Σελίδες από το Βιβλίο της Ζωής του κόσμου!

 Ο μόνος δρόμος είναι η ανατολή!

Οδ. Ελύτης

*

Πατέρα, βοήθησέ με να μην κοιτώ ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πλέον!

Γιατί Εσύ μου πρόσφερες την δική Σου αντικατάσταση, σ' έναν τωρινό κόσμο, τον οποίο το παρελθόν έχει αφήσει άθικτο και ελεύθερο από αμαρτία! Εδώ βρίσκεται το τέλος των ενοχών. Και εδώ εγώ είμαι έτοιμος για το τελευταίο βήμα Σου!

*

Αεί ο Θεός ο μέγας γεωμετρεί! 

Όταν η εσωτερική σου κατάσταση δεν θα υπόκειται πλέον στις εξωτερικές συνθήκες θα είσαι εσύ ο ρυθμιστής τους!  

*

Το παρελθόν τελείωσε! Δεν μπορεί να με αγγίξει!

Μόνο όταν το παρελθόν τελειώσει μέσα στο νου μου, ο πραγματικός κόσμος δεν θα διαφεύγει από την όρασή μου! Γιατί πραγματικά κοιτάζω στο πουθενά, βλέποντας μόνο αυτό που δεν υπάρχει. Πώς μπορώ, λοιπόν, να αντιληφθώ τον κόσμο που προσφέρει η συγχώρεση; Για να κρύψει αυτόν τον κόσμο φτιάχτηκε το παρελθόν, γιατί αυτό τον κόσμο μπορείς να τον δεις μόνο τώρα! Δεν έχει παρελθόν! Διότι τί άλλο μπορεί να συγχωρεθεί εκτός από το παρελθόν, και αυτό, μόλις συγχωρεθεί, εξαφανίζεται!
Mαθήματα θαυμάτων

* 

"Είναι όλα εδώ όταν εμείς δεν λείπουμε!" 

Κάθε μέρα ξαναγεννιόμαστε! Τι θα κάνουμε σήμερα είναι αυτό που μετράει!

Βούδας

Όσο περισσότερο αγαπάς τόσο αποτελεσματικότερα προσεύχεσαι!

*

Η αλήθεια συνηχεί με τους αληθινούς! 

Γέλιο και προσευχή! Τα καλύτερα δώρα μας στον εαυτό και τον κόσμο!

* 

Δεν κάνουν όλοι οι θεραπευτές την ίδια εργασία!

Αυτό οφείλεται στο ότι δεν είμαστε όλοι κανάλια ίδιας έντασης και χωρητικότητας θεραπευτικής ενέργειας! Το τι είδους κανάλι είναι ο κάθε ένας από εμάς, εξαρτάται από το πόσο τοξικός είναι! Υπάρχει λόγος που υπάρχουν όλων των ειδών και επιπέδων θεραπευτές! Για να καλύπτονται όλοι οι "ασθενείς"! Ο ασθενής που βρίσκεται στο επίπεδο 1 π.χ. τοξικότητας, θα επιλέξει έναν θεραπευτή σε κοντινή συχνότητα γιατί κάποιος που θα είναι πολύ διαφορετικός θα είναι ασύμβατος! Ο κατώτερος θα σε ρουφήξει και ο ανώτερος θα σε απωθήσει!

*

Τα 7 ενεργειακά κέντρα

7^ο Κοσμική Ενέργεια-Προσκόλληση στο εγώ

6^ο Ενόραση-Πλάνη

5^ο Αλήθεια-Ψέμα

4^ο Αγάπη -Πικρία

3^ο Αυτοκυριαρχία-Ντροπή

2^ο Ευχαρίστηση-Ενοχή

1^ο Επιβίωση-Φόβος

 *

Ας μην μας μπερδεύουν οι λέξεις και το πώς θα ειπωθεί η ιερή ιστορία που αφορά τον άνθρωπο!

Κάποιοι ενοχλούνται από τα αρχέτυπα της Χριστικής πνευματικής Γραμμής! Όποια αφήγηση της ιστορίας και αν διαλέξουν, ο πυρήνας δεν αλλάζει όσον αφορά τι πρέπει να κάνει ο άνθρωπος για να ελευθερωθεί! Να συγχωρήσει και να αγαπήσει τον εαυτό του και τον κόσμο! Για να γίνει αυτό που είναι! "Κατά χάριν Θεός!" Δεν είναι τυχαίο εντούτοις με τι συνηχεί ο καθένας! Προσοχή αγαπημένοι μου σε λέξεις θεωρίες διδασκαλίες που δεν εκπέμπουν φως στην ψυχή! Υπάρχουν περιγραφείς "αληθειών" αλλά χωρίς ψυχή! Χωρίς ζωοποιό δύναμη! Κάθε τι αληθινό ενσταλάζει φως! 

*

Ο Χριστός μας είπε πως εμμένοντας στην αστοχία-αμαρτία χάνουμε την ακεραιότητα της ψυχής!

Εντούτοις η Αγάπη που είναι ο Θεός, πάντα περιμένει τον άνθρωπο! 

Όταν σμιλεύεις το άγαλμα του Εαυτού που επιλέγεις να είσαι θα πέσουν πολλά κομμάτια άχρηστου μάρμαρου και πολύ σκόνη! Σημασία έχει να σμιλεύσεις το άγαλμα! Μην ασχολείσαι με ό,τι μένει πίσω! 

Το σώμα ακούει!

Τα κύτταρα σας ακούνε! Tο να μιλάτε στο σώμα σας σάς βοηθά να θεραπευτείτε!

Κάθε μέρος του σώματός σας διαθέτει την δική του συνείδηση ή την δική του ψυχή!

Με τον διαλογισμό η επικοινωνία ανάμεσα στον συνειδητό εγκέφαλο και το σώμα βελτιώνεται σημαντικά!

Προσεγγίστε το σώμα σας με πραγματική συμπόνια και κατανοήστε ότι αποτελείται από συνειδητά κύτταρα που βιώνουν συναισθήματα.

Δημιουργήστε το αίσθημα εμπιστοσύνης κάνοντας το σώμα σας να συμμετέχει στις συζητήσεις που κάνετε με τον εσωτερικό σας εαυτό σχετικά με την επιθυμία σας να υπάρξει συνεργασία σώματος-ψυχής!

Επιτρέψτε να γίνουν αλλαγές στην συνομιλία χρησιμοποιώντας διαφορετικές σκέψεις και λόγια που προκαλούν αυθόρμητα και έντονα συναισθήματα!

*

Στον άνθρωπο η αύξηση της ηλεκτρικής δραστηριότητας των κυττάρων συνδέεται με τα έντονα συναισθήματα!

Μέσω της κβαντικής φυσικής μπορούμε να κατανοήσουμε το πεδίο επικοινωνίας των συναισθηματικών προθέσεων ανάμεσα στα έμβια όντα!

Η Κβαντική Διεμπλοκή είναι μια διαδικασία κατά την οποία δύο σωματίδια ύλης που έχουν αλληλεπίδραση εξακολουθούν να συμπεριφέρονται σαν να είναι συνδεδεμένα ακόμα κι αφού τα χωρίσει απόσταση πολλών μιλίων. Όταν προκύψει κάποια αλλαγή στις ιδιότητες (θέση, ταχύτητα και περιστροφή) ενός από τα σωματίδια, οι ιδιότητες του άλλου απομακρυσμένου σωματιδίου θα αλλάξουν την ίδια στιγμή!

Τα πάντα στη Φύση είναι αλληλοεξαρτώμενα!

 Οι αρχαίοι πολιτισμοί είχαν κατανοήσει αυτή την σύνδεση ως ένα ζωντανό καθολικό ενεργειακό πεδίο που συντηρεί τη ζωή ενώ ταυτοχρόνως οδηγεί στην εξέλιξη της συνείδησης σε ολόκληρο το Σύμπαν. 

Η πρόθεσή σας έχει την δύναμη να θεραπεύσει το σώμα σας, αρκεί να εστιάσετε σωστά και να του στείλετε τα κατάλληλα μηνύματα θεραπείας και αποκατάστασης!

Therese Wade

Σχόλιο
Δεν φτιάχτηκε το σώμα από τον Θεό ως φυλακή αλλά ως ναός! Ο Αδάμ και η Εύα με την πτώση τους έβαλαν "δερμάτινους χιτώνες"! Τα σώματα τους ήταν άλλης δόνησης!

*

ΤΙ ΕΤΡΩΓΑΝ ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Το φαγητό δεν ήταν μια γρήγορη στιγμή μέσα στην ημέρα, μια υποχρέωση, αλλά τμήμα του ίδιου του πολιτισμού! Ήταν τμήμα της θρησκείας, της λατρείας, της επικοινωνίας, της φιλοσοφίας, της ιατρικής, της θεραπείας και άλλων εκφάνσεων της ανθρώπινης συνείδησης, ακόμα και αυτού του ίδιου του ανθρώπινου πνεύματος! Πολλές διατροφικές συνήθειες υπάρχουν ακόμα και σήμερα στην ελληνική επικράτεια, προκαλώντας ιδιαίτερη συγκίνηση σε όποιον το ανακαλύπτει!

Διατροφικές συνήθειες

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι ήταν λιτοί στη διατροφή τους όπως και σε όλα! Στη βάση αυτής της διατροφής συναντάμε την τριάδα: λάδι, σιτάρι (Ζέα;) κρασί!

Παραδοσιακά σχεδόν σε όλη την αρχαιότητα, τα φαγητά τα μαγείρευαν οι γυναίκες με την βοήθεια των δούλων σε ειδικούς χώρους, αποκλειστικά στις αυλές και στον κήπο και ποτέ μέσα στο σπίτι (σε πολλά μέρη της Ελλάδα μέχρι πρόσφατα ο χώρος της κουζίνας βρισκόταν έξω από το κύριο κτίσμα του σπιτιού!) Τα ψώνια στην αγορά αντίθετα τα αναλάμβαναν αποκλειστικά οι άντρες!

Δεν χρησιμοποιούσαν πιρούνια και σπάνια χρησιμοποιούσαν μαχαίρια. Έτρωγαν κυρίως με τα χέρια ή με ένα κομμάτι από την κόρα του ψωμιού. Όταν χρειαζόταν χρησιμοποιούσαν κουτάλι, την μόστρα ή γλώσσα!

Δεν γνώριζαν το ρύζι, την ζάχαρη, τις ντομάτες, το καλαμπόκι, τον καφέ, τα πορτοκάλια, τα λεμόνια, ακόμα και το ούζο (αγνοούσαν τον τρόπο της απόσταξης).

Τα γεύματα

Με την ανατολή του ήλιου ο Αθηναίος πολίτης, πριν βγει από το σπίτι του, έτρωγε κάτι λιτό. Αυτό ήταν το ακράτισμα και συνήθως αποτελείτο από λίγο κριθαρένιο ψωμί («μάζα» από κριθάρι για το λαό, «άρτο» από σιτάρι για τους πλούσιους) βουτηγμένο σε ανέρωτο κρασί (άκρατος οίνος). 

Άλλες συνηθισμένες πρωινές τροφές ήταν τα ξερά σύκα, τα αμύγδαλα, τα καρύδια και άλλοι ξηροί καρποί! Καμιά φορά το πρώτο γεύμα της ημέρας συμπληρωνόταν με μια κούπα από κυκεώνα, το διάσημο αρχαίο ελληνικό ποτό, που ήταν φτιαγμένο κυρίως από νερό, κριθάρι και βότανα. Ο κυκεώνας χρησιμοποιούνταν και στα Ελευσίνια μυστήρια και ήταν αγαπημένο ποτό των Ελλήνων αγροτών. Οι αριστοκράτες της εποχής τον απέφευγαν.

Κατά το μεσημέρι ή προς το απόγευμα, ο Αθηναίος της μεσαίας τάξης έπαιρνε ένα απλό γεύμα, στα γρήγορα, το άριστον. Κάποιοι ξαναέτρωγαν κάτι το βράδυ, το εσπέρισμα!

Αλλά το κυρίως και μεγαλύτερο γεύμα ήταν το δείπνο και το έπαιρναν κανονικά στο τέλος της ημέρας μόλις νύχτωνε. Το δείπνο ή συμπόσιο, τελείωνε με τραγήματα (επιδόρπια), φρούτα νωπά ή ξηρά, ως επί το πλείστον σύκα, καρύδια και σταφύλια ή γλυκά με μέλι.

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν έτρωγαν ποτέ μόνοι τους!

Δείπνα και Συμπόσια

Συμπόσιο σημαίνει κατανάλωση κρασιού με παρέα! Το συμπόσιο αποτελούνταν από δυο μέρη, τον δείπνον και τον πότον. Αρχικά, όλοι έπιναν το πρόπωμα που ήταν κρασί με μέλι και ανθόνερο! Στην συνέχεια, το δείπνο συνόδευαν σπονδές προς τιμήν κυρίως του Διόνυσου. Αυτή ήταν η φάση του φαγητού, που όμως συνήθως δεν διαρκούσε πολύ. Στο δείπνο, οι συνδαιτυμόνες έτρωγαν ψάρια, πουλερικά, κυνήγι, χορταρικά κ.α. Το κρασί σε αυτή την φάση ήταν ανέρωτο.

Το πέρασμα από το δείπνο στο κυρίως συμπόσιο συνοδευόταν από μια σπονδή και έναν παιάνα! Ανάλογα με το σπίτι και την συντροφιά, υπήρχαν και λιβανωτά που έκαιγαν στο χώρο! Οι συνδαιτυμόνες στέφονταν με στεφάνια από φύλλα ή λουλούδια και αλείφονταν με μύρα! Ο κανόνας ήταν οι συμμετέχοντες να μην είναι πολλοί, ώστε να μπορεί ο οικοδεσπότης να μιλάει με όλους!

Σε αυτό το δεύτερο και κύριο μέρος του συμποσίου το κρασί ήταν νερωμένο (κράμα). Οι τροφές ήταν τα τραγήματα ή τρωγάλια κάτι σαν τα σημερινά επιδόρπια που συνόδευαν τις ώρες της οινοποσίας, της φιλοσοφίας και της διασκέδασης. Τα τραγήματα αποτελούνταν συνήθως από νωπούς ξηρούς καρπούς, αλατισμένα αμύγδαλα, τυρί, σκόρδα, κρεμμύδια και γλυκές και αλμυρές πίτες, τις οποίες έφτιαχναν με μέλι, τυρί και λάδι. Επίσης, ένα πολύ αγαπητό επιδόρπιο ήταν ο μυττωτός, μια πίτα με τυρί, μέλι και σκόρδα!
 

Τα συμπόσια πολλές φορές συνόδευαν μουσικοί, αυλητές, κιθαριστές, χορεύτριες και άλλοι. Απαγγέλλονταν στίχοι ή σκόλια (τραγούδια του κρασιού), οι άντρες επιδίδονταν σε αγώνες, έπαιζαν παιχνίδια κ.τλ.

Υπήρχαν και κάποιοι που πήγαιναν στα συμπόσια ακάλεστοι, ήταν οι λεγόμενοι παράσιτοι των συμποσίων. Αυτοί συνήθως ήταν δεινοί κόλακες, αλλά και διασκεδαστές της παρέας. Το συμπόσιο μπορούσε να διαρκέσει έως τις πρώτες πρωινές ώρες.

Το ψάρι ήταν μια πιο προσιτή πολυτέλεια στα ευρύτερα στρώματα των περισσότερων ελληνικών πόλεων. Από την μια έχουμε περιγραφές για πολυτελή γεύματα και συμπόσια, όπου πλεόναζαν τα αρνιά, τα μοσχάρια, τα γουρουνόπουλα, τα χέλια, τα ψάρια, τα γλυκίσματα, οι πίτες και από την άλλη περιγραφές για εντελώς λιτές διατροφές που περιοριζόντουσαν στα λαχανικά, τα όσπρια και το ψωμί.

Ο Ιπποκράτης και η διατροφή 

Ο συσχετισμός τροφής, υγείας και ασθένειας είναι βασικός στον πατέρα της ιατρικής που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής με τη διάσημη φράση: «Το φάρμακό σου η τροφή σου και η τροφή σου το φάρμακό σου».

Ο γιατρός Ιπποκράτης ήταν ένας μελετητής της φύσης, θεωρούσε ότι η φύση που δημιούργησε την αρρώστια, η ίδια μπορεί να θεραπεύσει και έδινε μεγάλη σημασία στην αυτοθεραπεία. Σε ορισμένες παθήσεις ο Ιπποκράτης συστήνει δίαιτα και σε άλλες τέλεια αποχή από την τροφή. Ο γιατρός είναι ουσιαστικά ένας βοηθός της φύσης για τον Ιπποκράτη. Επίσης, ενδεχομένως είναι δική του η άποψη ότι αν το σώμα δεν αντιμετωπίζει πρόβλημα στην αφομοίωση των τροφών, δεν υπάρχει κίνδυνος να προκληθεί κάποια ασθένεια.

Επίσης, ο μεγάλος αυτός γιατρός θεωρούσε ότι όποιος μπορεί να δημιουργεί στον οργανισμό του ανθρώπου τα αντίθετα ξηρό και υγρό ή ψυχρό και θερμό με την σωστή διατροφή, αυτός θα μπορούσε να θεραπεύσει και αυτήν την αρρώστια, αρκεί να διακρίνει την κατάλληλη στιγμή που κάτι ωφελεί 

Αρχαιοελληνικό τραπέζι 

Η κατανάλωση κρέατος και θαλασσινών σχετιζόταν με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας, αλλά και με το αν κατοικούσε στην πόλη, στην ύπαιθρο ή κοντά στη θάλασσα. Οι Έλληνες κατανάλωναν ιδιαιτέρως και τα γαλακτοκομικά και κυρίως το τυρί. Αν και το βούτυρο ήταν γνωστό, έχανε σε προτιμήσεις σε σχέση με το ελαιόλαδο. Το φαγητό συνόδευε κρασί αναμεμειγμένο με νερό.

Δημητριακά-Ψωμί
Τα δημητριακά αποτελούσαν τη βάση της διατροφής για τους αρχαίους. Τα κυριότερα ήταν το σιτάρι (πύρος) και το κριθάρι. Η Αττική είχε μικρή όμως παραγωγή τόσο σε σιτάρι όσο και σε κριθάρι. Οι Αθηναίοι ήταν πολύ συχνά  αναγκασμένοι να εισάγουν σιτάρι όσο και κριθάρι.

Το κριθάρι αποτελούσε την βάση της διατροφής για τους Αθηναίους με χαμηλά εισοδήματα και τους δούλους.

Οι αρχαίοι Έλληνες λάτρευαν το ψωμί και γι’ αυτό είχαν πολλά είδη! Το πιο διαδεδομένο και φθηνό είδος ψωμιού ήταν η μάζα. Το παρασκεύαζαν, ζυμώνοντας κριθαρένιο αλεύρι με νερό ή υδρόμελι ή ακόμα με νερό και κρασί, με λάδι και οξύμελι. Το ψωμί από σιτάρι προοριζόταν για τους πιο εύπορους και είχε στρογγυλό σχήμα! Στο ψωμί έμπαιναν και καρυκεύματα, όπως μάραθος, δυόσμος, μέντα κ.α. Ανάλογα με το καρύκευμα έπαιρνε και διαφορετικά ονόματα. Επίσης, πρόσθεταν και τυρί και έφτιαχναν τον τυρώντα. Άλλα ψωμιά ήταν ο ζυμίτης άρτος, ο χονδρίτης, ο συγκομιστός, εντίτης ή λευκιθίτης. Ανάλογα με τον τρόπο ψησίματος ή το σχήμα άλλαζε και η ονομασία του ψωμιού. Το φουρνιστό ψωμί ήταν ο ιπνίτης, το ψωμί φόρμας που ψηνόταν σε πήλινα σκεύη λεγόταν κλιβανίτης. Το ψωμί που ψηνόταν στη χόβολη ονομαζόταν σποδίτης, ενώ τα ψωμάκια και οι τηγανίτες ονομάζονταν εσχαρίται και τηγανίται 

Πλακούντες
Πολύ διαδεδομένοι στην αρχαία Ελλάδα ήταν και οι πλακούντες, ένα είδος πίτας. Τους παρασκεύαζαν όπως το ψωμί προσθέτοντας γάλα, τυρί, αυγά, λάδι, βούτυρο, άνηθο, μάραθο, κύμινο, σινάπι, πιπέρι, μέλι, φουντούκια, αμύγδαλα, σταφίδες. Μετά το ψήσιμο οι πλακούντες μπορεί να περιχύνονται με μέλι, συνήθεια που έχει διατηρηθεί μέχρι και στις μέρες μας σε διάφορα γλυκίσματα. Η Αθήνα ήταν ιδιαίτερα φημισμένη για τους πλακούντες της.

Κυκεώνας
Ο κυκεώνας ήταν ένα μείγμα κριθαριού με νερό και διάφορα αρωματικά φυτά όπως φλισκούνι, μέντα, θυμάρι. Πολλές φορές ο κυκεώνας ήταν κριθάλευρο με νερό, κρασί ή γάλα. Σε αυτό πρόσθεταν μέλι, τριμμένο τυρί, αλάτι ή χόρτα. Σε κάποιες περιπτώσεις, κυρίως στις χαμηλές κοινωνικές τάξεις μπορούσε να αντικαταστήσει το φαγητό.

Ελιά και Ελαιόλαδο 

Η κατανάλωση ελιάς και ελαιολάδου ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη στην αρχαία Ελλάδα, συνυφασμένη με τα ήθη και τα έθιμα σε όλη την επικράτεια. Στην Αθήνα, η ελιά ήταν ιερό δέντρο, με νόμους που αυστηρά προάσπιζαν την προστασία του. Μάλιστα, η Αττική ήταν αυτάρκης και εξαγωγέας ελιάς και ελαιόλαδου. Οι ψευδόστομοι αμφορείς χρησίμευαν για την αποθήκευση λαδιού. Οι θεραπευτικές ιδιότητες του ελαιόλαδου ήταν γνωστές ήδη από την αρχαιότητα. Ο Ιπποκράτης αναφέρει 60 φαρμακευτικές χρήσεις του. Χρησιμοποιήθηκε αρχικά όχι ως τρόφιμο, αλλά για άλλες εξωτερικές χρήσεις: για το φωτισμό και τον καλλωπισμό, στο λουτρό, για την επάλειψη αθλητών και νεογέννητων. Στα Παναθήναια οι νικητές λάμβαναν αγγεία γεμάτα λάδι ως έπαθλο. Κατά την κλασσική εποχή χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα σχεδόν με όλες τις τροφές. Καλύτερο ήταν το αγουρέλαιο (το ωμοτριβές ή ομφάκινον), κάτι σαν το σημερινό έξτρα παρθένο, δεύτερο σε ποιότητα ήταν το δευτερεύον γεύματος και τελευταίο ήταν το χυδαίον έλαιον που ήταν το κατώτερης ποιότητας λάδι από υπερώριμες ή χτυπημένες ελιές.

Λαχανικά
Τα λαχανικά είχαν επίσης μεγάλη ζήτηση στην αρχαία Ελλάδα, αφού αποτελούσαν την κύρια τροφή των φτωχών και των αγροτών. Στην Αθήνα δεν υπήρχαν σε αφθονία και έπρεπε να γίνονται εισαγωγές. Οι αρχαίοι έτρωγαν λάχανο, αγγούρι, βολβούς,

ραπάνια, μανιτάρια, αγκινάρες, μαρούλια,βλίτα, σέλινο, καρότο, τεύτλα. Κάποια από τα σπίτια των Αθηναίων είχαν μικρούς κήπους, στους οποίους καλλιεργούσαν σκόρδα, κρεμμύδια, κουκιά, φασόλια, μπιζέλια, λούπινα, βολβούς, μαρούλια, αρακά, αγκινάρες, βλίτα, ρεβίθια και φακές. Τα μανιτάρια, τα μάραθα, τα σπαράγγια και διάφορα άλλα χορταρικά, τα αναζητούσαν στις ακροποταμιές, στα χωράφια και στις άκρες των δρόμων.

Φαγώσιμες ήταν και οι τρυφερές τσουκνίδες. Τα σκόρδα, ακόμη, ήταν απαραίτητα για τους αρχαίους. Όπως επίσης και τα κρεμμύδια. Το σκόρδο έτρωγαν ως προσφάι ή άρτυμα στα διάφορα εδέσματα και στις σαλάτες τους. Έτρωγαν επίσης βολβούς, τους οποίους τους θεωρούσαν και αφροδισιακούς.

Όσπρια
Πρόχειρη, εύκολη και το κυριότερο φθηνή τροφή, τα όσπρια είχαν την τιμητική τους στην αρχαία Ελλάδα. Τρωγόντουσαν ψημένα, με την μορφή χυλού ή πουρέ που ονομαζόντουσαν έτνος (κυρίως τα φασόλια και ο αρακάς). Όμως αν ήταν φρέσκα και τρυφερά τα έτρωγαν και ωμά. Τα πιο διαδεδομένα όσπρια ήταν οι φακές. Οι φακές ήταν το φαγητό των φτωχών και δεν θα το έβλεπες σχεδόν ποτέ σε κάποιο πλούσιο σπίτι. Ιδανικό πιάτο παρόλα αυτά σύμφωνα με τους κυνικούς φιλόσοφους. Διαδεδομένα ήταν επίσης τα φασόλια, τα ρεβίθια, τα λούπινα, ο αρακάς (ζωμός από μπιζέλια ήταν το αγαπημένο φαγητό του Ηρακλή) και τα κουκιά (αν και ο Πυθαγόρας τα απεχθανόταν μετά μανίας).

Φρούτα
Μεγάλη αγάπη και για τα φρούτα είχαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Τα μήλα, τα κίτρα (Μήλα των Εσπερίδων), τα κυδώνια, τα κεράσια, τα κούμαρα, τα ρόδια, τα ροδάκινα, τα πεπόνια, τα δαμάσκηνα, τα σύκα και τα σταφύλια ήταν αγαπημένα τρόφιμα. Η μεγάλη αδυναμία όμως των αρχαίων Ελλήνων ήταν τα σύκα. Τα σύκα της Αττικής ήταν τα πιο φημισμένα και ίσως τα καλύτερα. Μάλιστα, η εξαγωγή τους δεν επιτρεπόταν. Η λέξη συκοφάντης λέγεται ότι χρησιμοποιήθηκε για να χαρακτηρίσει αυτούς που παράνομα έκαναν εξαγωγές σύκων. Τα σύκα τα έτρωγαν φρέσκα, ξερά ή ψημένα. Αναφέρονται πολύ συχνά στον Όμηρο και σε άλλους συγγραφείς που με διθυράμβους και επαίνους ανάγουν τα σύκα ως τα πιο πολύτιμα από τα φρούτα.

Μέλι και Νωγαλεύματα 

Κύριο γλυκαντικό των αρχαίων Ελλήνων, αφού δεν υπήρχε ζάχαρη, ήταν το μέλι. Χρησιμοποιήθηκε τόσο στην μαγειρική όσο και στην ζαχαροπλαστική. Η κύρια τροφή των Πυθαγορείων ήταν ψωμί με μέλι! Πολλές φορές οι σπονδές στους θεούς περιλάμβαναν μέλι με κρασί και γάλα. Ένα από τα πιο εξαιρετικά μέλια ήταν το θυμαρίσιο μέλι Αττικής.

Τα νωγαλεύματα ήταν τα γλυκά φαγητά και οι λιχουδιές. Τα γλυκά στην αρχαία Ελλάδα είχαν ως βάση υλικά του ψωμιού και το μέλι. Το ίτριο ήταν γλύκισμα φτιαγμένο από σουσάμι και μέλι, δηλαδή όπως το σημερινό παστέλι. Επίσης, το μέλι με ξηρούς καρπούς ή γιαούρτι ήταν πολύ συνηθισμένο, όπως και σήμερα. Οι μελόπιτες, που τις έλεγαν μελιτούττα ήταν ένα επίσης συνηθισμένο γλύκισμα. Οι πλακούντες, οι πίτες με ζυμάρι, μέλι, σουσάμι και καρυκεύματα ήταν πολύ αγαπητοί. Είδος πλακούντα ήταν και κάτι σαν το σημερινό σκαλτσούνι με μέλι. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι επίσης έτρωγαν γαλατόπιτες, μελόπιτες, τηγανίτες, σουσαμόπιτες!

Από μέλι επίσης παρασκεύαζαν το Μηλόμελο: μήλα διατηρημένα σε μέλι καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου. Το μέλι αποκτούσε την χαρακτηριστική οσμή των μήλων. Την ίδια συνταγή έκαναν και με άλλα φρούτα.

Μελίκρατο: Μέλι με γάλα. Τροφή των παιδιών. 

Οξύμελο: Μέλι με ξύδι. Για τον πυρετό.

Υδρόμελο: Ηδύποτο που προκύπτει από αλκοολική ζύμωση του μελιού. Παρασκευάζεται και σήμερα.

Οινόμελο: Μέλι με κρασί. Αναφέρεται ότι ο Δημόκριτος έζησε μέχρι τα βαθιά γεράματα, γιατί κατανάλωνε οινόμελο με άρτο.

Κρέας
Οι αρχαίοι Έλληνες, όπως οι περισσότεροι αρχαίοι λαοί, θυσίαζαν ζώα στους θεούς τους. Έσφαζαν και πρόσφεραν θυσία κριάρια, βόδια, γουρούνια, αγελάδες, πρόβατα, τράγους, κατσίκες κ.α. Αφού άφηναν να καεί ένα κομμάτι κρέας προς τιμήν του θεού, έκοβαν το υπόλοιπο και το μοίραζαν στους ιερείς και τους πιστούς.
Οι φτωχοί σπάνια έτρωγαν κρέας. Το χοιρινό ήταν το πιο διαδεδομένο κρέας γιατί ήταν και φθηνό και νόστιμο. Τα αρνιά τρωγόντουσαν σπάνια (όπως και σήμερα) και σε εκλεκτές περιπτώσεις, κυρίως σε οικογενειακά δείπνα και θρησκευτικές τελετές.

Τα κρέατα διατηρούνταν σε κρασί, ξίδι ή αλάτι.

Όπως μέχρι και σήμερα στην επαρχιακή Ελλάδα, οι αρχαίοι έτρεφαν στα σπίτια τους κοτόπουλα και σπανιότερα χήνες και πάπιες. Επίσης, έτρωγαν κοτσύφια, πέρδικες, περιστέρια, τρυγόνια, φασιανούς, ορτύκια. Εντύπωση μας προκαλεί σήμερα η κατανάλωση τζιτζικιών, τα οποία μάλιστα άνοιγαν την όρεξη! Οι εύποροι επιδίδονταν και στο κυνήγι. Κυνηγούσαν κυρίως αγριόχοιρους, λαγούς, ελάφια, πέρδικες, ορτύκια, κορυδαλλούς, τσίχλες κ.α. Τα πουλιά ήταν για τους αρχαίους ορεκτικό και τα κατανάλωναν με διάφορες σάλτσες και αρτύματα. Τέλος, έτρωγαν αυγά βραστά ή ψητά. Τα τηγανητά τα θεωρούσαν ανθυγιεινή τροφή, ενώ πολύ θρεπτικά ήταν γι’ αυτούς ήταν τα ρουφηχτά, ωμά αυγά.

Κρασί
Το κρασί και το αμπέλι είναι πολύ σημαντικά στη διατροφή και την κουλτούρα των αρχαίων Ελλήνων. Οι Έλληνες είχαν άλλωστε και θεό του κρασιού. Ο τρύγος ήταν ορόσημο του θρησκευτικού και αγροτικού ημερολογίου και το κρασί λατρεύτηκε εδώ όσο πουθενά. Με την λέξη κράμα εννοούσαν τον οίνο. Κράμα είναι το νερωμένο κρασί και σπάνια έπιναν ανέρωτο κρασί (άκρατος οίνος), καθώς το θεωρούσαν βάρβαρη συνήθεια. Θεωρούσαν ότι το κρασί μαλακώνει τους χαρακτήρες (όπως ο Διόνυσος) και ότι συμβάλλει στην επικοινωνία και την συντροφικότητα. Δεν κατανάλωναν ζύθο, αλλά εκτός από το κρασί έπιναν και οινόμελο, δηλαδή κρασί με μέλι και ανθόνερο.

Η ημέρα ενός μέσου Αθηναίου ξεκινούσε συχνά με πρόγευμα που ήταν λίγο ψωμί βουτηγμένο σε ανέρωτο κρασί!

Στα συμπόσια το κρασί έρεε άφθονο, αλλά η μέθη δεν ήταν αποδεκτή. Οι μεθυσμένοι ήταν κακά παραδείγματα, ακόμα κι αν τα πράγματα «ξέφευγαν» κάποιες φορές από συνηθισμένα όρια. Ο κάθε τόπος στην αρχαία Ελλάδα είχε και το δικό του τρόπο παρασκευής του κρασιού. Η μακρόχρονη αποθήκευση μεγάλων ποσοτήτων κρασιού αποτελούσε, ιδιαίτερα κατά τους ομηρικούς χρόνους, δείγμα πλούτου και δύναμης.

Μπαχαρικά, βότανα και αρτύματα

Οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν ξίδι, πιπέρι και αλάτι. Τα πήγαιναν πολύ καλά και με τα καρυκεύματα, τα μπαχαρικά και τα μυρωδικά και φυσικά τα βότανα. Το αλάτι (άλας) ήταν το βασικό καρύκευμα στα φαγητά των αρχαίων Ελλήνων. Ήταν δώρο του Ποσειδώνα. Σε αυτό συντηρούσαν και διάφορα τρόφιμα. Το ξίδι αποτελούσε βασικό και αναγκαίο άρτυμα των αρχαίων και το αποκαλούσαν «άριστο των ηδυσμάτων». Το ονόμαζαν όξος και ήδος. Όπου δεν υπήρχαν αμπέλια, το ξίδι έπαιρναν από φρούτα (χουρμάδες, ροδάκινα, αχλάδια και κυρίως σύκα). Οι Έλληνες επίσης χρησιμοποιούσανρίγανη (ορίγανο), θυμάρι (θύμον), σουσάμι (σύσαμο), σταφίδες, κάππαρη, κάρδαμο, κουκουνάρια, κύμινο,  σίλφιο (φυτό από την Λιβύη), κρόκο (σαφράν), άνηθο, δυόσμο κ.α. στο φαγητό τους.

Τα βότανα είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της αρχαίας ελληνικής διατροφής, αλλά και της ιατρικής, αφού είναι ουσιαστικά τα αρχαία φάρμακα.

Γαλακτοκομικά
Οι πρόγονοί μας είχαν μεγάλη αγάπη και για τα τυριά και τα γάλατα. Στο πρωινό τους πρόσθεταν κάποιες φορές και κατσικίσιο γάλα. Από το γάλα έφτιαχναν τις περίφημες γαλατόπιτές τους. Το τυρί δεν έλειπε από τα ελληνικά σπίτια, όπως και σήμερα. Το κατανάλωναν τόσο στα οικογενειακά γεύματα όσο και στα επίσημα δείπνα. Τα είδη τυριών ήταν πολλά και η κάθε περιοχή είχε τα δικά της. Την τέχνη της τυροκομίας σύμφωνα με το μύθο έμαθαν οι Έλληνες από τον Αρισταίο, από τον οποίο έμαθαν και την μελισσοκομία, την καλλιέργεια του αμπελιού, της ελιάς κ.α.

Ψάρι
Μάλλον οι αρχαίοι μας πρόγονοι έτρωγαν πιο πολύ ψάρι παρά κρέας. Η λέξη όψον στην αρχή σήμαινε οτιδήποτε τρώγεται μαζί με το ψωμί. Τελικά, κατέληξε να σημαίνει ψάρι, γιατί το ψωμί μαζί με το ψάρι ήταν η βασική τροφή του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού. Ψάρευαν με αγκίστρι, δίχτυα, πετονιά, καμάκι και άλλους τρόπους που μοιάζουν με τους σημερινούς. Ιδιαίτερη αδυναμία είχαν στα χέλια που θεωρούσαν εκλεκτό μεζέ, κάτι σαν γκουρμέ λιχουδιά, μεζέ που όμως δεν θα έβρισκες ποτέ στα τραπέζια των φτωχών. Έτρωγαν επίσης και θαλασσινά, όπως οστρακοειδή, αστακούς, γαρίδες, καβούρια, χταπόδια, σουπιές, καλαμάρια κ.α. Οι τσιπούρες και τα μπαρμπούνια στόλιζαν συχνά τα τραπέζια των πλουσίων, ενώ οι σαρδέλες του Φαλήρου ήταν το συνηθισμένο πιάτο των φτωχότερων των Αθηνών. Η τιμή της σαρδέλας, μάλιστα, λειτουργούσε ως βαρόμετρο για την αγορά τροφίμων της Αθήνας. Αν και οι αρχαίοι είχαν ιδιαίτερη εκτίμηση στο ψάρι, δεν ισχύει το ίδιο και για τους ιχθυέμπορους, τους οποίους θεωρούσαν αυθάδεις και εκμεταλλευτές.

*

Αέναη αλλαγή!

Να είσαι συγκεκριμένος σε αυτό που απευθύνεις στο σύμπαν! Τότε το βέλος σου βρίσκει το στόχο του! 

Άλλο ονειροπόλος άλλο ονειρευτής! Ο ονειρευτής δημιουργεί πραγματικότητες φωτός!

Ο φόβος μπλοκάρει κάθε λύση! Μόνο ανυψώνοντας την συνείδηση σου περνάς στην ελεύθερη ζώνη! 

*

"Όπου είναι ο θησαυρός σου είναι και η καρδιά σου!" Αλήθεια, πού είναι ο θησαυρός σου; Πού είναι η καρδιά σου;

«Θέλεις να αποθηκεύσεις τις αλλαγές;» μας ρωτάει η ζωή πριν κοιμηθούμε!

*

 Η ιερότητά μου ακτινοβολεί λαμπερά και καθαρά σήμερα!
Σήμερα ξυπνώ με χαρά, προσδοκώντας μόνο τα χαρούμενα πράγματα του Θεού να έρθουν σε μένα! Ζητώ μόνο αυτά να έρθουν και συνειδητοποιώ ότι η πρόσκλησή μου θα απαντηθεί από τις σκέψεις, προς τις οποίες την έστειλα! Θα ζητώ μόνο χαρούμενες σκέψεις, την στιγμή που θα δεχτώ την ιερότητά μου!

*

Έχουμε το κλειδί της προσευχής με το οποίο ανοίγονται οι ίδιοι οι ουρανοί! Απλώς ας το χρησιμοποιήσουμε!

Υπομονή και ευγενική προσδοκία είναι η ορθή στάση για όσα δεν έχουν γίνει ακόμα! 

Να στρέφεις την προσοχή σου στο αντίθετο από αυτό που σε απασχολεί! Και θα δεις να τακτοποιούνται τα πράγματα! Είναι ένα από τα δώρα της λειτουργίας του νου που αγνοούμε! 

Τι ψάχνεις άλλο αφού αυτό που σου ζητά το σύμπαν είναι να είσαι παρών στο ΕΔΩ και το ΤΩΡΑ!

*

Να το θυμάσαι στα δύσκολα: δεν υπάρχει τίποτα που να μην αλλάζει! Η πίστη σου θα σε σώσει! 

Το "αλλά", λέει ο Ε. Φοξ, είναι του διαβόλου! "Ναι μεν, αλλά..." Ας είναι ξεκάθαρος ο λόγος και η σκέψη μας! Στην αλήθεια δεν υπάρχουν "αλλά"! 

*

Καμιά άσκηση καμιά τεχνική καμιά τελετουργία δεν σε ωφελεί αν δεν βάζεις την καρδιά σου!

 Ποτέ εκδίκηση! Ο Θεός μόνον γνωρίζει πώς να αντισταθμίζει και να αποκαθιστά τα πάντα!

Όλα τα καλά είναι καθ’ οδόν! Να είσαι έτοιμος να τα καλωσορίσεις!

Τα συναισθήματα είναι απλώς επισκέπτες! Άσε τα να έρχονται και να φεύγουν!

*