Εσύ είσαι ο πρωθυπουργός της χώρας σου!

Ο κόσμος σου υπάρχει γιατί τον βλέπεις! Ό,τι βλέπεις, εσύ είσαι! Μέσα στο δικό σου «όνειρο» είναι η Ελλάδα, τα προβλήματά της, οι πολιτικοί της κ.λπ. Εσύ είσαι ο πρωθυπουργός της χώρας σου! Μόνο εσύ, εξάλλου, υπάρχεις! Όλα τα άλλα δεν είναι παρά δικές σου προβολές! Η Ελλάδα θα σωθεί αν εσύ νοιαστείς! Όχι κάνοντας καθιστική διαμαρτυρία, αλλά με ενεργητική αλληλεγγύη προς τον άνθρωπο. Μόνο καθαρές, ανιδιοτελείς καρδιακές κινήσεις προς τον «άλλον» μπορούν να ενεργοποιήσουν το εσωτερικό ντόμινο της αποκατάστασης, την εσωτερική αρμονία της ζωής ΣΟΥ. Μόνο η καθαρή αγάπη, η Λάμψη της θεϊκότητας Σου μπορεί να θεραπεύσει την αόρατη πληγή! Αν αναγνωρίσεις την δική σου ευθύνη, τότε κινείται άμεσα «από κάτω» το ρεύμα της ζωής για την διόρθωση των πραγμάτων. Η Ελλάδα θα σωθεί αν εσύ νοιαστείς για τους άλλους! Αν έχεις καρδιά να χαρίσεις ένα χαμόγελο, ένα κουτί μπισκότα σε έναν παρατημένο σε κάποιο νοσοκομείο, μια γιορτή σε έναν ξεχασμένο φίλο, ένα βλέμμα αληθινό σε έναν απελπισμένο, ένα πιάτο φαγητό σ’ έναν πεινασμένο… Ποιος θα πει: «Θεέ μου, σώσε την Ελλάδα για χάρη μου! Συγχώρεσέ με για τα λάθη μου -πράξεις και παραλείψεις- που οδήγησαν την πατρίδα μου εδώ! Εγώ ευθύνομαι! ΗΜΑΡΤΟΝ!» Δεν πιστεύεις όμως ούτε στον Θεό, ούτε στο ότι σε ακούει, ούτε στο ότι μπορεί να αλλάξει τα πράγματα! Ποια είναι η λύση; Ανορθώσου! Πες: ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΟΥ! Τουλάχιστον μη μεταδίδεις τον ιό της καταστροφολογίας! Γιατί αυτό που θα καταστραφεί είσαι εσύ, ο μόνος που υπάρχει στο σύμπαν σου!

Μη θαρρείς, αδέρφι, πως εσύ λυπάσαι το παιδί σου περισσότερο από τον Θεό απού το γέννησε!

Περίμενες, Ηλία μου, στη στάση, να έρθει το σχολικό με τα παιδιά μου από το νηπιαγωγείο. Ο οδηγός σταμάτησε για λίγο να ξεκουραστεί από την εφιαλτική κυκλοφορία, και εσύ αμέσως έπιασες κουβέντα μαζί του. Οι άνθρωποι εξ άλλου πάντοτε σε ενδιέφεραν απόλυτα! Σαν να χρωστούσες σε όλους, χωρίς εξαίρεση, τον λόγο σου, το γέλιο σου, την αγάπη σου, ό,τι είχες και δεν είχες… Και πάντοτε πρόθυμος να ακούσεις τις ιστορίες τους και να πεις τις δικές σου. Έτσι και με τον κυρ-Νώντα! Μέσα σε λίγα λεπτά με την συνταρακτική σου αμεσότητα κατάφερες να τον «ξεκλειδώσεις». Και σου είπε το ακριβό του μυστικό: είχε χάσει τον γιο του, παλικάρι είκοσι χρονών… Εξανδραποδισμένος από τον πόνο ούτε δάκρυα δεν είχε πια. Απάθεια! Μόνο βουβή απορία: ΓΙΑΤΙ! Δεν χρειάστηκε περισσότερη από μια σου θεοφόρα κουβέντα για να τον βγάλεις από τον λήθαργο της απελπισίας. «Μη θαρρείς, αδέρφι, πως εσύ λυπάσαι το παιδί σου περισσότερο από τον Θεό απού το γέννησε!» Τα μάτια του για μια στιγμή ζωντάνεψαν καθώς σε άκουσε έκπληκτος! Σαν να τον έσπρωξες σε έναν άλλο κόσμο -άλλο μήκος κύματος, άλλη κατάσταση πραγμάτων- αναπάντεχα γλυκό, οικείο, χωρίς πόνο, ανενδοίαστα ασφαλή! Σε αγκάλιασε βουρκωμένος και σε φίλησε. Στην συγκλονιστική σου βεβαιότητα η ψυχή του βρήκε, έστω και για λίγο, ανάπαυση!

Καλλιά κλεμμένος παρά κλέφτης

Είχες μόλις πληρωθεί από το αφεντικό σου στο κότερο και πήγαινες όλος χαρά στον Πειραιά να αγοράσεις «δίχτυα και άλλα πράγματα τση ψαρικής» για τα παιδιά σου στο Χαμιντιέ της Συρίας. Και μέσα στο λεωφορείο σε έκλεψαν! Είχες πλέον φτάσει στο λιμάνι όταν κατάλαβες ότι σου είχαν πάρει το πορτοφόλι! «Καλλιά κλεμμένος παρά κλέφτης!» ήταν το συγκλονιστικό σου σχόλιο μετά το πρώτο σοκ! «Ο Θεός μ’ αγαπά, Μαρία μου, και δεν τόνε πήρα χαμπάρι, γιατί αλλιώς θα τον είχα κατασκοτωμένο!» Ποια άθλια ψυχή είδε το πρόσωπό σου, Ηλία μου, το συνταρακτικά σκαμμένο από τον μόχθο, και μπόρεσε να σε κλέψει;

Πού είναι οι εθνικοί ευεργέτες;

Στις δύσκολες στιγμές που περνάει η Ελλάδα, με το φάσμα ενόψει της εθνικής ταπείνωσης μέσω της οικονομικής της εξαθλίωσης, διερωτώμαι πού πήγαν οι εθνικοί ευεργέτες, οι πατριώτες άνθρωποι του πλούτου (καθώς και οι ανά τον κόσμο ομογενείς κ.λπ.) να μπουν μπροστά και να βοηθήσουν την πατρίδα τους! Ήδη από την αρχή, πριν το χρέος διογκωθεί, η απουσία τους ήταν τραγικά ηχηρή! Ευτυχώς ποτέ δεν είναι αργά! Ας τους φωτίσει ο Θεός να συναχθούν και να δράσουν από κοινού υπέρ της πατρίδας τους! Τι ηθικό και πνευματικό κεφάλαιο θα έχουν, εξάλλου, να κληροδοτήσουν στα παιδιά τους για το οποίο να είναι περήφανοι;

Η επανάσταση του φυσικού ή ο καθρέφτης Σου

Ανελέητος ο καθρέφτης του Αθώου! Εκεί βλέπεις κάθε στιγμή το αληθινό σου πρόσωπο! Δεν έχεις τότε πού να κρυφτείς! Ανελέητο το φως, σου επιστρέφει την εικόνα σου! Βολεμένος ο καθένας στα δίκια του, στις αξιολογήσεις του νου του, στον κόσμο του όπως τον έχει διαμορφώσει, δεν θέλει να δει την αλήθεια του χωρίς κανένα προσωπείο, κανένα φτιασίδι! Θεωρίες, δεοντολογίες, «πρέπει», μεγαλόσχημες ιδέες, διακηρύξεις και πιστεύω που όμως δεν συγκρικώνονται στην απλότητα ζωής φυσικής, φυσιολογικής που να αντέχει το βλέμμα του αγγέλου! Γι’ αυτό οι άνθρωποι προτιμούν το ημίφως! Αποφεύγουν το φως! Το φως σου δείχνει τα όρια σου! Και οι αντιστάσεις του νου είναι ακόμα πολύ μεγάλες για να γίνεις αυτό που είσαι: καλάμι στην θεϊκή πνοή για να ακουστεί το θεϊκό τραγούδι μιας άγνωστης ιλαρότητας Φωτός!

Φοβάσαι αυτό που υποσυνείδητα θέλεις να συμβεί!

Τόσο παράξενο, τόσο ανεξιχνίαστο για τις συμβατικές οπτικές πλάσμα ο άνθρωπος! Κατά βάθος δεν αντέχει την ενοχή του από τις πράξεις και τις παραλείψεις του, την δική του ήττα. Και ζητά εξιλέωση! Όλη η κινδυνολογία και η καταστροφολογία που κατά κόρον αναπαράγεται καθημερινά γύρω μας, δείχνει το βάθος του φόβου, που δεν είναι παρά έρωτας θανάτου! Όταν υποχωρεί μέσα στον άνθρωπο η ζωή, ανεβαίνει ο θάνατος! Το είπε εναργέστατα ο Ποιητής: «Όταν η συμφορά συμφέρει, λογάριαζέ την για πόρνη!» Κανένα εξάλλου συνειδητό ον δεν ανοίγει με την σκέψη του αρνητικά σύμπαντα εκδοχών! Ευτυχώς τα ενσαρκωμένα στην γη ουράνια όντα βλέπουν και βεβαιώνουν μόνο το φως! Και ευτυχώς ο δικός τους κόσμος είναι ισχυρότερος από των ανθρώπων! Όσο είναι στην γη, είναι η ασφάλεια των ανθρώπων… Τόσα χρόνια οι απεσταλμένοι κάνουν αυτό από το οποίο η ανθρωπότητα θα πάρει χάρη! Το έργο υπέρ του ανθρώπου το κάναμε και εσωτερικά και εξωτερικά! Όταν οι άλλοι «ευημερούσαν», ο άγγελος του Θεού τάιζε στους δρόμους τους φτωχούς! Το ίδιο συνεχίζει και τώρα! Μας είχε προειδοποιήσει χρόνια τώρα πως τα αμπάρια του κόσμου μπάζουν νερά, την ίδια στιγμή που στο κατάστρωμα τρώνε, πίνουν και χορεύουν! Είναι η στιγμή να καταθέσουμε την βεβαιότητα του φωτός! Την βεβαιότητα της αγάπης που έξω βάλει τον φόβο! Διαφορετικά ο άνθρωπος θα πνιγεί από τα ορμητικά νερά του ίδιου του υποσυνείδητου του πριν καν οι «εχθροί» του επιτεθούν! Όπου δεν υπάρχει φόβος, υπάρχει φως! Και το φως θα καθαρίσει τα πάντα!

«Εύρον πρασίνην πέτρα ωραιοτάτη! Ελθέ αμέσως!»

Παραλήπτης του τηλεγραφήματος στο περίφημο μυθιστόρημα του Καζαντζάκη -μετά «την πιο όμορφη καταστροφή»- ήταν ο φίλος του Ζορμπά, ο «χαρτοπόντικας» διανοούμενος, ο γοητευμένος μαζί του -γοητευμένος με την εκρηκτική του αμεσότητα να ζει- αλλά όχι τόσο όμως όσο να τα αφήσει όλα και να πάει να τον βρει! Διότι ήταν πλούσιος λίαν κι αυτός (σε απόψεις και αξιολογήσεις του νου), όπως και εκείνος δυο χιλιάδες πριν στην Παλαιστίνη που του ζήτησε κάτι ανάλογο ο Χριστός… Και τι θα γίνει δηλαδή αν τα παρατήσεις όλα για μια ωραιότατη πράσινη πέτρα; Αυτό είναι ένα μυστικό που θα παραμένει για σένα πάντοτε αναπάντητο αν δεν κάνεις την γενναία, παράλογη πράξη! Την μόνη που σε εισάγει στην επικράτεια των θαυμάτων!