Day Dreamer!

Τόσο όμορφος ο "χρόνος" του Θεού... Aιωνιότητα! Παράδεισος! Χαρά ανέγγιχτη από το κακό! Πληρότητα! 

Δεν μπορείς να μαρτυρήσεις για τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από αυτό που είσαι!

 * 

Δεν υπάρχει καμιά δικαιολογία όταν έρθεις σε επαφή με το Φως να συνεχίσεις να ζεις σαν να μην έγινε τίποτα!

Φυσικά μπορείς να το κάνεις! Αλλά έχεις ελαχιστοποιήσει την υπαρξιακή σου δυνατότητα! Έρχεται η λήθη… Ο νους ξεχνά, παραποιεί, πλανάται… Μακάρι να θυμάσαι την αγάπη σε όποια μάτια την συνάντησες! 

*

 «Μη δίνεις σε αυτούς που δεν σου ζητούν!»

Η Πηγή εντούτοις υπάρχει για να δίνει νερό! Και για αυτούς που δεν θέλουν πιουν! Δεν φταίει η Πηγή γι’ αυτό! 

*

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο ζωντανό και τέλειο από τον Χριστό!

Και λέω στον εαυτό μου, όχι μόνο ότι δεν υπάρχει τίποτα, αλλά ότι δεν μπορεί να υπάρχει!
Επί πλέον, αν κάποιος μου απεδείκνυε ότι ο Χριστός δεν ταυτίζεται με την αλήθεια κι ότι, στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκτός Χριστού, θα προτιμούσα τότε να παραμείνω με τον Χριστό, παρά να πάω με την αλήθεια!
Ντοστογιέφσκι 

Σχόλιο: Το πιο όμορφο πλάσμα που περπάτησε ποτέ στην Γη... Ο Εαυτός μας!

*

Το σύμπαν είναι σαν ένα δίχτυ που το κρατάμε όλοι μας!

 Αν υπάρχει κίνηση σε μια πλευρά του, τότε αυτή αντανακλάται παντού! Όλες οι πράξεις που εκτελούμε, είτε ως άτομα είτε ως ομάδες, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, αντανακλώνται σε όλες τις γωνιές του σύμπαντος! Δεν έχει νόημα να περιμένουμε τους άλλους να αλλάξουν! Ακόμα κι αν δεν αλλάξουν, θα πρέπει να είμαστε εμείς πρόθυμοι να αλλάξουμε!

Άμμα 

*

Μην υποκύπτεις σε σκέψεις που σε τρομοκρατούν! Επιτόπου φύτεψε το πιο όμορφο λουλούδι! Να σε επαναφέρει στην ομορφιά της ζωής! 

Κάθε σου σκέψη σε βάζει και σε ένα εσωτερικό τοπίο! Πρόσεχε τι επισκέπτεσαι! 

*

Τα χαρίσματά σου δεν είναι για να σου τα αναγνωρίζουν οι άλλοι, αλλά για να τα χαρείς εσύ!

Η αίσθηση ότι πρέπει να σου τα αναγνωρίσουν οι άλλοι, είναι ταπεινωτική αίσθηση του νου! Ο πραγματικά σπουδαίος, περπατάει απλά στο δρόμο και το μόνο που θέλει είναι να μην τον αναγνωρίζει κανείς! Γνωρίζει τις δυνάμεις του! Αλλά δεν ζητά την αναγνώριση! Περπατά απλά και ήρεμα! Είναι απλός, γιατί είναι σπουδαίος! 

*

"Θα με ζητήσετε και θα με βρείτε όταν θα με ποθήσετε εξ όλης της καρδίας σας..."

Το παράπονο

Εδώ στου δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είν' εκείνα που αγαπώ
γι' αλλού, γι' αλλού ξεκίνησα
Στ' αληθινά, στα ψεύτικα
το λέω και τ' ομολογώ
Σαν να 'μουν άλλος κι όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα
Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν τα κυνηγά
Πάντα πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
Οδ. Ελύτης 

*

από Stelios Nikolaides

Οι 16 συνήθειες του μυαλού που μπορούν να μας δώσουν απεριόριστη δυνατότητα στην επίλυση προβλημάτων και νέο τρόπο ζωής!

1. Επιμονή

2. Διαχείριση παρορμητικότητας

3. Ακρόαση με κατανόηση και ενσυναίσθηση
4. Ευέλικτη σκέψη
5. Σκέψη για την σκέψη (μεταγνώση)
6. Προσπάθεια για ακρίβεια
7. Διερώτηση
8. Εφαρμογή προϋπάρχουσας γνώση σε νέες καταστάσεις
9. Σκέψη και επικοινωνία με σαφήνεια και ακρίβεια
10. Συλλογή δεδομένων με όλες τις αισθήσεις
11. Δημιουργία, φαντασία, καινοτομία
12. Αντιμετωπίζοντας καταστάσεις με δέος και ενδιαφέρον
13. Αναλαμβάνοντας ρίσκα με υπευθυνότητα.

14. Αίσθηση χιούμορ
15. Αμοιβαία σκέψη
16. Με ανοιχτούς ορίζοντες προς την συνεχιζόμενη μάθηση

*

Μάταια τα τείχη, η Βαβέλ, που ορθώνουν μπροστά στην θεϊκή προοπτική του κόσμου! Δεν ξέρουμε ποια στιγμή θα φυσήσσει ο χρυσός της ζωής αγέρας και απλά θα εξαφανιστούν! 

*

Συγκλονιστική η επιμονή στο λάθος!

Πόσες ακόμα «μέρες της μαρμότας» μέχρι την σωστή κίνηση που ανατρέπει το σκηνικό…

*

Εκπομπή "Λόγος και μουσική" με την Μαρία Παπαιωάννου!

Λάμψεις από τις Διαμαντένιες Σφαίρες του Δέντρου της Ζωής! Λέξεις-θροίσματα από τον κόσμο τον χρυσό, τον «πέραν», όπως λέει ο Ελύτης! Λέξεις-θροίσματα που σαν άγγελοι ποτίζουν με φως το Δέντρο της Ζωής μας! Το Δέντρο της Ζωής του Κόσμου!

*

Μόνο η χαρά σου μπορεί να σε θεραπεύσει! Ή κάποιος που έχει χαρά! 

Αν θέλεις να αλλάξεις σε κάτι, να είσαι μαζί με κάποιον που το έχει επιτύχει! Και το καλό και το κακό μεταδίδονται... Είναι δονήσεις! Βεβαίως πρέπει να το "υπογράψεις"... Αλλά τα μηνύματα που περνάνε στο υποσυνείδητο είναι ισχυρά! Οι παλιοί έλεγαν "Με τον καλλιά σου κάθιζε και νηστικός περπάτει!" 

*

Ανήκω σε μια χώρα μικρή

Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά• κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. O ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμη πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα» λέει ο Ηράκλειτος• «ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν»  (δεν πρέπει ο Ήλιος να ξεπερνάει το μέτρο• διαφορετικά, οι ίδιες οι Ερινύες θα προσφερθούν ως βοηθοί της Δικαιοσύνης). Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου. Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου, των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: «…θα χαθούμε, γιατί αδικήσαμε… «’ (Μακρυγιάννης)

Γιώργος Σεφέρης, στη Σουηδική Ακαδημία για το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας 1963

*

Δεν υπάρχει τίποτα πιο θλιβερό από τις ψυχές που χάνουν την ευαισθησία τους και καταλαμβάνονται από απάθεια και κυνισμό... 

Νομίζω πως απώτερος σκοπός του ανθρώπου είναι να γίνει επαναστάτης!

Τσε Γκεβάρα 

Σχόλιο: Η επανάσταση της συνείδησης!  Η μόνη επανάσταση! 

*

Η ψευδαίσθηση του έρωτα!

Στὴν πρώτη αἴσθηση τῆς ρήξης ὁ ἔρωτας γίνεται μιὰ ἀπελπισμένη ἐπιθετικότητα. Ἀναμοχλεύει τὸ παρελθόν, ἀναξέει πληγές, βυθίζει ἀνελέητα τὸ μαχαίρι στὴ μνήμη. Ὁ Ἄλλος εἶναι ἡ ἀποτυχία μου νὰ ζήσω, εἶναι ἡ ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μου, ἡ κόλασή μου. Ἴσως παλεύει κι αὐτός, σφαδάζει, ζεῖ τὴ δική του παγερὴ μοναξιά. Κάποια ἐλάχιστη τρυφεράδα ἀπὸ μένα, ἕνα χάδι καὶ πάλι, ἕνας λόγος γλυκός, θὰ μποροῦσε νὰ τὸν ἀναστήσει. Μὰ ἐγὼ στὸ πρόσωπό του βλέπω μόνο τὸ δικό μου κενό, καὶ τὰ μόνα λόγια τῆς καρδιᾶς εἶναι τὸ παράπονό μου: Ἐμένα ποιός μὲ ρωτάει, ποιός μετράει τὴ δική μου ἀνάγκη καὶ ὀδύνη;

Δὲν ὑπάρχει ὀδύνη καὶ πίκρα πιὸ βασανιστικὴ ἀπὸ τὴ ἀντιμαχία ἀνθρώπων ποὺ πίστεψαν πὼς ἦταν ἀμοιβαῖα καὶ ὁλοκληρωτικὰ ἐρωτευμένοι. Ἀντιμαχία πάντοτε παράλογη, ὅμως μὲ ὅπλο στὴ θηριώδη ἀναμέτρηση πάντοτε τὴ λογική. Ὁ καθένας μὲ τὴ δική του τετράγωνη λογική, ἀράγιστη καὶ ἀμετακίνητη στὶς βεβαιότητές της.


Σὲ αὐτὸ τὸν σπαραγμὸ ὁδηγεῖται νομοτελειακὰ κάθε ἔρωτας. Δὲν εἶναι ἁπλὴ ἀπο-γοήτευση -τὸ τέλος τῆς γοητείας ποὺ ἀσκοῦσε πάνω μας ἡ ψευδαίσθηση τῆς πληρωματικῆς σχέσης. Εἶναι ἡ ἀσυνείδητη πίκρα γιὰ τὸ ἀνέφικτο τῆς ζωῆς, ἡ ἀπελπισία γιὰ τὸ ἀκατόρθωτο τῆς ἀμοιβαίας ὁλοκληρωτικῆς αὐτοπροσφορᾶς, ποὺ συνιστᾶ τὴ ζωή. Ἐρωτευόμαστε σὰν τὶς χελῶνες, θωρακισμένοι ἀνεπίγνωστα στὸ ἄθραυστο κέλυφος τῆς θνητότητας, δηλαδὴ τοῦ ἐγώ. Ζοῦμε τὸ θαῦμα τοῦ ἔρωτα ὁ καθένας ἀπὸ μόνος του, ὁ Ἄλλος εἶναι μόνο ἡ ἀφορμή. Ὥσπου νὰ συντριβοῦν οἱ ἀσύμπτωτοι πόθοι μας πάνω στὰ ἀράγιστα κελύφη.

Κάθε καινούργιο ἐρωτικὸ ξεκίνημα, καὶ μιὰ καινούργια εὐφροσύνη αὐταπάτης. Ὅλα μεταμορφώνονται καὶ πάλι, ἡ καθημερινότητα μοιάζει καὶ πάλι γιορτή. Μοιάζει, γιατὶ ἀπὸ κάποια ἀδιόρατη γωνιὰ μορφάζει τώρα ἡ πείρα τοῦ ἀνέφικτου. Ὅλα ξαναγίνονται ρίγος γιορτῆς, μὰ ἡ γιορτὴ δὲν εἶναι πιὰ ἔκπληξη, εἶναι τέντωμα ἀναμονῆς. Πόσο θὰ ἀντέξει ὁ καινούργιος Ἄλλος νὰ εἶναι «συνοδός μου καὶ θεός μου», πόσο θὰ κρατήσει ἡ γιορτὴ πάνω στὸ τεντωμένο σχοινί. Κι ὅταν ἡ ἔνταση σπάσει καὶ πάλι, καὶ γίνει ὁ ἔρωτας ἄλλη μιὰ φορὰ ἀντιδικία γιὰ τὸ δίκιο μου καὶ τὸ δίκιο σου, γιὰ τὸ φταίξιμό σου καὶ τὴν ὀδύνη μου, τότε μιὰ ἀκόμα φυγὴ σὲ καινούργια ἐρωτικὴ σχέση θὰ δώσει καὶ πάλι τὴν ἐλπίδα, πὼς ὅλα μποροῦν αὐτὴ τὴ φορὰ νὰ εἶναι μόνιμα καὶ ἀμετάθετα. Σισύφεια σταύρωση στὸν πόθο τῆς ζωῆς.

Ἐπιδόσεις Σισύφων, βασανισμοὶ παραλλαγῶν σε μιαν ἀτέρμονη διαδοχὴ ἀπὸ καινούργια πάντοτε ἐρωτικὰ ξεκινήματα. Οἱ ἄνθρωποι σταματᾶμε τὴ ζωὴ στὴν ψευδαίσθηση, κλείνουμε πεισματικὰ τὰ μάτια μπροστὰ στὴν πραγματικότητα. Δὲν τολμᾶμε νὰ δοῦμε στὸν ἔρωτα τὴν ἐγωκεντρικὴ ἀπάτη, τὴν πλανερὴ ψευδαίσθηση".

*

Μόνο αυτός που συγχωρεί είναι ελεύθερος! DELETE!

"Θεέ μου συγχώρεσε τους! Δεν ξέρουν τι κάνουν..."

*

Η ανάγκη δεν σου επιτρέπει να μείνεις μόνος με τον εαυτό σου!

Μόνο εκείνοι που έχουν κατακτήσει το κενό μέσα τους, μόνο εκείνοι που η βάρκα τους είναι άδεια, που έχουν φτάσει στο σημείο να καταλάβουν ότι οι ανάγκες του εγώ είναι μάταιες και νευρωτικές, εκείνοι που βούτηξαν μέσα τους και είδαν πόσο άχρηστες είναι. Και όχι απλώς άχρηστες. Οι ανάγκες του εγώ μπορούν να σε τρελάνουν, μα δεν μπορούν να σε ικανοποιήσουν.

Ποιος είναι ο μοναχικός άνθρωπος; Εκείνος που έχει χάσει την ανάγκη να τον χρειάζονται, εκείνος που δεν ζητάει καμία σημασία από σένα, από το βλέμμα σου, από τις αντιδράσεις σου. Όχι! Αν του δώσεις την αγάπη σου θα είναι ευγνώμων. Αν πάλι δεν του τη δώσεις, δεν παραπονιέται. Αν δεν του την δώσεις, είναι το ίδιο καλός. Αν τον επισκεφθείς, είναι ευχαριστημένος, Αν δεν τον επισκεφθείς, είναι το ίδιο ευχαριστημένος. Όταν βρίσκεται με το πλήθος, το χαίρεται κι όταν ζει σε ένα ερημητήριο, το χαίρεται επίσης. Δεν μπορείς να κάνεις με τον εαυτό του και να είναι ευτυχισμένος με τον εαυτό του ένα μοναχικό άνθρωπο δυστυχισμένο, γιατί έμαθε να ζει! Γίνεται αυτάρκης!

Όσσο 

*

Ένα ευχαριστώ γεμίζει όλη την ύπαρξη με φως! 

Οι ψυχές της προσευχής είναι το μόνο ανάχωμα στην επέλαση των ασυνείδητων δυνάμεων! Ένα «Κύριε Ελέησον» από καρδιάς, είναι πολυτιμότερο από τις προσκοπικές φιλανθρωπίες!

Γιορτή η ζωή! Τίποτα λιγότερο!

Σ' αγαπώ γι' αυτό

* 

Πώς να σε κάνω να δεις την Ομορφιά που βλέπω...

Μου κλείνεις άλλοτε ευγενικά και άλλοτε κυνικά την πόρτα...  Μην πιστεύεις στα "μη και τα δεν" -όπως τα λέει ο Ελύτης- του κόσμου τούτου! Δεν υπάρχει τίποτα που να μην γίνεται αν είσαι μαζί με τον Θεό!

*

Το βέβαιο είναι πως καθένας βρίσκει αυτό που αναζητά!

"Λήθη" και "πλάνη" έλεγαν οι μύστες είναι τα ονόματα της τραγικής παγίδευσης της συνείδησης του ανθρώπου! 

Όταν σταματήσει η ανάγκη της δικαίωσης τότε έρχεται η ώρα της αληθινής αθώωσης! Του σύνολου Εαυτού! 

Μόνο εσύ μπορείς να βλάψεις τον εαυτό σου! Κανείς δεν μπορεί να σε αγγίξει αν είσαι στο θεϊκό σου κέντρο! 

Πίστη, Ελπίδα, Αγάπη, Σοφία! Αυτά ακριβώς που λείπουν... 

*

Κι αν δεν είναι τα πράγματα όπως τα σκέφτεται ο νους σου; Όσο εμπεριέχει φόβο είναι αναξιόπιστος! 

Οι εμμονές δείχνουν αλήθειες και συναισθήματα που στράβωσαν μέσα σου! Κατά κανόνα αντιστρέφεις ό,τι σε αφορά πιο πολύ! 

*

Θέλω να σε αγκαλιάσω μα δεν μου ανοίγεις εσωτερικά την πόρτα!

Έχεις δίκια, απόψεις που μας χωρίζουν! Απλά σου ζητώ, μια φορά: ας αφεθείς στον Χριστό-Εαυτό… Τότε ζεις πόσο ανίσχυρα είναι τα νηπιώδη αλλά και επικίνδυνα παιγνίδια του νου… Και απλά γελάς! 

Το χιούμορ περιέχεται σε μια σοφή στάση απέναντι στα γεγονότα που συμβαίνουν, αλλά τα χασκόγελα των ηλίθιων είναι μια ντροπή για την ανθρωπότητα! Είναι παιχνίδι όταν η ανθρωπότητα γίνεται παίγνιο της παραφροσύνης;
Μορύα 

*

Γιώτα Γιάννα, η πασιονάρια της εθνικής οδού, όπως την αποκάλεσε ο Χατζιδάκις!

Ένας άγγελος αλήτης, μια ροκ προσωπικότητα που φέρνει σε αμηχανία τους δήθεν!

To dream team του Ngradio έκανε μια καταπληκτική παρουσίαση της Γιώτας Γιάννα στον σταθμό! Η βραδιά  συνεχίστηκε στο τραπέζι μέχρι βαθείας νυκτός με τραγούδια, εξομολογήσεις και αυθεντικό συναίσθημα!

Αυθεντική η ίδια, εξεγερμένη, κάθε λεπτό ενδιαφέρουσα! Εκπλήσσει με την ζωντάνια, την καλοσύνη, την ευθυκρισία, τον σεβασμό της για την τέχνη αλλά και την ζωή! Το ήθος της είναι ο ορισμός του πραγματικού καλλιτέχνη: δεν διαχωρίζει την τέχνη της από την ζωή της! Και τα δυο εξάλλου τα έζησε με τους όρους της! Μαγκιά! 

«Να πηγαίνουμε στο "αγαπάμε!" στο "γουστάρω!" Αυτό είναι μαγκιά! Εγώ παρκάρισα εκεί που γούσταρα! Έχω λεφτεριά στον αέρα μου, στο στάτους μου! Εγώ είμαι ευθυγραμμισμένη! Μου αρέσει το μαζί! Μαζί αληθινά! Κερνάμε αγάπη και τραγούδια! Σας χαρίζουμε αγάπη! Ελάτε βρε παιδιά!»

Γιώτα, θα σχολιάσω την χτεσινή βραδιά στον ngradio με τον τίτλο του τελευταίου σου τραγουδιού: "Όσοι αγαπάνε δεν πεθαίνουν!" Σου ταιριάζει έτσι συγκλονιστικά άφοβη καθώς είσαι και ζωντανή στο κάθε κύτταρο σου!

Μόνο με το που υπάρχεις ξεμπροστιάζεις το ψέμα που τόσο βολικά (ανεπαισθήτως!) απλώνει το δίχτυ του όχι μόνο στα «καλλιτεχνικά» αλλά και στην κοινωνία μας εν γένει!

Εμείς πάντως κοιταχτήκαμε στα μάτια!

*