Το αγγελικό ρολόι

  12 Αγάπη

1   Ζωή

   2   Σοφία

 3   Χαρά

      4   Αλήθεια

           5   Νοημοσύνη

6   Φως

     7   Πνεύμα

  8   Ψυχή

  9   Αρχή

      10 Ομορφιά

11 Ισχύς

Ας ξαναδούμε το αγγελικό ρολόι σαν μια προσφορά του Ραφαήλ στο τώρα καθώς οδεύουμε εις Ανάστασιν, και να εργαστούμε πάνω σ’ αυτό. Να εντάξουμε, δηλαδή, τον χρόνο της ζωής μας μέσα στον θεϊκό κύκλο κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο! Ο χρόνος μας να ενταχθεί ολοσχερώς στην θεϊκότητα!

Στο ρολόι οι τρεις του δείκτες αντιστοιχούν στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Τα δευτερόλεπτα, που ούτε καν παρακολουθούμε, είναι η αδιάλειπτη δράση του Αγίου Πνεύματος, η οποία συντελείται μυστικά κατά τον χρόνο της ζωής του ανθρώπου.

Κάθε ώρα αντιστοιχεί σε μια αρετή, σε μια πνευματική ιδιότητα. Αν εργαστούμε πάνω σ’ αυτό, μπορούμε κάθε στιγμή που κοιτάζουμε τον χρόνο να παίρνουμε το μήνυμα που έχουν να μας δώσουν οι άγγελοι, αφού κάθε ώρα αντιστοιχεί σε έναν άγγελο που μας χαρίζει την ιδιότητά του. Αυτή η ιδιότητα δεν είναι μόνον ο άγγελος αλλά και εμείς που την επικαλούμαστε!

Στην 12^η ώρα αντιστοιχεί ο άγγελος της Αγάπης. Είναι η ώρα της αγάπης. «Είμαι αγάπη!» «Αυτή την ώρα καταθέτω στον άγγελο της αγάπης την δυσκολία μου!» Μπορούμε επίσης να επικαλεστούμε τον άγγελο της αγάπης για έναν φίλο μας, ένα πρόβλημα κ.λπ.

Η διάταξη του αγγελικού ρολογιού είναι ως εξής:

                                          Αγάπη

                                              12

                        Ισχύς 11                      1 Ζωή

            Ομορφιά 10                                   2 Σοφία

            Αρχή 9                                                 3 Χαρά

                 Ψυχή   8                                    4  Αλήθεια

                  Πνεύμα    7                       5  Νοημοσύνη

                                              6 Φως

Όταν, ας πούμε, το ρολόι μας δείχνει 10.07′, μας λέει:  Ομορφιά και Πνεύμα!

Στο αγγελικό ρολόι βλέπουμε τον Σταυρό καθώς σχηματίζεται από τους αριθμούς 12–6  και  3–9

                    12

            9                  3

                      6

Και οι τέσσερις αριθμοί είναι ανάλυση του 3 (12=3, 6=33, 9=333, 3, !)  Υπάρχει στον Σταυρό η επταδική παρουσία του αριθμού 3, ο οποίος ως αριθμός επισημαίνει την Αγία Τριάδα, αλλά και ως 33 την Χριστική Παρουσία. Ο οριζόντιος και ο κατακόρυφος άξονας, λοιπόν, του ρολογιού, σφραγίζεται από την Χριστική Παρουσία, από το Άγιο Πνεύμα, τον αριθμό 3, τον αριθμό της χαράς! Μπορούμε επίσης να αντιστοιχίσουμε στο αγγελικό ρολόι τους λόγους που λέμε καθώς κάνουμε το σημείο του Σταυρού μας:

          12 Στο όνομα του Πατρός

     Αμήν  9                  3  και του αγίου Πνεύματος

                         6 και του Υιού

Φυσικά στον σταυρό αντιστοιχούν η Αγάπη (12) το Φως (6), η Χαρά (3) και η Αρχή (9), ό,τι δηλαδή είναι άφθαρτο!

*

Σύμφωνα με τον Ε. Φοξ στο Πνευματικό του ημερολόγιο, οι 7 όψεις του Θεού είναι η Ζωή, η Αλήθεια, η Αγάπη, η Νοημοσύνη, η Ψυχή, το Πνεύμα, η Αρχή.

Ζωή: Η ζωή είναι χαρά. Η ζωή θεραπεύει.

Αλήθεια: Μόλις αγγίζουμε το απόλυτο, τα σχετικά εξαφανίζονται!

Αγάπη: Η θεϊκή αγάπη δεν αποτυγχάνει ποτέ!

Νοημοσύνη: Σε ένα νοήμον σύμπαν δεν υπάρχει δυσαρμονία, ούτε ελλείψεις. «Θα είμαι για σένα αυτό που νομίζεις ότι είμαι!»

Ψυχή: «Είμαι εξατομίκευση του Θεού! Θεός κατά χάριν. Το φως που φωτίζει μέσα στην συγκεκριμένη λάμπα». Εξατομίκευση δεν σημαίνει διαίρεση!

Πνεύμα: Η ουσία που δεν φθείρεται! Ο αληθινός εαυτός! Δεν πεθαίνει δεν γεννιέται! Ολόκληρο το σύμπαν είναι μια πνευματική Δημιουργία! Ο πνευματικός κόσμος δεν επηρεάζεται από τον κόσμο των αισθήσεων!

Αρχή: Ο Θεός είναι Αρχή γιατί εκδηλώνεται αιώνια με τον ίδιο τρόπο! Ο Χριστός είναι ο ίδιος χτες, σήμερα, αιώνια!

*

Στο αγγελικό ρολόι το 12 είναι πάντοτε ο Χριστός, η Παναγία βρίσκεται στο 6, ο Ιωάννης στο 3 και η Μαγδαληνή στο 9.

                                    12   Χριστός

      Μαγδαληνή   9                  3    Ιωάννης

                                      6   Παναγία

Στην κατακόρυφη, δηλαδή, διάσταση της ένωσης των άνω με τα κάτω είναι ο Χριστός και η Παναγία, ενώ στην οριζόντια, ο Ιωάννης και η Μαγδαληνή. Καθώς κάνουμε το σημείο του Σταυρού, ο Ιωάννης και η Μαγδαληνή είναι τα φτερά μας!

Το 12 αντιστοιχεί στο μέτωπο, το 6 στο ηλιακό πλέγμα, και το 3 και το 9 στους ώμους. Με το σημείο του Σταυρού η κεφαλή ενώνεται με το κατώτερο μέρος του σώματος μέσω του ηλιακού πλέγματος, το οποίο θεωρείται ο δεύτερος εγκέφαλος.

Η οριζόντια διάσταση του σταυρού (Ιωάννης-Μαγδαληνή) είναι η διάσταση του Υιού του Ανθρώπου, καθώς η κατακόρυφη  Χριστός-Παναγία είναι του Υιού του Θεού. Αυτά τα τέσσερα όντα, ο Χριστός, η Παναγία, ο Ιωάννης και η Μαγδαληνή συνθέτουν το πλήρες Χριστικό ΟΝ, το Χριστικό ΟΝ στην ολότητά του, τον μυστικό αρχάγγελο Μέτατρον, ο οποίος προτυπώθηκε και ως Μελχισεδέκ, ως Βασιλεύς της δικαιοσύνης.

Να εντάξουμε την ζωή μας από σήμερα και μέχρι την Ανάσταση στην θεϊκή της τροχιά. Θα μπορούσαμε να αντιστοιχήσουμε τις 12 ώρες με τα Χαίρε, τους Χαιρετισμούς προς την Παναγία! Να διαλέξουμε 12 Χαίρε και να τα αντιστοιχήσει όπως θέλει ο καθένας, απευθύνοντάς τα στην Παναγία καθημερινά, είτε κατά την πρωινή  είτε κατά την βραδινή μας προσευχή, είτε κάθε ώρα, είτε όποτε το θυμάτε!

Να ενταχθούμε σ’ αυτό το δοξαστικό πνεύμα των Χαιρετισμών προς την Παναγία, η οποία μεσιτεύει υπέρ ημών στον Υιό της. Από σήμερα και μέχρι την Ανάσταση ας της απευθύνουμε καθημερινά τα Χαίρε όσο πιο συνειδητά μπορούμε. Για να μας τα ανταποδώσει σε χάρη, ευλογία και κάθαρση της ζωής μας.

Στον σταυρό του αγγελικού ρολογιού εμφαίνεται επίσης και η παρουσία των τεσσάρων αρχαγγέλων:

                        12   Ραφαήλ

Μιχαήλ   9                  3    Γαβριήλ

                         6   Ουριήλ

Οι τέσσερις αυτοί αρχάγγελοι αντιστοιχούν και στο σημείο του σταυρού που διαγράφεται πάνω στο σώμα μας με ενωμένα τα τρία δάκτυλα. Τα τρία δάκτυλα συμβολίζουν την Αγία Τριάδα.

Κάθε φορά, δηλαδή, που κάνουμε τον σταυρό μας, στην πραγματικότητα επικαλούμαστε τα πνευματικά όντα που άρχουν στα αντίστοιχα σημεία του Όλου Πράγματος τα οποία ευλογούν την ζωή μας διευρύνοντάς την προς το πνευματικό της ανάλογο.

Όσο η νοημοσύνη του ανθρώπου πατά στην Γη, δεν έχει καμία πνευματική προοπτική. Όλοι έχουμε μελετήσει πράγματα, έχουμε ακούσει πράγματα, έχουμε διδαχτεί, έχουμε διδάξει. Βρισκόμαστε όμως ακόμα σε ένα σημείο όπου ο Χριστός δεν μας γνωρίζει! Γνωρίζει όμως αυτόν που μας οδηγεί! Αυτό θα πρέπει να το αξιολογήσουμε σε βάθος. Είμαστε ακόμα στον χώρο των ιδεών και όχι στον χώρο του θαύματος!

Ο αρχάγγελος Ραφαήλ ζωοποιεί εκείνον που πιστεύει σ’ αυτόν, και απευθύνεται σ’ αυτόν. Δεν μπορεί να δράσει σ’ εκείνον που δεν πιστεύει σ’ αυτόν και δεν τον ομολογεί. Και όταν λέμε «Ραφαήλ», μιλάμε για την όψη του Θεού η οποία φανερώνεται με ιδιαίτερο τρόπο στις μέρες μας. Και μάλιστα μας έχει πει και την ταυτότητά του: είναι «Ο Θεός ο αποκαλυπτόμενος στον νου!» Ο Θεός αυτός δεν αποκαλύπτεται μέσα από ιδέες! Αποκαλύπτεται ως Λάμψη! Αυτή η Λάμψη είναι το ίδιο το Θαύμα!

Όταν λέμε Λάμψη εννοούμε την -πέρα από τον νου, πέρα από την λογική, πέρα από οτιδήποτε γνωρίζει ή πιστεύει ο άνθρωπος- άμεση αγιοπνευματική δράση εντός, η οποία εντάσσει τον άνθρωπο σε ένα άλλο τοπίο: το τοπίο του Θεού. Παρόλα όσα έχουμε πει και διδαχθεί και γνωρίζουμε, εντούτοις το σημείο που βρισκόμαστε αυτή την στιγμή εξακολουθεί να είναι το σημείο της θνητότητάς μας.

Η Σαρακοστή που προηγείται της Ανάστασης είναι μια μεγάλη πνευματική ευκαιρία -ακόμα και τώρα που βρισκόμαστε στο μέσον της- για να αναλογιστούμε πως η Ανάσταση δεν είναι ένα γεγονός «εις μνήμην», εις μνήμην της ανάστασης του Χριστού, αλλά ανοικτή Πύλη για την δική μας υπαρξιακή ανάσταση. Την σύνδεσή μας δηλαδή με την Χριστότητά μας, την σύνδεση με το αόρατο μέρος της ζωής, το οποίο καλούμαστε να ζήσουμε, να συνδεθούμε μαζί του, και να το ομολογήσουμε.

Διαφορετικά, ο χρόνος της ζωής μας -όσο ενδιαφέρων και αξιόλογος κι αν είναι, καθενός κατά τα χαρίσματά του και αναλόγως των συνθηκών όπου τον έχει βάλει ο Θεός- δεν θα έχει καμία αξία αν δεν καταφέρουμε ΖΩΝΤΑΣ να αναστηθούμε!

Ο Χριστός άνοιξε την οδό της Ανάστασης! Την δυνατότητα δηλαδή να συνδεθεί ο άνθρωπος άμεσα με την θειότητά του, και να καταστεί αθάνατος και άφθαρτος: αυτό που απώλεσε με την εξορία του από τον παράδεισο. Αυτή η ανάκτηση της αθανασίας, η Πύλη της Ανάστασης η φετινή, είναι δυναμοδοτημένη με ιδιαίτερο τρόπο από τον αρχάγγελο Ραφαήλ -καθώς είμαστε μες στο ρολόι του χρόνου από μια άποψη πολύ πίσω, αλλά από μια άλλη ακριβώς μπροστά στην Πύλη αυτή.

Αυτό το δώρο του αγγελικού ρολογιού μας δόθηκε πέντε χρόνια πριν, το 2008, και κανείς δεν συνέχισε να το δουλεύει μέσα του, όχι σαν κάποια τεχνική, αλλά ενσωματώνοντάς το στην ζωή του, στην ίδια του την ύπαρξη, αφού ο ίδιος είναι αυτό το ρολόι, το φοράει πάνω του, ο ίδιος είναι ο Σταυρός, ο ίδιος είναι τα όντα που επικαλείται, ο ίδιος είναι μέσα σ’ αυτόν το ιερό κύκλο που τον προστατεύει και μέσα στον οποίο μπορεί να είναι ασφαλής.

Ενώ, λοιπόν, αναμφίβολα όλοι αναζητούν και προσπαθούν για το καλό και για το θέλημα του Θεού, εντούτοις αυτό που ο αρχάγγελος θα έβλεπε σε εμάς, είναι πλάσματα αγέννητα από πνευματική άποψη! Από την άλλη, καθώς χρόνος δεν υπάρχει αφού ο χρόνος του Θεού είναι πάντοτε το ΤΩΡΑ, ο Χριστός έρχεται ως κλέπτης, όπως ο ίδιος είπε!

Οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να εισβάλει μέσα μας και να τα κάνει όλα νέα! Έχουμε πάντοτε αυτή την ζώσα ελπίδα ότι μπορούμε να συνδεθούμε με την Χριστότητά μας. Αυτό εξάλλου είναι το ζητούμενο της ζωής μας και ο λόγος της ενσάρκωσής μας στην Γη. Αν όλα τα κάνουμε και αυτό δεν το κάνουμε, δεν θα έχουμε εκπληρώσει τον λόγο για τον οποίο γεννηθήκαμε! Και η ζωή θα μας αφαιρεθεί.

Το μήνυμα είναι να περάσουμε από τον κόσμο των ιδεών και της λογικής στον κόσμο του θαύματος! Ενός θαύματος που όμως δεν θα το κάνει κάποιος άλλος! Θα το κάνουμε εμείς! Ο νους και το θαύμα ακόμα το ζητά από κάποιον άλλον, όπου κι αν το απευθύνει, όπως και αν τον ονομάζει.

Αν ο Θεός μας επιτρέπει να ζούμε αυτό το θαύμα δι’ αυτών των όντων, είναι για να μπορέσουμε να δούμε πως το θαύμα είναι μέσα στην φυσική λειτουργία του όντος! Και  μας καλεί να το πράξουμε εμείς οι ίδιοι!

Το μεγαλύτερο θαύμα που μπορούμε να πράξουμε, και ας ξεκινήσουμε από αυτό, είναι να τιμήσουμε την ζωή και τον δημιουργό μας μέσα από την χαρά! Η χαρά όπως είδαμε αντιστοιχεί στον αριθμό 3, τον αριθμό του Πνεύματος, το Χριστικό αριθμό.

Ο Ραφαήλ συνεχώς εντοπίζει το νόημα της ζωής μας σ’ αυτή την Γη στην χαρά! Στο να μπορούμε να ζούμε αδιάλειπτα την χαρά ως κίνηση ψυχής δοξαστική και ευχαριστιακή προς τον δημιουργό μας.

Όταν λέμε χαρά, δεν εννοούμε μόνο τα ευάρεστα που μπορεί να ζήσει η ανθρώπινη προσωπικότητα, τα οποία είναι πρόσκαιρα και ανατρεπόμενα, αλλά εκείνη την βαθύτερη σύνδεση με την ψυχή μας που είναι ταυτόσημη με το θαύμα!

Στην χαρά αυτή μας προσκαλεί ο Ραφαήλ, και αυτήν εγκατέστησε ο Χριστός στην Γη! Γιατί η παρουσία του, παρόλο που οι άνθρωποι τον πόνεσαν και τον σταύρωσαν ήταν η παρουσία ενός όντος που έφερε στον κόσμο την χαρά και την χάρη!

Ο Χριστός ήρθε στην Γη για να σταματήσει τον πόνο και τον θάνατο! Αυτά τα οποία οι άνθρωποι του πρόσφεραν σε αντάλλαγμα! Εκείνος έφερε την χαρά, το έλεος και την χάρη. Και μέσα σ’ αυτά μας καλεί να ανορθώσουμε την ζωή μας και να την αγγίξουμε στα θεϊκά της όρια!

Ας απευθύνουμε τα Χαίρε προς την Παναγία και ας την τιμούμε κάθε μέρα μέχρι την Ανάσταση. Να επικαλούμαστε αυτό το ον της άπειρης αγάπης που δέχτηκε με τόση απλότητα να στεγάσει τον ίδιο τον θείο Λόγο και να ζήσει ως άνθρωπος το δράμα τού να τον δει σταυρωμένο…

Είναι τεράστια τα γεγονότα αυτά που έλαβαν χώρα στην Γη και σηματοδότησαν την πνευματική ιστορία του κόσμου. Τις ημέρες που απέμειναν ως την Ανάσταση ας μην τις περάσουμε χωρίς να σκύψουμε στο βάθος που τους αναλογεί και τους αξίζει…

Κατά την διάρκεια της Σαρακοστής γίνονται Προηγιασμένες Λειτουργίες καθημερινά. Ας πάμε στην Εκκλησία αυτές τις ημέρες με συναίσθηση πως είναι ένα δώρο, μέσα από τα πολλά που μας έχει δώσει ο Θεός, οι Λειτουργίες αυτές. Οι Λειτουργίες εξάλλου των Προηγιασμένων Δώρων είναι υψηλότατες και αξίζει τουλάχιστον μια φορά όλοι να κοινωνήσουμε. Απευθύνονται στο φως! Υπάρχει μια συγκλονιστική επίκληση στο «φώτισμα»! Είναι ένα μεγάλο δώρο.

Ας ευχηθούμε αυτή την Ανάσταση να είμαστε όλοι παρόντες! Να διέλθουμε την Πύλη αυτή. Θα ήθελα να σας θυμίσω ότι παρ’ όλες τις δυσκολίες του εαυτού, παρ’ όλες τις αντιστάσεις του νου, παρόλη την αδυναμία της ανθρώπινης προσωπικότητας και το πόσο διαρκώς ηττώμεθα από την καθημερινή δυσκολία, υπάρχει αυτό το οποίο ο Χριστός μας υποσχέθηκε: η δική του παρουσία στην Γη μέσα στα ανθρώ-πινα δρώμενα.

Δεν είμαστε μόνοι, δεν είμαστε αβοήθητοι, δεν είναι η ζωή μας χωρίς υπερασπιστή. «Τα αδύνατα παρ’ ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ». Εκείνος εξάλλου είπε πως θα είναι πάντοτε μαζί μας έως συντελείας του κόσμου! Εκείνος είπε ότι όπου δύο ή τρεις συνηγμένοι στο όνομά του είναι κι αυτός ανάμεσα τους.

Ας τον επικαλεστούμε ισχυρά και υπέρ της ανθρωπότητας και υπέρ ημών. Για όλους εκ των παρόντων όσοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες, μεγάλες ή μικρές. Ας επικαλεστούμε τον Χριστό και την χάρη του αρχάγγελου Ραφαήλ να ζωοποιήσει την ζωή μας, να μας ελευθερώσει, και να μας αποκαταστήσει πνευματικά στην Χριστότητά μας, στο σημείο δηλαδή της Ζωής: νυν και αεί!

*

Η εορτή της Σταυροπροσκύνησης

Στο μέσον της Σαρακοστής κατά την γιορτή της Σταυροπροσκύνησης η Εκκλησία μας ορθώνει τον Σταυρό, όχι ως σύμβολο μαρτυρίου, ως σύμβολο του πάθους του Χριστού, αλλά ως το ίδιο το Δέντρο της Ζωής, που εκείνος είναι! Το Δέντρο της Ζωής που προσέβαλαν οι πρωτόπλαστοι, και έρχεται ο ίδιος και το ξαναστήνει μες στην καρδιά του κόσμου προσφέροντας τους καρπούς του -την χάρη και το έλεος- σε κάθε ανθρώπινο ον, χαράζοντας μια νέα πνευματική διαδρομή για τον κόσμο.

Την Κυριακή της Ορθοδοξίας μιλήσαμε για την ανάγκη της αναστύλωσης του εσωτερικού μας ναού και της ανόρθωσης των εικόνων μας, δηλαδή των ιερών μας αρχετύπων, των αγίων και οσίων της ψυχής μας.

Στην εορτή της Σταυροπροσκύνησης η Εκκλησία ορθώνει το σύμβολο του Σταυρού και μας καλεί να το προσκυνήσουμε και να το τιμήσουμε: τον ίδιο, δηλαδή, τον Χριστό!

Ο Χριστός είναι ο μοναδικός αρχιερέας ο οποίος διαφοροποιείται εντελώς από ό,τι γνώριζε η ανθρωπότητα: την ιερατική τάξη του Ααρών, την «εκ των κάτω» προερχόμενη ιερατική τάξη, η οποία εντούτοις ευλογείται.

Ο Χριστός δεν χρίστηκε ιερέας από ανθρώπινο χέρι. Αναγνωρίστηκε από τον Πατέρα του ως ο μονογενής του Υιός, και εστάλη στην Γη για να πραγματοποιήσει την μοναδική πράξη της προσφοράς του εαυτού του, με αποκορύφωμα την θυσία του. Μας άφησε το Μυστήριο της θείας Κοινωνίας, την μέθεξη μέσα από τον Άρτο και τον Οίνο στην θεϊκή του Φύση ως Αγάπη και Σοφία Θεού, δηλαδή στην μέθεξη της Χριστότητας του Όντος.

Ο Χριστός ήταν αρχιερέας κατά την τάξη Μελχισεδέκ. Ο Μελχισεδέκ γνωρίζουμε από την Παλαιά Διαθήκη πως ήταν «απάτωρ, αμήτωρ και αγενεαλόγητος». Δεν καταγράφεται γέννηση ούτε θάνατός του! Ούτε ανήκε στην ιεροσύνη των φυλών του Ισραήλ. Αντιθέτως εκείνος ευλόγησε τον Αβραάμ, και ήταν ο πρώτος που τέλεσε άπαξ την αναίμακτη θυσία την οποία δίδαξε στον Αβραάμ.

Όταν μιλάμε, για τον Μελχισεδέκ, μιλάμε για την εμφάνιση ενός όντος το οποίο προτύπωσε στην Γη την έλευση του Χριστού. Ο Χριστός είναι απάτωρ εκ μητρός και αμήτωρ εκ πατρός! Είναι ο άξονας μεταξύ Ουρανού και Γης ο οποίος ενώνει τα το πριν διεστώτα! Μέσα από το μυστήριο της παρουσίας του στην Γη ο Χριστός ανοίγει τον δρόμο για την αποκατάσταση του ανθρώπου.

Ο Σταυρός δεν είναι σύμβολο της σταυρικής θυσίας, αλλά αντιθέτως σύμβολο ελευθερίας! Δηλώνει το ολοκληρωτικό άνοιγμα στην Χριστότητα, το άνοιγμα στο Όλον, καθώς εκτείνεται στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ο Χριστός είναι ο μονογενής Υιός ο ατρέπτως -εκτός αμαρτίας- ενανθρωπίσας. Ο Πατέρας του τον ομολογεί στους αιώνες:

«Συ ιερέας εις τον αιώνα κατά την τάξιν Μελχισεδέκ» (Ψαλ. 109.4)

«Ούτος εστίν ο υιός μου ο αγαπητός εν ω ηυδόκησα» (Μτ. 3.17)

«Υιός μου ει συ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε!» (Ψαλ. 109.4)

Το δώρο του Χριστού είναι άφθαρτη και αθάνατη ζωή στους αιώνες!

*

Oι επτά όψεις του Θεού

Από το Πνευματικό ημερολόγιο του Ε. Φοξ

Oι επτά όψεις του Θεού είναι η Ζωή, η Αλήθεια, η Αγάπη, η Νοημοσύνη, η Ψυχή, το Πνεύμα, η Αρχή.

Ζωή: Η ζωή είναι χαρά. Η ζωή θεραπεύει.

Αλήθεια: Μόλις αγγίζουμε το απόλυτο, τα σχετικά εξαφανίζονται!

Αγάπη: Η θεϊκή αγάπη δεν αποτυγχάνει ποτέ!

Νοημοσύνη: Σε ένα νοήμον σύμπαν δεν υπάρχει δυσαρμονία, ούτε ελλείψεις. «Θα είμαι για σένα αυτό που νομίζεις ότι είμαι!»

Ψυχή: «Είμαι εξατομίκευση του Θεού! Θεός κατά χάριν. Το φως που φωτίζει μέσα στην συγκεκριμένη λάμπα». Εξατομίκευση δεν σημαίνει διαίρεση!

Πνεύμα: Η ουσία που δεν φθείρεται! Ο αληθινός εαυτός! Δεν πεθαίνει δεν γεννιέται! Ολόκληρο το σύμπαν είναι μια πνευματική Δημιουργία! Ο πνευματικός κόσμος δεν επηρεάζεται από τον κόσμο των αισθήσεων!

Αρχή: Ο Θεός είναι Αρχή γιατί εκδηλώνεται αιώνια με τον ίδιο τρόπο! Ο Χριστός είναι ο ίδιος χτες, σήμερα, αιώνια!

*

Χαιρετισμοί προς την Παναγία Αγάπη!

ΣΤΑΣΙΣ ΠΡΩΤΗ

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.

Χαῖρε, τοῦ πεσόντος Ἀδὰμ ἡ ἀνάκλησις· χαῖρε, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις.

Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀνθρωπίνοις λογισμοῖς· χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον, καὶ Ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς.

Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα· χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα.

Χαῖρε, ἀστήρ ἐμφαίνων τὸν Ἥλιον· χαῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως.

Χαῖρε, δι᾿ ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις· χαῖρε, δι᾿ ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

*

Χαῖρε, βουλῆς ἀποῤῥήτου μύστις· χαῖρε, σιγῆς δεομένων πίστις.

Χαῖρε, τῶν θαυμάτων Χριστοῦ τὸ προοίμιον· χαῖρε, τῶν δογμάτων αὐτοῦ τὸ κεφάλαιον.

Χαῖρε, κλῖμαξ ἐπουράνιε, δι᾿ ἧς κατέβη ὁ Θεός· χαῖρε, γέφυρα μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς Οὐρανόν.

Χαῖρε, τὸ τῶν Ἀγγέλων πολυθρύλητον θαῦμα· χαῖρε, τὸ τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα.

Χαῖρε, τὸ Φῶς ἀῤῥήτως γεννήσασα· χαῖρε, τὸ πῶς, μηδένα διδάξασα.

Χαῖρε, σοφῶν ὑπερβαίνουσα γνῶσιν· χαῖρε, πιστῶν καταυγάζουσα φρένας.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

*

Χαῖρε, βλαστοῦ ἀμαράντου κλῆμα· χαῖρε, καρποῦ ἀκηράτου κτῆμα.

Χαῖρε, γεωργὸν γεωργοῦσα φιλάνθρωπον· χαῖρε, φυτουργὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν φύουσα.

Χαῖρε, ἄρουρα βλαστάνουσα εὐφορίαν οἰκτιρμῶν· χαῖρε, τράπεζα βαστάζουσα εὐθηνίαν ἱλασμῶν.

Χαῖρε, ὅτι λειμῶνα τῆς τρυφῆς ἀναθάλλεις· χαῖρε, ὅτι λιμένα τῶν ψυχῶν ἑτοιμάζεις.

Χαῖρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα· χαῖρε, παντὸς τοῦ κόσμου ἐξίλασμα.

Χαῖρε, Θεοῦ πρὸς θνητοὺς εὐδοκία· χαῖρε, θνητῶν πρὸς Θεὸν παῤῥησία.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

*

ΣΤΑΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ

Χαῖρε, ἀμνοῦ καὶ ποιμένος Μήτηρ· χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων.

Χαῖρε, ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον· χαῖρε, Παραδείσου θυρῶν ἀνοικτήριον.

Χαῖρε, ὅτι τὰ οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ· χαῖρε, ὅτι τὰ ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς.

Χαῖρε, τῶν Ἀποστόλων τὸ ἀσίγητον στόμα· χαῖρε, τῶν Ἀθλοφόρων τὸ ἀνίκητον θάρσος.

Χαῖρε, στεῤῥὸν τῆς Πίστεως ἔρεισμα· χαῖρε, λαμπρὸν τῆς χάριτος γνώρισμα.

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐγυμνώθη ὁ ᾍδης· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐνεδύθημεν δόξαν.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

*

Χαῖρε, ἀστέρος ἀδύτου Μήτηρ· χαῖρε, αὐγὴ μυστικῆς ἡμέρας.

Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τὴν κάμινον σβέσασα· χαῖρε, τῆς Τριάδος τοὺς μύστας φωτίζουσα.

Χαῖρε, τύραννον ἀπάνθρωπον ἐκβαλοῦσα τῆς ἀρχῆς· χαῖρε, Κύριον φιλάνθρωπον ἐπιδείξασα Χριστόν.

Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας· χαῖρε, ἡ τοῦ βορβόρου ῥυομένη τῶν ἔργων.

Χαῖρε, πυρὸς προσκύνησιν παύσασα· χαῖρε, φλογὸς παθῶν ἀπαλλάττουσα.

Χαῖρε, πιστῶν ὁδηγὲ σωφροσύνης· χαῖρε, πασῶν γενεῶν εὐφροσύνη.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

*

Χαῖρε, ἀνόρθωσις τῶν ἀνθρώπων· χαῖρε, κατάπτωσις τῶν δαιμόνων.

Χαῖρε, τῆς ἀπάτης τὴν πλάνην πατήσασα· χαῖρε, τῶν εἰδώλων τὸν δόλον ἐλέγξασα.

Χαῖρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραὼ τὸν νοητόν· χαῖρε, πέτρα ἡ ποτίσασα τοὺς διψῶντας τὴν ζωήν.

Χαῖρε, πύρινε στῦλε, ὁδηγῶν τοὺς ἐν σκότει· χαῖρε, σκέπη τοῦ κόσμου, πλατυτέρα νεφέλης.

Χαῖρε, τροφὴ τοῦ μάννα διάδοχε· χαῖρε, τρυφῆς ἁγίας διάκονε.

Χαῖρε, ἡ γῆ τῆς ἐπαγγελίας· χαῖρε, ἐξ ἧς ῥέει μέλι καὶ γάλα.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

*

ΣΤΑΣΙΣ ΤΡΙΤΗ

Χαῖρε, τὸ ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας· χαῖρε, τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας.

Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα· χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα.

Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί· χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ᾿ οὗ σκέπονται πολλοί.

Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις· χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις.

Χαῖρε, Κριτοῦ δικαίου δυσώπησις· χαῖρε, πολλῶν πταιόντων συγχώρησις.

Χαῖρε, στολὴ τῶν γυμνῶν παῤῥησίας· χαῖρε, στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

*

Χαῖρε, Θεοῦ ἀχωρήτου χώρα· χαῖρε, σεπτοῦ μυστηρίου θύρα.

Χαῖρε, τῶν ἀπίστων ἀμφίβολον ἄκουσμα· χαῖρε, τῶν πιστῶν ἀναμφίβολον καύχημα.

Χαῖρε, ὄχημα πανάγιον τοῦ ἐπὶ τῶν Χερουβείμ· χαῖρε, οἴκημα πανάριστον τοῦ ἐπὶ τῶν Σεραφείμ.

Χαῖρε, ἡ τἀναντία εἰς ταὐτὸ ἀγαγοῦσα· χαῖρε, ἡ παρθενίαν καὶ λοχείαν ζευγνῦσα.

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐλύθη παράβασις! χαῖρε δι᾿ ἧς ἠνοίχθη Παράδεισος.

Χαῖρε, ἡ κλεὶς τῆς Χριστοῦ Βασιλείας· χαῖρε, ἐλπὶς ἀγαθῶν αἰωνίων.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

*

Χαῖρε, σοφίας Θεοῦ δοχεῖον· χαῖρε, προνοίας αὐτοῦ ταμεῖον.

Χαῖρε, φιλοσόφους ἀσόφους δεικνύουσα· χαῖρε, τεχνολόγους ἀλόγους ἐλέγχουσα.

Χαῖρε, ὅτι ἐμωράνθησαν οἱ δεινοὶ συζητηταί· χαῖρε, ὅτι ἐμαράνθησαν οἱ τῶν μύθων ποιηταί.

Χαῖρε, τῶν Ἀθηναίων τὰς πλοκὰς διασπῶσα· χαῖρε, τῶν ἁλιέων τὰς σαγήνας πληροῦσα.

Χαῖρε, βυθοῦ ἀγνοίας ἐξέλκουσα· χαῖρε, πολλοὺς ἐν γνώσει φωτίζουσα.

Χαῖρε, ὁλκὰς τῶν θελόντων σωθῆναι· χαῖρε, λιμὴν τῶν τοῦ βίου πλωτήρων.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

ΣΤΑΣΙΣ ΤΕΤΑΡΤΗ

Χαῖρε, ἡ στήλη τῆς παρθενίας· χαῖρε, ἡ πύλη τῆς σωτηρίας.

Χαῖρε, ἀρχηγὲ νοητῆς ἀναπλάσεως· χαῖρε, χορηγὲ θεϊκῆς ἀγαθότητος.

Χαῖρε, σὺ γὰρ ἀνεγέννησας τοὺς συλληφθέντας αἰσχρῶς· χαῖρε, σὺ γὰρ ἐνουθέτησας τοὺς συληθέντας τὸν νοῦν.

Χαῖρε, ἡ τὸν φθορέα τῶν φρενῶν καταργοῦσα· χαῖρε, ἡ τὸν σπορέα τῆς ἁγνείας τεκοῦσα.

Χαῖρε, παστὰς ἀσπόρου νυμφεύσεως· χαῖρε, πιστοὺς Κυρίῳ ἁρμόζουσα.

Χαῖρε, καλὴ κουροτρόφε παρθένων· χαῖρε, ψυχῶν νυμφοστόλε Ἁγίων.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

*

Χαῖρε, ἀκτὶς νοητοῦ Ἡλίου· χαῖρε, βολὶς τοῦ ἀδύτου φέγγους.

Χαῖρε, ἀστραπὴ τὰς ψυχὰς καταλάμπουσα· χαῖρε, ὡς βροντὴ τοὺς ἐχθροὺς καταπλήττουσα.

Χαῖρε, ὅτι τὸν πολύφωτον ἀνατέλλεις φωτισμόν· χαῖρε, ὅτι τὸν πολύῤῥητον ἀναβλύζεις ποταμόν.

Χαῖρε, τῆς κολυμβήθρας ζωγραφοῦσα τὸν τύπον· χαῖρε, τῆς ἁμαρτίας ἀναιροῦσα τὸν ῥύπον.

Χαῖρε, λουτὴρ ἐκπλύνων συνείδησιν· χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν.

Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας· χαῖρε, ζωὴ μυστικῆς εὐωχίας.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

*

Χαῖρε, σκηνὴ τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου· χαῖρε, Ἁγία Ἁγίων μείζων.

Χαῖρε, Κιβωτὲ χρυσωθεῖσα τῷ Πνεύματι· χαῖρε, θησαυρὲ τῆς ζωῆς ἀδαπάνητε.

Χαῖρε, τίμιον διάδημα βασιλέων εὐσεβῶν· χαῖρε, καύχημα σεβάσμιον ἱερέων εὐλαβῶν.

Χαῖρε, τῆς Ἐκκλησίας ὁ ἀσάλευτος πύργος· χαῖρε, τῆς βασιλείας τὸ ἀπόρθητον τεῖχος.

Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐγείρονται τρόπαια· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἐχθροὶ καταπίπτουσι.

Χαῖρε, χρωτὸς τοῦ ἐμοῦ θεραπεία· χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς σωτηρία.

Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.        

*

"Αν θέλετε να δείτε τον Θεό, κοιτάξτε ένα νεογέννητο!" Όσο ζει ο άνθρωπος, στο ιερό του εσωτερικού του ναού το παιδί, ο Χριστός, τον περιμένει σιωπηλά για να τελέσει την Θεία Λειτουργία του Εαυτού.

Η εορτή του Ευαγγελισμού επισημαίνει ένα πολύ μεγάλο γεγονός που έλαβε χώρα πάνω στην Γη. Ένα υψηλό Μυστήριο, Μυστήριο κραυγής εν σιωπή συντελεσθέν, όπως κάποτε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος χαρακτήρισε την παρουσία του Χριστού στην Γη. Στις εικόνες που απεικονίζεται ο Ευαγγελισμός -σύμφωνα με την παράδοση, τα πρότυπα των εικόνων τα έδωσε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, ο οποίος ήταν ζωγράφος- βλέπουμε έναν άγγελο να εισέρχεται με τρόπο πανέμορφο με τον χιτώνα του να πάλλεται στο φως, στον χώρο όπου βρισκόταν η Παναγία, και να την συναντά σε μια καθημερινή της στιγμή, καθώς απεικονίζεται να κρατάει το αδράχτι και να γνέθει!

Και ο αρχάγγελος Γαβριήλ της κάνει την συνταρακτική Αναγγελία, την συνταρακτική αποκάλυψη πως θα γεννήσει τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου! Είναι σημαντικό να επισημάνουμε τον τρόπο που ο Θεός διάλεξε για να αναγγείλει κάτι τόσο μεγάλο! Το ύψιστο γεγονός που έλαβε ποτέ χώρα στην Γη: την ενσάρκωση του Χριστού! Και διάλεξε έναν συνταρακτικά απλό τρόπο!

Σαν άνεμος μπήκε στο δωμάτιο της Παναγίας και την βρήκε να γνέθει! Δεν ήταν ούτε εν προσευχή, ούτε εν διαλογισμώ. Τίποτα από όσα νομίζουμε ότι αποδεικνύουν ή διασφαλίζουν την επικοινωνία μας με τον Θεό. Γιατί η Παναγία ήταν ούτως ή άλλως ον πάναγνο! Εκ γεννήσεως αφιερωμένη στον Θεό! Η ζωή της και η διαδρομή της μέχρι εκείνη την ηλικία -νεότατη γύρω στα 16 της χρόνια- ήταν ζωή ευλογημένη.

Γνωρίζουμε πως είχε αφιερωθεί από παιδάκι στον Ναό, αυτό εξάλλου γιορτάζουμε στα Εισόδια, και πως είχε ζήσει  μια ζωή προστατευμένη από τον κόσμο και μέσα στο μυστήριο του Θεού. Την συναντά, λοιπόν, ο αρχάγγελος Γαβριήλ σε μια στιγμή της καθημερινότητάς της κατά την οποία δεν είναι καθόλου κάτι λιγότερο από αυτό που πνευματικά είναι! Δεν αιφνιδιάζεται, δεν ξαφνιάζεται, αλλά δέχεται ως κάτι απόλυτα φυσικό αυτή την παράδοξη αναγγελία ότι, παρθένος ούσα, θα γεννήσει με την χάρη του Αγίου Πνεύματος τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου!

Μάλιστα, ενώ το Ευαγγέλιο μας περιγράφει την αντίδραση του συντρόφου της, ο οποίος μέχρι να τον διαπεράσει η Ρομφαία η οποία του διάνοιξε τους πνευματικούς οφθαλμούς και είδε το θείο θέλημα, είχε την ανθρώπινη αντίδραση του να διερωτηθεί για όλα αυτά, εκείνη, η Παναγία μας, ούτε στιγμή δεν διερωτήθηκε, δεν έβαλε τον νου της μπροστά. Από εκείνη την πρώτη στιγμή υποδέχεται το Μυστήριο του Ζώντος Θεού σε απόλυτη πληρότητα και ευγένεια πνεύματος.

Η Παναγία συντρόφεψε το παιδί της μέσα από αυτή την παράδοξη σχέση τού να είναι μητέρα του Χριστού αλλά ταυτοχρόνως -όπως η εικόνα της Ανάληψής της μας δείχνει- και δικό του βρέφος ως ψυχή. Βλέπουμε στην εικόνα της Ανάληψης της Παναγίας εκείνη να είναι ένα σπαργανωμένο μωρό το οποίο ο Χριστός κρατά στα χέρια του, την ψυχή της που εναποθέτει στον Πατέρα του. Είναι η συνταρακτική σχέση μιας μοναδικής μάνας και ενός μοναδικού γιου μέσα στο συγκλονιστικό Μυστήριο της ενσάρκωσης του Θείου Λόγου στην Γη και της υποδοχής του από την Παναγία και τα άλλα όντα που από αιώνες είχαν επιλεγεί από τον Θεό για το Έργο αυτό.

Η ημέρα του Ευαγγελισμού είναι πολύ μεγάλη γιατί είναι το σημείο εκκίνησης! Και δεν είναι τυχαίο που εορτάζεται κατά την εαρινή ισημερία. Ένα αρχαίο νήμα συνδέει την άνοιξη της φύσης με την πνευματική αποκάλυψη του Ευαγγελισμού, η οποία στην συνέχεια κλιμακώνεται και κάνει την διαδρομή της μέχρι την πλήρη ολοκλήρωση.

Κάποιοι πολιτισμοί μάλιστα την άνοιξη γιορτάζουν το νέο έτος (οι Πέρσες, οι Κούρδοι κ.λπ.) Το Τάγμα του Κρίνου και του Αετού ήταν εκδήλωση του αρχάγγελου Γαβριήλ στην Γη. Ο Γεννήτωρ Δώρος σύμφωνα με την δοξασία της Δώρας αντιστοιχεί στον αρχάγγελο Γαβριήλ. Ανήγγειλε λοιπόν στην ανθρωπότητα στις αρχές του 20^ου αιώνα την Νέα Πνευματική εποχή του Παρακλήτου, την Εποχή του Αγίου Πνεύματος εντοπίζοντας ως επίκεντρο και καρδιά του καινούργιου πνευματικού πολιτισμού την Ελλάδα και τις ελληνικές συνειδήσεις μέσα από τις οποίες το φως θα κατισχύσει και θα αναμορφώσει την Γη μας!

Μέσα σ’ αυτό το Έργο βρισκόμαστε και εμείς εδώ καθώς ο αρχάγγελος Ραφαήλ έρχεται ως εκπλήρωση της αναγγελίας του Γαβριήλ! Ο Ραφαήλ είναι παρών σ’ αυτή την κρίσιμη καμπή για την ανθρωπότητα προστατεύοντας την Ελλάδα και τους Έλληνες που τιμούν την Χριστότητά τους.

Ξεκινάει λοιπόν ο Ευαγγελισμός, η Αναγγελία από τον Γαβριήλ, της οποίας η εκπλήρωση είναι ο Χριστός: η φανέρωσή του στον κόσμο και η ολοκλήρωση του έργου του μέσα από την Ανάσταση.

Όλοι οι αρχαίοι πολιτισμοί τιμούσαν την ιερή πορεία του Ήλιου μέσα από τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες, τα σημεία διάβασης του Ήλιου τα οποία απηχούν ανάλογες αιθερικές και πνευματικές πραγματικότητες. Ο Ευαγγελισμός εορτάζεται στην εαρινή ισημερία, τα Χριστούγεννα στην χειμερινή τροπή, και ο Ιωάννης στο θερινό ηλιοστάσιο και την φθινοπωρινή ισημερία, αγκαλιάζοντας έτσι οι μείζονες αυτές οντότητες του Φωτός την πορεία του Ήλιου.  Στην εαρινή ισημερία μάλιστα κατά την οποία λαμβάνει χώρα ο Ευαγγελισμός επιστατεί, σύμφωνα με την δωρική παράδοση, ο αρχάγγελος Ραφαήλ!

Έχει συντελεστεί, μια Αναγγελία πίσω από τον χρόνο που βρισκόμαστε εμείς αυτή την στιγμή, η οποία βρίσκει την εκπλήρωση της και ανοίγει μια καινούργια αποκάλυψη του Θεού: αυτήν που εμείς ζούμε μέσα από την παρουσία του αρχάγγελου Ραφαήλ καθώς γράφεται μια καινούργια ιστορία για την ανθρωπότητα! Μια ιστορία η οποία ταυτίζεται απολύτως με την θεϊκή γραμμή που διαπερνά τα ανθρώπινα δρώμενα και υπηρετεί το έργο της Ζωής, το έργο της Επανόδου του ανθρώπου στο αρχαίο κάλλος της Χριστότητας.

Η Δώρα έλαβε την αποκάλυψη των «Σεφιρώθ» -που δεν είναι άλλα από τις διαμαντένιες σφαίρες του Πυθαγόρα- κατά την εαρινή ισημερία. Ήταν μια άρρητη διδασκαλία για το περιεχόμενο της οποίας δεν μίλησε ποτέ... Στις 25 Μαρτίου του 2000 ο Ραφαήλ ξεκίνησε να μας δίνει την υπέροχη διδασκαλία των διαμαντένιων Σφαιρών. 

Η διδασκαλία αυτή συγκεντρώνει την αλήθεια, τις ψηφίδες της αλήθειας που ο Θεός επιτρέπει να αποκαλυφθούν στην Γη, ώστε να λειτουργούν σαν τα σημάδια του Κοντορεβιθούλη για να ανευρίσκει ο άνθρωπος τον Δρόμο…

Η παράδοση λέει πως ο αρχάγγελος Γαβριήλ έδωσε την Γνώση του Δέντρου της Ζωής καθώς το Δέντρο της Ζωής φύτρωσε από ουράνιους σπόρους που εκείνος φύτεψε στην Γη! Και έδωσε τους καρπούς του, τις δέκα διαμαντένιες σφαίρες τις οποίες ο Πυθαγόρας δίδαξε στην ανθρωπότητα. Πρόκειται για μια αρχαία Γνώση την οποία ο Ραφαήλ μάς την εμπλούτισε και την φώτισε από ένα μοναδικό ύψος. Επί πολλά χρόνια δόθηκε υψηλή αποκαλυπτική διδασκαλία από τον Στέλιο, πάνω στην οποία εργάστηκα προσωπικά πολύ: σ’ αυτό το ιερό σύμβολο που δεν είναι παρά μία κιβωτός, ένα αστρόπλοιο το οποίο διαφυλάσσει την Ιερή Γνώση και σε μεταφέρει εκεί όπου δεν πάτησε ποτέ κανείς. Το αστρόπλοιο που οδηγεί τον άνθρωπο από επίπεδο σε επίπεδο μέχρι τον θεϊκό τόπο.

Όσοι έχουν κάποια εξοικείωση με την διδασκαλία των Διαμαντένιων Σφαιρών γνωρίζουν πως είναι μια τετραπλή δεκαδική εκδίπλωση η οποία αφορά τον άνθρωπο, τους αγγέλους, τους αρχαγγέλους και τα θεία ονόματα -μια πραγματικότητα για την οποία δεν υπάρχουν λόγια. Είναι μια τεράστια εκδίπλωση αληθειών η οποία διαφωτίζει όλο το ταξίδι της ζωής που αφορά τον άνθρωπο.

Βλέπουμε λοιπόν τον Γαβριήλ να μας αφορά και πάλι, καθώς έδωσε τους φωτοσπόρους που η ανθρώπινη συνείδηση δέχτηκε να επωάσει και να επιτρέψει σε ένα βαθμό να ανθίσουν. Είναι τα ζώντα σημεία πάνω στα οποία αποκαλύπτεται ένα τεράστιο παζλ που αφορά τον άνθρωπο.

Το Δέντρο της Ζωής είναι μια ιερή ιστορία. Ο Χριστός ο ίδιος αποκαλείται το Δέντρο της Ζωής του κόσμου, αφού εκείνος είναι η Αλήθεια, εκείνος εμπεριέχει ολόκληρη την αλήθεια την οποία ο άνθρωπος γνωρίζει καθ’ ό ενδύεται τον Χριστό. «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε». Ο Χριστός εξάλλου, σύμφωνα με την αριθμητική διάταξη των Σφαιρών είναι η καρδιά του Δέντρου της Ζωής και το κλειδί για την αποκάλυψη του.

Στο Τάγμα υπήρξε ένα συγκλονιστικό ον, η κ. Μαρί, εκδήλωση του αρχαγγέλου Γαβριήλ στην Γη. Το έργο της, όπως της αποκάλυψε ο αρχάγγελος καθώς της εμφανίστηκε ολοζώντανος μέσα σε υπέρλαμπρο φως, ήταν να περάσει μια χρυσοβελονιά στον υπέρλαμπρο χιτώνα του! Η ενσάρκωσή της ήταν αυτή η χρυσοβελονιά! Αυτό το υπέροχο ον ήταν η πνευματική μου οδηγός! 

*

Θα ήθελα να επισημάνω την σημασία της ενεργοποίησης του αρχαγγέλου Ουριήλ στις μέρες μας. Η ενοίκηση ενός πλάσματος από αρχάγγελο είναι κάτι τόσο συνταρακτικό που είναι φυσικό μπροστά του να μένει αμήχανος ο νους και να διερωτάται.

Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνει κάποιο ον να ενοικείται από αρχάγγελο και να μας μεταφέρει μηνύματα του ουρανού στην Γη! Όσοι από σας παίρνετε τέτοια μηνύματα θέλω να σας πω πως έχετε μεγάλη ευθύνη για ό,τι σας λέγεται. Γι’ αυτό μην τα αντιμετωπίζετε σαν μια ακόμα προσφορά, μια ακόμα γνώση μέσα σε όλα όσα προσφέρονται εδώ και θεωρείτε πως κατανοείτε. Είναι διαμηνύσεις συνταρακτικές που δείχνουν την επαφή του αόρατου με το ορατό!

Ο αρχάγγελος Ουριήλ μας παρακολουθεί, είναι παρών συντρέχοντας το έργο του Ραφαήλ και δίνει πολύ συγκεκριμένες οδηγίες, άμεσες, σε ένα συγχρονισμό πάντοτε με γεγονότα και συμβαίνοντα. Ο λόγος του έρχεται να επισημάνει πράγματα που λαμβάνουν χώρα πνευματικά, και είναι τεράστια βοήθεια στην διεύρυνση της αντίληψής μας και της κατανόησης του τί ο Θεός θέλει από μας.

Μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας να φθείρεται η αντίληψη μας μέσα στην καθημερινότητα! Πόσο δύσκολο είναι να συλλάβουμε πως το μυστήριο του Θεού λαμβάνει χώρα εδώ, σ’ αυτή την πραγματικότητα! Την πραγματικότητα των δυσκολιών μας που για κάποιους μάλιστα μπορεί να μεγαλύτερες, ιδιαίτερα με όσα αντιμετωπίζει τελευταία η Ελλάδα κ.λπ.

Την ίδια ώρα η καθημερινότητα ποτέ δεν ήταν εύκολη για την πνευματική ζωή. Ούτε όταν ευημερεί  κανείς εξωτερικά είναι βυθισμένος στον Θεό, καθόλου μάλιστα! Θέλω να πω, χωρίς να υποτιμώ τις δυσκολίες που καθένας αντιμετωπίζει, ότι η σχέση του με τον Θεό, ο σεβασμός και η αφιέρωσή του, ο εστιασμός στα απειρότροπα μηνύματά του και στο θέλημά του είναι  προσωπική υπόθεση που αφορά την σχέση του με τον εσωτερικό του ναό.

Δεν θα έπρεπε να επιτρέπουμε στον νου να ισοπεδώνει τα πράγματα! Μπορεί να φαίνεται ότι αυτό που κινείται εδώ είναι κάτι απλό, διότι με απλότητα κινούμαστε, αλλά είναι κρίμα να προσπερνάμε τον ιερό λόγο αλλά και να χάνουμε το Θαύμα της Παρουσίας, το μεγαλύτερο θαύμα από όλα, ζητώντας έναν  διαρκή εντυπωσιασμό, προσδιορίζοντας την αποκάλυψη εκ μέρους του Θεού των θαυμάτων του σαν κάτι «υπερφυσικό» που απαιτούμε προς βοήθειά μας!

Δεν βλέπουμε έτσι την Παρουσία καθαυτή μέσω των ενσαρκωμένων προς τούτοις όντων που μεταφέρει τον ουρανό στην Γη, κάτι που η ψυχή ίσως, αν λειτουργεί η καρδιά, μπορεί να αντιληφθεί. Κάποτε εύχομαι όλοι να ζήσουν αυτό που συμβαίνει αυτή την στιγμή με την Παρουσία.

Μην εξαπατάστε από την απλότητα των εξωτερικών δρωμένων, γιατί και ο Ευαγγελισμός πολύ απλά έλαβε χώρα και όμως σηματοδότησε μια καινούργια πνευματική εποχή για την ανθρωπότητα ολόκληρη!

*

Η Εκκλησία γιορτάζει ένα μεγάλο γεγονός, αυτό της αναστύλωσης των εικόνων, της νίκης των εικονολατρών έναντι των εικονομάχων. Η νίκη αυτή έχει να κάνει με μια βαθύτερη αντίληψη κατ’ εξοχήν του ελληνικού πολιτισμού, ο οποίος διαπέρασε, αγκάλιασε και εξέφρασε τον Χριστιανισμό στην υψηλότερη του μορφή που είναι η ελληνική Ορθοδοξία. Έχει να κάνει με την αντίληψη πως η μορφή όχι μόνον δεν «κρύβει» τον Θεό αλλά αντιθέτως τον αποκαλύπτει!

Αυτή η στάση έρχεται να σπάσει ένα δυϊσμό αιώνων, σύμφωνα με τον οποίο οι μορφές, το σώμα, θεωρούνταν το «κακό», ή στην καλύτερη περίπτωση εμπόδιο στο πνεύμα που είναι κάτι άυλο, ο άνθρωπος το κυνηγά και ποτέ δεν το συναντά! Θεωρώντας πως του φταίει ο κόσμος των μορφών!

Η ελληνική οπτική, το Ορθόδοξο κοίταγμα του κτιστού κόσμου αποκαλύπτει την ενιαία θεϊκή νοημοσύνη και ομορφιά της Δημιουργίας. Το Πνεύμα δεν είναι καθόλου λιγότερο παρόν στην «ύλη», στο σώμα, στις μορφές, στην Δημιουργία μέσα στην οποία ο Θεός έβαλε τον άνθρωπο. 

Υπήρξαν αφελείς τοποθετήσεις πως η εικόνα είναι κάτι ειδωλολατρικό αφού φιλάμε ένα ξύλο! Δεν είναι όμως καθόλου αυτή η αλήθεια. Η απεικόνιση του Θείου, με όποιο τρόπο κάθε πολιτισμός τον αντιλαμβάνεται, είναι σημείο συνάντησης της υψηλότερης ενόρασης και θέλησης του ανθρώπου, σημείο επικοινωνίας μέσω της προσευχής με την θεία πραγματικότητα. Και γι’ αυτό έχει πολύ μεγάλη αξία!

Η ίδια εξάλλου η «συνάντηση» δυναμοδοτεί την εικόνα καθαυτήν, η οποία υπέροχα θαυματουργεί… Αν δει κανείς τους απλούς ανθρώπους, το πώς οι γιαγιούλες ασπάζονται τις εικόνες, είναι κάτι όχι μόνο συγκινητικό αλλά και διαφωτιστικό για την πνευματική λειτουργία των εικόνων. Αυτό που συμβαίνει όταν οι ψυχές ζουν καρδιακά και δεν «σκέφτονται», αλλά απλώς μπροστά στην εικόνα ζουν και τροφοδοτούνται πνευματικά από την παρουσία του αγίου, των αγγέλων, του Χριστού, της Παναγίας…

Είναι πολύ σημαντικό με αφορμή την σημερινή εορτή να δούμε την αξία της αναστύλωσης των εικόνων, διότι από πνευματική άποψη μάς λέει: «Αναστυλώστε το ιερό του εαυτού σας! Αναστυλώστε τον ναό της ψυχής σας! Τοποθετείστε εντός του τις εικόνες σας, τα ιερά σας, τα όσια και τα άγιά σας! Αναστήστε τον κόσμο σας μέσα στον θεϊκό ναό του εαυτού σας! Και μέσα εκεί λειτουργηθείτε στο μυστήριο του Θεού!»

*

Η Εκκλησία μνημονεύει την επέτειο της εξορίας του Αδάμ από τον παράδεισο! Ενθυμείται την αρχή των δεινών του ανθρώπου ως το σημείο όπου εκείνος αποκόπηκε από το μυστήριο της ενότητάς του με τον Θεό, και αποστασιοποιήθηκε από εκείνο που ζούσε ως φυσική επικοινωνία και ενότητα μαζί του. Παίρνοντας στην συνέχεια τον δρόμο της Επιστροφής με πόνους και κόπους, δηλαδή μέσα από τις αντιθέσεις και τον πόλεμο του νου. Μέσα από μια καινούργια πραγματικότητα που η οπτική του δημιούργησε, αναζητά πλέον το νήμα της Επιστροφής του στον παράδεισο.

Και έρχεται ο Χριστός με την ενσάρκωσή του στην Γη, να σταματήσει αυτή την διαδρομή του πόνου, καθώς με την αγάπη του και την παρουσία του στην Γη, ανοίγει μια καινούργια πνευματική πραγματικότητα, την πραγματικότητα της χάρης και του δίχως τέλος ελέους του Θεού που αγκαλιάζουν τον άνθρωπο και τον επαναφέρουν στην θεϊκή του υπόσταση.

Από την εξορία λοιπόν από τον παράδεισο μέχρι την  αναστύλωση των εικόνων να δούμε και την δική μας διαδρομή. Να δούμε δηλαδή με ποιό τρόπο έχουμε πορευτεί και πόσο μακριά είμαστε από αυτό τον εσωτερικό ναό ο οποίος κοσμείται από τις εικόνες των θεϊκών αρχετύπων της ψυχής μας, οι οποίες μας τροφοδοτούν με ζώσα χάρη.

*

Οι άνθρωποι ψάχνουν τον Θεό σε πρόσωπα, σε ιδέες, σε φαινόμενα, σε θαύματα… Είπε λοιπόν ο Ραφαήλ: «Αν θέλετε να δείτε τον Θεό, κοιτάξτε ένα νεογέννητο. Εκεί είναι όλος ο Θεός!» Εκεί είναι όλη η αθωότητα, όλη η άπειρη δυνατότητα του Θεού συμπυκνωμένη, η αίσθηση της φυσικής ενότητας με τα πράγματα χωρίς κανέναν διαχωρισμό που ο νους βάζει.

Μέχρι τα πέντε του χρόνια το μωρό ζει αυτή την θεϊκή κατάσταση. Στην συνέχεια φροντίζουμε να το χτίσουμε στα όρια και στις δεσμεύσεις μας, στον περιορισμό των δυνατοτήτων του, «στα μη και τα δεν». Και κυρίως να το προσδιορίσουμε στην θνητότητα. Διδάσκουμε στα παιδιά πως θα πεθάνουν!

Μα θα πείτε, βλέπουν γύρω τους τους ανθρώπους να αρρωσταίνουν και να πεθαίνουν. Κι όμως ο άνθρωπος δεν γεννήθηκε για να αρρωσταίνει και να πεθαίνει! Και αυτό θα σταματήσει, είτε ο άνθρωπος το κατανοεί είτε όχι, είτε θεωρεί ότι το αξίζει είτε όχι! Επειδή έτσι έχει επιλέξει ο Θεός! Ο θάνατος θα σταματήσει! Αυτό είναι το δώρο εξ άλλου που έφερε ο αρχάγγελος Ραφαήλ στην Γη! Και είναι αποφασισμένος να το δώσει! Το δώρο της αειζωίας.

Στα παιδιά, λοιπόν, μέχρι τα πέντε τους χρόνια είναι όλη η θειότητα! Ο Χριστούλης, εξ άλλου, έλεγε πως σε αυτά ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών! Αυτό το παιδί που όλοι υπήρξαμε -κάθε πλάσμα επί της Γης, ακόμα και οι «φυλές», από όπου και αν προέρχεται κάθε ψυχή την στιγμή που ενσαρκώνεται είναι απολύτως αθώα, απολύτως εμβαπτισμένη στο μυστήριο του Θεού.

Αυτή εξάλλου είναι και η δικαιοσύνη του Θεού. Ότι όλες οι ψυχές, ανεξάρτητα από το τί φορτίο μπορεί να μεταφέρουν, από την στιγμή που ενσαρκώνονται με ανθρώπινη μορφή, εξαγιάζονται και είναι θεϊκά σημεία. Αυτό το παιδί, παρόλο που και η κοινωνία και το περιβάλλον και εν γένει ο αόρατος πόλεμος που λαμβάνει χώρα στην Γη το πολεμούν ανελέητα, υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, ζει όσο και αν το «μπαζώνει» η ανθρώπινη προσωπικότητα!

Ζει, όσο ζει ο άνθρωπος, μέσα στο ιερό του ναού του, στο βάθος εκείνο του ιερού σπινθήρα της ζωής εντός, και περιμένει σιωπηλά να τελέσει την Θεία Λειτουργία του Εαυτού! Το παιδί αυτό είναι ο ίδιος ο Χριστός ως  μελισμός του Θείου  Λόγου εντός. Μιλάμε για το μυστήριο της Χριστότητας του ανθρώπου!

Το παιδίον αυτό μας καλεί εσωτερικά, καλεί την ψυχή, καλεί την προσωπικότητα, καλεί το εγώ να προσκυνήσουν τον Θεό. Καλεί αυτό το ον που λέγεται άνθρωπος να επανενταχθεί στο μυστήριο της Ενότητας.

Όταν ένας άγιος, ένας άγγελος, ένας απεσταλμένος του Θεού κοιτάζουν έναν άνθρωπο, στην πραγματικότητα κοιτάζουν αυτό το παιδί! Γι’ αυτό μέσα από αυτή την όραση, την Χριστική όραση, ο άνθρωπος είναι πάντοτε αθώος! Αυτή είναι απάντηση στο γιατί είδε ο Χριστός όλους τους ανθρώπους αθώους! Και γιατί μας καλεί να γυρίσουμε να κοιτάξουμε τον κόσμο με τα μάτια του.

Η Χριστική όραση βλέπει μόνο το παιδί! Το παιδί υπερασπίζεται, την ίδια ώρα που το παιδί το ίδιο είναι ο υπερασπιστής του ανθρώπου! Κάθε άλλη οπτική πέρα από την Χριστική όραση, βλέπει μόνον ενόχους, πόλεμο, κακό, τιμωρία, αδιέξοδο!

Η λογική ζητά την δικαιοσύνη μέσα από την τιμωρία και την εξόντωση του «εχθρού». Αυτό που παίζεται όμως στην Γη είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ο νους αντιλαμβάνεται. Ο Χριστός μας καλεί να γυρίσουμε να δούμε τον κόσμο με τα δικά του μάτια, που σημαίνει να γυρίσουμε να δούμε το παιδί του ίδιου μας του εαυτού, και με τα μάτια του να αντικρίσουμε την ολοσχερή αθωότητα του Υιού του Θεού. Το παιδί που κατοικεί σε κάθε άνθρωπο!

Αν χάσουμε το παιδί από τα μάτια μας δεν μένει τίποτα ζωντανό: ο άνθρωπος έχει καταδικαστεί, έχοντας καταδικάσει την ίδια στιγμή και τον εαυτό μας!

*

Κατά την εορτή, λοιπόν, της αναστύλωσης των εικόνων, ας κάνει καθένας ό,τι τον φωτίσει ο Θεός για να καθαρίσει τον εσωτερικό του χώρο! Να ορθώσουμε τις θεϊκές μας εικόνες, τα θεϊκά αρχέτυπα και τα άγιά μας!

Να στήσουμε τον εσωτερικό μας ναό και να προσκυνήσουμε το παιδί που κατοικεί εκεί. Να το τιμήσουμε και να το σεβαστούμε σε όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Και την ίδια ώρα να μην ξεχνάμε σε κάθε μας συνάντηση με ένα ανθρώπινο πλάσμα, πως ανεξαρτήτως από το πόσο ενοχλητικό, δυσάρεστο ή και «κακό» μπορεί να είναι, στο βάθος κάπου μέσα του, εφόσον ζει, υπάρχει το παιδί! Κι αυτό το παιδί πάντοτε ζητάει βοήθεια!

Ποτέ μα ποτέ, να μην αρνηθούμε βοήθεια σ’ αυτό το παιδί. Ό,τι προσωπικότητα και αν το στεγάζει! Γιατί είναι η μόνη ελπίδα για να επιστρέψουμε στο μυστήριο του Θεού και να διασωθούμε όλοι: αυτό το παιδί που είναι «μεγάλης βουλής άγγελος θαυμαστός σύμβουλος, Θεός ισχυρός, άρχων ειρήνης, Πατήρ του μέλλοντος αιώνος».

*