Το 2006 έγραφα: Οι παλιοροκάδες πάνε στον παράδεισο!

Εξηντάρηδες συν, οι ροκάδες σήμερα που κάποτε έβγαλαν την γλώσσα τους σε μια κοινωνία ψεύδους, υποκρισίας, βίας και αδικίας. Εκείνοι που προέβαλαν την ροκ ζωή, με τα καλά και τα κακά της, ως απάντηση στον «κλιματιζόμενο εφιάλτη» όπως αποκάλεσε ο Χένρι Μίλερ το σύγχρονο κατεστημένο… Ακόμα ζωντανοί στην σκηνή! Τους αγαπώ! Έτσι λαβωμένους μα όρθιους, losers μα με το θάρρος να τραγουδούν ακόμα! Ονειρεύομαι μια μεγάλη συναυλία με όλους τους αγαπημένους, να τους τραγουδήσουμε εμείς! Να τους πούμε πως μαζί είμαστε, κοινά τα κεκτημένα κι οι πληγές… Και πως όσοι τα κατάφεραν, θα τους πάρουν όλους αγκαλιά! Νά ’στε πάντα καλά αγαπημένοι μου! Ν’ αντέξουμε έως τέλους! The wall was too high… Μα δεν ξέρεις ποια στιγμή, ποιο χτύπημα θα τον γκρεμίσει!