Μια γυάλα που έσπασε: ο Άνθρωπος!

Μια γυάλα που έσπασε: ο Άνθρωπος!
Ποιος την έσπασε; Ο αδελφός του ο Εωσφόρος.
Η Πτώση, πράξη ζήλειας, όχι παρακοής.
Αθήνα, 16.3.2009

Η γήινη εμπειρία δεν είναι παρά δυνατότητα ανάκτησης της συνείδησης της ενότητας σε συνθήκες εξατομίκευσης. Η εξατομίκευση δεν είναι διαίρεση αλλά μελισμός του Χριστικού Εαυτού. Ως διαίρεση την αντιλαμβάνεται το εγώ όσο σφετερίζεται το Χριστικό κέντρο εντός, διακόπτοντας έτσι, κάτω από την εωσφορική επήρεια, την άγια Ροή ανάμεσα στον Υιό και τον Πατέρα. Επαναλαμβάνεται, δηλαδή, το αρχετυπικό αμάρτημα του Εωσφόρου, ο οποίος στην θέση του Πατέρα έβαλε το εγώ, καθιστάμενος έτσι «υιός χωρίς πατέρα». Το άμωμο μέρος του Εαυτού το οποίο δεν έφαγε από τον καρπό του Δέντρου της Γνώσης Καλού και Κακού, ο Χριστός, ο Υιός που παρέμεινε ενωμένος με τον Πατέρα, ως θεϊκή Λάμψη του ενιαίου Όντος Άνθρωπος, Λυτρωτής και Σωτήρας, μας δίνει το κλειδί της επανολοκλήρωσης του Όλου: ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΟΥΣ ΕΧΘΡΟΥΣ ΥΜΩΝ! Ποιος είναι ο εχθρός που καλούμαστε να αγαπήσουμε; Ο εχθρός-εαυτός! Μας καλεί να συνυπογράψουμε με τον Δημιουργό την αθωότητα του σύνολου Ανθρώπου, επαναφέροντας την όραση του «ότι καλόν». Αυτήν που ο Χριστός-Εαυτός ουδέποτε αλλοίωσε, γι’ αυτό και μπορεί, κρατώντας την πρωταρχική εικόνα ακέραιη, να επαναφέρει τον άνθρωπο εις το αρχαίον Κάλλος. Συνείδηση της Χριστότητας σημαίνει αθώωση του σύνολου Ανθρώπου-Εαυτού. Η σκιά του αντίλογου γίνεται φως όταν παραδοθεί στο φως. Ο εχθρός γίνεται εαυτός όταν αποκατασταθεί η όραση της ενότητας, όταν δεις μέσα σε κάθε άνθρωπο ατσαλάκωτη την εικόνα του Υιού του Θεού, έτσι όπως την κρατά ο Χριστός για καθέναν από μας. Τότε το «κακό» παραδίδεται στο φως της αγάπης. Ο εχθρός αγαπήθηκε! «Εγώ δε λέγω υμίν, μη αντιστήναι τω πονηρώ». Τα στίγματα των πταισμάτων είναι ανύπαρκτα σε έναν ανύπαρκτο οντολογικά, ψευδαισθητικό κόσμο χωρίς το πνευματικό τους ανάλογο. Το χρεόγραφο σκίζεται! Ελεύθερος ο Άνθρωπος! Ολόκληρος ο εαυτός χωρίς ενοχή, φόβο, κατάκριση. Η συγχωρητικότητα, ως έμπρακτη αγάπη, βάζει τέλος στην τραγωδία της οδύνης του διαχωρισμού. Αυτό το λεπτό ας συγχωρήσουμε τον άνθρωπο-εαυτό μας οριστικά, απόλυτα, αθώα. Τα καρέ του χρόνου ας συμπτυχθούν στην άγια Στιγμή που είναι το ίδιο το Άγιο Πνεύμα, το μόνο που αποκαθιστά την άγια Ροή. Η συν-χώρηση είναι το πολύτιμο κλειδί της Παναγίας Αγάπης, αιώνιας χώρας του αχωρήτου, προς τον υπέροχο Χριστό-Εαυτό μας! Η Πύλη είναι ανοικτή! Ο Χριστός είναι ΠΑΡΩΝ!

Το δώρο του Ραφαήλ

Το δώρο του Ραφαήλ:
η μύηση του κύκλου,
η ύψιστη μύηση.

Άνοιξε τα φτερά σου! Μπες μέσα στην σφαίρα του Φωτός που οριοθετούν τα πνευματικά σου φτερά, η θεϊκότητά σου, γύρω από το υλικό σου σώμα. Νιώσε τα να ανυψώνονται ισχυρά και πανέμορφα, και εστίασε σε αυτά την πνευματική σου ισχύ. Μέσα σε αυτό το δυναμικό πεδίο γνώρισε τον εαυτό σου ως Υιό Θεού, τέλειο, εν πλήρει δόξη Φωτός! Από το κέντρο της Δύναμης που εισρέει στον φωτεινό σου κύκλο, διάχυσε το αγγελικό σου Φως προς κάθε ανθρώπινο ον. Κάλυψε με τα πνευματικά σου φτερά, ως άγγελος Χριστού, την αγαπημένη μας Γη. Στον χρυσό κύκλο που σε συνδέει με την υπέρτατη Ζωή, ας βρίσκουν καταφύγιο όπως τα τρομαγμένα πουλιά, όλες οι έρημες ψυχές… Το άγιο Φως ας διαπεράσει κάθε ψυχή παραδίδοντάς την καθαρή, διαυγή, άμωμη. Ευλογημένος εσύ που θαυματουργείς, αποκαθι-στώντας το αρχαίο Κάλλος ως εν Ουρανώ και επί της Γης! Ο Χριστός, παρών, ενεργοποιεί την Χριστική συνείδηση εντός. Κανείς να μη λείψει από την μεγάλη γιορτή της επανολοκλήρωσης, μέσα στην ανθρώπινη συνείδηση, του ΟΛΟΥ. Αμήν.

Αναφορά σε Εσένα

Αθήνα, 9.2.2009
Γυρίζω με συγκίνηση εκεί από όπου ξεκίνησα: στον πρώτο μου δάσκαλο, τον Νίκο Καζαντζάκη: «Πασκίζω ξεθεωμένος να κατακτήσω αυτό που σε όλη την ζωή μου κατέκτησα. Αυτή την μικροσκοπική παλαίστρα λεφτεριάς. Αυτόν τον μικροσκοπικό φάρο της ελπίδας…», «Τραγούδα κι ας μην υπάρχει αυτί να σε ακούσει», «Η πιο τρανή αρετή του ανθρώπου είναι να πολεμά, να πολεμά χωρίς ελπίδα», «Δούλευε κι ας μην υπάρχει κανείς να σου πληρώσει το μεροκάματο», «Το φως ορκίστηκε να μην παραδοθεί. Μα το ξέρει, σωτηρία δεν υπάρχει. Δεν θα παραδοθεί, μα θα σβήσει…». Αυτό το τελευταίο μου στοίχησε χρόνια από την ζωή μου. Δεξαμενές δακρύων… Όταν γνώρισα τον διδάσκαλο Κωνσταντίνο στο τάγμα, ήταν σημαδιακό για μένα το ότι φυσιογνωμικά έμοιαζε στον Καζαντζάκη όπως ήταν στο τέλος της ζωής του! Ο διδάσκαλος Κωνσταντίνος ήταν αυτός που με βοήθησε να βάλω στην θέση του θα σβήσει, την αιώνια αισιοδοξία της μυστικής Επιστροφής σε μια άρρητη για τον νου πραγματικότητα. Και η αγαπημένη μου Μαρί επιβεβαίωσε με την γενναιοδωρία και την μεγαλοσύνη της την αξία του Έργου δια την Αγάπην. Τώρα ξέρω. Δεν είναι «ηρωικός πεσιμισμός» η οπτική σου, μπάρμπα Νίκο. Είναι αλήθεια. Με τις λέξεις σου αυτές τελειώνει ό,τι μπορεί ο ανθρώπινος νους να αγγίξει. Είναι το τέλος της ιστορίας. Μιας ιστορίας που πριν σβήσει μπορεί εντούτοις να παιχτεί στο πάνω πάτωμα του κόσμου αντί στο σκοτάδι.
Και μετά; Μετά το τέλος της ιστορίας; Ο άγγελος! Η ζώσα Παρουσία πέραν… Ο Ραφαήλ, ο Θεός ο αποκαλυπτόμενος στον νου, συνταρακτικά παρών φώτισε ως Λάμψη τα πέρα από το φως και το σκοτάδι πεδία της θεϊκής ιλαρότητας, εκεί όπου η ζωή δεν είναι μάταιη, δεν είναι τραγική, καθώς οι λέξεις αυτές δεν περιγράφουν τίποτε από τις πέραν του νου πραγματικότητες. Δεν σε ξεπέρασα, μπάρμπα Νίκο! Δεν έγινες ποτέ κάτι λιγότερο μέσα μου. Ούτε εξάλλου και ο Κωνσταντίνος, αυτός ο ευπατρίδης του πνεύματος. Μόνο που εκείνο που στον Κωνσταντίνο έφερνε αμηχανία -η άγρια ελευθερία μου την οποία φοβόταν, αφού με καθιστούσε αταξινόμητη σε ένα τάγμα που είχε τους νόμους και τους κανονισμούς του-, το σήκωσα μόνη μου. Σας πήρα μαζί μου, λοιπόν! Εφάπαξ σας αγάπησα! Σας εμπεριέχω στο Ταξίδι που συνεχίζεται… Και με την πνοή και το αίμα μου βρίσκω τον Λόγο για να το πω. Όπως έκανες κι εσύ μπάρμπα Νίκο αγαπημένε… «Φτάσε όπου δεν μπορείς!» είπες. Κράτησα την υποθήκη σου. Τίποτα λιγότερο από την Κρητική Ματιά. Στον αντίποδα του άκρατου ιδεαλισμού σου, της μεσσιανικής αντίληψης του κόσμου που συγκλόνισε την εφηβεία μου, έρχεται ο Οδυσσέας Ελύτης ο λατρεμένος ποιητής με το δικό του καράβι στην Ιθάκη: ερωτικός, ωραίος ως Έλλην, ελληνικά μεταφυσικός, δηλαδή φυσικός, διαφανής. Και μέσα από το θάμβος του εκτυφλωτικού φωτός που αιχμαλωτίζει σε λέξεις ελληνικές, καθώς αυτές εκρήγνυνται αποκαλύπτουν την αείποτε καινούρια όψη της άμεσης εμπειρίας της ζωής ως ηλιακού γεγονότος. Η μορφή όχι μόνο δεν κρύβει τον Θεό αλλά τον αποκαλύπτει. Ο δυϊσμός τελειώνει! Το σώμα ποτέ δεν ήταν κάτι άλλο από αγνοημένο πνεύμα. «Ε, λοιπόν, ναι. Αυτό που γύρεψα, είμαι!» είπες Οδυσσέα. «Λαγαρό και ανέλπιδο είναι το μάτι μου και θεάται τα πάντα» είπες εσύ μπάρμπα Νίκο… Αυτό το μάτι που κοιτάζει τον κόσμο σαν για πρώτη, σαν για τελευταία φορά…
Με εσάς δασκάλους και τον εντελεχειακό Δώρο της ευθείας αίσθησης, ήρθα άγγελέ μου να σε συναντήσω… Και σου ακούμπησα τους δικούς μου άγιους: τους ποιητές και τους καλλιτέχνες, όλους εκείνους -από όλο το φάσμα, υπεριώδες και υπέρυθρο- που ονειρεύτηκαν να αλλάξουν τον κόσμο και έδωσαν την ζωή τους γι’ αυτό, μαζί με τους τόπους, τους έρωτες, τες λέξεις, την αόρατη δεξαμενή των δακρύων, την ματωμένη γραμμή σου, μπάρμπα Νίκο… «Να γίνει η αγάπη πέτρωμα να γυαλίσει πάνω της η απονιά των ανθρώπων…» είπες εσύ Οδυσσέα. Μαζί με αυτούς που μου είπαν κατάμουτρα πως δεν έχει τέλος η δυστυχία, πως μου στερούν αυτό που οι ίδιοι δεν ζουν, μαζί με αυτούς που με κάθε τρόπο προσπάθησαν να κάνουν όσα ονειρεύτηκα και αγάπησα ακόμα πιο δύσκολα και μακρινά, τους φίλους που δεν ξέρουν πια πώς να πεθάνουν, και εκείνους που πέθαναν για να με τιμωρήσουν ισόβια, ή γιατί δεν άντεξαν να ζουν για να φυσούν τον αετό μου, μαζί με εκείνους που με αρνήθηκαν και με πρόδωσαν, ήρθα μέσα στο μαγικό Σου Αστρόπλοιο. Ήρθα εγώ για όλους! Τους πήρα μαζί μου στην προκαθορισμένη από αιώνες Συνάντηση. Δεν αφήνω κανέναν πίσω! Κανέναν απ’ έξω! «Ή κι οι δυο μαζί ή κανείς. Μ’ ακούς;» είπες Οδυσσέα, στον ιδανικό σου άλλο. Ή όλοι ή κανείς λέω, άγγελε μου…
Το Ταξίδι με έφερε ως στο τέλος της ερήμου. Και με περίμενες Εσύ, ο Ερμής, ο αγγελιοφόρος του τέλους του πόνου. Και με ανύψωσες εκεί όπου γεννιούνται όλα: ιδέες, αισθήσεις, συγκινήσεις, άστρα… Στο άγιο κενό. Για να ενθυμηθώ έως τέλους αυτό που στην ζωή μου όλη γνώριζα μέσα από μία λέξη: συμπόνια. Και εσύ μου έδειξες όλη την ουράνια διαδρομή της ως την γη μέσα από το άλλο της όνομα: αποστολή… Σ’ ευχαριστώ, άγγελε μου, που με δέχτηκες στο Αστρόπλοιο Σου με όλες μου τις αποσκευές. Σ’ ευχαριστώ που μου επέτρεψες να είμαι ολόκληρη. Μαζί με το πιο ακριβό μου κομμάτι: το δίκιο του ανθρώπου… Υπογράψαμε έτσι για μιαν ακόμη φορά -ως εν ουρανώ και επί της γης- την αθωότητα του ανθρώπου! Το έλεος ως μόνη δικαιοσύνη.
1999: Την ημέρα του Ευαγγελισμού γέμισε κρίνα ο ουρανός της Ιερουσαλήμ. Έφυγε ο Ηλίας μου για την Συρία. Έκλεισε ο κύκλος της επί χρήμασι δουλειάς μου. Οι «αδελφοί» με εγκατέλειψαν οριστικά. 2000: Ένας εαυτός πέθανε. Μαζί με αυτόν κόντεψα να πεθάνω κι εγώ. Όμως την στιγμή που με κοίταξες, μέσα από το αγαπημένο, γνώριμο Σου βλέμμα, αναστήθηκα σε έναν άλλο τόπο έναν άλλο χρόνο που αιώνια σε περιλαμβάνει. Και δέχτηκα να ζω από την αρχή αφού ζεις κι Εσύ μαζί…

Λόγος Χριστού

Αθήνα, 19 Ιανουαρίου 2009
«Εγώ που είμαι οικοδεσπότης του Θεού, είμαι αντάξιος του.
Εκείνος που θεμελίωσε τον Οίκο του μέσα μου, με δημιούργησε κατά το θέλημά του.
Δεν υπάρχει ανάγκη να ετοιμάσω τον Οίκο του γι’ Αυτόν, αλλά μόνο να μην επέμβω στο σχέδιό του που αποκαθιστά μέσα μου την επίγνωση της ετοιμότητάς μου η οποία είναι αιώνια.
Δεν χρειάζεται να προσθέσω τίποτα στο σχέδιό του, αλλά να το λάβω.
Η προθυμία μου αφορά το δικό του σχέδιο, κι όχι την πρόθεσή μου να το υποκαταστήσω με το δικό μου».

ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ

Μια ευχή: να ζήσουν οι ψυχές στη Γη τα Θεοφάνεια της Παρουσίας Του! Το Φως είναι μαζί μας! Αμήν.

Καλή Χρονιά!

Το 2008, η χρονιά που αφήνουμε πίσω μας, είναι η χρονιά που ο Χριστός περπάτησε στην Αθήνα, την αρχαία μητρόπολη του κόσμου… Αριθμολογικά το 2008 δίνει τον αριθμό δέκα, τον τέλειο αριθμό. Το 8 αντιστοιχεί στην σφαίρα του Ερμή, του αγγελιοφόρου των θεών. Ο Ερμής είναι ο Ραφαήλ του αρχαίου κόσμου. Καθώς εισερχόμαστε στο 2009, την χρονιά της Άρτεμης, της δίδυμης αδελφής του Απόλλωνα-Χριστού, κάτω από την ιαματική ακτινοβολία της μωβ ακτίνας της, το συλλογικό υποσυνείδητο της ανθρωπότητας ανέρχεται δυναμικά προς το φως! Το 2009 δίνει τον αριθμό 11, ο οποίος αντιστοιχεί στην Daat, το πέρασμα της Αβύσσου. Το Ουράνιο Τόξο της το οποίο αντιστοιχεί με την Ζώνη της Παναγίας, είναι η ιερή Γέφυρα που διασώζει τον άνθρωπο, περνώντας τον «απέναντι» στα μη υποκείμενα σε φθορά πεδία. Το μήνυμα του Χριστού γραμμένο στην καρδιά της μέσα στους αιώνες λέει: «Αφήστε τα όλα και ακολουθήστε με!»

Καλή χρονιά!
Ο Χριστός και η συνοδεία του είναι εδώ!
Από τους Ταξιδευτές των Άστρων

Τα μαγικά Χριστούγεννα

Τα μαγικά Χριστούγεννα

Οκτώ γήινα λεπτά ήταν αρκετά για ένα υπέροχο Ταξίδι… Σε ένα έλκυθρο από Φως, δυο Άη Βασίληδες διέτρεξαν ολόκληρη την γη αφήνοντας τα φωτοδώρα τους σε κάθε πλάσμα… Αστερόσκονη ακολουθούσε το ουράνιο όχημα, και τα μαγικά κουδουνάκια άφηναν στο πέρασμα του έναν ήχο γλυκά θυμητικό… Η τροχιά του διάγραψε ένα υπέρλαμπρο Ουράνιο Τόξο… Μια υπερκόσμια Λάμψη φώτισε τον αγαπημένο πλανήτη… Κάθε ενσαρκωμένη ψυχή για μια στιγμή πλημύρισε από το λατρευτό σκίρτημα ζωής ατραυμάτιστης… Μέσα σε μια γεμάτη από ουράνια μουσική σιωπή, ένα από αιώνες αναμενόμενο ιερό γεγονός έλαβε χώρα… Για μια στιγμή έλαμψε η ολοσχερής αθωότητα του ανθρώπου… Το τέλος αγκάλιασε την αρχή… Όλα αναπαύτηκαν ειρηνικά στην μεγάλη αγκαλιά του Φωτός। Το υπέρλαμπρο Στέμα χαρίστηκε σε κάθε ανθρώπινο ον… Μυριάδες φωτάκια έλαμψαν σε κάθε χρώμα στον ήσυχο νυχτερινό ουρανό… Χιόνια, έρημος, βουνά θάλασσες, αντικατόπτρισαν μιαν ασύλληπτη για τα ανθρώπινα μάτια Ομορφιά… Οι δύο Σου πνευματικοί στροβιλισμοί σφράγισαν την αιώνια Άγια Νύχτα… Ένας χορός από πράσινο και μωβ φως βεβαίωσε την ουράνια Παρουσία! Αυτά τα Χριστούγεννα γεννήθηκε παιδίον νέον…

Καλά Χριστούγεννα!
ΦΩΣ!
Από τους Ταξιδευτές των άστρων