Το θέλημα του Θεού είναι για μένα η απόλυτη ευτυχία

«Αυτή είναι η ιδέα κλειδί, για να καταλάβεις τι σημαίνει σωτηρία. Ακόμα πιστεύεις ότι σου ζητείται να υποφέρεις σαν τιμωρία για τις «αμαρτίες» σου. Δεν είναι έτσι. Όσο, όμως, πιστεύεις ότι υπάρχει αμαρτία, και ότι είναι δυνατόν ο Υιός του Θεού να αμαρτήσει, είναι επόμενο να σκέφτεσαι έτσι.

Αν η αμαρτία είναι αληθινή, τότε η τιμωρία είναι δίκαιη και δεν μπορείς να την αποφύγεις. Τότε το τίμημα της σωτηρίας είναι ο πόνος. Αν η αμαρτία είναι αληθινή, τότε η ευτυχία πρέπει να είναι μια ψευδαίσθηση, γιατί δεν μπορούν και τα δύο να είναι αληθινά. Στους αμαρτωλούς αξίζει θάνατος και πόνος, και αυτό ζητούν. Διότι γνωρίζουν ότι τους περιμένει, και θα τους αναζητήσει και θα τους βρει κάπου, κάποτε, με κάποια μορφή που θα εξισορροπήσει το «χρέος» τους προς τον Θεό. Θα τον φοβούνται και θα του ξεφεύγουν όσο μπορούν, αλλά είναι καταδικασμένοι κάποια στιγμή αυτός να τους βρει.

Ποιος είναι δυνατόν να θέλει μια τέτοια «σωτηρία» που του επιφυλάσσει τόσο άγρια τιμωρία; Ποιος δεν θα ήθελε να δραπετεύσει από μια τέτοια σωτηρία και να καταπνίξει με κάθε τρόπο την Φωνή που του την προσφέρει;

Αν η αμαρτία είναι αληθινή, τότε η σωτηρία είναι ο χειρότερος εχθρός σου, η κατάρα του Θεού που έπεσε πάνω σου επειδή σταύρωσες τον Υιό Του.

Η αμαρτία ΔΕΝ είναι αληθινή. Όλα όσα πιστεύεις ότι θα πάθεις επειδή αμάρτησες, ποτέ δεν θα συμβούν. Δέξου την Εξιλέωση με ανοιχτό νου, χωρίς να τρέφεις καμιά πεποίθηση ότι έχεις αμαρτήσει. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΑΡΤΙΑ.

Το θέλημα του Θεού για σένα είναι η απόλυτη ευτυχία διότι δεν υπάρχει αμαρτία, και ο πόνος είναι παντελώς χωρίς αιτία. Δικαιούσαι την χαρά, και ο πόνος είναι σημάδι ότι έχεις παρεξηγήσει τον εαυτό σου.

Μην φοβάσαι το θέλημα του Θεού. Δεν υπάρχει αμαρτία, δεν υπάρχουν συνέπειες».

Τώρα θα μου πείτε: "ωραία μας τα λες, αλλά πως γίνεται αυτό;"

Γίνεται αν αφήσουμε τα θαύματα να αντικαταστήσουν τις πικρίες! Όταν αφήνουμε την αγάπη του Θεού να μας δείχνει το δρόμο.

Το θέλημα του Θεού για μένα είναι η απόλυτη ευτυχία! Αυτή είναι η αλήθεια, διότι δεν υπάρχει αμαρτία.

*

Η δύναμη της Δημιουργικής σκέψης

 "Όσο παράξενο κι αν φαίνεται, υπάρχει μια μυστική Δύναμη που είναι ικανή να μεταβάλλει τόσο ριζικά τη ζωή μας, ώστε ύστερα απ’ αυτή τη διαδικασία να μην σ’ αναγνωρίζουν σχεδόν οι φίλοι σου, αλλά κι εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου.

Αυτή η μυστική αλλά απόλυτα αληθινή δύναμη, μπορεί να μας πάρει σήμερα, τώρα, από τη μέση της αποτυχίας, της καταστροφής, της μιζέριας, της απόγνωσης, και στο ανοιγόκλεισμα του ματιού, όπως είπε ο Παύλος, να λύσει τα προβλήματά μας, να μας απελευθερώσει από τα δεσμά και να μας τοποθετήσει ασφαλείς, σωστούς κι ευτυχισμένους πάνω στο δρόμο της ελευθερίας και των ευκαιριών.

Η μυστική αυτή Δύναμη μπορεί να μας διδάξει όλα όσα πρέπει να ξέρουμε, αρκεί να είμαστε δεκτικοί και να θέλουμε να μάθουμε.

Η εκπληκτική αυτή Δύναμη, αν και μυστική, δεν παύει να είναι πραγματική. Δεν πρόκειται για φανταστική έννοια, αλλά για το πρακτικότερο πράγμα στον κόσμο. Η ύπαρξή της είναι γνωστή σε χιλιάδες ανθρώπους σ’ ολόκληρο τον κόσμο, όπως ήταν επίσης γνωστή και σε ορισμένες φωτισμένες ψυχές για δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Η Δύναμη αυτή δεν είναι άλλη από την πρωτογενή Δύναμη της Ύπαρξης, και η ανακάλυψή της είναι το Θεϊκό δικαίωμα κάθε ανθρώπου. Είναι δικαίωμα και προνόμιο όλων μας να έρθουμε σε επαφή μ’ αυτή τη Δύναμη και να της επιτρέψουμε να λειτουργήσει μέσα στο σώμα, στο νου και στην υπόστασή μας, έτσι ώστε να μην έρπουμε πια ανάμεσα στους περιορισμούς και στις δυσκολίες αλλά να μπορούμε ν’ ανυψωνόμαστε με φτερά σαν του αετού στο βασίλειο της κυριαρχίας και της χαράς.

Πού βρίσκεται, λοιπόν, αυτή η θαυμαστή Δύναμη; Η απάντηση είναι απλούστατη: η Δύναμη αυτή βρίσκεται μέσα στη συνειδητότητά μας, στο έσχατο μέρος που θα έψαχνε κανείς. Ακριβώς μέσα στη νοητικότητά μας υπάρχει μια πηγή ενέργειας που είναι πιο δυνατή από τον ηλεκτρισμό, πιο δυνατή κι από την ισχυρότερη εκρηκτική ύλη, μια ενέργεια απεριόριστη κι ανεξάντλητη. Το μόνο που χρειάζεται, είναι να έρθουμε σε συνειδητή επαφή μαζί της για να την ενεργοποιή-σουμε στις υποθέσεις μας, και τότε όλα τα θαυμαστά αποτελέσματα θα είναι δικά μας. Αυτό είναι το αληθινό νόημα Βιβλικών ρήσεων όπως: «Η Βασιλεία του Θεού είναι μέσα σας» και «Να ζητάτε πρώτα τη Βασιλεία του Θεού και όλα αυτά θα σας προστεθούν».

Η Εντός Δύναμη, το Εσωτερικό Φως ή η Πνευματική Ιδέα παρομοιάζεται στη Βίβλο με παιδί. Ο συμβολισμός αυτός έχει τη δική του πανέμορφη λογική, και όπως η ψυχή θεωρείται πάντοτε σαν γυναίκα έτσι και η Πνευματική Ιδέα που γεννιέται από την ψυχή χαρακτηρίζεται σαν παιδί. Η συνειδητή ανακάλυψη ότι έχουμε μέσα μας αυτή τη Δύναμη, και η αποφασιστικότητά μας να την χρησιμοποιήσουμε, αποτελεί την γέννηση του παιδιού. Είναι δε πολύ εύκολο να διαπιστώσουμε πόσο κατάλληλος είναι αυτός ο συμβολισμός, γιατί το βρέφος που γεννιέται στη συνειδητότητα είναι μια τόσο ισχνή και αδύναμη οντότητα, όπως και κάθε νεογέννητο παιδί, και χρειάζεται την ίδια προσεκτική φροντίδα και προφύλαξη που χρειάζεται και το νεογνό στις πρώτες του μέρες. Ύστερα πάντως από λίγο καιρό, όσο περνούν οι εβδομάδες, το παιδί μεγαλώνει και δυναμώνει, ώσπου έρχεται ο καιρός που μπορεί πια μόνο του να φροντίζει τον εαυτό του. Και τότε μεγαλώνει και αυξάνει σε σοφία και δύναμη, δεν χρειάζεται πια την φροντίδα της μάνας, έχει φτάσει στην φάση του άντρα και ξεπληρώνει το χρέος του αναλαμβάνοντας τη φροντίδα της. Έτσι και η ικανότητα να είμαστε σε επαφή με την μυστική Δύναμη που υπάρχει μέσα μας, ισχνή κι ανήμπορη στην αρχή, θα αναπτυχθεί σιγά σιγά μέχρι που θα της επιτρέψουμε να φροντίζει όλη τη ζωή μας.

Η ιστορία της ζωής του Ιησού, που αποτελεί την κεντρική μορφή της Βίβλου, δραματοποιεί κατά τέλειο τρόπο αυτή την αλήθεια. Περιγράφεται ότι γεννήθηκε από παρθένο, μέσα σε ένα φτωχικό στάβλο, και γνωρίζουμε πως μεγάλωσε για να γίνει ο Σωτήρας του κόσμου. Με τον βιβλικό συμβολισμό, η παρθένος ψυχή αντιπροσωπεύει την ψυχή που προσβλέπει στο Θεό και μόνο∙ είναι δε αυτή η κατάσταση της ψυχής στην οποία έρχεται να γεννηθεί το παιδί ή η Πνευματική Ιδέα. Όταν έχουμε πλέον φτάσει σ’ αυτό το στάδιο -είτε λόγω σοφίας είτε λόγω των βασάνων μας- και είμαστε προετοιμασμένοι να βάλουμε πάνω από όλα τον Θεό, τότε συμβαίνει αυτό το γεγονός. Το Παιδί-Χριστός γεννήθηκε σ’ ένα στάβλο αν κι όλος ο κόσμος περίμενε πως θα γεννιόταν σε παλάτι. Κατανοούμε βαθιά τη σημασία αυτού του γεγονότος όταν το Άγιο Παιδί έρχεται να γεννηθεί μέσα στην ψυχή μας, γιατί με την συνειδητοποίηση της αναξιότητάς μας νοιώθουμε ότι για άλλη μια φορά γεννιέται μέσα σε στάβλο. Έχουμε όμως την εμπνευσμένη διαίσθηση ότι αυτό δεν θα σταθεί εμπόδιο στο να μεγαλώσει και να γίνει ο Σωτήρας του δικού μας ατομικού κόσμου.

Η Βίβλος, είτε άμεσα είτε έμμεσα, έχει πολλά να μας γι’ αυτό το θέμα της γέννησης και της ανάπτυξης του παιδιού, και για το τι μπορεί αυτό να σημαίνει για μας. Μια από τις σπουδαιότερες αναφορές υπάρχει στον Ησαία (κεφ.9.2,6,7): «Ο λαός ο περιπατών εν τω σκότει είδε φως μέγα∙ εις τους καθημένους εν γη σκιάς θανάτου, φως έλαμψεν επ’ αυτούς». Είναι μια θαυμάσια περιγραφή του τι συμβαίνει όταν η Πνευματική Ιδέα, το παιδί, γεννιέται στην ψυχή. Το βάδισμα στο σκοτάδι, ηθικό ή φυσικό, η παραμονή στην γη σκιάς θανάτου -θανάτου της χαράς, της ελπίδας, ή ακόμη και του αυτοσεβασμού- περιγράφουν θαυμάσια την κατάσταση που βιώνουν πολλοί προτού λάμψει το φως στην κομματιασμένη και άθλια ζωή τους. Και ο Προφήτης υψώνεται σ’ έναν παιάνα ανυπέρβλητης χαράς καθώς συλλογίζεται τη σωτηρία που φέρνει η μυστική Δύναμη: «Διότι παιδίον εγεννήθη εις ημάς, υιός εδόθη εις ημάς∙ και η εξουσία θέλει είσθαι επί τον ώμον αυτού∙ και το όνομα αυτού θέλει καλεσθή Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεός ισχυρός, Πατήρ του μέλλοντος αιώνος, Άρχων ειρήνης». Δηλαδή άπαξ και έρθουμε σε επαφή με την μυστική Δύναμη που βρίσκεται μέσα μας και της επιτρέψουμε να αναλάβει για λογαριασμό μας όλες τις ευθύνες, τότε θα κατευθύνει και θα διέπει όλες τις υποθέσεις μας, από την μεγαλύτερη μέχρι την  μικρότερη, δίχως να χρειάζεται προσπάθεια, χωρίς λάθη και χωρίς εμείς να ταλαιπωρούμαστε. «Και η εξουσία θέλει είσθαι επί τον ώμον αυτού»".

*

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

"Η προσευχή είναι το σπουδαιότερο δώρο με το οποίο ο Θεός ευλόγησε τον Υιό Του όταν τον δημιούργησε. Τότε έγινε αυτό που έμελλε να γίνει· η μοναδική φωνή που μοιράζονται ο Δημιουργός και η δημιουργία· το τραγούδι που ο Υιός τραγουδά στον Πατέρα, ο Οποίος επιστρέφει τις ευχαριστίες που Του προσφέρονται στον Υιό. Χωρίς τέλος η αρμονία, και χωρίς τέλος, επίσης, και η χαρμόσυνη συγχορδία της Αγάπης που δίνουν ο Ένας στον Άλλο. Και με αυτό τον τρόπο, επεκτείνεται η δημιουργία. O Θεός ευχαριστεί για την επέκταση Του μέσα από τον Υιό Του. Ο Υιός ευχαριστεί για την δημιουργία του μέσα από το τραγούδι της δικής του δημιουργίας στο όνομα του Πατέρα του. Η Αγάπη που μοιράζονται είναι αυτό που θα είναι η προσευχή μέσα σε όλη την αιωνιότητα, όταν ο χρόνος τελειώσει. Γιατί αυτό έγινε πριν ο χρόνος αρχίσει να υπάρχει φαινομενικά.

Για σένα που βρίσκεσαι μέσα στον χρόνο για λίγο, η προσευχή παίρνει την μορφή που ταιριάζει καλύτερα στις ανάγκες σου. Και δεν έχεις παρά μόνο μία. Ό,τι δημιούργησε ο Θεός ως ένα πρέπει να αναγνωρίσει την ενότητά του, και να αγαλλιάζει που αυτό που φαινόταν ότι διαχώριζαν οι ψευδαισθήσεις είναι για πάντα ένα μέσα στο Νου του Θεού. Η προσευχή τώρα πρέπει να γίνει το μέσο με το οποίο ο Υιός του Θεού αφήνει τους ξεχωριστούς στόχους και τα ξεχωριστά συμφέροντα, και γυρίζει πάλι με ιερή χαρά στην αλήθεια της ένωσης μέσα στον Πατέρα του και τον εαυτό του.

Άφησε τα όνειρά σου, ιερέ Υιέ του Θεού, και καθώς ανυψώνεσαι έτσι όπως σε δημιούργησε ο Θεός, απαλλάξου από τα είδωλα και θυμήσου Αυτόν. Η προσευχή θα σε στηρίζει τώρα, και θα σε ευλογεί καθώς υψώνεις την καρδιά σου προς Αυτόν σε τραγούδι ανάτασης που φτάνει ψηλότερα και μετά ακόμα πιο ψηλά, μέχρι και τα ψηλά και τα χαμηλά να εξαφανιστούν. Η πίστη στον στόχο σου θα αυξάνει και θα σε κρατά ψηλά καθώς ανέρχεσαι την φωτεινή κλίμακα που οδηγεί στις πρασιές του Παραδείσου και στην πύλη της ειρήνης. Γιατί αυτή είναι η προσευχή, και εδώ βρίσκεται η σωτηρία. Αυτός είναι ο δρόμος. Είναι το δώρο του Θεού σε σένα.

Η Αληθινή Προσευχή

Η προσευχή είναι ένας τρόπος προσέγγισης του Θεού που προσφέρει το Άγιο Πνεύμα. Δεν είναι απλά μια ερώτηση ή μια ικεσία. Δεν γίνεται να πετύχει μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι δεν ζητά τίποτα. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να υπηρετήσει τον σκοπό της; Είναι αδύνατον να προσεύχεσαι για είδωλα και να ελπίζεις πως θα φτάσεις τον Θεό. Η σωστή προσευχή πρέπει να αποφεύγει να πέσει στην παγίδα να ζητά με ικεσίες. Ζήτα, καλύτερα, να λάβεις αυτό που ήδη σου έχει δοθεί· να δεχτείς αυτό που είναι ήδη εκεί.

Σου έχει ειπωθεί να ζητάς από το Άγιο Πνεύμα την απάντηση για οποιοδήποτε συγκεκριμένο πρόβλημα, και ότι θα λάβεις μια συγκεκριμένη απάντηση αν τέτοια είναι η ανάγκη σου. Επίσης σου έχει ειπωθεί ότι υπάρχει μόνο ένα πρόβλημα και μία απάντηση. Αυτό δεν είναι αντιφατικό στην προσευχή. Υπάρχουν αποφάσεις που πρέπει να πάρεις εδώ, και αυτό πρέπει να γίνει είτε είναι ψευδαισθήσεις είτε όχι. Δεν γίνεται να σου ζητηθεί να δεχτείς απαντήσεις που να είναι πέρα από το επίπεδο ανάγκης που μπορείς να αναγνωρίσεις. Επομένως, δεν είναι η μορφή του αιτήματος που έχει σημασία, ούτε το πώς αιτείται. Η μορφή της απάντησης, αν δίδεται από τον Θεό, θα ταιριάζει με τις ανάγκες σου όπως τις αντιλαμβάνεσαι. Αυτό είναι απλά μια ηχώ της απόκρισης της Φωνής Του. Ο αληθινός ήχος είναι πάντα ένα τραγούδι ευχαριστίας και Αγάπης.

Δεν μπορείς, λοιπόν, να ζητάς την ηχώ. Το δώρο είναι το τραγούδι. Μαζί με αυτό έρχονται και οι παράγωγοι ήχοι, οι αρμονικές, οι αντηχήσεις, αλλά αυτά είναι δευτερεύοντα. Στην αληθινή προσευχή ακούς μόνο το τραγούδι. Όλα τα υπόλοιπα απλά προστίθενται. Πρώτα αναζήτησες την Βασιλεία των Ουρανών, και όλα τα άλλα σου έχουν πραγματικά δοθεί.

Το μυστικό της σωστής προσευχής είναι να ξεχάσεις τα πράγματα που νομίζεις πως χρειάζεσαι. Το να ζητάς κάτι συγκεκριμένο είναι το ίδιο σαν να κοιτάς την αμαρτία και μετά να την συγχωρείς. Ακόμα, με τον ίδιο τρόπο, στην προσευχή παραβλέπεις της εξειδικευμένες ανάγκες σου έτσι όπως τις βλέπεις, και τις αναθέτεις στα Χέρια του Θεού. Εκεί γίνονται τα δώρα σου σ’ Αυτόν, διότι Του λένε ότι δεν επιθυμείς να έχεις άλλους θεούς εκτός από Αυτόν· ούτε Αγάπη άλλη εκτός από την δική Του. Ποια άλλη, λοιπόν, θα μπορούσε να είναι η απάντησή Του από την επιστροφή Του στην μνήμη σου; Μπορείς αυτό να το ανταλλάξεις για μια ασήμαντη συμβουλή για ένα πρόβλημα που διαρκεί μόνο μια στιγμή; Ο Θεός απαντά μόνο για την αιωνιότητα. Αλλά και όλες οι μικρές απαντήσεις περιέχονται μέσα σε αυτό.

Η προσευχή είναι μια παραχώρηση της θέσης σου· μια παραίτηση, μια ήσυχη ώρα ακρόασης και αγάπης. Δεν θα πρέπει να την συγχέεις με παρακλήσεις για προμήθειες οιουδήποτε είδους, διότι είναι ένας τρόπος να θυμηθείς την ιερότητα σου. Γιατί θα έπρεπε η ιερότητα να ικετεύει, αφού έχει απόλυτο και αναφαίρετο δικαίωμα σε όλα όσα έχει να προσφέρει η Αγάπη; Και με την προσευχή, πηγαίνεις στην Αγάπη. Η προσευχή είναι μια προσφορά· μια παράδοση του εαυτού σου για να ενωθεί με την Αγάπη. Δεν υπάρχει τίποτα για να ζητήσεις διότι δεν έχει μείνει τίποτα που να σου λείπει. Αυτό το τίποτα γίνεται ο βωμός του Θεού. Εξαφανίζεται μέσα σ’ Αυτόν.

Αυτό δεν είναι ένα επίπεδο προσευχής που μπορούν να το πετύχουν όλοι ακόμα. Αυτοί που δεν το έχουν φτάσει ακόμα χρειάζονται την βοήθεια σου στην προσευχή διότι ο τρόπος που ζητούν δεν βασίζεται ακόμα στην αποδοχή. Η βοήθεια στην προσευχή δεν σημαίνει ότι κάποιος άλλος μεσολαβεί ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Σημαίνει όμως ότι κάποιος άλλος στέκεται πλάι σου και σε βοηθά να ανυψωθείς προς Αυτόν. Κάποιος που έχει συνειδητοποιήσει την καλοσύνη του Θεού προσεύχεται δίχως φόβο. Και κάποιος που προσεύχεται δίχως φόβο δεν γίνεται παρά να Τον φτάσει. Άρα μπορεί να φτάσει και τον Υιό Του, όπου και να είναι αυτός και όποια μορφή φαίνεται πως έχει πάρει.

Η προσευχή προς τον Χριστό μέσα σε οποιονδήποτε είναι σωστή προσευχή διότι είναι ένα δώρο ευχαριστίας προς τον Πατέρα Του. Το να ζητά κάποιος ο Χριστός να είναι μόνο ο Εαυτός Του δεν είναι ικεσία. Είναι ένα τραγούδι ευχαριστίας για αυτό που είσαι. Εδώ βρίσκεται η δύναμη της προσευχής. Δεν ζητά τίποτα και λαμβάνει τα πάντα. Αυτή η προσευχή μπορεί να μοιραστεί διότι λαμβάνει για όλους. Το να προσεύχεσαι με κάποιον που γνωρίζει ότι αυτό είναι αλήθεια σημαίνει ότι η προσευχή σου θα απαντηθεί. Ίσως μια συγκεκριμένη μορφή επίλυσης για ένα συγκεκριμένο πρόβλημα να έρθει σε έναν από τους δύο· δεν έχει σημασία σε ποιόν. Ίσως να έρθει και στους δύο, αν είστε γνήσια συντονισμένοι ο ένας με τον άλλο. Θα έρθει διότι έχετε συνειδητοποιήσει ότι ο Χριστός βρίσκεται και στους δυο σας. Αυτή είναι η μοναδική αλήθεια.

Η Κλίμακα της Προσευχής

Η προσευχή δεν έχει αρχή και τέλος. Είναι ένα μέρος της ζωής. Αλλάζει όμως σε μορφή, και αναπτύσσεται μαζί με την μάθηση, μέχρι να φτάσει στην άμορφη κατάστασή της, και να συγχωνευτεί στην καθολική επικοινωνία με τον Θεό. Όταν είναι σε μορφή που ζητά δεν χρειάζεται, και συχνά δεν κάνει έκκληση στον Θεό, ούτε καν χρειάζεται να υπάρχει η πίστη σε Αυτόν. Σε αυτά τα επίπεδα η προσευχή είναι απλά έκφραση του τι θέλεις, τι σου λείπει, μέσα από μια αίσθηση έλλειψης και ένδειας.

Αυτές οι μορφές της προσευχής, ή αυτές του «ζητάω – από – ανάγκη», πάντα έχουν να κάνουν με αισθήματα αδυναμίας και ανεπάρκειας, και ποτέ δεν θα μπορούσαν να γίνουν από έναν Υιό του Θεού που γνωρίζει Ποιος είναι. Κανένας, λοιπόν, που είναι σίγουρος για την Ταυτότητά του δεν θα μπορούσε να προσεύχεται με αυτές τις μορφές. Εν τούτοις, είναι επίσης αλήθεια ότι όποιος είναι αβέβαιος για την Ταυτότητά του δεν μπορεί να αποφύγει να προσευχηθεί με αυτό τον τρόπο. Και η προσευχή είναι τόσο συνεχής όσο και η ζωή. Ο κάθε ένας προσεύχεται ακατάπαυστα. Ζήτησε και θα λάβεις, διότι εσύ έχεις καθορίσει τι είναι αυτό που θέλεις.

Είναι επίσης δυνατόν να φτάσεις μια ανώτερη μορφή του «ζητάω από ανάγκη», διότι σε αυτό τον κόσμο η προσευχή είναι διορθωτική, άρα πρέπει να περιλαμβάνει τα επίπεδα μάθησης. Εδώ, το αίτημα ίσως να απευθύνεται στον Θεό με ειλικρινή πίστη, αν και όχι ακόμα με κατανόηση. Μια κάπως ασαφής και συνήθως ασταθής αίσθηση ταύτισης έχει επιτευχθεί γενικότερα, αλλά έχει την τάση να θολώνει από μια βαθιά ριζωμένη αίσθηση αμαρτίας. Σε αυτό το επίπεδο είναι πιθανόν να συνεχίζεις να ζητάς πράγματα αυτού του κόσμου σε διάφορες μορφές, και είναι επίσης πιθανόν να ζητάς δώρα όπως εντιμότητα και καλοσύνη, ειδικά συγχώρεση για τις πολλές πηγές ενοχής που αναπόφευκτα υποβόσκουν σε κάθε προσευχή ανάγκης. Δίχως ενοχή δεν υπάρχει ένδεια. Οι αναμάρτητοι δεν έχουν ανάγκες.

Σε αυτό το επίπεδο έρχεται επίσης αυτή η περίεργη αντίφαση σε όρους που είναι γνωστή ως η «προσευχή για τους εχθρούς σου». Η αντίφαση δεν βρίσκεται στα ίδια τα λόγια, αλλά μάλλον στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύονται συνήθως. Όσο πιστεύεις ότι έχεις εχθρούς, τότε περιορίζεις την προσευχή στους νόμους αυτού του κόσμου, καθώς επίσης περιορίζεις και την ικανότητά σου να λαμβάνεις και να αποδέχεσαι εντός αυτών των ίδιων στενών περιθωρίων. Αν τούτοις, αν έχεις εχθρούς έχεις και ανάγκη από την προσευχή, και μάλιστα μεγάλη. Τι σημαίνει πραγματικά αυτή η φράση; Προσευχήσου για τον εαυτό σου, για να μην επιζητάς να αιχμαλωτίσεις τον Χριστό και έτσι να χάσεις την αναγνώριση της δικής σου Ταυτότητας. Μην είσαι προδότης κανενός, ειδάλλως θα προδίδεις τον εαυτό σου.

Ένας εχθρός είναι το σύμβολο ενός Χριστού φυλακισμένου. Και ποιος θα μπορούσε να είναι Αυτός εκτός από σένα τον ίδιο; Η προσευχή για τους εχθρούς γίνεται έτσι προσευχή για την δική σου ελευθερία. Τώρα δεν είναι πια μια αντίφαση όρων. Έχει μετατραπεί σε δήλωση της ενότητας του Χριστού και της αναγνώριση της αθωότητας Του. Και τώρα έχει γίνει ιερή, διότι αναγνωρίζει τον Υιό του Θεού έτσι όπως δημιουργήθηκε.

Ποτέ να μην ξεχνάς ότι η προσευχή σε οποιοδήποτε επίπεδο είναι πάντα για τον εαυτό σου. Αν ενώνεσαι με κάποιον στην προσευχή, τον κάνεις μέρος από σένα. Ο εχθρός είσαι εσύ, όπως εσύ είσαι και ο Χριστός. Πριν μπορέσει να γίνει ιερή η προσευχή, γίνεται μια επιλογή. Δεν διαλέγεις για κάποιον άλλον. Δεν γίνεται να διαλέγεις παρά μόνο για τον εαυτό σου. Προσευχήσου με ειλικρίνεια για τους εχθρούς σου, διότι εδώ βρίσκεται η δική σου σωτηρία. Συγχώρεσε τους για τις δικές σου αμαρτίες, και θα συγχωρεθείς πραγματικά.

Η προσευχή είναι μια κλίμακα που φτάνει στον Ουρανό. Στην κορυφή πραγματοποιείται μια μεταμόρφωση σαν την δική σου, διότι η προσευχή είναι μέρος από σένα. Τα πράγματα της γης μένουν πίσω, όλα λησμονημένα. Δεν ζητάς πια, διότι δεν υπάρχει καμία έλλειψη. Η Ταυτότητα μέσα στον Χριστό αναγνωρίζεται ασφαλής για πάντα, πέρα από κάθε αλλαγή και φθορά. Το φως δεν τρεμοπαίζει πια, και ποτέ δεν θα σβήσει. Τώρα, δίχως κανενός είδους ανάγκες, και τυλιγμένος για πάντα μέσα σε άσπιλη αθωότητα που είναι το δώρο του Θεού για σένα, τον Υιό Του, η προσευχή μπορεί ξανά να γίνει αυτό για το οποίο προοριζόταν. Διότι τώρα ανυψώνεται σαν ένα τραγούδι ευχαριστιών προς τον Δημιουργό σου, τραγουδισμένο δίχως λέξεις, σκέψεις, και μάταιες επιθυμίες, αφού τώρα πια δεν χρειάζεται τίποτα απολύτως. Έτσι επεκτείνεται, όπως ήταν προορισμένη να κάνει. Και γι αυτή την προσφορά ο Θεός ο Ίδιος δίνει τις ευχαριστίες Του.

Ο Θεός είναι ο στόχος κάθε προσευχής, και της δίνει αιωνιότητα αντί για τέλος. Ούτε αρχή έχει, διότι ο στόχος δεν άλλαξε ποτέ. Η προσευχή στις αρχικές της μορφές είναι μια ψευδαίσθηση διότι δεν υπάρχει ανάγκη για κλίμακα για να φθάσει κανείς αυτό που ποτέ δεν άφησε. Εν τούτοις, η προσευχή είναι μέρος της συγχώρεσης όσο η συγχώρεση, που και η ίδια είναι ψευδαίσθηση, παραμένει ανέφικτη. Η προσευχή είναι συνδεδεμένη με την μάθηση μέχρι ο στόχος της μάθησης να επιτευχθεί. Και τότε όλα θα μεταμορφωθούν μαζί, και θα επιστρέψουν άμεμπτα μέσα στο Νου του Θεού. Όντας πέρα από την μάθηση, αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να περιγραφεί. Τα στάδια όμως που χρειάζονται γι αυτή την επίτευξη, πρέπει να γίνουν κατανοητά, για να μπορέσει να αποκατασταθεί η ειρήνη στον Υιό του Θεού, που τώρα ζει μέσα στην ψευδαίσθηση του θανάτου και του φόβου προς τον Θεό.

Η Προσευχή για τους Άλλους

Είπαμε ότι η προσευχή είναι πάντα για τον εαυτό σου, κι έτσι είναι. Αν είναι έτσι, γιατί, λοιπόν, θα πρέπει να προσεύχεσαι για τους άλλους; Και αν πρέπει, γιατί θα πρέπει να κάνεις κάτι τέτοιο; Η προσευχή για τους άλλους αν γίνει σωστά κατανοητή, γίνεται ένα μέσο απομάκρυνσης των δικών σου προβολών ενοχής από τον αδελφό σου, δίνοντας σου έτσι την ικανότητα να αναγνωρίσεις ότι δεν είναι αυτός που σε πληγώνει. Πριν μπορέσεις να σωθείς από την ενοχή, πρέπει πρώτα ν’ απελευθερωθείς από την δηλητηριώδη σκέψη ότι αυτός είναι εχθρός σου, το μοχθηρό σου συμπλήρωμα, η νέμεση σου. Γι αυτό το σκοπό, το μέσο είναι η προσευχή ανερχόμενης δύναμης και με εξελισσόμενους στόχους μέχρις ότου να φθάσει υψηλά στον Θεό.

Οι πρώτες μορφές προσευχής, στα πρώτα βήματα της κλίμακας, δεν είναι χωρίς φθόνο και μοχθηρία. Καλούν την εκδίκηση και όχι την αγάπη. Ούτε προέρχονται από κάποιον που αντιλαμβάνεται ότι είναι καλέσματα για θάνατο, που βγαίνουν από φόβο από εκείνους που περιθάλπουν ενοχές. Επικαλούνται ένα εκδικητικό θεό, και αυτός είναι που θα τους απαντήσει. Την κόλαση δεν γίνεται να την ζητάς για κάποιον άλλον, και έπειτα εσύ που την ζήτησες να ξεφύγεις. Μόνο αυτοί που είναι στην κόλαση μπορούν να ζητήσουν την κόλαση. Εκείνοι που έχουν συγχωρεθεί, και που δέχτηκαν την συγχώρεσή τους, ποτέ δεν θα μπορούσαν να κάνουν μια τέτοια προσευχή.

Σε αυτά τα επίπεδα, λοιπόν, ο μαθησιακός στόχος πρέπει να είναι η αναγνώριση ότι η προσευχή θα φέρει απάντηση μόνο στην μορφή στην οποία έγινε. Αυτό είναι αρκετό. Από εδώ το βήμα για τα επόμενα επίπεδα θα είναι εύκολο. Η επόμενη ανοδική διαδικασία αρχίζει έτσι:

Αυτό που ζήτησα για τον αδελφό μου δεν είναι αυτό που θα ήθελα να έχω εγώ. Άρα τον έχω κάνει εχθρό μου.

Είναι προφανές ότι σ’ αυτό το βήμα δεν μπορεί να φτάσει όποιος δεν βλέπει κάποια αξία ή πλεονέκτημα για τον εαυτό του όταν απελευθερώνει τους άλλους. Αυτό μπορεί να καθυστερήσει κατά πολύ, διότι μπορεί να μοιάζει επικίνδυνο αντί για σπλαχνικό. Ο ένοχος μοιάζει να ωφελείται αληθινά στο να έχει εχθρούς και αυτό το φανταστικό κέρδος πρέπει να φύγει αν είναι να ελευθερωθούν οι εχθροί.

Η ενοχή πρέπει να απελευθερώνεται, και όχι να καλύπτεται. Και ούτε αυτό μπορεί να γίνει χωρίς κάποιο πόνο, και η θέαση της σπλαχνικής φύσης αυτού του βήματος μπορεί για κάποιο διάστημα να ακολουθείται από βαθύ φόβο. Διότι οι άμυνες του φόβου είναι από μόνες τους τρομακτικές, και όταν αναγνωρίζονται φέρνουν τον φόβο τους μαζί τους. Όμως τι όφελος έχει φέρει ποτέ μια ψευδαίσθηση απόδρασης σε ένα φυλακισμένο; Η πραγματική του απόδραση από την ενοχή μπορεί να βρεθεί μόνο στην αναγνώριση ότι η ενοχή έχει φύγει. Και πως είναι δυνατόν να γίνει αυτή η αναγνώριση όσο κρύβει την ενοχή του μέσα σε κάποιον άλλο, και δεν την βλέπει σαν δική του; Ο φόβος για την απόδραση κάνει δύσκολο το καλωσόρισμα της ελευθερίας, και το να κάνεις κάποιον εχθρό σου δεσμοφύλακα, φαίνεται πως φέρνει ασφάλεια. Πως, λοιπόν, να μπορέσει ν’ απελευθερωθεί χωρίς να προκαλέσει ένα παρανοϊκό φόβο για τον εαυτό σου; Τον έχεις κάνει σωτηρία σου και απόδραση από την ενοχή. Η επένδυσή σου σε αυτή την απόδραση είναι βαριά, και ο φόβος σου να απελευθερώσεις είναι δυνατός.

Μείνε ήσυχος για μια στιγμή, τώρα, και αναλογίσου τι έχεις κάνει. Μην ξεχνάς ότι εσύ είσαι αυτός που το έκανε, και άρα αυτός που μπορεί να το απελευθερώσει. Άπλωσε το χέρι σου. Αυτός ο εχθρός έχει έρθει για να σε ευλογήσει. Πάρε αυτή την ευλογία, και νιώσε πόσο ανυψώνεται η καρδιά σου και απελευθερώνεται ο φόβος σου. Μην κρατιέσαι σε αυτόν, ούτε στον αδερφό σου. Είναι Υιός του Θεού, μαζί με σένα. Δεν είναι δεσμοφύλακας· είναι μόνο αγγελιαφόρος του Χριστού. Στάσου έτσι απέναντί του ώστε να μπορέσεις να τον δεις έτσι.

Δεν είναι εύκολο να συνειδητοποιήσεις ότι οι προσευχές για πράγματα, κοινωνική θέση, ανθρώπινη αγάπη, για «εξωτερικά» δώρα οιουδήποτε είδους, είναι πάντα φτιαγμένες για να κατασκευάζουν δεσμοφύλακες και για να κρύβονται από την ενοχή. Αυτά τα πράγματα χρησιμοποιούνται για στόχους που υποκαθιστούν τον Θεό, και άρα διαστρεβλώνουν τον σκοπό της προσευχής. Η επιθυμία γι’ αυτά είναι η προσευχή. Κάποιος δεν χρειάζεται να τα ζητήσει συγκεκριμένα. Ο στόχος για τον Θεό χάνεται στην αναζήτηση κατώτερων στόχων οποιουδήποτε είδους, και η προσευχή γίνεται αίτημα για εχθρούς. Η δύναμη της προσευχής μπορεί να αναγνωριστεί πολύ καθαρά ακόμα και σε αυτή την περίπτωση. Κανένας που να θέλει ένα εχθρό δεν θα αποτύχει να τον βρει. Αλλά είναι το ίδιο σίγουρο ότι θα χάσει και τον μόνο αληθινό στόχο που του έχει δοθεί. Σκέψου το κόστος, και κατάλαβέ το καλά. Όλοι οι άλλοι στόχοι είναι εις βάρος του στόχου του Θεού.

Η Προσευχή μαζί με Άλλους

Μέχρι την στιγμή που θα αρχίσει τουλάχιστον το δεύτερο επίπεδο, την προσευχή δεν μπορείς να την «μοιραστείς». Γιατί μέχρι εκείνη την στιγμή, ο κάθε ένας ζητά διαφορετικά πράγματα. Αλλά μόλις θέσεις κάτω από αμφισβήτηση την αντιμετώπιση του άλλου ως εχθρού, και ο λόγος γι αυτό αναγνωριστεί έστω για μια στιγμή, τότε γίνεται δυνατόν να προσευχηθείς μαζί με άλλους. Οι εχθροί δεν έχουν κοινό στόχο. Σε αυτό βασίζεται η εχθρότητά τους. Οι διαχωρισμένες επιθυμίες τους είναι το οπλοστάσιό τους· το ανάχωμά τους στο μίσος. Το κλειδί της περαιτέρω ανύψωσης στην κλίμακα της προσευχής βρίσκεται σε αυτή την απλή σκέψη • αυτή την αλλαγή του νου: Πηγαίνουμε μαζί, εσύ κι εγώ.

Τώρα είναι δυνατόν να βοηθήσεις στην προσευχή, και να ανέλθεις και ο ίδιος. Αυτό το βήμα αρχίζει την γρήγορη άνοδο, αλλά υπάρχουν ακόμα πολλά μαθήματα που πρέπει να μάθεις. Ο δρόμος είναι ανοιχτός, και η ελπίδα δικαιώνεται. Εν τούτοις, είναι πολύ πιθανόν στην αρχή ,αυτό που ζητούν ακόμα κι αυτοί που ενώνονται για να προσευχηθούν μαζί, να μην είναι ο στόχος που πρέπει ν’ αναζητά πραγματικά η προσευχή. Ακόμα και μαζί με άλλους μπορεί να ζητάς πράγματα, κι έτσι να κατασκευάζεις μόνο μια ψευδαίσθηση του στόχου που μοιράζεσαι. Μπορεί να ζητάς μαζί με άλλους συγκεκριμένα πράγματα, και να μην συνειδητοποιείς ότι ζητάς γι αποτελέσματα χωρίς την αιτία τους. Και αυτό είναι κάτι που δεν μπορείς να έχεις. Γιατί κανένας δεν μπορεί να λάβει μόνο αποτελέσματα, ζητώντας μια αιτία από την οποία αυτά δεν μπορούν να προκύψουν.

Ακόμα και η ένωση στην προσευχή, λοιπόν, δεν είναι αρκετή, αν αυτοί οι οποίοι προσεύχονται μαζί δεν ρωτούν πάνω από όλα τα άλλα, ποιο είναι το Θέλημα του Θεού. Από αυτή την Αιτία μόνο μπορεί να έρθει και η απάντηση με την οποία ικανοποιούνται όλα τα συγκεκριμένα, όλες οι ξεχωριστές επιθυμίες ενωμένες σε μία. Η προσευχή για συγκεκριμένα (πράγματα) πάντα ζητά κατά κάποιο τρόπο την επανάληψη του παρελθόντος. Αυτό που είχες απολαύσει παλιά, ή έτσι σου φάνηκε· αυτό που ήταν κάποιου άλλου και του φαινόταν πως το αγαπούσε, - όλα αυτά δεν είναι παρά ψευδαισθήσεις από το παρελθόν. Ο στόχος της προσευχής είναι ν’ απελευθερώσει το παρόν από τις αλυσίδες των ψευδαισθήσεων του παρελθόντος· να την επιλέξεις να θεραπεύσει ελεύθερα κάθε λανθασμένη επιλογή. Αυτό που μπορεί να προσφέρει τώρα η προσευχή υπερβαίνει κατά πολύ όλα όσα ζητούσες παλιά και είναι κρίμα να ικανοποιείσαι με κάτι λιγότερο.

Επιλέγεις μια νεογέννητη ευκαιρία κάθε φορά που προσεύχεσαι. Και είναι δυνατόν να προτιμάς να την φιμώνεις και να την αιχμαλωτίζεις σε αρχαίες φυλακές, όταν έχει έρθει η ευκαιρία να ελευθερωθείς από όλα αυτά αμέσως; Μην περιορίζεις τα αιτήματα σου. Η προσευχή μπορεί να φέρει την ειρήνη του Θεού. Ποιο άλλο πράγμα δεσμευμένο από τον χρόνο μπορεί να σου δώσει περισσότερα από αυτό, στο μικρό χρονικό διάστημα, που κρατάει, μέχρις να διαλυθεί σε σκόνη;

Το τέλος της Κλίμακας

Η προσευχή είναι δρόμος προς την αληθινή ταπεινότητα. Και εδώ ξανά ανυψώνεται αργά, και αναπτύσσεται σε δύναμη, αγάπη και ιερότητα. Άφησέ την να αφήσει το έδαφος, να αρχίσει να υψώνεται προς τον Θεό και η αληθινή ταπεινοφροσύνη θα έρθει επιτέλους να προσφέρει την χάρη της στο νου, που νόμιζε ότι ήταν μόνος και για αυτό στεκόταν ενάντια στον κόσμο. Η ταπεινότητα φέρνει γαλήνη διότι δεν ισχυρίζεται ότι πρέπει να κυβερνήσεις το σύμπαν, ούτε να κρίνεις όλα τα πράγματα σύμφωνα με το όπως θα ήθελες να είναι. Ευχαρίστως παραμερίζει στην άκρη όλους τους μικρούς θεούς, όχι με δυσφορία, αλλά με εντιμότητα και αναγνώριση ότι δεν εξυπηρετούν τίποτα.

Οι ψευδαισθήσεις και η ταπεινότητα έχουν στόχους τόσο διαφορετικούς ώστε δεν μπορούν να συνυπάρξουν, ούτε να μοιραστούν μια κατοικία όπου μπορούν να συναντηθούν. Όπου υπάρχει το ένα, το άλλο εξαφανίζεται. Οι αληθινά ταπεινοί δεν έχουν άλλο στόχο από τον Θεό διότι δεν χρειάζονται είδωλα, επομένως οι άμυνες δεν εξυπηρετούν πια κανένα σκοπό. Οι εχθροί δεν χρησιμεύουν σε τίποτα τώρα, διότι η ταπεινότητα δεν αντιστέκεται. Δεν κρύβεται από ντροπή διότι είναι ικανοποιημένη με αυτό που είναι, γνωρίζοντας ότι η δημιουργία είναι η Θέληση του Θεού. Η ανιδιοτέλειά της είναι ο Εαυτός, και αυτόν βλέπει σε κάθε συνάντηση, όπου με χαρά ενώνεται με κάθε Υιό του Θεού, του οποίου την αγνότητα αναγνωρίζει ότι μοιράζεται μαζί του.

Τώρα η προσευχή εξυψώνεται από τον κόσμο των πραγμάτων, των σωμάτων, και των θεών κάθε είδους, και επιτέλους μπορείς να αναπαυτείς με ιερότητα. Η ταπεινότητα έχει έρθει να σε διδάξει να καταλάβεις την δόξα σου ως Υιός του Θεού, και ν’ αναγνωρίσεις την αλαζονεία της αμαρτίας. Ένα όνειρο έκρυβε από σένα το πρόσωπο του Χριστού. Τώρα μπορείς να βλέπεις την αθωότητά Του. Ψηλά έχει ανυψωθεί η κλίμακα. Έχεις φτάσει σχεδόν στον Ουρανό. Υπάρχουν λίγα ακόμα να μάθεις πριν το ταξίδι ολοκληρωθεί. Τώρα μπορείς να λες τα εξής σε όλους όσους έρχονται να προσευχηθούν μαζί σου:

Δεν γίνεται να πορευτώ χωρίς εσένα,

διότι είσαι μέρος από μένα.

Και έτσι είναι στα αλήθεια. Τώρα μπορείς να προσεύχεσαι μόνο για ό,τι πραγματικά μοιράζεσαι μαζί του. Διότι έχεις καταλάβει ότι αυτός ποτέ δεν σε άφησε, και εσύ, που φαινόσουν μόνος, είσαι ένα μαζί του.

Η κλίμακα τελειώνει με αυτό, διότι δεν χρειάζεται πια η μάθηση. Τώρα στέκεσαι μπροστά στην πύλη του Ουρανού, και ο αδελφός σου στέκεται δίπλα σου εκεί. Τα λιβάδια είναι καταπράσινα και γαλήνια, διότι εδώ ο τόπος ο ορισμένος για την ώρα που θα ερχόσουν σε περίμενε εδώ και πολύ καιρό. Εδώ ο χρόνος τελειώνει μια για πάντα. Σε αυτή την πύλη η αιωνιότητα η ίδια ενώνεται μαζί σου. Η προσευχή έχει γίνει αυτό που ήταν προορισμένη να γίνει, διότι έχεις αναγνωρίσει τον Χριστό μέσα σου".

*

Εισβολή αλλότριων ενεργειών στην Ελλάδα

Ο Χριστός αποκάλεσε τις ενέργειες αυτές «λεγεώνα»! Δεν είναι κάτι τεράστιο: είναι η νανοτεχνολογία του σατανά! Όπως, εξάλλου, ούτε ο Θεός είναι ποσοτικό μέγεθος! Όλη η παρουσία του ανιχνεύεται μέσα σε ένα φωτόνιο! Μέχρι τα 24 του χρόνια προστατεύεται ο άνθρωπος από τις μικροσκοπικές αυτές οντότητες που διαβρώνουν τον νου! Ο αόρατος πόλεμος μαίνεται! Ομάδες χιλίων από  τα «digs», όπως ονομάζονται, μπορούν να «αντιγράψουν» τον εγκέφαλο του ανθρώπου και να του τον «κουμπώσουν» ως δικό του! Προσοχή στις σκέψεις που ενέχουν φόβο, πανικό, απαισιοδοξία, σκέψεις που παραδίδουν τον νου σε αρνητικές εκδοχές! Σκέψεις που μεταφέρουν αρρώστια και θάνατο! Δεν είναι καν δικές μας! Μέσα από την ενέργεια που μεταφέρουν, αποσαθρώνουν τον άνθρωπο! Δεν είναι, εντούτοις, ο άνθρωπος άοπλος! Το σημείο του σταυρού και η προσευχή είναι ισχυρότατη ασπίδα, καθώς και το ηλιόνερο και οι ηλιοαναπνοές το πρωί! Να νιώθετε τον ήλιο να σας κάνει χρυσό! Να γίνονται τα μάτια σας χρυσά! Να κάνετε τον σταυρό σας ξεκινώντας και κλείνοντας την ημέρα σας! Να σταυρώνεται το κρεβάτι σας πριν κοιμηθείτε! Να κοινωνάτε όσο πιο συχνά μπορείτε! Και κυρίως μη φοβάστε! Όταν φοβάσαι, εμπιστεύεσαι τον σατανά περισσότερο από τον Θεό! Ο φόβος καλεί, τραβάει αυτές τις οντότητες! Και έρχονται για να «φάνε»! Αντίδοτο η χαρά που είναι χάρις: Χριστός!

*

Φέρνουμε τον κόσμο του θαύματος στον τοξικό κόσμο της Γης!

Ο Ζων Θεός είναι ο Θαυμαστός! Είναι το ίδιο το θαύμα! Εμπειρία Ζώντος Θεού φέρνουν όσοι συνδέονται με την Ζώσα Ζωή που είναι ο Χριστός! Εμπειρία του Ζώντος Θεού είναι το μέγα ζητούμενο για τον άνθρωπο! Τότε γίνεται συνδημιουργός των πραγματικοτήτων που τον αφορούν! Και δεν υφίσταται πλέον τον κόσμο ως τοξικό παραλήρημα του νου!

                                                                               

Η αγάπη ως υψηλή κατάσταση επικοινωνίας

Η αγάπη είναι κατάσταση κατά την οποία λειτουργούν όλα τα συστήματα επικοινωνίας! Λαμβάνεις υψηλής μορφής πληροφορία από το σύμπαν! Το ζήτημα είναι γιατί δεν αγαπάς εσύ, όχι το γιατί δεν αγαπούν οι άλλοι! Η αγάπη περιλαμβάνει τους άλλους, δεν σημαίνει όμως ότι οι άλλοι περιλαμβάνουν εσένα! Εσύ μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτή την κατάσταση αγαπώντας τους ανθρώπους, τον Θεό, τους αγγέλους, μία τέχνη κ.λπ. Η αγάπη είναι στάση ζωής! Είναι συνθήκη μέσω της οποίας αποφασίζεις να αναβαθμίσεις το μέρος εκείνο που βλέπει τον κόσμο μόνο μέσα από τον εαυτό του! Είναι ανοιχτή παραγγελία! Ο Θεός την παρέχει και την ευνοεί! Δεν θέλουν οι άνθρωποι να αγαπούν! Δεν λαμβάνουν  την παραγγελία! Είναι σαν να λες ότι δεν θέλεις να χρησιμοποιείς το διαδίκτυο! Καταλαβαίνουν την αγάπη ως συναίσθημα όχι ως διεύρυνση εαυτού! Η αγάπη είναι ένα βάθος ύπαρξης που πρέπει να το θελήσεις! Επιλέγεις το αν και το πόσο θα αγαπήσεις! Είναι προσωπική επιλογή, προσωπική στάση ζωής! Ο Θεός λέει πως αυτοί που αγαπούν θα διευρύνονται και θα τους διαπερνά το θαύμα! Και μέσα στα σκεπτικά τους αρχεία και έξω από αυτά! Η αγάπη είναι ο Θεός! Δεν μπορεί ο Θεός να είναι μόνον συναίσθημα! Αγαπάς γιατί έχεις Πατέρα! Όχι από αυταρέσκεια! Δίνεις!  Στηρίζεις! Η αγάπη φαίνεται από το ενδιαφέρον που δείχνεις γι’ αυτό που λες πως αγαπάς! Το «ενδιαφέρον» φέρει τον Δία, τον Θεό! Βάζεις τον Θεό σε αυτό που κάνεις! Και κάνεις πράγματα πέρα από τον εαυτό σου! Ο Χριστός είπε: «Δούλε, πονηρέ και οκνηρέ…» σε εκείνον που δεν αξιοποίησε το τάλαντο, που είναι η αγάπη! Είσαι πονηρός και οκνηρός όταν δεν χαρίζεσαι! Να είσαι καλός! Ο Θεός σου  το δίνει αυτό! Αλλά δεν φτάνει! Σου δίνει και το ενδιαφέρον! Να έχεις ενεργητικό ενδιαφέρον για τους άλλους! Η αγάπη είναι υψηλή κατάσταση επικοινωνίας! Σε ωθεί να κάνεις έργο για τους άλλους! Το τάλαντο σου το δίνει ο Θεός για να το πολλαπλασιάσεις! Η αγάπη πάντοτε φαίνεται στην λάμψη των ματιών εκείνου που αγαπά! Στην συμπόνια που έχει! Η αγάπη είναι πέρα από κάθε μορφής κρίση!

*

Ο ύμνος στην αγάπη από τον απόστολο Παύλο (A' Κορ.)

Εάν τις γλώσσες των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων

και αγάπη δεν έχω,

έχω γίνει χαλκός ηχών και κύμβαλο αλαλάζον.

Και εάν έχω χάρισμα προφητείας

και γνωρίζω τα μυστήρια όλα

και όλη την γνώση,

και εάν έχω όλη την πίστη ώστε να μετακινώ όρη,

και αγάπη δεν έχω

δεν είμαι τίποτα.

Και εάν διαμοιράσω όλα τα υπάρχοντά μου,

και εάν παραδώσω στη φωτιά το σώμα μου να καεί,

και αγάπη δεν έχω,

ουδέν ωφελούμαι.

Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, δεν γνωρίζει τη ζήλεια, δεν είναι αλαζονική, δεν υπερηφανεύεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητά τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν λογίζεται το κακό, δεν χαίρεται με την αδικία αλλά χαίρεται με την αλήθεια.

Τα πάντα στεγάζει, τα πάντα πιστεύει, τα πάντα ελπίζει,

τα πάντα υπομένει.

Η  α γ ά π η   ο υ δ έ π ο τ ε   ε κ π ί π τ ε ι.

Οι προφητείες θα καταργηθούν, οι γλώσσες θα παύσουν, η γνώση θα καταργηθεί, διότι γνωρίζουμε το επιμέρους και το επιμέρους προφητεύουμε.

Όταν όμως έρθει το τέλειο, το επιμέρους θα καταργηθεί.

Όταν ήμουν νήπιο, ως νήπιο λαλούσα, ως νήπιο φρονούσα, ως νήπιο λογιζόμουν, όταν δε έγινα άνδρας κατήργησα τα του νηπίου.

Διότι τώρα βλέπουμε αινιγματικά σαν μέσα από κάτοπτρο, τότε δε πρόσωπο προς πρόσωπο.

 Τώρα γνωρίζω το επιμέρους, τότε θα έχω γνωρίσει το όλον, καθώς και το Θείον με γνωρίζει.

Τώρα μένει η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη, τα τρία αυτά.

Μείζων δε τούτων η α γ ά π η.

(Μεταγραφή:

Μαρία Παπαϊωάννου, Φοίβος Πιομπίνος

Οκτώβριος 1997)

*