Όλο ένα «κοίταγμα» είναι!

Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον… Αλήθεια, τι δεν έχει δει ο ήλιος! Η αλήθεια ήταν-είναι πάντοτε παρούσα, πάντοτε εδώ, αδιαλλείπτως κάθε στιγμή! Και όμως καθένας την ανακαλύπτει για λογαριασμό του, όπως ο Κολόμβος την Αμερική! Όλο παίζεται εδώ, τώρα, παντού, πάντοτε! Όλο παίζεται στο «κοίταγμα»! Όλη η ανατροπή του σκηνικού, όλο το πίσω και το πέραν! Στην οπτική μέσα από την οποία θα γυρίσεις να κοιτάξεις τον κόσμο! Γύρισε να κοιτάξεις το φως, την θάλασσα, τον ουρανό, ένα λουλούδι, τα μάτια ενός παιδιού… Γύρισε να κοιτάξεις με το βλέμμα της αγάπης ό,τι σε περιβάλλει: θα δεις μόνο στιγμιότυπα μιας «ταινίας» που είναι σε εξέλιξη αλλά εμπεριέχει το happy end! Η Δημιουργία όλη είναι γέννημα της αγάπης και στην αγάπη επιστρέφει… Όλο το βουητό του κόσμου παύει σε μια στιγμή που ήσυχα κοιτάζεις αυτό τον κόσμο τον μικρό τον Μέγα! Τότε απλώς ρέεις με ιλαρότητα μέσα στο όλο πράγμα! Ζεις για να ευλογείς και να δοξολογείς τον Θεό…

*

Ποιος δέχεται να τσαλακώσει την εικόνα του;

Ο Χριστός δέχτηκε να υποστεί τον απόλυτο εξευτελισμό: τον σταυρικό θάνατο! Γυμνός, μόνος, ακόμα και από τους μαθητές του, -εκτός από τον Ιωάννη, την Μαγδαληνή και την μητέρα του, όλοι είχαν κρυφτεί από τον φόβο των Ιουδαίων- σταυρώθηκε μπροστά σε ένα τυφλό, αλαλάζον πλήθος! Επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεμάσας! Ο πλάστης -ώ της παραδοξότητας- αίρων την αμαρτία του κόσμου να σταυρώνεται από το πλάσμα του, ο κτίστης του παντός από το κτίσμα! Μυστήριο μέγα! Το άρρητο μυστήριο της αγάπης! Γιατί άραγε ο κόσμος δεν αλλάζει; Γιατί τόσοι προορισμένοι χάνουν τον δρόμο τους, τόσοι απεσταλμένοι εγκαταλείπουν την αποστολή τους; «Άφησε τα όλα και ακολούθησέ με!» είπε ο Χριστός. Κανένα όμως εγώ δεν δέχεται αυτό το «όλα»! Με δόσεις, με προϋποθέσεις, με όρους, ίσως! Ο Χριστός εντούτοις ζήτησε να τα αφήσεις ΟΛΑ! Ο πλούσιος τα πλούτη του, ο σοφός την σοφία του, ο άγιος την αγιότητά του! «Στο τέλος θα πετάξεις και την ασπίδα της αγάπης!» Γυμνό θα σταυρωθεί το εγώ! Ούτε καν μας ζητείται πλέον θυσία αίματος! Ουκ έστιν αριθμός οι μάρτυρες και οι άγιοι πίσω μας… Μας ζητείται όμως η απόλυτη ομολογία, δηλαδή άφεση! Να πετάξει το εγώ τις ασπίδες του! Τότε συμβαίνει ανατροπή! «Έχετε θάρρος! Εγώ νίκησα τον κόσμο!» μας είπε…

*

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ

Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια, ως λυτρωθείσα των δεινών, ευχαριστήρια, αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε, αλλ' ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον ίνα κράζω σοι, Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε!

*

Το Στέμμα

Ουράνιο τόξο ενώνει τον Υμηττό, το ιερό βουνό, με το Σούνιο, την άγια θάλασσα! Τον Νου με την Καρδιά του κόσμου! Φως και αγάπη σε όλα τα όντα! Σμαραγδένια και μωβ ακτινοβολία διαχέεται πάνω από την Ελλάδα, την πνευματική πατρίδα του κόσμου! Για να σταματήσει τον πέλεκυ του νόμου στον πλανήτη γη! Για μια ακόμη φορά το θεϊκό έλεος ας επικρατήσει! Οι δυνάμεις που απειλούν την Ελλάδα απειλούν το μόνο φως της γης! Οι κάτοικοι της Ελλάδας, εκτός των όντων Q, κοιμούνται όταν δεν συνασπίζονται ευθέως με τα ερπετά! Είναι η στιγμή να κινητοποιήσετε όλες τις πνευματικές σας δυνάμεις! Φως! Φως! Φως!

Ο Αστήρ ο Πρωινός

Ευλογημένοι εκείνοι που όντας ενσαρκωμένοι στην γη ζουν και βλέπουν τον Αστέρα τον Πρωινό, τον Χριστό, το Φως του κόσμου! Τον καπετάνιο του πνευματοσκάφους που λέγεται Ελλάδα! Τα όντα αυτά έχουν την δύναμη να αισθητοποιούν πνευματικές πραγματικότητες στον πτωτικό κόσμο της γης! Είναι επείγουσα ανάγκη οι Έλληνες να οραματιστούν και να επικαλεστούν ισχυρά την Ελλάδα στο πάνω πάτωμα του κόσμου! Και η τελευταία «υπογραφή» για την άμεση σύνδεση με την πνευματική Ελλάδα είναι πολύτιμη! Η γη κινείται αβέβαια, μακράν τον πνευματικού της ανάλογου! Ο κίνδυνος της καταστροφής είναι εγγύς! «Όσοι νιώθετε το μύχιο αίσθημα ότι κάτι μπορείτε να πράξετε, ας το πράξετε!» Ο Αστήρ ο Πρωινός, εντούτοις, λάμπει αιώνια στην ανέσπερη μέρα της γιορτής του κόσμου! Για όσους τον ζουν και τον βλέπουν!

*

Ζήσε ισχυρά το Άστρο!

Αισθητοποίηση του Άστρου! Ολόχρυσος πυρφόρος Ήλιος στην Αθήνα από την Ακρόπολη διαχέει το φως, με τις ακτίνες του σε όλα τα ιερά σημεία στην Ελλάδα και από κει σε όλο τον κόσμο! Όλη η Ελλάδα σε ενεργειακό κλοιό! Το Άστρο πάνω στην Ελλάδα! Ο Αστήρ ο Πρωινός... Ο Χριστός!

1.7.2007, Αγίων Αναργύρων

δεκαεπτά χρόνια μετά…

Όλο αυτό που φέρνει ο καθένας, ο διαφορετικός, ο ξένος, ο από αλλού φερμένος, μέσα του, τόσο αλλιώτικο και τόσο ενάντιο με την έξω ζωή, μια χρυσή μπάλα που μόλις πας να την κυλίσεις κολλάει σε μια βρώμικη λάσπη… Τι θα γίνει; Να το δώσει; Δεν το παίρνει κανείς. Να το πει; Ουδείς ακούει. Ένα κύλισμα μιας χρυσής μπάλας που κολλάει στη λάσπη της ζωής. Ας μείνει εκεί χρυσή! Για όποιον τη δει. Και τι θα γίνει; Πότε θα αλλάξει ο κόσμος; Εμείς οι ξένοι, οι αλλιώτικοι ρωτάμε. Ρωτάμε, ρωτάμε μέχρι που κουραζόμαστε, μέχρι που μας πνίγει η λάσπη. Αποτυχία. Ίσως. Ίσως και προσευχή! Όλο τούτο το μαράζι, όλη αυτή η αποστροφή, ας φτάνει στον ουρανό σαν προσευχή. Να συντηρείται αυτό το δεν μου αρέσει εδώ. Μην πάει και πούμε ξεχασμένοι καλά είναι, και μας ξεχάσει ο Θεός. Σαν προσευχή η αγωνία…

άγγελος Δημήτρης