Έχουμε την εντύπωση ότι αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο διαρκώς.
Όμως, στην πραγματικότητα, τον αντιλαμβανόμαστε μόνο κατά διαστήματα, όπως μας
το αποδεικνύει άλλωστε η ιατρική απεικόνιση: ο εγκέφαλός μας εντυπωσιάζεται μόνο από ασυνεχείς εικόνες! Ανάμεσα
σε δύο αντιληπτές στιγμές υπάρχει πάντα μια μη αντιληπτή στιγμή. Είναι όπως σε
μια ταινία. Βλέπουμε μόνο 24 εικόνες ανά δευτερόλεπτο. Η 25η δε γίνεται
αντιληπτή, δεν ξεπερνά το κατώφλι της συνείδησης.
*
Βλέπουμε όλοι τα ίδια «κομμάτια» χρόνου;
Όχι αναγκαστικά, είναι δυνατόν κάποιος άλλος να αντιληφθεί έναν
χρόνο ο οποίος δεν υπάρχει για μας και αντιστρόφως.
Τον χρόνο τον αντιλαμβάνεστε κατά διαστήματα.
Και υπάρχουν άλλες πραγματικότητες οι οποίες αντιλαμβάνονται αυτόν τον χρόνο
κατά διαστήματα, αλλά όχι συγχρόνως, απλά παρεμβάλλεται. Αυτό σημαίνει ότι βλέπουμε τα ίδια πράγματα, αλλά όχι την
ίδια στιγμή. Μπορούμε λοιπόν τώρα να φανταστούμε επίσης ότι σε αυτούς τους
χρόνους που δεν αντιλαμβανόμαστε, υπάρχει η δυνατότητα να αντιληφθούμε αυτόν
τον χρόνο με τρόπο εντελώς διαφορετικό, δηλαδή ότι ένα δευτερόλεπτο γίνεται
δισεκατομμύρια δευτερόλεπτα. Και ότι θα είχαμε τον χρόνο να κάνουμε
καταπληκτικά πράγματα ενώ στον δικό μας χρόνο, δεν μπορούμε να κάνουμε απολύτως
τίποτα. Φανταστείτε λίγο να μπορείτε να απουσιάσετε σε αυτούς τους μη
αντιληπτούς χρόνους για να κάνετε θαυμάσια πράγματα και έπειτα να επιστρέφετε
ενώ δεν ξέρετε καν ότι φύγατε. Θα λαμβάνατε έτσι την ουσιώδη γνώση ενός
βιωμένου μέλλοντος, το οποίο όμως δεν είχε τον χρόνο να εμφανιστεί στην
πραγματικότητά σας. Θα κατείχατε τότε μια επιπλέον μνήμη σμιλεμένη σε έναν
χρόνο εντελώς μη αντιληπτό.
*
Η
πραγματικότητα είναι ότι ο χρόνος διαχωρίζεται σε χρόνους αντιληπτούς και σε
χρόνους μη αντιληπτούς.
Ζείτε στους αντιληπτούς χρόνους, αλλά ζείτε επίσης στους
ασύλληπτους χρόνους, μόνο που επειδή πιστεύετε ότι δεν αντιλαμβάνεστε τον μη
αντιληπτό χρόνο, τον αγνοείτε. Και αγνοείτε εντελώς ότι ταξιδεύετε σε έναν
χρόνο ο οποίος δεν έχει τον χρόνο να εμφανιστεί στον δικό σας χρόνο.
«Ο νόμος της διττότητας του χρόνου μπορεί να σώσει το μέλλον
μας»
*
«Αυτό
το οποίο ζω εδώ, αυτή την στιγμή, θα ήταν το αποτέλεσμα αυτών των ταξιδιών
εκτός του χρόνου όπου οργανώνω την ζωή με τον δικό μου τρόπο»
Ο νόμος υπάρχει, υπάρχουν δηλαδή μη αντιληπτοί χρόνοι οι οποίοι
μου επιτρέπουν να κατασκευάσω ένα στιγμιαίο μέλλον που μεταβάλλει τις σκέψεις
μου κάθε στιγμή- μήπως βρίσκομαι σε μια πραγματικότητα που μου επιτρέπει ο
χρόνος αντίληψής μου όπου συμμετέχω στην κατασκευή του μέλλοντος κάποιου άλλου
ο οποίος ζει σε έναν διαφορετικό χρόνο και, προπάντων, μη αντιληπτό;
*
Αυτός ο κάποιος μπορεί να είναι ο εαυτός μας;
Ακριβώς. Μήπως είμαι εγώ αυτός ο κάποιος άλλος; Μήπως είμαι διττός και απαντώ σε ερωτήσεις
που μου θέτει ένας άλλος μου εαυτός; Μήπως ο σκοπός της ζωής μου είναι να
δίνω απαντήσεις σε αυτόν τον διττό;
Τελικά η ζωή μου δεν είναι παρά μια διαδοχή μελλοντικών
καταστάσεων οι οποίες μετατρέπονται στιγμιαία σε παρελθόντα όπου το παρόν δεν
υπάρχει πια. Αυτό το παρόν δεν είναι παρά η υλοποίηση ενός μέλλοντος που
σχεδιάζω ενστικτωδώς ή διαισθητικά πριν το ζήσω. Θα υλοποιούσα απλά ένα μέλλον
που δημιουργώ σε έναν μη αντιληπτό χρόνο και που απομνημονεύω ανάλογα με το αν
μου αρέσει ή όχι: το υλοποιώ αν μου αρέσει, το απομνημονεύω για να μην το
υλοποιήσω αν δεν μου αρέσει. Καθώς αυτή η απομνημόνευση είναι στιγμιαία,
αποκομίζω καινούρια ένστικτα, καινούριες διαισθήσεις, πράγμα το οποίο σημαίνει
επίσης ότι όλες μου οι σκέψεις είναι αποτέλεσμα αυτής της μηχανικής.
Αντιλαμβάνεστε τις πιθανές επιπτώσεις στη ζωή μας;
*
Θα μπορούσαμε να ελέγξουμε το μέλλον μας;
Ναι, και τίθεται το ερώτημα: Δεν υπάρχει κάτι πίσω απ’ όλα αυτά
που οδηγεί στο ότι εάν πρέπει να διαθέτω ένα μέλλον, πρέπει επίσης να μπορώ να
το ελέγχω; Και αν ελέγχω το μέλλον μου,
αλλάζω το παρόν μου.
Είμαστε όλοι ικανοί να προβλέψουμε το μέλλον!
Αν κινούμαι σε σχέση με κάποιον ο οποίος παραμένει ακίνητος, δεν
γερνάω κατά τον ίδιο τρόπο!
Η διττότητα της ύλης, δηλαδή το γεγονός
ότι ένα σωματίδιο είναι συγχρόνως κυματικό και σωματιδιακό επιτρέπει στο σώμα αν ήταν ικανό να αλλάξει
χρόνο, να μπορούσε να πάει να πάρει πληροφορίες και να επιστρέψει να μου τις
δώσει!
Εάν είμαστε διττοί, αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να πάμε να
πάρουμε τις πληροφορίες ενός διττού και να τις επαναφέρουμε, άρα να
εκμεταλλευόμαστε σε δύο διαφορετικούς χρόνους δύο πληροφορίες
διαφορετικές: Ο ένας κάνει την ανάλυση και ο άλλος την σύνθεση.
*
«Για να ζούμε, αρκεί να είμαστε εκείνος ο οποίος ήταν, εκείνος ο
οποίος είναι και εκείνος ο οποίος θα είναι»
Στη θεωρία της διττότητας, ο ορίζοντας ενός παρατηρητή γίνεται
σωματίδιο για έναν άλλο σε έναν καινούριο ορίζοντα.
Εντούτοις είτε το θέλουμε είτε όχι, διαθέτουμε κατά την
διάρκεια της νύχτας τον μηχανισμό της διττότητας του χρόνου για να πάμε να
ψάξουμε στο παρελθόν και στο μέλλον τις πληροφορίες που χρειαζόμαστε για να
εμπλουτίσουμε την μνήμη μας εφόσον είναι αυτή η μνήμη η οποία μας κάνει να
ζούμε στο παρόν.
*
Η
διττότητα είναι κυκλική!
Σήμερα,
εκείνοι οι οποίοι αγνοούν αυτόν τον νόμο, δηλαδή σχεδόν
όλος ο κόσμος, καταλήγουν να αναρωτιούνται για ζητήματα τα οποία δεν έχουν
κανένα ενδιαφέρον, διότι δεν διαχειρίζονται το μέλλον! Και χειρότερα ακόμη,
έχουν απαντήσεις σε ερωτήσεις τις οποίες δεν έθεσαν ποτέ και οι οποίες δίνουν
το έναυσμα για καινούρια ερωτήματα τα οποία δεν θα έπρεπε να θέσουν. Αυτό τους
απομακρύνει από τον εαυτό τους!
*
Το
μέλλον που είδα είναι ήδη λειτουργία της σκέψης μου ή η σκέψη μου είναι
αποτέλεσμα αυτού του μέλλοντος.
Άρα αν σκέφτομαι μια καταστροφή, αυτό το δυναμικό εγγράφεται ήδη
στο μέλλον, μπορεί να παραμείνει σε κατάσταση δυναμικού ή όχι. Νιώθουμε να
αναδύεται ένας νόμος: Θα έπρεπε να σκέφτομαι πάντα να κάνω πράγματα τα οποία με
ευχαριστούν, θα αποκομίσω έτσι αυτό το οποίο με ευχαριστεί.
*
Η
βιολογία μας είναι καλά φτιαγμένη εφόσον έχουμε τη δυνατότητα να πάμε συγχρόνως
να δούμε το μέλλον να το τακτοποιήσουμε και να επανέλθουμε για να το ζήσουμε.
Γιατί; Διότι ζούμε την μέρα μας στην πραγματικότητα μας, κι έπειτα έχουμε τη
νύχτα. Και είναι εκείνη τη στιγμή που έχουμε την ικανότητα να τακτοποιήσουμε το
μέλλον που χτίσαμε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Θα έπρεπε να θυμηθούμε αυτό που
ήξεραν οι αρχαίοι: «Η νύχτα φέρνει συμβουλές»
Οφείλω να ελέγχω τις σκέψεις μου: εάν σκέφτομαι να προκαλέσω
στον εαυτό μου ευχαρίστηση, είναι ήδη πολύ καλά. Αν όμως σκεφτώ ότι οτιδήποτε
σκέφτομαι μπορεί να ευχαριστήσει όλο τον κόσμο, είναι ακόμα καλύτερα.
*
Νόμος:
«Μη σκεφτείς να κάνεις σε κάποιον αυτό
που δεν θα ήθελες κάποιος να σκεφτεί να σου κάνει!»
«Να
σκέφτεσαι να κάνεις σε κάποιον αυτό που θα ήθελες κάποιος να σκέφτεται να σου
κάνει!
Ο
σκοπός είναι να ζήσω κάτι πριν το βιώσω στο παρόν μου, και με τρόπο τόσο
σύντομο που να μην έχω καν την δυνατότητα να απομνημονεύσω τα γρανάζια αυτού
του μέλλοντος! Αποκομίζω μόνο το τελείωμα του, είτε με ενδιαφέρει είτε όχι,
αυτό έχει σημασία. Εάν αυτό το μέλλον με
ενδιαφέρει, το ζω, αν όχι το αποθηκεύω ως ειδεχθή πληροφορία. Ενστικτωδώς,
δεν θέλω να πάω προς τα κει.
*
Η νοησιαρχία μας, μας σκοτώνει! Σκεφτόμαστε!
Και επειδή σκεφτόμαστε, κατασκευάζουμε για τον εαυτό μας
ένα διαφορετικό δυναμικό το οποίο εξαϋλώνει το αρχικό δυναμικό του κινδύνου,
απομνημονεύουμε κάτι άλλο και αυτό που η συγκεκριμένη απομνημόνευση μας οδηγεί
να πραγματώσουμε δεν μας πηγαίνει αναγκαστικά προς εκείνο που θα έπρεπε να
ζήσουμε.
*
Να αλλάξουμε το μέλλον, ενώ κοιμόμαστε!
Έχουμε την ιδιαιτερότητα να είμαστε συγχρόνως κυματικοί και
σωματιδιακοί, πρέπει να κατανοήσουμε αυτή την κυματική πλευρά: το φυσικό μας
σώμα είναι τέλεια δομημένο, αλλά έχουμε επίσης ένα ενεργειακό σώμα εξίσου
τέλεια δομημένο, και το οποίο έρχεται να του δώσει την πληροφορία. Πώς; Σύμφωνα
με μια διαδικασία κατά την οποία το σώμα
μας θα ήταν ένα πανωφόρι του οποίου τα κουμπιά θα ήταν τα τσάκρας. Αξίζει
να σημειώσουμε- το βλέπουμε και σε σκίτσα- ότι η κίνηση της διττότητας
ακολουθεί την σπονδυλική μας στήλη, με κόμβους τοποθετημένους σε σημεία
ανταλλαγής πληροφοριών ανάμεσα σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Εάν έχετε αρμονία ανάμεσα στην πληροφορία
του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος, το σώμα σας το λέει, όλα λειτουργούν
ομαλά.
*
Να
χρησιμοποιούμε τον Νόμο! Πώς; Μέσω
του ύπνου!
Μόνο στην φάση του «παράδοξου ύπνου» ενυπάρχει η δυνατότητα να
τακτοποιήσουμε το μέλλον πριν το ζήσουμε. Και αν αγνοούμε αυτό εδώ, αγνοούμε
όλη μας την ζωή. Σε αυτή την φάση του ύπνου, το σώμα είναι ακίνητο, σχεδόν
αδρανές. Αν όμως είμαι ικανός να φύγω με ένα ενεργειακό σώμα σε αναζήτηση
πληροφοριών, θα πρέπει, εάν έχω έναν διττό, να μπορεί να έρθει σε μένα για να
υπάρξει ανταλλαγή πληροφοριών.
*
Δύο
διττά άτομα, ανταλλάσουν τις πληροφορίες τους! Πώς;
Ένα ενεργειακό μέρος του ενός πηγαίνει στον άλλο και
αντιστρόφως, ανταλλάσουν πληροφορίες, οι οποίες εμφανίζονται ως κυματικές
ανταλλαγές. Το μέλλον είναι τότε ικανό να μας δώσει στιγμιαίες πληροφορίες που
δεν έχουμε τον χρόνο να υπολογίσουμε ή να σκεφτούμε στον καθαρά δικό μας χρόνο.
*
Γιατί
τα βρέφη, τα οποία κοιμούνται είκοσι με είκοσι δύο ώρες την ημέρα, έχουν δέκα
ώρες παράδοξου ύπνου;
Για να ζήσουμε στη Γη, χρειαζόμαστε ένα φυσικό και ένα
ενεργειακό σώμα. Το φυσικό σώμα μας επιτρέπει να μετακινούμαστε στην
πραγματικότητα μας, χωρίς ενεργειακό σώμα όμως, το φυσικό μας σώμα
είναι νεκρό.
Εφόσον είμαστε σε κατάσταση διττότητας, εάν έχουμε έναν διττό ο
οποίος ζει σε έναν άλλο χρόνο, κι αυτός επίσης στην πραγματικότητα του έχει την
κυματική και την σωματική του πλευρά. Μπορούμε λοιπόν να φανταστούμε ότι
γίνεται ανταλλαγή μεταξύ των ενεργειακών σωμάτων και ως εκ τούτου τα σώματά μας
παίρνουν πληροφορίες σε δύο διαφορετικούς χρόνους. Όμως μπορούμε να πούμε ότι
είναι ένας διττός; Θα έπρεπε καλύτερα να πούμε ότι είναι σαν μια δόνηση, είμαστε ουσιαστικά σε δύο διαφορετικούς χρόνους.
Να καταλάβει ο καθένας ότι εάν θέλει να ισορροπήσει, πρέπει να
πάρει τη μοίρα του στα χέρια του. Τόσο απλά.
*
Κάθε
μια από τις σκέψεις μου κατασκευάζει ένα μέλλον!
Προσπαθώ να ελέγξω τις σκέψεις μου αλλά αυτό δεν αρκεί, διότι το να ελέγχω τις
σκέψεις μιας μέρας είναι κάτι που τρελαίνει! Προσπαθώ λοιπόν ούτως ώστε η νύχτα
να μπορέσει να τακτοποιήσει τις σκέψεις που δεν τακτοποίησα με σωστό τρόπο κατά
τη διάρκεια της ημέρας. Την επομένη, λέω στον εαυτό μου ότι θα ήταν καλύτερα
εάν υπήρχαν λιγότερες σκέψεις οι οποίες πρέπει να τακτοποιηθούν τη νύχτα, οπότε
προσπαθώ όλο και περισσότερο να διορθώσω τις ημερήσιες σκέψεις μου. Και
συνειδητοποιώ ότι η ζωή δεν είναι πλέον ίδια, διότι αποκτούμε τότε την
ικανότητα να κατευθυνόμαστε με τρόπο πιο «άνετο», ξαναβρίσκοντας εκείνο το
είδος εμπιστοσύνης και βεβαιότητας του παιδιού το οποίο αφήνεται να οδηγηθεί
από κάποιον. Το να βρισκόμαστε στο πνεύμα δηλαδή να σκεφτόμαστε να κάνουμε στον πλησίον μας εκείνο που θα θέλαμε ο πλησίον
μας να σκέφτεται να μας κάνει αλλάζει πάρα πολύ την ζωή μας.
Μήπως χρησιμοποιώντας την διττότητα του χρόνου, αλλάζω την ζωή
μου; Πολλοί θα εκπλαγούν από το αποτέλεσμα!
Jean-Pierre Garnier-Malet
***
