Τίποτα χωρίς χαρά δεν έχει αξία

Μην αναζητάτε τον Θεό αλλά την χαρά σας! Βρέστε την χαρά σας! Ό, τι και να κάνετε χωρίς χαρά δεν ενδιαφέρει τον Θεό! Ο Θεός δίνει σε αυτούς που έχουν! Από εκείνους που δεν έχουν αφαιρεί και ό,τι έχουν… Λείπει στους περισσότερους ανθρώπους το γονίδιο της ευτυχίας! Μπορείς όμως να το δημιουργήσεις εκπαιδεύοντας τον εγκέφαλο στην χαρά! Αν ξυπνάς χωρίς χαρά τα πρώτα λεπτά της ημέρας, όλη η μέρα σου είναι χωρίς χαρά… Να βγαίνεις το πρωί στο φως, να χορεύεις, να τραγουδάς, να γελάς: αυτή είναι η πιο μεγάλη προσευχή! Να ζεις την ευχαριστιακή έξαρση του ότι ζεις! Αφού δεν ξέρεις καν αν θα υπάρξει επόμενη μέρα! Όσο ζούμε, να χαιρόμαστε! Απουσία χαράς είναι απουσία ζωής! Άχρηστη η μέρα χωρίς χαρά! Είναι τιμωρία να μην χαίρεσαι! Ζούμε καθημερινά το θαύμα όντες πάνω σε μια σφαίρα που κρέμεται στο πουθενά, και αναζητούμε τα θαύματα σε επιμέρους παροχές του Θεού που μας εντυπωσιάζουν, όπως μια ίαση κ.λπ.… Να βάζετε μπροστά την παραγωγή Ήλιου, πνευματικού Φωτός! Ο άνθρωπος γεννιέται με την χαρά αλλά την χάνει! Κάντε ό,τι σας δίνει χαρά! Η τέχνη, η θρησκεία, η γνώση, η φύση, η προσευχή, η επικοινωνία, δεν είναι παρά σημεία χαράς που σε ανεβάζουν -έστω και για λίγο- στο πάνω πάτωμα του κόσμου! Η αύρα των όντων που πάλλονται από την χαρά της ζωής είναι αδιάλειπτη ευεργεσία προς τον κόσμο! Χωρίς χαρά είσαι μια ακόμη εστία αρνητικότητας που διαιωνίζει την θνητότητα και τον πόνο! Αν δεν ελευθερωθείτε από την αξιολόγηση, την δική σας και των άλλων, δεν θα τολμήσετε να τσαλακώσετε την εικόνα σας και να παίξετε ανεμπόδιστα! Το παιγνίδι είναι η χαρά του παιδιού! Και ο Χριστός μας ζήτησε να γίνουμε σαν τα παιδιά για να χαρούμε την Βασιλεία του…

*

Οι ιαματικές πηγές

Το φως θεραπεύει. Η φύση θεραπεύει, το βουνό, η θάλασσα, η ομορφιά. Η Τέχνη θεραπεύει. Ο λόγος θεραπεύει. Η νηστεία θεραπεύει. Η άσκηση θεραπεύει. Η χαριστική στάση ζωής θεραπεύει. Η ευχαριστιακή, δοξαστική προσευχή θεραπεύει. Η συγχώρεση θεραπεύει. Ο εσωτερικός σου εαυτός σε θεραπεύει. Τα άπειρα θεϊκά νήματα που οι άνθρωποι ονομάζουν αγίους, αγγέλους, αρχαγγέλους, θεραπεύουν. Ο Χριστός ο άρχων ορατών τε και αοράτων, και η Παναγία Αγάπη θεραπεύουν. Ο Ραφαήλ, ο Θεός ο αποκαλυπτόμενος στον νου θεραπεύει… Εσύ ο γιος και η θυγατέρα του Θεού θεραπεύεις ό,τι αγαπάς!

*

Το φως η αιώνια νεότητα του κόσμου

Καθώς το φως στραφταλίζει στην θάλασσα και πάνω της λαμπυρίζουν μυριάδες ασημένια και γλαυκά φωτάκια, η Αστροθάλασσα μιλάει μέσα από τον μετεωρισμό της ανάμεσα σε Γη και Ουρανό… Αστροθάλασσα το πνευματοσκάφος μου… Συνέβη στην Αθήνα! Η γαλανή ελευθερία του γλάρου… Της λιγοσύνης το πραγματικό μεγαλείο.. Τα Αιέν και τα Ευ… Η αρμύρα και ο ασβέστης… Ο βασιλικός, το γιασεμί και η μπουκαμβίλια… Ο Άρτος και ο Οίνος… Ο εσπερινός και ο όρθρος… Ο χρυσός της ζωής αγέρας… Η μεθυστική μυρωδιά από περγαμόντο, λεμόνι ή νεράντζι… Η απλότητα της ελληνικής αίσθησης ζωής… Η φωτεινή νύχτα… Ένα ηλιοτρόπιο που σου αποκαλύπτεται χαμογελώντας… Σας τα χαρίζω αγαπημένοι μου!

*

Είμαστε πουλιά που ξαναγεννιούνται από την στάχτη τους

Τόσες ζωές σε μια! Σαν τις χρωματικές περιόδους στην ζωγραφική του Πικάσο: μπλε, μωβ, σμαραγδένια, ροζ στο χρώμα του ροδιού, λευκή… Η παιδική ηλικία, η νεότητα, η ενηλικίωση να γράφονται ταυτόχρονα σε μια επίγνωση απαντοχής των αντιθέσεων της ζωής που, η ίδια επιτρέπει για να υπερβαίνει εξαίσια με την μεγαλόπρεπη δύναμη του Φωτός! Πολλές ζωές σε μια! Πόσες φορές δεν μας σκότωσε η κακία, η προδοσία, η ανοησία! Και άλλες τόσες ο Ουρανός μας ξαναγέννησε… Πέρα από την χαρμολύπη, την «ύλη» των αισθημάτων και των σκέψεων, η ελληνική αίσθηση του φωτός, η ευθεία αίσθηση ζωής, ακεραιώνει μια εμπειρία στο υπέροχο άγνωστο που ο νους ασθμαίνοντας κρυφοκοιτάζει «εν εσόπτρω»… Γεμάτο με πολύτιμα -έρωτες, μουσικές, χρώματα, λέξεις, φως και θάλασσα- το Αστροσκάφος συνεχίζει το ταξίδι του στο αληθινό τους ανάλογο, περισυλλέγοντας τις ψυχές στις οποίες είναι ορατό καθώς αυτό αισθητοποιείται… 

*

Salvatores Dei: Οι Σωτήρες του Θεού

Έτσι ονόμασε ο Καζαντζάκης το περίφημο φιλοσοφικό του credo, την Ασκητική. Θεωρώντας πως οι άνθρωποι είναι οι Σωτήρες του Θεού, αυτοί που τον λυτρώνουν από τον εγκλωβισμό του στην Δημιουργία και τον ντετερμινισμό της ως φθορά και θάνατο! Αυτό το «δίποδο μαδημένο πετειναράκι», κρατά το κλειδί της σωτηρίας όλης της πάσχουσας Δημιουργίας! Στην ανύψωση της συνείδησης ως την «γενναία, παράλογη πράξη», την ελεύθερη από κάθε σκοπιμότητα, στο «τραγούδα κι ας μην υπάρχει αυτί να σ’ ακούσει», στον αγώνα, αφού είναι στη φύση του μέσα, ανηφορίζει ο «Θεός» ως το έσχατο όριο του: τον άνθρωπο που ανοίγει τα φτερά του και «κάνει την ύλη πνέμα»!

*

Φτάσε όπου δεν μπορείς

Ο υπεράνθρωπος του Νίτσε έγινε ο ηρωικός άνθρωπος του Καζαντζάκη που αγωνίζεται για να εξευγενίσει την ζωή γινόμενος ο ίδιος το νόημα και η ελπίδα της! Στην αλαζονική σύλληψη του Νίτσε, ενός υπερανθρώπου ο οποίος κυριαρχεί με την «δύναμη», ο Καζαντζάκης αντιπαρατάσσει -στον δάσκαλο των νεανικών του χρόνων- την ευγένεια του ανιδιοτελούς όντος που ανασταίνει τον κόσμο επειδή έτσι μόνο χωρά στην καρδιά του! Επειδή πλαντάζει στην «παράσταση που δίνουν οι πέντε θεατρίνοι του κορμιού του»… Ψυχή βαθιά, θρησκευτική, πνεύμα υψιπετές, σώμα ασκητικό, ο Καζαντζάκης σήκωσε τόσο ψηλά τον πήχη στα ελληνικά δρώμενα που, δικαιολογημένα, τον μίσησαν όλοι! Γνώριζε εξάλλου την τύχη του Μονιά: «Τον μίσησαν πριν τον γνωρίσουν…»

*

Η Κρητική Ματιά

Ν’ αρνιέσαι ό,τι θωρούν τα μάτια σου! Να πεθαίνεις και να λες θάνατος δεν υπάρχει! 

Πασχίζω ξεθεωμένος να κατακτήσω αυτό που σ’ όλη την ζωή μου κατέκτησα: αυτή την μικροσκοπική παλαίστρα λευτεριάς. Αυτόν τον μικροσκοπικό φάρο της ελπίδας!

Γιατί αυτή είναι η πιο τρανή αρετή του ανθρώπου: Να πολεμά! Να πολεμά χωρίς ελπίδα!

Δούλευε κι ας μην υπάρχει κανείς να σου πληρώσει το μεροκάματο!

Ξέρω τώρα. Δεν ελπίζω τίποτα. Δεν φοβούμαι τίποτα. Ανέβηκα πιο πάνω απ’ τον νου και την καρδιά. Είμαι λεύτερος! Αυτό ζητούσα. Ζητούσα λευτεριά!

Σου φιλώ το χέρι και το μέτωπο αγαπημένε μου Γέροντα… Έφυγες αφήνοντας πίσω σου το δικό σου ματωμένο χνάρι, ευλαβικά πολύτιμο για τους Ταξιδευτές… Νά ’σαι ευλογημένος αγαπημένε μπάρμπα-Νίκο! Σήκωσες τον άνθρωπο πάνω από την γη!

*