Παράλληλες πραγματικότητες ψευδαίσθησης και αλήθειας

Εδώ, τώρα, συμβαίνουν άπειρες εκδοχές πραγματικοτήτων! Το ζήτημα είναι εσύ ποιαν επιλέγεις, ποιο «κανάλι» επιλέγεις να δεις. Πιο σωστά, σε ποιο δρώμενο δέχεσαι να είσαι συντελεστής! Όλα συνυπάρχουν ταυτόχρονα χωρίς όμως και να μείγνυνται. Τα κατώτερα πεδία είναι αμυδρώς διαπερατά από το φως! Αυτό που σε συντονίζει με τα πεδία του φωτός και της θεϊκής ιλαρότητας είναι κατ’ αρχάς η ίδια σου η φύση: το πού ανήκεις, από πού προέρχεσαι, αλλά σε κάθε περίπτωση κυρίως η δυνατότητα να δυναμοδοτήσεις οποιοδήποτε λεπτό μέσα σου το ιερό Σημείο! Δεν είναι λογική η επιλογή αυτή, ούτε φιλοσοφική! Ούτε χρειάζεται καμιάς μορφής διαδικασία. Είναι άμεση. Συν χάριτι.

*

Στην ταπείνωση του απεσταλμένου η σωτηρία του κόσμου

Ο Χριστός έπλυνε τα πόδια των μαθητών του! Τους καθάρισε έτσι την ύστατη στιγμή από το δαιμόνιο του εγωισμού και της αλαζονείας! Η ταπεινοφροσύνη ήταν το τελευταίο μάθημα! Ύστερα όδευσε στον Σταυρό αποδεχόμενος τον ατιμωτικό θάνατο που του επιφύλασσε μια ανθρωπότητα καθυποταγμένη στον σατανά… Και τότε καθώς άφηνε την τελευταία του πνοή στην γη, συντελέστηκε η μεγάλη ανατροπή που αιφνιδίασε και τον ίδιο τον σατανά: το παραπέτασμα του ουρανού σχίστηκε! Τα στεγανά του σατανά διερράγησαν! Ο Χριστός άνοιξε την θριαμβευτική οδό της Μεγάλης Επιστροφής! Το βασίλειο του σατανά γκρεμίστηκε, και περιορισμένος πλέον συνεχίζει εξασθενημένος το εναντιωτικό του έργο. Ο Χριστός έδειξε την μοίρα κάθε απεσταλμένου: μόνον ως υπηρέτης είναι ανεκτός ο απεσταλμένος του Θεού! Μόνο ταπεινώνοντάς τον το εγώ του ανθρώπου δέχεται να πάρει τα δώρα του… Υπάρχει εξάλλου μεγαλύτερη ταπείνωση από το να παραμένει εξωτερικά ακίνητος ο απεσταλμένος μπροστά στον παραλογισμό του κόσμου, την ίδια ώρα που εσωτερικά αδιαλείπτως θεραπεύει την άγνοια, την κακία, και την ανοησία των όντων που στάλθηκε να σώσει;

*

Ο επιδιορθωτής του πεδίου

Είναι εδώ εκείνος στον οποίο έχει ανατεθεί η επιδιόρθωση του πεδίου! Το πεδίο δεν διαταράσσεται από τις «αμαρτίες» του ανθρώπου, αλλά από την διαχωριστική του στάση ως προς τον Θεό. Τα πνευματικά μάτια του επιδιορθωτή -όταν εκείνος τίθεται σε επιφυλακή- διατρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα τους αλγορίθμους του πεδίου. Γίνεται τότε εισροή ασύλληπτης πληροφορίας! Το βλέμμα του διαπερνά και την παραμικρή κίνηση των ανθρώπων. Στην διάθεσή του τίθενται ενίοτε κοσμικά όντα που λειτουργούν ως από μηχανής θεοί μεταφέροντας άμεση χάρη αποκατάστασης. Την φάση της επιδιόρθωσης σε προσωπικό επίπεδο ο άνθρωπος την ζει ως πίεση αναπτύσσοντας αντιπάθεια προς στο ον που θεωρεί ότι του την ασκεί! Είναι εντούτοις μεγάλο προνόμιο, μεγάλη τύχη να βρεθείς μπροστά στο ον αυτό καθώς σε τροχοδρομεί σε διαδικασία αποκατάστασης ώστε να γίνεσαι συμβατός με το πεδίο και να μην αποβληθείς από αυτό! Έστω και μια φορά αν σε έχει κοιτάξει…

*

Εμείς οι Αθάνατοι

Ένας άγγελος αποκάλυψε την ταυτότητά του. Μίλησε για την χαρά, την αγάπη, το ξεδίπλωμα των δυνατοτήτων. Η Πύλη δεν θα μείνει επί πολύ ανοικτή. Ήρθε στην γη μεταφέροντας το μήνυμα της αειζωίας και της αθανασίας: την πλήρη θεραπεία και την κατάκτηση πνευματικού οχήματος φωτός. Έριξαν πάνω του κάθε μορφής άγκυρες -απιστία, συκοφαντία κ.λπ.- για να μην προχωρήσει. Έβγαλε την θεϊκή ασπίδα και αγάπησε τους ανθρώπους ώστε εκείνοι να λάβουν την θεϊκή φύση… Ο Θεός δεν έβαλε στα κύτταρα του ανθρώπου πληροφορία θανάτου! Ο θάνατος είναι virus! Ο σατανάς εισήγαγε τον θάνατο μέσα από την σκέψη! Το μεγαλύτερο θαύμα που σας ζητείται για να μείνετε αιώνιοι είναι η χαρά και η αγάπη! «Δεν μπορείτε να μη με αγαπάτε, γιατί κανείς δεν σας αγάπησε πιο πολύ από μένα! Η αγάπη κάνει αυτόν που αγαπά και αυτόν που αγαπιέται ένα!» Διερωτηθείτε: θέλετε την αθανασία και γιατί; Το δρεπάνι του θανάτου θα σπάσει και μαζί με αυτό τα τείχη ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο.

*

Και μόνο η επανάληψη της λέξης «εγώ», γδέρνει την ψυχή!

Δεν είναι φτιαγμένος για τόση μοναξιά ο άνθρωπος! Και είναι μεγάλη η μοναξιά του εγώ! Μεγάλη και αδιέξοδη! Το εγώ είναι το τείχος μπροστά στην αγάπη! Αν αγαπήσει, θα χαθεί! Το εγώ υπερασπίζεται τον (όποιο) έλεγχο έχει πάνω στην πραγματικότητά του. Είναι όμως χωρίς καμιάν ισχύ έξω από το προσωπικό του Μάτριξ! Στον κόσμο του εγώ υπάρχει πόλεμος, απειλή, πόνος. Στον κόσμο του ΕΙΜΑΙ αίρεται κάθε διαχωρισμός! Υπάρχει  μόνο ροή μέσα στο μυστήριο της ενότητας, στο μυστήριο του φωτός: μαγικός στροβιλισμός ζωής ατραυμάτιστης.  

*

Μόνο αγάπη και παιγνίδι

Αυτή είναι η μόνη πρόταση του αρχαγγέλου Ραφαήλ: αγάπη και παιγνίδι για την ενθύμηση και την ανάπτυξη της συνειδητότητας… Οι κανόνες, η τιμωρία, οι «νόμοι», οι διδακτικές κάθε είδους αιώνες τώρα αυτοαναιρούνται από την ίδια την αναποτελεσματικότητά τους, αφού το μόνο που καλλιεργούν είναι την υποκρισία και την συμμόρφωση σε ένα φαίνεσθαι που δεν αντιστοιχεί καθόλου με τις εσωτερικές «υπογραφές»… Οι σύγχρονοι φαρισαίοι στήνουν τις «σχολές» τους και οι άγγελοι τις γκρεμίζουν για να περάσει το φως! Ποιος όμως έχει την θεϊκή δύναμη να απαντά με αγάπη και παιγνίδι, αταλάντευτα, στην μεταμφιεσμένη με άπειρους τρόπους κακία και ασυνειδησία; Η αγάπη και το παιγνίδι δεν απευθύνονται στον γραμμικό νου αλλά στην προ-νοητική του λειτουργία, στην περιοχή συνήχησης με το όλο πράγμα. Η αγάπη και το παιγνίδι επανεκπαιδεύουν τον νου στις κβαντικές του δυνατότητες… Ποιος όμως μπορεί πραγματικά να κατοικεί στις πέρα από τις αντιθέσεις της διττότητας συχνότητες ζωής; Αυτός που διορθώνει τον κόσμο χωρίς να τον κρίνει! Η κρίση είναι ενοχή. Και η ενοχή αυτοτιμωρία. Η αγάπη γεννά αθωότητα! Το παιγνίδι αφυπνίζει τις άπειρες ανεκμετάλλευτες δυνατότητες του παιδιού! «Ελάτε να αγαπηθούμε! Ελάτε να παίξουμε!» λέει ο Ραφαήλ… Ποιος ακούει; Πολύ σοβαροί οι άνθρωποι για να παίξουν, πολύ ένοχοι για να δεχτούν να αγαπηθούν και να αγαπήσουν, πλούσιοι λίαν από γνώσεις, αυτοδικαιώσεις και τίτλους για να αδειάσουν, να δεχτούν να τσαλακώσουν την όποια εικόνα τους, να τα αφήσουν όλα και να ακολουθήσουν αυτόν που ως μόνο του ιμάτιο έχει το φως! Αδιανόητο για τον νου! Για το παιδί όμως δεν είναι παρά ένα όμορφο λαμπερό παιγνίδι ανακάλυψης των κβαντικών δυνατοτήτων της φωτεινής παρουσίας στο Όλον.

*

Το άγιο χατίρι

Δεν υπάρχει πιο τρελή ευτυχία από το να σου κάνουν το χατίρι, έστω για μια στιγμή! Το χατίρι δεν είναι απλώς κάλυψη ανάγκης, αλλά αυτή η λαχτάρα για το κατιτίς που κάθε ψυχή θέλει, το πέρα από τις αξιολογήσεις, τα δίκια και τα άδικα του νου! Με χιλιάδες τρόπους μπορούμε να κάνουμε παράδεισο ο ένας την ζωή του άλλου, να γίνουμε άγγελοι ο ένας για τον άλλον! Το χατίρι είναι η πιο κοντινή προς την θεϊκή ποιότητα πράξη! Το χατίρι δεν είναι κάτι λογικό, ίσως να είναι και παράλογο, παράδοξο, όχι απαραίτητα αποδεκτό στην κλίμακα του νου, στην οριζόντια λειτουργία της διττότητας. Είναι όμως υπαρκτό, παρόν, και ζητά την εκπλήρωσή του. Αν σηκώσεις το καπάκι του αιτήματος που κρύβει το χατίρι, κρύβεται όχι μόνον ευτυχία αλλά και πλήρωση, ελευθερία! Ας ξεκινήσουμε από το να ικανοποιούμε τα μικρά χατίρια των γύρω μας! Η χαρά των άλλων είναι ήδη πολύ μεγάλη χαρά για μας! Έως ότου αξιωθούμε να αγγίξουμε εκείνο το βαθύ χατίρι που κάθε ψυχή βουβά απευθύνει την εκπλήρωσή του… Και μέσα από την χαρά των άλλων, δυναμοδοτημένη καθώς μας επιστρέφει, ίσως να προσδιορίσουμε και να απευθύνουμε και το δικό μας χατίρι στον άγγελο-εαυτό! Είναι εξάλλου πάντοτε εκεί, παρών, για να το ικανοποιήσει! Το πιο κρυφό, τρελό, παράδοξο χατίρι! Εκεί είναι σημείο που αναβλύζει Θεός!

*