Μη συμβιβαστείς με τίποτα λιγότερο από το διαρκές «κι άλλο!»

Και μέσα στην χαρά μπορείς να χάσεις την εγρήγορση της Κρυστάλλινης γραμμής! Ο Θεός μας δοκιμάζει μέσα σ’ αυτά που μας προσφέρει! Ακόμα και μέσα στην χαρά που εκείνος μας δίνει. Περνάμε μεταξύ φωτιάς και φωτιάς! Σου ζητά το ΕΝΑ, το απόλυτο σημείο της επικέντρωσης. Το πιο απλό! Και όμως γίνεται τρομακτικά δύσκολο χωρίς το φως της καρδιάς! Αυτό που χρειάζεται είναι κι άλλο βάθος αγάπης! Αυτό το διαρκές «κι άλλο» είναι το μυστήριο του Θεού! Αυτή η στάση δεν επιβάλλεται απέξω, ούτε και διδάσκεται! Αστείες οι δηλώσεις και οι απολυτότητες του νου! Όλο παίζεται σε μια στιγμή, κάθε στιγμή!

*

Η αόρατη Οικογένεια

Οι θρησκείες και οι εσωτερικές σχολές έχουν μιλήσει μες στους αιώνες για τις ουράνιες ιεραρχίες των όντων και την εποπτεία τους πάνω στα ανθρώπινα δρώμενα. Έχουν μάλιστα δώσει ονομασίες στα όντα αυτά, πολλά από τα οποία προσωποποιούν. Πάντοτε όμως ο ανθρώπινος νους αντιλαμβάνεται την ιεραρχία με τρόπο που ενέχει άσκηση εξουσίας και ως εκ τούτου τιμωρία και ενοχή. Ο διεστραμμένος αυτός νους ένα τρόπο έχει να συλλαμβάνει τα πράγματα: απειλητικά για τον ίδιο, τον συνάνθρωπο του αλλά και τις εκδοχές της «αλήθειας» που θεωρεί ότι αντιλαμβάνεται. Στην πραγματικότητα ο τρόπος που σκέφτεται ο άνθρωπος είναι αυτοκτονικά επιθετικός. Όλη η Σφαίρα της Ζωής η έμπλεη ζωηφόρου φωτός δεν είναι παρά ζεστή μήτρα που γεννά και συντηρεί απειρία όντων μέσα από έναν μοναδικό και «αδήριτο» νόμο: την Αγάπη! Γέννημα της Αγάπης είναι η Ζωή σε όποια κλίμακα και αν την βιώνουμε! Την απάντηση για όλα τα παρατράγουδα ας την αναζητήσουμε στην δυνατότητα ελεύθερης επιλογής. Δημιουργούμε δηλαδή θνησιγενή σύμπαντα κατ’ εικόνα και ομοίωσή μας τα οποία σαν μπούμερανγκ μας χτυπούν ατομικά και συλλογικά. Στους πτωτικούς, λοιπόν, κόσμους όπου οι συνειδήσεις είναι αποκομμένες από το μυστήριο της των πάντων ενότητας, την Αγάπη την αντιστρέφουν σε φόβο! Η δόνηση της αγάπης δεν μπορεί να φτάσει στις ψυχές αυτές ως έλεος, ως αέναη δωρεά, παροχή των πάντων στους πάντες! Όσο πιο μακριά είναι μια ψυχή από την Πατρίδα, τόσο περισσότερο ζει αντί της Αγάπης τον φόβο, την ενοχή, την τιμωρία. Δημιουργεί δηλαδή την κόλασή του! Γιατί τι άλλο είναι η κόλαση από τόπος χωρίς αγάπη! Έτσι τα όντα που από το παν και παντού μας αγκαλιάζουν μεταφέροντας την Αγάπη, την Παρουσία, τα Δώρα τους, είναι για τον χοϊκό άνθρωπο είτε οι εκτελεστές της τιμωρίας του, είτε η αφηρημένη ελπίδα του από μηχανής Θεού! Δεν υπάρχει όμως ζώσα σχέση και συλλειτουργία με τα αναρίθμητα όντα που κατοικούν στο Σύμπαν και διατρέχουν απ’ άκρου εις άκρον την Δημιουργία υπηρετώντας την Ζωή και τον μοναδικό της νόμο: την Αγάπη! Είναι η αόρατη Οικογένειά μας που μας προσέχει και μας οδηγεί στο πεπρωμένο μας. Θέλουμε στ’ αλήθεια να την συναντήσουμε; Θέλουμε να συνομιλήσουμε με τους αγγέλους που πλάι μας κάθε στιγμή χορεύουν; Σαν τις χιονονιφάδες μπορούμε να απλώσουμε τα χέρια μας και να αγγίξουμε τους αγγέλους! Ένας ο Εαυτός, άπειρα χρώματα, όψεις, εκδηλώσεις μοναδικότητας! Απερίγραπτος χορός ομορφιάς, ευφυΐας, αγάπης! Ως πότε η γη θα ζει σε πνευματική απομόνωση; Κι εσύ τι επιλέγεις ως άτομο; Η γιορτή των Αρχαγγέλων έρχεται σε λίγες μέρες… Ας τους καλέσουμε βαθειά μέσα από την ψυχή μας… Να γίνουν οι αποκαλυπτές της ζωής μας! Ραφαήλ, άγιε αρχάγγελε, ΕΡΧΟΥ!

Για ένα χατίρι στέκει ο κόσμος!

Ένας μόνο τρόπος υπάρχει να αντέξεις τα απρόβλεπτα κύματα αυτής της ζωής: απέραντη γενναιοδωρία! «Χάριζε να σου χαρίζει ο Θεός!» όπως έλεγες Ηλία μου. Ας μην κρατάμε άλλο τα μπακαλοτέφτερα των χρεών! Χάρισε ό,τι σου χρωστούν! Δώσε ό,τι χρωστάς! Πώς; Δίνοντας χαρά! Σε ποιον; «Σε όποιον τύχει!» όπως είπε το παιδί… «Αν θέλεις να ξεχρώνεις, να ευχαριστίζεις ψυχές!» Κανείς άνθρωπος να μη μείνει έξω από την χαρά και την γιορτή της καρδιάς μας! Αυτής της χαράς και της γιορτής που μας έχει χαριστεί τώρα και για πάντα! Ναι, Ηλία μου! «Για ένα χατίρι στέκει ο κόσμος!» Το χατίρι της αγάπης! Αμήν.

Θα μείνω ακίνητος για ένα λεπτό και θα βρεθώ στο σπίτι μου

I said to my soul: be still and wait… (T.S. Eliot)

Ποσότητα χώρου και χρόνου καταναλώνει και διαρκώς αποζητά ο άνθρωπος! Και όμως στο ελάχιστα μικρό είναι η πύλη άλματος προς την ελευθερία του, δηλαδή την ευτυχία του. Στο σημείο και την στιγμή που ο νους σιωπά! Τι παράδοξη ακινησία! Μια ακινησία που κινεί έναν μαγικό στροβιλισμό κοσμικής πληροφορίας, ένα χορό άπειρων εναλλακτικών πραγματικοτήτων! Κάτι σημαντικό μας διαφεύγει: το εντός κινούν ακίνητο! Το σπίτι μας!
*

Σαν φωτάκια που λάμπουν η ταυτόχρονη παρουσία μας σε σημεία της Δημιουργίας

Φτάνει να ζεις! Να έχεις κατοχυρώσει το δικαίωμα να ζεις! Να έχεις σκάφος, Αστρόπλοιο να ταξιδεύεις στους κόσμους, τις Δημιουργίες, τα σύμπαντα… Αυτό το Αστρόπλοιο είναι από Φως! Αυτό το Αστρόπλοιο είναι η Αγάπη! Έτσι το βάφτισε από την αρχή του χωροχρόνου ο κατασκευαστής του, ο Χριστός, για να τον συναντάς παντού, σε ένα ανεξάντλητο πανόραμα Ζωής! Μην αποποιείσαι τα πρωτοτόκια αντί πινακίου φακής! Μας χαρίζεται ΖΩΗ! Ας σπάσουμε τα αμπάρια των πικριών, των χρεώσεων, των παραπόνων, των παθών, της κακίας. Λίγο πιο πάνω από την γη της αντίληψής σου σε περιμένει ο ανοικτός ουρανός! Το απέραντο στερέωμα! Δικό σου είναι!

*

Το σύνορο ορατού και αόρατου

«Ή ανοιχτά έχω τα μάτια μου ή κλειστά το ίδιο κάνει!» έλεγες αγαπημένε μου Ηλία! Για σένα δεν υπήρχε όριο, είχες σχίσει από ζώντας την θολή γραμμή των οριζόντων… Η συνείδησή σου φωταγωγημένη ζούσε Θεό και μόνον Θεό! Σε τέτοια πλάσματα ο ύπνος και ο ξύπνιος, το εδώ και το «μετά», το ορατό και το αόρατο δεν είναι παρά μία συνειδητότητα, ίδιος τόπος και χρόνος: τόπος και χρόνος Θεού! Ο Ηλίας δεν ήταν παρά ένας αγράμματος ψαράς με κρητική ψυχή σε ένα ψαροχώρι της Συρίας… «Ψαράς και ψαρεμένος» όπως ο ίδιος έλεγε. Ένα μνημείο όντος από τα υλικά των Άστρων. «Όπου πατώ πατεί ο Θεός!» Τόσο συνταρακτικά ζώσα η επαφή με τον Θεό! «Ποτέ μη λυπηθείς, Μαρία μου, πως κάτι δεν έζησα, πως κάτι δεν μού’δωκενε ο Θεός σε τούτηνα τη ζωή! Ό,τι και αν του ζήτηξα, ίσαμε το πρωί μου τό’ χενε δωσμένο! Είμαι χορτασμένος και ευχαριστισμένος μέχρι τα τρίσβαθα τση καρδιάς μου!» Αυτό που εκείνος ζούσε με φυσικό τρόπο, καλείται να το ζήσει η κρίσιμη μάζα της ανθρωπότητας: να σπάσει το σύνορο που ο νους βάζει, ώστε να λυγίσει το δρεπάνι του θανάτου και να μας χαριστεί η Αειζωία της ενοποιημένης συνείδησης: η χαρά και η πληρότητα του να ζεις ένα εξαίσιο ΠΑΝΤΟΥ. Αλλιώς η ύπαρξή μας στην γη θα παραμένει προβληματική και μετέωρη, υποκείμενη στην φθορά και τον θάνατο. Καθώς οι άνθρωποι αποτελούν μειοψηφία στην γη, και οι εξ αυτών «φωτισμένοι» είναι εξίσου μειοψηφία, η κλίμακα στενεύει ασφυκτικά. «Τότε» παίχτηκε σε δώδεκα ψαράδες και κάποιους κρυφούς μαθητές! Τώρα ίσως σε ακόμα λιγότερους… Σε μια μικρή ιερή ομάδα ανθρώπων που δέχονται να γίνουν παιδιά, παίζεται αυτή την στιγμή το αν αξίζει ο άνθρωπος να συνεχίσει να φιλοξενείται στην γη! Γι’ αυτό και ο άγγελος μας καλεί στην πιο σοβαρή πράξη της ζωής μας: το παιγνίδι! «Τόσος κόπος τόσες λέξεις και προσπάθεια για να Σου πω τον μοναδικό μου λόγο: Σ’ αγαπώ…» Ας είναι η μόνη λέξη, η μόνη αίσθηση, η μόνη πράξη στο αγαπημένο, γιορτινό παιγνίδι που κάθε στιγμή μας μαθαίνεις: το άγιο παιγνίδι του ΜΑΖΙ!

*

Ακινδύνου, Ανεμποδίστου, Ελπιδοφόρου

2 Νοεμβρίου 2010
Οι τρεις άγιοι που μοίραναν την γέννησή Σου, Οδυσσέα! Και ήρθες Ακίνδυνος, Ανεμπόδιστος, Ελπιδοφόρος! Ε, λοιπόν, ναι! Αυτό που γύρεψες, Είσαι! Φωτεινός Σηματωρός, Ποιητή, μας είπες στον αιώνα Σου τι είδες! Τα τέρατα με τα λιπαρά πόδια, και τους άλλους που γι’ αυτούς η φύση δεν είναι παρά τοπίο μαζί με μιαν Ελλάδα στο πάνω πάτωμα του κόσμου να φωταγωγεί τους αιώνες! Άφησες ένα συγκλονιστικά διαυγές βλέμμα πάνω στο ζην ελληνικώς! Αριστοκράτης ασκητής, κοσμοπολίτης όπως μόνον ένας Έλληνας μπορεί να είναι, παρέμεινες μακριά από τις αγορές έως τέλους. Χαίρε Οδυσσέα! Όλβια η χώρα που σε γέννησε και σου χάρισε τες λέξεις που υπέροχα της αντιδώρησες! Η χώρα του αχωρήτου Φωτός!