνδεδεμένος καθώς ήταν με την χάρη του Θεού δεν έπεσε στην παγίδα του σατανά. Και μας έδωσε ένα σπουδαίο μάθημα αληθινής ταπείνωσης και επίγνωσης. Σκεφτείτε πόσο αδιόρατα παίζεται μέσα στον άνθρωπο αυτό το παιγνίδι με τον σατανά. Όπως και αν αποκαλούμε την αντίλογη δύναμη, το αρνητικό εγρηγορός, την αρνητική ενέργεια, τον αντίχριστο, πρόκειται για μια πραγματικότητα που πολεμά τον άνθρωπο, αφού μέσα στην ελευθερία μας του ανοίγουμε την πόρτα, ενώ θα μπορούσαμε να την έχουμε κλειστή. Αφού και γεννήματα του Θεού είμαστε, και τον Χριστό έχουμε μέσα μας -τον Θείο Λόγο- τον οποίο μπορούμε να επικαλεστούμε ανά πάσα στιγμή ώστε εκείνος να εκβάλλει οποιαδήποτε αλλότρια επήρεια και ενέργεια. Ο άνθρωπος μέσα στην αλαζονεία του νομίζει ότι το αντίλογο πνεύμα είναι απλώς ο νους του και οι θεωρίες του. Οι γέροντες σοφοί όμως της πατερικής μας παράδοσης μιλούν για «λογισμούς» που δεν τους γεννά ο νους αλλά τους υφίσταται! Στην πραγματικότητα πρόκειται για την αντίλογη δύναμη την οποία ενώ ο άνθρωπος μπορεί να κατατροπώσει και να βρεθεί άμεσα στην αγκαλιά του Θεού -σε αυτή την ειρήνη που είναι πέρα από τις αντιθέσεις- δεν το κάνει! Κι ενώ γνωρίζουμε, ενώ μας έχει ειπωθεί ο τρόπος, ενώ είναι παρών εδώ ο Ραφαήλ, ενώ η Πύλη είναι ανοικτή προς την Χριστική όραση -την άλλη οπτική του κόσμου που δίνει υπόσταση σε άλλο τρόπο ύπαρξης- παραμένουμε αδρανείς και μοιραία άβουλοι. Όσο αρνούμαστε να κοιτάξουμε τον κόσμο με τα μάτια του Χριστού, τον διαιωνίζουμε έτσι όπως είναι. Κι αυτό που βλέπουμε, είναι αδιέξοδο. Η σύγκρουση δεν έχει τέλος! Γι’ αυτό και οι όποιες παρεμβάσεις μας εφήμερα μόνο αποτελέσματα προκαλούν. Και ανατρεπόμενα. Ακόμα και κάτι να κατακτήσουμε, το χάνουμε στο επόμενο σημείο. Ό,τι δεν ακουμπά πάνω στον Θεό, δεν έχει την «στερεότητα» για να μπορέσει να αντέξει και να υπάρξει δίχως θάνατο, στους αιώνες. Διαβάστε, λοιπόν, τις απαντήσεις μας πάνω στο θέμα της Αειζωίας, και θα δείτε πόσο δύσκολο είναι στον άνθρωπο να πει: «Θεέ μου, αν θέλεις εσύ να μου δώσεις αυτό το δώρο το αποδέχομαι με χαρά -όχι επειδή το αξίζω, αφού η μόνη μου αξία έγκειται στο ότι είμαι παιδί σου. Ας γίνει κατά το θέλημά σου. Εσύ ξέρεις!» Εμείς βάλαμε όρους, προϋποθέσεις, το κρίναμε, θέλαμε να το διερευνήσουμε, να δούμε την διαδικασία μέσα από την οποία η Αειζωία λειτουργεί, κ.λπ. Πόσο μακριά είμαστε από την απλότητα του να πούμε ότι αφού ο Θεός θέλει δια του Ραφαήλ να χαρίσει αυτό το δώρο στον άνθρωπο, είναι ευπρόσδεκτο! Και είμαστε βέβαιοι ότι, αφού μας το χαρίζει, θα μας δώσει και την δύναμη να το διαχειριστούμε. Πάντως σας διαβεβαιώνω πως δεν έχουμε ιδέα τι εστί θάνατος, και δεν αναφέρομαι στον υλικό θάνατο, αλλά στην περίφημη «εξάτμιση» της ύπαρξης… Είναι πολύ διδακτικό να δούμε πού βρισκόμαστε, γιατί εκεί βρίσκεται και όλη η ανθρωπότητα! Υποτίθεται ότι εμείς είμαστε καλοπροαίρετοι άνθρωποι, το καλό θέλουμε, τον Θεό θέλουμε! Είμαστε εντούτοις, τόσο μακριά από αυτή την Ζώσα σχέση με την Ζωή, με τον Θεό, με τον εαυτό μας, για την οποία μας μιλάει ο Ραφαήλ όλα αυτά τα χρόνια! Ας σκεφτούμε λοιπόν την πρόταση για την Γέννηση μας αυτά τα Χριστούγεννα! Είναι η ευχή του Ραφαήλ για Καλά Χριστούγεννα! Να διαθέσουμε ένα δευτερόλεπτο στον Θεό, και να πούμε το περίφημο ΗΜΑΡΤΟΝ. Να ομολογήσουμε πως δεν την πήγαμε την ζωή μας πουθενά έτσι όπως την ζήσαμε! Και να την καταθέσουμε στον Θεό ώστε να την οδηγήσει εκείνος από δω και πέρα! Ούτως ή άλλως όσες κινήσεις κι αν κάναμε, δεν μας οδήγησαν στην χαρά και στην λύτρωση! Αν το κάνουμε αυτό, όχι απλώς ως ψυχολογική ή ιδεολογική στάση, αλλά ως ομολογία, θα έλξει το δώρο που ο Θεός θέλει να μας δώσει. Γιατί περί δώρου πρόκειται! Όπως η Αειζωία έτσι και η πνευματική Γέννηση δεν είναι παρά δώρο! Είναι δώρα που θέλει όλα αυτά τα χρόνια να μας τα δώσει ο Ραφαήλ καθώς ανοίγει την Πύλη γι’ αυτό. Όχι επειδή είμαστε άξιοι - ποτέ εξ άλλου δεν θα είμαστε άξιοι, ούτε εκλεκτοί ή καλύτεροι από τους άλλους ανθρώπους- αλλά επειδή απλώς θέλει να μας κάνει ένα δώρο! Πρέπει όμως να το θελήσουμε και να το «υπογράψουμε» εσωτερικά. Αυτό λοιπόν μας ζήτησε: να μην περάσουν και αυτά τα Χριστούγεννα παραμένοντας αλύτρωτοι. Έρχονται κρίσιμα γεγονότα για την ανθρωπότητα! Όσο κι αν η παρουσία του Ραφαήλ στην Γη είναι μια διασφάλιση πως όλα θα πάνε καλά… Εντούτοις να ξέρετε ότι ποτέ δεν μπορούμε να πούμε πως έχουμε έλεγχο επί των κινήσεων του Θεού. Το παν εξ άλλου, είναι κινητό, όπως έλεγε η Μαρία Ντυμπρέ -και για τις ατομικές και για τις συλλογικές μας συνειδήσεις. Αυτό που παίζεται στην Γη και κορυφώνεται μέσα από κάποιες κοσμικές συγκυρίες, όπως είναι η 21 Δεκεμβρίου, έχει να κάνει και με τον τρόπο που συνηχούν στις συγκυρίες αυτές οι ανθρώπινες συνειδήσεις. Αυτή εξ άλλου είναι και η ευθύνη μας. Γι’ αυτό να μην επαναπαυόμαστε! Αλλά αν πραγματικά αγαπάμε την ζωή, για μας και για τους συνανθρώπους μας, να την διεκδικούμε! Και να μην κάνουμε πίσω στα δώρα που ο Θεός θέλει να μας δώσει! Ήρθαμε πολύ κοντά σ’ ένα θεϊκό σημείο… Ας ανοίξουν τα μάτια και οι καρδιές…

Την περασμένη Κυριακή η Εκκλησία μίλησε για την θεραπεία της συγκύπτουσας. Η σημειολογία είναι συνταρακτική. Είχε, λέει ο Χριστός, δέσει ο σατανάς την γυναίκα αυτή επί 18 χρόνια, ώστε να είναι «συγκύπτουσα»: δεν έβλεπε δηλαδή ουρανό, μόνο την γη, καθώς ήταν εντελώς κυρτωμένη. Όπως έχουμε πει υπάρχουν πολλά επίπεδα ερμηνείας των παραβολών και όσων έπραξε ο Χριστός στην Γη. Στο πρόσωπο αυτής της γυναίκας βλέπουμε μια ολόκληρη ανθρωπότητα σκυφτή που δεν βλέπει ουρανό! Μας αφορά όλους η συγκύπτουσα, στον βαθμό που μιλάει για την πνευματική μας όραση! Η θεραπεία της γυναίκας αυτής είναι από τα θαύματα που ο Χριστός έκανε πρωτοβουλιακά. Δεν του το ζήτησε εκείνη. Την είδε ένα Σάββατο στην συναγωγή και την σπλαχνίστηκε… Και την θεράπευσε όπως αναφέρει το Ευαγγέλιο και δια λόγου (ως Θεός) και δια αγγίγματος (ως άνθρωπος)! «Γυναίκα, είσαι ελεύθερη!» της είπε. Συγκλονιστικά άμεσος ο Χριστός απευθύνεται στον κυρτωμένο, πνευματικά, άνθρωπο και τον ανορθώνει! Η σκυφτή ανθρωπότητα ούτε καν ζητά βοήθεια! Πέρασε όμως ο Χριστός από κει και την σπλαχνίστηκε! Η γυναίκα αυτή εντούτοις παρ’ όλη την αρρώστια της δεν διαμαρτυρόταν! Ίσως ήταν και αυτό το σημείο που ήλξε το βλέμμα του Χριστού… Οι Φαρισαίοι, στην συνέχεια, τον επιτίμησαν γιατί έκανε το θαύμα Σάββατο! Βλέπουμε τον παραλογισμό και την ασύλληπτη υποκρισία! «Δεν λύνετε τα ζώα σας από τον σταύλο το Σάβ-βατο για να τα ποτίσετε; Η γυναίκα αυτή που ήταν δεμένη επί 18 χρόνια από τον σατανά δεν έπρεπε να λυθεί;» τους απαντά. Στην περίπτωση της γυναίκας αυτής βλέπουμε έναν άνθρωπο που δεν βλασφήμησε τον Θεό για την δυσκολία του! Τουναντίον σεμνύνονταν μπροστά στην σιωπή του Θεού μέχρι εκείνου του σημείου, της συνάντησής της με τον Χριστό. Γιατί υπάρχουν και εκείνοι που παρόλο που φταίνε -είτε αυτό είναι ορατό είτε ανάγεται στο χώρο των αόρατων αιτίων, αφού ποτέ δεν συμβαίνει κάτι τυχαία- όχι μόνο δεν στρέφονται στον Θεό για την όποια δυσκολία τους, αλλά τον αρνούνται κιόλας! Η ανημποριά τους τούς «βεβαιώνει» πως δεν υπάρχει Θεός, ή πως κι αν υπάρχει, θα πρέπει να είναι κακός αφού δεν τους θεραπεύει! Δεν αναζητούν οι άνθρωποι ευθύνες από τον εαυτό τους και τα πεπραγμένα τους -τα δικά τους και των συνανθρώπων τους- για τις όποιες δυσκολίες τους, ούτε στρέφονται στον Πατέρα τους με τον τρόπο που ο Χριστός μας δίδαξε: ως παιδιά, με απλότητα. Αφού είναι βέβαιο πως αν καταφύγουμε ως παιδιά στον Πατέρα μας, εκείνος θα ανοίξει την αγκαλιά του και θα μας περιθάλψει. Αν κάτι είπε ο Χριστούλης, και διαρκώς μας υπομιμνήσκεται, είναι γι’ αυτή την απλότητα, την αθωότητα του παιδιού. Να κατανοήσουμε πως η μόνη πρόσβαση που έχουμε στον Ζώντα Θεό είναι μόνο ως παιδιά! Δεν έχουμε άλλη πρόσβαση! Μόνο στα παιδιά ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών! Είτε απεσταλμένοι είμαστε, είτε από τις φυλές του Ισραήλ, είτε εκ των άνω είτε εκ των κάτω, ο μόνος τρόπος για να βρεθεί καθένας στο σημείο όπου θέλει ο Θεός ώστε να πραγματοποιήσει τον λόγο για τον οποίο ενσαρκώθηκε στη Γη, είναι να προσφεύγουμε σ’ αυτόν ως παιδιά! Ως παιδιά προς τον Γεννήτορα της ζωής μας και κάθε ζωής. Εάν προσπαθήσουμε να τον προσεγγίσουμε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, θα είναι τρόπος του νου, της ψευδαίσθησης, της εικονικής πραγματικότητας, η οποία εντέλει είναι πνευματικά ανύπαρκτη. Γι’ αυτό εξ άλλου τόσες προσευχές δεν εισακούγονται, αφού τις απευθύνει ο νους και όχι η καρδιά! Ο άνθρωπος χωρίς Θεό δεν μπορεί να αντιμετωπίσει ούτε την ασθένεια, ούτε την κατάθλιψη, ούτε την δυστυχία του. Το ζητούμενο είναι να χαρούμε αυτό το δώρο που μας έδωσε ο Θεός! Και εμείς όχι μόνο δεν το χαιρόμαστε, αλλά το κακοποιούμε και δυσκολεύουμε τις συνθήκες και για τον εαυτό μας και για τον κόσμο γύρω μας. Μα θα πείτε πως οι συνθήκες είναι «υπαρκτές» κ.λπ. Αναζητείστε την απάντηση στην αλλαγή «όρασης». Εσύ αποφασίζεις τι κόσμο θέλεις να δεις! Μέσα από την αγία όραση, την Χριστική όραση, δίνεις υπόσταση σε έναν κόσμο στον οποίο δεν υπάρχει πόνος, δεν υπάρχει ασθένεια ούτε θάνατος! Όσο συνεχίζουμε να βλέπουμε τον κόσμο με τον τρόπο που τον βλέπουμε, αυτός ο κόσμος θα παράγει διττότητα, πόνο, αδικία, εντροπία, θάνατο. Μόνο αν δεχτούμε να τον κοιτάξουμε με τα μάτια του Χριστού, μόνο τότε το παιδί του Θεού θα αθωωθεί, μόνο τότε ο Υιός θα αποκατασταθεί, μόνον τότε ο κόσμος αυτός θα επιστρέψει στην ενότητα και την ευλογία του αρχαίου κάλλους.

Το Ευαγγέλιο της σημερινής Κυριακής μιλάει για τον συνταρακτικό εκείνο Δείπνο στον οποίο οικοδεσπότης είναι ο ίδιος ο Θεός! Η αφορμή της παραβολής αυτής είναι ένα τραπέζι στο οποίο προσκλήθηκε ο Χριστός από κάποιο Φαρισαίο άρχοντα, όπου ήταν καλεσμένοι επίσης νομικοί και άλλοι φαρισαίοι. Βλέπουμε τον Χριστό να συμμετέχει στην κοινωνία της εποχής του αποδεχόμενος ακόμη και προσκλήσεις φαρισαίων, προκειμένου να τους νουθετήσει και να τους διδάξει την αλήθεια και όπως πάντα τα ερπετά του την είχαν στημένη! Τους λέει, λοιπόν, ο Χριστός όταν κάνουν γεύματα να προτιμούν να καλούν φτωχούς και ανάπηρους για να είναι στ’ αλήθεια μακάριοι και να τους ανταποδοθεί η ευεργεσία κατά την ανάσταση των δικαίων. Αυτό δεν τους άρεσε καθόλου γιατί ξεμπρόστιαζε την υποκρισία τους και το πόσο χωρίς αληθινή συμπόνια και αγάπη ήταν η ελεημοσύνη τους. Τον «διδάσκουν» λοιπόν εκείνοι, λέγοντας του ότι σύμφωνα με τον Νόμο, μακάριοι είναι μόνο εκείνοι που θα φάνε άρτο στην Βασιλεία του Θεού! Η παραβολή αυτή δεν είναι τυχαίο που δίνεται αυτή την στιγμή. Μας αφορά σε βάθος, αφορά όλη την ανθρωπότητα. Λέει λοιπόν πως ο Οικοδεσπότης -ο Θεός- έκανε μεγάλο Δείπνο και κάλεσε πολλούς. Έστειλε στην συνέχεια τον δούλο του -τον Υιό του- να ειδοποιήσει τους καλεσμένους πως όλα είναι έτοιμα. Άρχισαν τότε μεμιάς όλοι να δικαιολογούνται για την αδυναμία τους να προσέλθουν. Ένας είπε πως αγόρασε χωράφι και έπρεπε να το δει, άλλος πως αγόρασε βόδια και έπρεπε να τα δοκιμάσει, άλλος πως παντρεύεται κ.λπ. Τότε ο Οικοδεσπότης οργίστηκε και είπε στον δούλο του: «Βγες στους δρόμους και φέρε εδώ φτωχούς, ανάπηρους, χωλούς, τυφλούς!» Και μάλιστα επειδή ο οίκος του δεν γέμισε, του είπε να πάει εκ δευτέρου και σε περιφραγμένους τόπους και «να τους αναγκάσει» να έρθουν ώστε να γεμίσει! Και ο δούλος -ο Χριστός- το έκανε αυτό. Η παραβολή είναι συνταρακτική. Είναι πολλά τα σημεία που είναι να προσέξουμε. Ο Οικοδεσπότης, ο Θεός, αναθέτει κατ’ αρχάς στον δούλο του, τον Υιό του, τον Χριστό, την αναγγελία του Δείπνου στους καλεσμένους. Και στην συνέχεια αφού οι προσκεκλημένοι δεν ήρθαν, του ζήτησε να φέρει «όποιον τύχει». Ακόμα και εξαναγκάζοντας τους! Τι είναι άραγε αυτός ο «εξαναγκασμός»; Είναι τα θαύματα που κάνει ο Χριστός, ο Υιός του, προκειμένου να ξυπνήσει η νεκρωμένη συνείδηση του ανθρώπου και να αντιληφθεί πού προσκαλείται! Να προσέλθει στον Θεό έστω δι’ αυτής της οδού! Γι’ αυτό μπορεί τα θαύματα να είναι ευλογία για τον άνθρωπο, αλλά για εκείνον που τα εκτελεί στο όνομα του Θεού γίνονται, πραγματικά, για την απιστία του ανθρώπου! Εάν είχαμε την σχέση που θα έπρεπε με τον Θεό, θα είχαμε όλη την πρόσβαση στην ζωοποιό του Δύναμη, στο Άγιο Πνεύμα εντός μας, και δεν θα υπήρχε λόγος να προκαλούμε το θαύμα σαν κάτι έξω από μας, σαν κάτι έξω από την φυσιολογική ροή της ζωής! Αφού η ίδια η ζωή είναι το θαύμα! Ο Χριστός εξάλλου για «σημεία» μιλάει. Θαύμα είναι το ότι ζούμε, το ότι η Γη γυρίζει. Το να αναστηθεί ένας νεκρός ή να γίνει μια θεραπεία δεν είναι «θαύμα», είναι φυσιολογική ροή της ζωής. «Εξανάγκασε τους να έρθουν!» λέει ο Θεός στον Υιό του. Είναι συνταρακτικό! Ώστε δηλαδή, μέσα από τα θαύματα, να μην έχει ο άνθρωπος καμιά δικαιολογία για να αρνηθεί την πρόσκληση του Θεού! Και στην συνέχεια ο Οικοδεσπότης λέει: «Εκείνοι που προσκάλεσα και δεν ήρθαν δεν θα γευτούν ποτέ το Δείπνο μου!» Σ’ αυτό τον λόγο έχουν δοθεί πολλές ερμηνείες: μία από αυτές είναι ότι ο Χριστός στάλθηκε για να διδάξει την αλήθεια στους Εβραίους, οι οποίοι όμως δεν αναγνώρισαν στο πρόσωπό του τον Μεσσία, παρόλο που οι προφητείες ήταν αποκαλυπτικές και εκπληρώθηκαν στο Πρόσωπο του. Και εντέλει προσήλθαν οι προερχόμενοι από τα Έθνη -μη Εβραίοι- οι θεωρούμενοι «ειδωλολάτρες». Όπως ο Ραφαήλ μας έχει πει, ο Χριστός διάλεξε τον «πάτο» της ανθρωπότητας ακριβώς γιατί η συνείδηση των Εβραίων βρισκόταν σε σκότος. Η σχέση τους με τον Θεό της παράδοσης τους ήταν υποκριτική και ψεύτικη, μακριά από τον Ζώντα Θεό! Δεν είναι τυχαίο πως όχι μόνον δεν τον αναγνώρισαν αλλά τον σταύρωσαν! Τουναντίον τον ομολόγησαν οι Έλληνες, και μέσα στους αιώνες η ελληνική σκέψη αφομοίωσε εντελώς τον Χριστό, τον τελευταίο Έλληνα Θεό! Ενσωμάτωσαν δια των ελληνοτραφών πατέρων όλη την Χριστιανική διδασκαλία και την συνέδεσαν με τα ελληνικά μυστήρια. Διατήρησαν και μας παρέδωσαν ακέραιη και ζωντανή την Ελληνική Γραμμή η οποία ξεκινά από τους αρχαίους «θεούς» που κατήλθαν στην Γη και εγκατέστησαν την Ελληνική συνείδηση. Αυτή η γραμμή διαπέρασε την Παλαι-στίνη και φτάνει ως τις μέρες μας. Το Δείπνο, λοιπόν, μας βάζει να σκεφτούμε την πρόσκληση του Θεού… Ο Θεός ανοίγει τελικά τον οίκο του προς όλα τα πλάσματα, μέχρι να γεμίσει! Και αυτοί που αποδέχονται την πρόσκληση, είναι εκείνοι που εντέλει θα δειπνήσουν μαζί του. Στους αρχικούς προσκεκλη-μένους αναγνωρίζουμε όλους εκείνους που, μέσα στους αιώνες καθένας για τους λόγους του, δεν είχε την εγρήγορση της ανταπόκρισης, παρά το χάρισμα. Αυτές οι ιστορίες είναι διαχρονικές! Ό,τι είπε ο Χριστός αφορά το αιώνιο παρόν του ανθρώπου. Και κάτι μας δείχνουν! Ο Θεός δεν ξεχωρίζει εκλεκτούς και μη! Πολλοί από όσους θεώρησαν εαυτούς «ξεχωριστούς» ή θεματοφύλακες πνευματικών παραδόσεων, την ώρα της πρόσκλησης δεν προσήλθαν! Τελικά ο Θεός ανοίγει τον οίκο του σε όλους! Και όλοι οι πνευματικά φτωχοί, ανάπηροι, τυφλοί και ασθενείς γίνονται δεκτοί! Και μάλιστα στην θέση εκείνων που αρχικά είχαν προσκληθεί. Αυτό μας λέει πολλά! Κλείνοντας την παραβολή αυτή ο Χριστός λέει: «Πολλοί γαρ εισί κλητοί, ολίγοι δε εκλεκτοί». Διότι τελικά εκλεκτός είναι εκείνος που θα αποδεχτεί την πρόσκληση! Δεν είναι καθόλου εκείνος που θεωρεί ότι δικαιωματικά έχει την χάρη. Γιατί ο εαυτός του θα τον προδώσει όντας ανέτοιμος! Είναι τεράστια τα θέματα που θίγει ο Χριστός με τον λόγο του. Ό,τι και να πούμε είναι λίγο. Βλέπουμε, ειδικά όσοι περάσαμε από εσωτερικές σχολές, τις τεράστιες πλάνες στις οποίες περιέπεσαν άνθρωποι που θεώρησαν εαυτούς «εκλεκτούς» και ότι μπορούν να διαχειριστούν κατά βούληση την χάρη του Θεού αποφασίζοντας εκείνοι περί εκλεκτών και μη. Ο Χριστός μας λέει πως «εκλεκτό» κάνει τον άνθρωπο μόνο η εσωτερική αποδοχή της πρόσκλησης του Θεού. Αυτή η πρόσκληση προς τον άνθρωπο είναι ανοικτή δια του Χριστού! Δεν είναι τυχαίο που ο Οικοδεσπότης δια του ενσαρκωμένου Υιού του τους κάλεσε όλους! Άνοιξε το σπίτι του για όλους! «Φέρ’ τους όλους! Φέρ’ τους με το ζόρι!» Τελικά, οι μόνοι που δεν παρακάθισαν στο Μεγάλο Δείπνο ήταν οι «προσκεκλημένοι»: ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Ας μην εφησυχάζουμε λοιπόν. Να θεωρούμε πως ό,τι ζούμε, ό,τι μας προσφέρει η ζωή μας δεν μας θέτουν σε θέση ισχύος έναντι των συνανθρώπων μας. Είναι δώρα που μας δίνει ο Θεός για να τα αξιολογούμε στο βάθος που τους αρμόζει, και για να τα μοιραζόμαστε με τον κόσμο γύρω μας. Κυρίως όμως ο Θεός μάς ζητά να αφουγκραζόμαστε το θέλημα του. Αυτό το Δείπνο το οποίο αναγγέλθηκε 2000 χρόνια πριν, γίνεται και θα γίνει. Η πρόσκληση είναι ανοικτή, ο Οικοδεσπότης και ο Γιος του είναι παρόντες! Είναι στο χέρι μας να προσέλθουμε με τον τρόπο που μας ζήτησε, ώστε να δειπνήσουμε μαζί του!

*