Ὅλη μας ἡ ὕπαρξη εἶναι ἕνα «Δόξα Σοι» ποὺ περιμένει νὰ ἐκφραστεῖ! Stelios Nikolaides
Ο Θεός δεν παρεξηγείται αν δεν τον πιστεύεις! Ο Κανένας
Όχι, κανείς δεν μπορεί να φτάσει στον Θεό. Συμβαίνει το αντίθετο -ο Θεός
έρχεται σε σένα! Όταν είσαι έτοιμος! Όσσο
Η αληθινή φρίκη της ύπαρξης δεν είναι ο φόβος του θανάτου, αλλά ο φόβος της
ζωής! Αλμπέρ Καμύ
Κύριος φωτισμός μου καὶ σωτήρ μου, τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστὴς
τῆς ζωῆς μου, ἀπὸ τίνος δειλιάσω;
Υπότιτλος: Τὸ Ἐγὼ ὡς ἕνας Ἔφηβος ποὺ ἀρνεῖται νὰ Ενηλικιωθεῖ.
1. Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟ «ΚΟΥΤΙ» (Η ΒΟΛΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ)
Γιατί φτιάχνουμε είδωλα; Ἢ γιατί φτιάχνουμε πολύπλοκες φιλοσοφίες;
Διότι τὸ είδωλο εἶναι ΑΚΙΝΗΤΟ. Μπορεῖς νὰ τὸ βάλεις σὲ ἕνα ράφι. Μπορεῖς νὰ τὸ επισκέπτεσαι ὅποτε θέλεις ἐσύ, νὰ τοῦ ανάβεις ἕνα κερί, καὶ μετὰ νὰ φεύγεις καὶ νὰ κάνεις τὴ ζωή σου χωρὶς νὰ σὲ ενοχλεῖ κανείς.
Ὁ Ζῶν Θεὸς ὅμως... ὤ, ὁ Ζῶν Θεὸς εἶναι Φωτιά. Εἶναι Κίνηση. Εἶναι ἀπρόβλεπτος.
Δὲν μπορεῖς νὰ τὸν ελέγξεις. Δὲν μπορεῖς νὰ τοῦ πεῖς «κάτσε ἐκεῖ». Ὁ Ζῶν
Θεὸς ζητάει ΣΧΕΣΗ. Καὶ ἡ σχέση απαιτεῖ νὰ αλλάξεις.
Ὁ ἄνθρωπος προτιμάει ἕναν «νεκρὸ θεό» ποὺ τὸν κουβαλάει στὴν τσέπη του σὰν φυλαχτό, παρὰ ἕναν Ζῶντα Θεὸ ποὺ θὰ τοῦ πάρει τὰ ηνία τῆς ζωῆς.
2. ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΟΥ ΕΦΗΒΟΥ
Εδῶ εἶναι ἡ ουσία τῆς σκέψης. Τὸ «ΕΓΩ» μας.
Τί κάνει τὸ Ἐγώ; Δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ γιὰ νὰ εἶναι ἕνας καλὸς
«διαχειριστής» τῆς ὕλης, ἕνας υπηρέτης. Ἀλλά, σὰν κακομαθημένο παιδί, άρπαξε τὰ
κλειδιά τοῦ σπιτιοῦ καὶ κλείδωσε τὸν Πατέρα ἔξω.
Πώς συμπεριφέρεται;
Θέλει τὸ «χαρτζιλίκι» (τὴν Ἐνέργεια, τὴ Ζωή, τὴν Ὑγεία), ἀλλὰ δὲν θέλει νὰ
δώσει «αναφορά» (να συντονιστεῖ μὲ τὴν Ἀγάπη).
Φοβᾶται ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι ἕνας «αστυνομικός» ποὺ θὰ τοῦ στερήσει τὴν
ελευθερία.
Νομίζει ὅτι «ελευθερία» εἶναι νὰ καταστρέφεις τὸν εαυτό σου χωρὶς νὰ σοῦ
μιλάει κανείς.
Ενώ ἡ πραγματικὴ Ελευθερία εἶναι νὰ γίνεσαι ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΕΙΣΑΙ.
3. Η ΦΥΓΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ
Γιατί φτιάχνουμε συστήματα, θεωρίες και φιλοσοφίες;
Γιὰ νὰ κρυφτοῦμε!
Εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ διαβάσεις 1.000 βιβλία ΓΙΑ τον Θεό, παρὰ νὰ κλείσεις τὰ
μάτια γιὰ 5 λεπτὰ καὶ νὰ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΜΕ τον Θεό.
Η πολυπλοκότητα εἶναι τὸ καταφύγιο τοῦ δειλοῦ.
Ὁ ἄνθρωπος χτίζει λαβύρινθους σκέψης γιὰ νὰ μὴν συναντήσει τὴν Ἀλήθεια στὴν
ευθεία. Γιατὶ ἡ Ἀλήθεια εἶναι γυμνή και ἁπλή. Καὶ τὸ Ἐγὼ ντρέπεται γιὰ τὴ
γύμνια του.
4. Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ: Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ
Ποιό εἶναι τὸ τέλος τοῦ βιβλίου; Η Ἐνηλικίωση.
Νὰ καταλάβει τὸ «15χρονο» ὅτι ὁ Πατέρας δὲν εἶναι ούτε δεσμοφύλακας, ούτε
τιμωρός. Εἶναι η ΠΗΓΗ.
Ότι «δίνω αναφορά» δὲν σημαίνει υποταγή σε τύραννο, ἀλλὰ
ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΙΖΑ
Όταν τὸ Ἐγὼ σταματήσει νὰ παριστάνει τον θεό και δεχτεί νὰ γίνει ο Υιός,
τότε λυτρώνεται. Σταματάει νὰ κουβαλάει ὅλα τὰ βάρη μόνο του.
ΤΟ ΔΩΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΣΒΑΣΗΣ
Φίλε μου, μὴν περιμένεις μία «ειδική στιγμή» γιὰ νὰ μιλήσεις στὸν Ζώντα
Θεό. Μίλα Του τώρα. Στὸ αυτοκίνητο, στὴ δουλειά, στὸν καφέ, στὸ κρεβάτι. Μὴν
Τοῦ μιλᾶς μὲ τυπικότητες. Μίλα Του μὲ τὴν ἀλήθεια σου. «Κύριε, εἶμαι ἐδῶ. Σὲ
νιώθω. Σὲ θέλω. Ὁδήγησέ με».
Αὐτὴ ἡ ἁπλὴ στροφὴ τοῦ νοῦ, εἶναι ἡ μεγαλύτερη πνευματικὴ νίκη. Σήκωσε τὸ κεφάλι. Τὸ Σύμπαν εἶναι ανοιχτό. Ὁ Πατέρας περιμένει μὲ ἀνοιχτὴ ἀγκαλιά. Καὶ τὸ καλύτερο; Δὲν ἔφυγε ποτὲ ἀπὸ δίπλα σου.
Αὐτὸ εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ βιβλίο. Εἶναι ἡ ιστορία τῆς ανθρωπότητας σὲ μία παράγραφο. Από Stelios Nikolaides
Ἀγαπητέ μου φίλε, αὐτὸ εἶναι τὸ πιὸ τολμηρὸ καὶ οὐσιαστικὸ βῆμα ποὺ ἔχουμε κάνει. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ ὁ προσκυνητὴς ἀφήνει τὸν χάρτη (τὶς εἰκόνες) καὶ πατάει τὸ πόδι του στὸ ἴδιο τὸ Ἔδαφος (τὴν Ἀλήθεια).
Δὲν γκρεμίζουμε τὴν Πίστη· τὴν «ξεκλειδώνουμε» στὸ μέγεθος τοῦ Σύμπαντος!
Οἱ Παραδόσεις μας, μὲ τὴ σοφία αἰώνων, μᾶς έδωσαν ἱερὲς «εἰκόνες»: Τὸν Θεὸ ὡς Πατέρα στὸν θρόνο, τοὺς Ἀγγέλους μὲ φτερὰ καὶ τὸν Παράδεισο ὡς ἕναν κῆπο στὰ σύννεφα. Αὐτὲς οἱ εἰκόνες εἶναι πολύτιμες. Ἦταν ὁ «χάρτης» γιὰ νὰ μὴν χαθεῖ ἡ ψυχὴ ὅταν τὸ μυαλό ἦταν ἀκόμη νήπιο.
Τώρα ὅμως, ἡ ἀνθρωπότητα ἐνηλικιώνεται. Καὶ εἶναι ὥρα νὰ καταλάβουμε ὅτι ὁ Χάρτης δὲν εἶναι ἡ Περιοχή.
Ἡ Ἐπιστήμη καὶ ἡ Πίστη συναντιούνται στὴν ἴδια κορυφή. Ἂς κάνουμε τὴν Ὑπέρβαση.
1. Ὁ Θεός: Ὄχι μόνο «Γέροντας», ἀλλὰ καί ἡ Ἀπέραντη Συνειδητότητα
Στὴν κβαντικὴ πραγματικότητα, ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἕνα πρόσωπο ποὺ κατοικεῖ
«κάπου». Εἶναι τὸ ἴδιο τὸ «Πανταχοῦ Παρόν». Εἶναι τὸ Ἑνιαῖο Κβαντικὸ Πεδίο, ἡ
μήτρα τῆς ὕπαρξης, ἡ Ἐνέργεια ποὺ συγκρατεῖ τοὺς γαλαξίες.
Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι «ἐκεῖ πάνω». Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χωροχρόνος, εἶναι ἡ Νοημοσύνη ποὺ κρύβεται πίσω ἀπὸ τὴν κίνηση τοῦ ἠλεκτρονίου. Εἶναι ἡ Πνοὴ ποὺ κάνει τὴν ὕλη νὰ χορεύει. Δὲν τὸν βλέπουμε, ὄχι ἐπειδὴ εἶναι μακριά, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἴμαστε φτιαγμένοι ΑΠΟ Αὐτόν. Ζοῦμε «μέσα» στὸν Θεό.
2. Ὁ Χριστός: Ὁ Συμπαντικὸς Λόγος
Πέρα ἀπὸ τὸ ἱστορικὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Χριστὸς το φώς εἶναι ὁ «Λόγος».
Στὴ φυσική, θὰ τὸν λέγαμε «Νόμο τῆς Ἁρμονίας» ἢ «Συχνότητα τῆς Δημιουργίας».
Εἶναι ἡ Δονητικὴ Ἀρχὴ ποὺ μετέτρεψε τὸ Χάος σὲ Κόσμο. Εἶναι ὁ Μαθηματικὸς Κώδικας (ἡ Χρυσὴ Τομή, τὰ fractals) ποὺ ὑπάρχει στὸ DNA μας, στὰ φύλλα τῶν δέντρων καὶ στὶς σπείρες τῶν γαλαξιῶν.
Ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ «κολλα» ποὺ κρατάει τὰ ἄτομα ἑνωμένα. Κάθε φορὰ ποὺ ἡ Ἀγάπη νικᾶ τὴν Ἐντροπία (τὴ φθορά), ἐκεῖ εἶναι ὁ Χριστός.
3. Ἡ Παναγία: Ἡ Ἱερὴ Ὕλη (Mater-Matter)
Ἡ Μητέρα δὲν εἶναι μόνο ἡ ἱστορικὴ Μαρία, η Παναγίτσα μας, αλλά Εἶναι καί
τὸ Σύμβολο τῆς ἴδιας τῆς Φύσης.
Εἶναι ἡ «Mater» (Μητέρα) ποὺ γίνεται «Matter» (Ὕλη).
Εἶναι ἡ καί η μεγάλη κβαντικὴ «γέφυρα» ὅπου ἡ Ἐνέργεια συμπυκνώνεται καὶ γίνεται Σῶμα. Εἶναι ἡ Βιολογία μας. Εἶναι τὸ «Χωράφι» ποὺ δέχεται τὸν σπόρο τοῦ Πνεύματος.
Κάθε φορὰ ποὺ μία ζωὴ γεννιέται, κάθε φορὰ που ἕνα λουλούδι ἀνθίζει, εἶναι ἡ ἐνέργεια τῆς Παναγίας, τῆς Μεγάλης Μήτρας τοῦ Σύμπαντος, ποὺ «σαρκώνει» τὸν Θεό.
4. Οἱ Ἄγγελοι: Οἱ Δυνάμεις τῆς Φύσης
Δὲν χρειάζονται φτερὰ γιὰ νὰ πετάξουν αν και φυσικά μπορούν και έχουν. Οἱ
Ἄγγελοι εἶναι οἱ Ἀγγελιοφόροι τῆς Πληροφορίας.
Στὴ γλώσσα τῆς ἐπιστήμης, εἶναι τὰ Φωτόνια, εἶναι τὰ ηλεκτρομαγνητικὰ πεδία, εἶναι οἱ θεμελιώδεις Νόμοι τῆς Φυσικῆς ποὺ ὑπηρετοῦν τὴν Τάξη. Εἶναι οἱ νοήμονες ἐνέργειες ποὺ μεταφέρουν τὸ Θέλημα τῆς Πηγῆς στὰ ἄκρα τοῦ Σύμπαντος.
5. Ὁ Παράδεισος: Ὄχι μόνο Τόπος, ἀλλὰ καί Συχνότητα
Σταματῆστε νὰ κοιτᾶτε μόνο τὸν οὐρανὸ ψάχνοντας πύλες. Ὁ Παράδεισος δὲν
εἶναι γεωγραφικὴ τοποθεσία. Εἶναι καί Κατάσταση Συνείδησης.
Εἶναι καί ἡ «Βασιλεία» ποὺ εἶναι «ἐντὸς ἡμῶν». Εἶναι ἡ διάσταση ὅπου ὁ Χρόνος σταματᾶ καὶ κυριαρχεῖ ἡ Ἀγάπη. Ὅταν ἀγκαλιάζεις τὸ παιδί σου, ὅταν συγχωρεῖς, ὅταν δημιουργεῖς, ὅταν συντονίζεσαι μὲ τὴν ὀμορφιὰ ἑνὸς ἡλιοβασιλέματος, ἐκεῖνη τὴ στιγμὴ ΕΙΣΑΙ στὸν Παράδεισο.
Εἶναι καί ἐδῶ. Τώρα. Δίπλα μας καὶ Μέσα μας.
Τὸ Μεγάλο Συμπέρασμα
Δὲν ὑπάρχει διαχωρισμός. Τὸ «Θαῦμα» εἶναι ἡ Φυσιολογικὴ Κατάσταση τοῦ
Σύμπαντος.
Ἡ Ἐπιστήμη ἀνακαλύπτει τώρα αὐτὸ ποὺ ἡ Ψυχὴ και η θεολογεία ἤξερε πάντα:
Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ Ζωή. Καὶ ἐμεῖς δὲν εἴμαστε ξένοι σὲ αὐτὸν τὸν κόσμο. Εἴμαστε
ἡ ἴδια ἡ Ζωὴ ποὺ συνειδητοποιεῖ τὸν Ἑαυτό της.
Κρατῆστε τὶς εἰκόνες μὲ ΄ύπερτατο σεβασμό, σὰν φωτογραφίες τῶν ἀγαπημένων
σας.
Ἀλλὰ ζῆστε τὴν Ἀλήθεια.
Εἶστε φτιαγμένοι ἀπὸ ἀστερόσκονη καὶ Θεϊκὴ Πνοή.
ΥΓ.1
Μὴν ταράζεστε. Δὲν σκίζουμε τὸν ἱερὸ Χάρτη τῶν Πατέρων μας δέν μπορούμε
γιατί είναι θεόπνευστος, οὔτε ἀναιροῦμε τὴν ἀκρίβειά του.
Τὸν τιμοῦμε βαθύτατα, γιατὶ χωρὶς αὐτὸν δὲν θὰ βρίσκαμε τὸν δρόμο ὡς ἐδῶ. Δὲν δημιουργοῦμε νέα θεολογία -ἡ Ἀλήθεια εἶναι μία, ἀγέννητη καὶ αἰώνια. Ἁπλῶς, καθὼς ἡ Ἐπιστήμη ἀνάβει καινούργια φῶτα στὸ δωμάτιο τῆς Δημιουργίας, ἡ Πίστη μας ὡριμάζει καὶ μεταμορφώνεται σὲ Γνώση.
Πλέον, δὲν εἴμαστε ἁπλῶς «πιστοί» ποὺ ἐλπίζουν στὸ θαῦμα, ἀλλὰ «γνῶστες» ποὺ κατανοοῦν τὸν μηχανισμό του.
Κι αὐτὸ δὲν εἶναι ὕβρις, εἶναι ἡ φυσικὴ ἐξέλιξη τοῦ ἀνθρώπου ποὺ πλησιάζει τὸν Πατέρα του ὄχι μὲ φόβο, ἀλλὰ μὲ θαυμασμό.
Ἀγαπητέ μου φίλε, αὐτὸ εἶναι ἡ «σφραγίδα» τῆς ἐγκυρότητας. Δείχνει ὅτι οἱ Γραφὲς δὲν ἔρχονται σὲ αντίθεση μὲ τὴ νέα γνώση, ἀλλὰ τὴν εἶχαν προφητεύσει. Οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Προφῆτες εἶχαν δεῖ τὴν «Κβαντικὴ Ἑνότητα» αἰῶνες πρὶν οἱ φυσικοὶ ἀνακαλύψουν τὸ ἄτομο.
ΥΓ.2
Κι ἂν κάποιος ἀμφιβάλλει ὅτι αὐτὴ ἡ Θεώρηση εἶναι συμβατὴ μὲ τὴν Πίστη μας,
ἂς ἀνοίξει τὴν ἴδια τὴν Ἁγία Γραφή. Ἐκεῖ, μὲ λόγια ἁπλά ἀλλὰ συγκλονιστικά,
περιγράφεται ἡ Πανταχοῦ Παρουσία καὶ ἡ Συμπαντικὴ Ενέργεια τοῦ Θεοῦ, πολὺ πρὶν
τὴ διατυπώσει ἡ Φυσική:
«Ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν». (Πράξ. 17:28)
Μέσα Του ζοῦμε, κινούμαστε καὶ ὑπάρχουμε.
Δὲν λέει ὅτι ζοῦμε «κάτω» ἀπὸ Αὐτόν, ἀλλὰ «ΜΕΣΑ» σὲ Αὐτόν. Αὐτὸς εἶναι ὁ
ὁρισμὸς τοῦ Ενιαίου Πεδίου. Δὲν ὑπάρχει κενὸ χωρὶς Θεό.
«Καὶ αὐτός ἐστι πρὸ πάντων, καὶ τὰ πάντα ἐν αὐτῷ συνέστηκε». (Κολοσ.1:17)
Καὶ Αὐτὸς ὑπάρχει πρὶν ἀπὸ ὅλα, καὶ τὰ πάντα συγκρατοῦνται καὶ διατηροῦνται
ἑνωμένα μέσα σὲ Αὐτόν.
Ἡ λέξη «συνέστηκε» εἶναι κλειδί. Στὴ Φυσική, εἶναι ἡ ἰσχυρὴ πυρηνικὴ δύναμη
ποὺ κρατάει τὰ ἄτομα νὰ μὴν διαλυθοῦν. Ὁ Παῦλος μᾶς λέει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ
«Συγκολλητικὴ Οὐσία» τοῦ Σύμπαντος.
«Οὐδὲ ἐροῦσιν ἰδοὺ ὧδε ἢ ἰδοὺ ἐκεῖ· ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν
ἐστιν». (Λουκ. 17:21)
Δὲν θὰ ποῦν νά την ἐδῶ ἢ νά την ἐκεῖ· γιατὶ ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι μέσα
σας.
Ἡ κατάργηση τοῦ γεωγραφικοῦ τόπου. Ὁ Παράδεισος δὲν εἶναι τοποθεσία («ὧδε ἢ
ἐκεῖ»), εἶναι ἐσωτερικὴ διάσταση.
«Μὴ οὐχὶ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐγὼ πληρῶ; λέγει Κύριος». (Ἰερεμ.23:24)
Δὲν γεμίζω Ἐγὼ τὸν οὐρανὸ καὶ τὴ γῆ;
Εἶναι ἡ ἀπόλυτη ἐπιβεβαίωση ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀπόσταση. Ὁ Θεὸς εἶναι τὸ
Πλῆρες. Εἶναι ὁ Ὠκεανὸς μέσα στὸν ὁποῖο κολυμπᾶμε.
Ἡ Ἀλήθεια ἦταν πάντα ἐκεῖ, γραμμένη μὲ μελάνι, περιμένοντας τὴν ἐπιστήμη νὰ
τὴν ὑπογράψει μὲ φῶς.
ΥΓ.3
ΤΑ «ΚΡΥΜΜΕΝΑ» ΚΛΕΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΒΑΝΤΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ
Ἡ Απόλυτη Κβαντικὴ Διεμπλοκὴ (Entanglement)
«Ἵνα πάντες ἓν ὦσιν, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν
ἡμῖν ἓν ὦσιν». (Ἰωάν.17:21) Γιὰ νὰ εἶναι ὅλοι ἕνα, ὅπως ἐσύ, Πατέρα, εἶσαι μέσα
μου κι ἐγὼ μέσα σου, νὰ εἶναι κι αὐτοὶ ἕνα μέσα σὲ ἐμᾶς.
Ἡ Ἀποκάλυψη: Εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς «Ἑνότητας». Ὁ Χριστὸς δὲν μιλάει
γιὰ μιὰ ἁπλὴ φιλία ἢ συνεργασία. Μιλάει γιὰ συγχώνευση πεδίων. Μᾶς λέει ὅτι στὸ
βαθύτερο ἐπίπεδο, δὲν ὑπάρχει «ἐγώ» καὶ «ἐσύ». Ὑπάρχει μόνο ἕνα ἑνιαῖο
Συνειδησιακὸ Δίκτυο, ὅπου ὅλοι εἴμαστε συνδεδεμένοι μὲ τὴν Πηγή (τὸν Πατέρα).
Τὸ Ἑνιαῖο Πεδίο
«Εἷς Θεὸς καὶ Πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων καὶ διὰ πάντων καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν».
(Ἐφεσίους 4:6) Ἕνας Θεὸς καὶ Πατέρας ὅλων, ποὺ εἶναι πάνω ἀπὸ ὅλα, καὶ ΔΙΑΠΕΡΝΑ
τὰ πάντα καὶ εἶναι ΜΕΣΑ σὲ ὅλους μας.
Ἡ Ἀποκάλυψη: Προσέξτε τὴ φράση «διὰ πάντων». Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι
στατικός. Εἶναι ἕνα Ρεῦμα, μία Δόνηση ποὺ διαπερνᾶ κάθε ἄτομο τῆς ὕλης. Εἶναι ἡ
«κολλα» τοῦ Σύμπαντος. Δὲν ὑπάρχει χῶρος ποὺ νὰ μὴν Τὸν περιέχει.
Ἡ Ὕλη προέρχεται ἀπὸ τὸ Ἀόρατο
«Εἰς τὸ μὴ ἐκ φαινομένων τὰ βλεπόμενα γεγονέναι». (Ἑβρ. 11:3) Ὥστε αὐτὰ ποὺ
βλέπουμε, νὰ μὴν ἔχουν γίνει ἀπὸ πράγματα ποὺ φαίνονται.
Ἡ Ἀποκάλυψη: Αὐτὸ εἶναι καθαρὴ Κβαντικὴ Φυσική.
Οἱ Ἀπόστολοι ἤξεραν ὅτι ἡ ὕλη (τὰ «βλεπόμενα») δὲν εἶναι ἡ ἀρχή. Ἡ βάση τῆς
πραγματικότητας εἶναι τὸ Ἀόρατο (Ἐνέργεια, Κύματα Πιθανότητας). Τὸ σκληρὸ
τραπέζι ποὺ ἀκουμπᾶς, στὴν πραγματικότητα εἶναι 99,9% κενὸς χῶρος καὶ δονήσεις
ἐνέργειας ποὺ «δὲν φαίνονται».
Ὁ Θεὸς ὡς Φῶς/Ἐνέργεια
«Ὁ Θεὸς φῶς ἐστι καὶ σκοτία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία». (Α΄ Ἰωάν.1:5) Ὁ
Θεὸς εἶναι Φῶς καὶ δὲν ὑπάρχει μέσα Του καθόλου σκοτάδι.
Ἡ Ἀποκάλυψη: Ἂν ρωτήσεις ἕναν φυσικὸ τί εἶναι τὸ φῶς, θὰ σοῦ πεῖ: «Καθαρὴ
Ἐνέργεια, πληροφορία ποὺ τρέχει». Ὁ Ἰωάννης δὲν χρησιμοποιεῖ ἁπλῶς μιὰ
μεταφορά. Κυριολεκτεῖ. Ἡ οὐσία τοῦ Θείου εἶναι ἡ ὑψηλότερη δυνατὴ Συχνότητα.
Ἡ Νευροπλαστικότητα καὶ ὁ Παρατηρητής
«Μεταμορφοῦσθε τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς ὑμῶν». (Ρωμ. 12:2) Μεταμορφωθεῖτε μὲ
τὴν ἀνανέωση τοῦ μυαλοῦ σας.
Ἡ Ἀποκάλυψη: Ὁ Παῦλος μᾶς δίνει τὸν μηχανισμὸ τῆς Ἀλλαγῆς. Δὲν λέει «ἀλλάξτε τὶς
συνθῆκες». Λέει «ἀλλάξτε τὸν Νοῦ». Ὅταν ἀλλάζει ὁ Παρατηρητής (ὁ Νοῦς), ἀλλάζει
καὶ ἡ πραγματικότητα (Μεταμόρφωση). Εἶναι ἡ δύναμη ποὺ ἔχουμε νὰ
«ἐπανακαλωδιώνουμε» τὸν ἐγκέφαλό μας καὶ νὰ ἕλκουμε μία νέα ζωὴ.
Τὸ Συμπέρασμα
Οἱ Γραφὲς ἦταν πάντα ἕνα βῆμα μπροστὰ ἀπὸ τὸ μικροσκόπιο. Ὁ Χριστὸς δὲν
ἦρθε γιὰ νὰ φτιάξει μιὰ θρησκεία. Ἦρθε γιὰ νὰ μᾶς θυμίσει τὴ Φυσική μας
Καταγωγή ἀπὸ τὸ Φῶς.
Διάβασε τώρα αὐτοὺς τοὺς στίχους ὄχι σὰν κανόνες, ἀλλὰ σὰν Νόμους τοῦ Σύμπαντος. Θὰ δεῖς πὼς ὅλα ἀποκτοῦν ἄλλο νόημα! από Stelios Nikolaides
Ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ Ἀποκάλυψης! Οἱ Κβαντικοί φυσικοὶ πλέον τολμοῦν νὰ προτείνουν μία ἰδέα ποὺ οἱ Μύστες καὶ οἱ Ἅγιοι γνώριζαν ἐδῶ καὶ αἰῶνες: Τὸ Σύμπαν δὲν εἶναι κενός χῶρος. Εἶναι ἕνα ὠκεανὸς Νοήμονος Ἐνέργειας.
Αὐτὸ ποὺ ἡ ἐπιστήμη ὀνομάζει σήμερα «Καθολικὴ Ὑπερ-Νοημοσύνη», ἡ καρδιά μας τὸ γνωρίζει ὡς τὸν Ζῶντα Θεό.
1. Τὸ Τέλος τοῦ Ὑλισμοῦ
Ἡ παραδοσιακὴ ἄποψη ὅτι «εἴμαστε ὕλη ποὺ παράγει σκέψη» καταρρέει. Ἡ
σαγηνευτικὴ εἰκόνα δύο ἀλληλένδετων ἐγκεφάλων ποὺ περιβάλλονται ἀπὸ κοσμικὴ
ἐνέργεια, μᾶς δείχνει τὴν Ἀλήθεια: Δὲν εἴμαστε ἀπομονωμένες νησίδες.
Εἴμαστε κύτταρα ἑνὸς ἑνιαίου, γιγαντιαίου Ὀργανισμοῦ. Συνδεόμαστε μὲ μία
Νοημοσύνη ποὺ ξεπερνᾶ κάθε ἀτομικὴ κατανόηση.
2. Ὁ Ἐγκέφαλος ὡς «Θεϊκὸς Δέκτης»
Κι ἂν οἱ σκέψεις μας, οἱ μεγάλες ἰδέες καὶ οἱ πράξεις μας δὲν εἶναι μόνο
βιολογικὸ προϊόν; Κι ἂν ὁ ἐγκέφαλός μας λειτουργεῖ ὡς κβαντικὸς δέκτης ποὺ
«κατεβάζει» πληροφορία ἀπὸ τὴν Ανώτερη Πηγή;
Αὐτὴ ἡ θεωρία μᾶς καλεῖ νὰ ξαναδοῦμε τὴν ὕπαρξή μας μὲ δέος. Δὲν παράγουμε ἁπλῶς σκέψεις. Συντονιζόμαστε μὲ τὴ Σκέψη τοῦ Θεοῦ.
Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς μηχανισμὸς τῆς Ἔμπνευσης καὶ τῆς Προσευχῆς.
3. Πέρα ἀπὸ τὰ Ὅρια τῆς Λογικῆς
Καθὼς ἐμβαθύνουμε στὰ μυστήρια τῆς Κβαντικῆς Φυσικῆς, ἀναγκαζόμαστε νὰ
ταπεινωθοῦμε.
Ὅσο περισσότερα μαθαίνουμε, τόσο καταλαβαίνουμε πόσο λίγα ξέρουμε. Αὐτὴ ἡ ἄγνοια, ὅμως, δὲν εἶναι σκοτάδι. Εἶναι πρόσκληση. Μᾶς προκαλεῖ νὰ σκεφτοῦμε πέρα ἀπὸ τὸ φυσικὸ καὶ νὰ δεχτοῦμε ὅτι ἡ Συνείδησή μας εἶναι ἕνα «νήμα» ποὺ μᾶς συνδέει ἀπευθείας μὲ τὸν Δημιουργό.
4. Μέρος τοῦ Θείου Σχεδίου
Τελικά, ἡ ἰδέα τῆς Καθολικῆς Ὑπερ-Νοημοσύνης μᾶς δίνει τὴν πιὸ γλυκιὰ
παρηγοριά: Δὲν εἴμαστε τυχαῖοι. Εἴμαστε μέρος ἑνὸς Μεγαλειώδους Σχεδίου.
Ἂν τὸ μυαλό μας εἶναι συνδεδεμένο μὲ Αὐτήν, τότε δὲν εἴμαστε ποτὲ μόνοι. Κάθε μας ἐπιλογή, κάθε μας ἀνάσα, εἶναι μία συνομιλία μὲ τὸ Σύμπαν.
Τὸ ἐρώτημα δὲν εἶναι ἂν ὑπάρχει Θεός.
Τὸ ἐρώτημα εἶναι: Ἐσύ, εἶσαι συντονισμένος στὴ Συχνότητά Του;
«Ἐν αὐτῷ γὰρ ζῶμεν καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμέν!» από Stelios Nikolaides
Κάντε όμορφες πράξεις να διορθώνουμε το τοπίο!
Ηλιόλουστες μέρες! Δεν μας ξεχνά η καλοσύνη του Δημιουργού!
Τελειώσαμε μὲ τὴν προσπάθεια νὰ πείσουμε ἀνθρώπους ποὺ δὲν θέλουν νὰ ἀκούσουν.
Τὸ νέο μάθημα εἶναι σκληρό, ἀλλὰ λυτρωτικό: Δὲν εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ
βουλιάξουμε γιὰ νὰ σώσουμε κάποιον ποὺ ἀρνεῖται νὰ κολυμπήσει.
1. Φεύγουμε Χωρὶς Μῖσος, ἀλλὰ μὲ Ἀπόφαση
Ἡ ἐπαφὴ μὲ χειριστικὰ ἄτομα δὲν εἶναι πλέον «μάθημα», εἶναι ἁπλῶς χάσιμο
ἐνέργειας.
Δὲν χρειάζεται νὰ τσακωθεῖς. Δὲν χρειάζεται νὰ τοὺς τιμωρήσεις.
Ἁπλῶς κλείνεις τὴν πόρτα. Ὄχι μὲ κρότο, ἀλλὰ μὲ τὴν ἡσυχία ἑνὸς ἀνθρώπου
ποὺ σέβεται τὸν ἑαυτό του. Τὸ μῖσος θὰ ἦταν σύνδεση. Ἡ Ἀδιαφορία εἶναι
Ελευθερία.
2. Ἡ Πλάνη τῆς «Υποχρέωσης»
Πολλὲς φορὲς νομίζουμε ὅτι ἂν εἴμαστε πνευματικοὶ ἄνθρωποι, πρέπει νὰ τοὺς
ἀνεχόμαστε ὅλους. Λάθος.
Κάναμε τὸ καλύτερο ποὺ μπορούσαμε. Δώσαμε εὐκαιρίες. Ἐξηγήσαμε.
Τώρα; Τώρα ἡ μόνη μας ὑποχρέωση εἶναι στὸ Φῶς μας. Δὲν ὑπάρχει καμία ὀφειλὴ
συναναστροφῆς μὲ ἐκεῖνον ποὺ σκοτίζει τὴν ψυχή σου.
3. Τὸ Μυστικὸ τῆς Εὐλογίας ἐξ Ἀποστάσεως
Ἐδῶ εἶναι ἡ μεγάλη ἀλλαγή:
Τοὺς Ἀγαπᾶμε. Ναί.
Προσευχόμαστε γιὰ τὴ φώτισή τους. Ναί.
Τοὺς Εὐλογοῦμε νὰ βροῦν τὸν δρόμο τους. Ναί.
Ἀλλὰ δὲν τοὺς καλοῦμε στὸ τραπέζι μας.
Μπορεῖς νὰ ἀγαπᾶς κάποιον βαθιὰ καὶ νὰ μὴν τοῦ ἐπιτρέπεις νὰ ἔχει πρόσβαση
στὴν καθημερινότητά σου. Ἡ προσευχὴ πιάνει περισσότερο ὅταν γίνεται ἀπὸ καθαρὴ
ἀπόσταση, παρὰ μέσα ἀπὸ τὴν ταραχὴ τῆς τοξικῆς ἐπαφῆς.
4. Ἡ Νέα Δήλωση
«Σὲ ἀφήνω στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, γιατὶ τὰ δικά μου χέρια κουράστηκαν καὶ
πρέπει νὰ χτίσουν τὴ δική μου ζωὴ».
Αὐτὸ δὲν εἶναι ἐγωισμός. Εἶναι θεϊκὴ τάξη.
Πόσοι ἀπὸ ἐσᾶς νιώθετε ἕτοιμοι νὰ κόψετε τὸν «ὀμφάλιο λῶρο» τῆς ἐνοχῆς;
Όσοι εἶστε ἕτοιμοι νὰ ἀγαπήσετε ἀπὸ μακριά, χωρὶς νὰ λερώσετε τὴν αύρα σας, πείτε "ΕΥΛΟΓΩ ΚΑΙ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΝΩ" καὶ κάντε τὸ βῆμα πρὸς τὴ γαλήνη!
Μὲ ἀγάπη καὶ διάκριση. από Stelios Nikolaides
Aγαπῶ σημαίνει εἶμαι παρὼν στὴν ἀνάγκη, ἀλλὰ ἀπὼν στὴν τρέλα!
Σήμερα ἡ καρδιά μου στρέφεται στὴν Πηγή.
Στρέφεται στὸ πρόσωπο ποὺ μᾶς δίδαξε τί σημαίνει ἀγαπῶ χωρὶς ὅρους. Μιλῶ γιὰ
τὴ Μητέρα.
Δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνας γονιός. Εἶναι ἕνα ἀξίωμα Ἱεροσύνης. Εἶναι ἡ μόνη ὕπαρξη ποὺ δανείζει τὸ σῶμα της, τὸ αἷμα της καὶ τὴν ἀνάσα της, γιὰ νὰ κατέβει μιὰ ψυχὴ ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ στὴ Γῆ.
1. Τὸ Ἐργαστήρι τῆς Ζωῆς
Σκεφτεῖτε το μὲ δέος. Μέσα στὴ μήτρα, ἡ Μητέρα γίνεται Συν-δημιουργὸς μὲ
τὸν Θεό. Πλέκει τὸ σῶμα τοῦ παιδιοῦ της, κύτταρο τὸ κύτταρο, μὲ τὴν ἴδια της
τὴν οὐσία. Εἶναι ἡ Πύλη διὰ τῆς ὁποίας τὸ Πνεῦμα γίνεται Ὕλη. Γι' αὐτὸ καὶ ἡ
σχέση μὲ τὴ μάνα δὲν κόβεται ποτέ. Εἶναι μιὰ ασημένια χορδὴ ποὺ ἑνώνει δύο
καρδιές, ἀκόμα κι ἂν βρίσκονται σὲ διαφορετικοὺς κόσμους.
2. Ἡ Πρώτη Εἰκόνα τοῦ Θεοῦ
Λένε πὼς ὁ Θεὸς δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι παντοῦ ταυτόχρονα μὲ φυσικὴ μορφή,
γι' αὐτὸ ἔφτιαξε τὶς Μητέρες.
Κοιτάξτε τὰ μάτια της. Ἐκεῖ θὰ δεῖτε τὴ Συγχώρεση πρὶν κὰν ἁμαρτήσετε.
Ἐκεῖ θὰ δεῖτε τὴ Θυσία ποὺ δὲν ζητᾶ ἀντάλλαγμα.
Ἡ Μητέρα εἶναι ἡ πρώτη μας ἐπαφὴ μὲ τὴ Θεϊκὴ Πρόνοια. Εἶναι τὸ χέρι ποὺ
χάιδεψε τὸν πυρετό μας, ἡ ἀγκαλιὰ ποὺ ρούφηξε τὸν φόβο μας.
3. Ἡ Ἱερὴ Κληρονομιά
Κάθε Μητέρα φέρει μέσα της ἕνα κομμάτι ἀπὸ τὴν Παναγία. Τὸν πόνο τῆς
ρομφαίας, ἀλλὰ καὶ τὴ χαρὰ τῆς Ἀνάστασης.
Εἴτε ἡ μητέρα σας εἶναι ἐδῶ, στὴν ὕλη, εἴτε σᾶς προσέχει ἀπὸ τὶς γειτονιὲς
τῶν Ἀγγέλων, ἡ παρουσία της εἶναι ζωντανή. Τὸ DNA της τρέχει μέσα σας. Ἡ φωνή
της εἶναι ὁ ἐσωτερικός σας διάλογος.
4. Γιὰ ὅσους τὴν ἔχουν «χάσει»
Μάθετε αὐτὴ τὴ μεγάλη ἀλήθεια: Τὸ Σύμπαν εἶναι Ἑνιαῖο. Δὲν ὑπάρχει ἀπουσία,
ὑπάρχει μόνο ἀλλαγὴ μορφῆς.
Ἡ Μητέρα βρίσκεται πάντα μέσα στὸ παιδί της, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Θεὸς βρίσκεται
παντοῦ.
Εἶναι ἡ «Παναγία» τῆς προσωπικῆς σας ζωῆς. Δὲν ἔφυγε ποτέ. Ζεῖ στὴν ἀνάσα σας, στὸν χτύπο τῆς καρδιᾶς σας, στὴ θύμησή της. Ὅσο ὑπάρχετε ἐσεῖς, ὑπάρχει κι ἐκείνη, αιώνια παροῦσα, αιώνια Μητέρα.
Τὸ Χρέος μας
Δὲν χρειάζεται πολλά. Μιὰ γλυκιὰ κουβέντα. Ἕνα χάδι. Μιὰ προσευχή.
Τιμῆστε τὴ γυναίκα ποὺ σᾶς ἔκανε αὐτὸ ποὺ εἶστε.
Ἂν τὴν ἔχετε, πάρτε την τηλέφωνο τώρα καὶ πεῖτε Σ' ἀγαπῶ.
Ἂν ἔχει φύγει, ἀνάψτε ἕνα κεράκι καὶ πεῖτε Εὐχαριστῶ. Θὰ τὸ ἀκούσει.
Ἡ Μητέρα δὲν εἶναι πρόσωπο. Εἶναι Κατάσταση Ἀγάπης
Μὲ ἄπειρο σεβασμό. από Stelios Nikolaodes
Αυτό το κείμενο είναι ένας ύμνος στην ανθρώπινη δυνατότητα για θέωση και μια υπενθύμιση της ιερότητας που κρύβουμε μέσα μας.
Πέρα από την καθημερινότητα και την ύλη, κρύβεται μια συγκλονιστική αλήθεια για την ύπαρξή μας. Δεν είμαστε απλώς βιολογικά όντα. Είμαστε φορείς μιας θεϊκής σπίθας προορισμένοι για κάτι πολύ μεγαλύτερο από την απλή επιβίωση.
Ας βουτήξουμε στο νόημα αυτού του βαθυστόχαστου κειμένου:
ΕΝΟΤΗΤΑ 1: Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΩΣΗΣ
Ο άνθρωπος περιγράφεται ως «θνητός θεός» και ο Θεός ως «αθάνατος άνθρωπος».
Αυτή η τολμηρή δήλωση αντανακλά τη βαθιά θεολογική αλήθεια της «Θέωσης».
Ο σκοπός της ζωής δεν είναι απλώς να είμαστε «καλοί άνθρωποι», αλλά να ενωθούμε τόσο πολύ με το Θείο, ώστε να γίνουμε θεοί «κατά χάριν» (όχι κατά φύσιν).
Ο Θεός κατέβηκε στη γη για να μπορέσει ο άνθρωπος να ανέβει στον ουρανό.
ΕΝΟΤΗΤΑ 2: ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
Σε έναν κόσμο που κυριαρχεί η εικόνα, τα πλούτη και τα αξιώματα, το κείμενο
μας επαναφέρει στην ουσία. Ο Θεός «αδιαφορεί» για το κοινωνικό μας στάτους ή
την εξωτερική μας εμφάνιση. Το βλέμμα Του διεισδύει κατευθείαν στο κέντρο της
ύπαρξής μας: στην Καρδιά. Εκεί βρίσκεται ο πραγματικός μας πλούτος ή η
πραγματική μας φτώχεια. Ο εσωτερικός μας κόσμος είναι ένα σύμπαν πιο αχανές από
τον εξωτερικό.
ΕΝΟΤΗΤΑ 3: ΤΟ ΣΩΜΑ ΩΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ
Ίσως το πιο πρακτικό σημείο του κειμένου: Το σώμα μας δεν είναι απλώς ένα
όχημα. Είναι Ναός. Είναι το κατοικητήριο του Θεού. Αυτή η αντίληψη αλλάζει τον
τρόπο που βλέπουμε τον εαυτό μας. Αν μέσα μας κατοικεί το Θείο, τότε οφείλουμε
να σεβόμαστε και να τιμούμε όχι μόνο την ψυχή, αλλά και το σώμα που τη
φιλοξενεί, μακριά από καταχρήσεις και ασέβεια.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ
Μην υποτιμάς τον εαυτό σου. Κοίταξε μέσα σου. Εκεί, στη σιωπή της καρδιάς
σου, κατοικεί ολόκληρος ο ουρανός. Είσαι πολύ περισσότερα από αυτό που
φαίνεσαι. από Stelios Nikolaides
Συχνὰ σκεφτόμαστε τὴν ψυχολογία καὶ τὸ μυαλό μας πηγαίνει αυτόματα στὸν Φρόιντ. Καὶ ὅμως, ὅσο κι ἂν τοῦ χρωστᾶμε τὴν αρχή, ἡ αλήθεια εἶναι πὼς γιὰ δεκαετίες ἡ σκληρή, υλιστικὴ γραμμή του μᾶς κράτησε πίσω. Μᾶς εγκλώβισε σὲ μία θεώρηση ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἦταν δέσμιος τῶν ενστίκτων του, καθυστερώντας τὴν εξέλιξή μας πρὸς κάτι πιὸ φωτεινὸ καὶ ολιστικό.
Ήταν ἀναγκαῖο νὰ περάσουν χρόνια γιὰ νὰ καταλάβουμε πὼς δὲν εἴμαστε ἁπλῶς βιολογικὲς μηχανές, ἀλλὰ ὄντα μὲ πνευματικὴ υπόσταση.
Εὐτυχῶς, ὑπῆρξε ὁ Κὰρλ Γιούνγκ. Αὐτὸς ἦταν ὁ πραγματικὸς προφήτης. Εἶδε πέρα ἀπὸ τὸν στενὸ ορίζοντα τῆς εποχῆς του καὶ μίλησε γιὰ τὸ Συλλογικὸ Ασυνείδητο, ανοίγοντας μία χαραμάδα πρὸς τὴν πνευματικότητα. Ήταν ἐκεῖνος ποὺ ἔστρωσε τὸ ἔδαφος γιὰ νὰ ἔρθει αργότερα, ειδικὰ ἀπὸ τὸ 2000 καὶ μετὰ, ἡ μεγάλη αλλαγή. Τότε εἶναι ποὺ ἡ ψυχολογία συνάντησε πραγματικὰ τὴ συμπαντικὴ της διάσταση.
Σε αὐτὴ τὴ νέα εποχή, μορφὲς ὅπως ὁ Στανισλὰβ Γκρὸφ ἦρθαν νὰ ταράξουν τὰ νερά. Μὲ τὴν Υπερπροσωπικὴ Ψυχολογία, ὁ Γκρὸφ μᾶς δίδαξε πὼς ἡ συνείδησή μας δὲν φυλακίζεται στὸ σῶμα, ἀλλὰ ταξιδεύει καὶ συνδέεται μὲ τὸ Ὅλον.
Μαζὶ μὲ πρωτοπόρους ὅπως ὁ συγγραφέας τῶν «Θεῶν τῶν Κβάντα», Jeff Love, ἀλλὰ καὶ σύγχρονους δασκάλους σὰν τὸν Joe Dispenza καὶ τὸν Bruce Lipton, μάθαμε πιὰ νὰ βλέπουμε τὴν ψυχολογία ὄχι σὰν ανάλυση τοῦ πόνου, ἀλλὰ σὰν εργαλείο δημιουργίας.
Πλέον γνωρίζουμε. Δὲν εἴμαστε θύματα τῆς κληρονομικότητας ἢ τοῦ παρελθόντος
μας.
Εἴμαστε ενεργειακὰ ὄντα, ἱκανὰ νὰ αλλάξουμε τὴ συχνότητά μας καὶ νὰ
διαμορφώσουμε τὴν πραγματικότητά μας μέσα ἀπὸ τὴ δύναμη τοῦ παρατηρητῆ.
Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ επανάσταση τῆς ψυχῆς: ἡ μετάβαση ἀπὸ τὴ φροϋδικὴ στενότητα στὴν κβαντικὴ απελευθέρωση. από Stelios Nikolaides
Ζοῦμε μέσα σὲ ἕναν ὠκεανὸ θορύβου. Σκέψεις, φόβοι, τραύματα, ἐπιθυμίες,
γνῶμες τῶν ἄλλων... Ὅλα φωνάζουν μέσα στὸ κεφάλι μας. Καὶ κάπου ἐκεῖ,
ἀναρωτιέσαι: «Αὐτὸ ποὺ ἀκούω, εἶναι ἀπὸ τὸν Θεὸ ἢ ἀπὸ τὸ "ἐγώ" μου;»
Εἶναι κρίσιμο νὰ ξέρεις τὴ διαφορά. Γιατὶ ἡ μιὰ φωνὴ σὲ σώζει, καὶ ἡ ἄλλη σὲ
καταστρέφει!
Η ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Τὸ Σημάδι τῆς Εἰρήνης)
Πῶς μιλάει ὁ Θεός;
Δὲν πιέζει. Δὲν τρομάζει. Δὲν μπερδεύει.
Ἡ φωνή Του φέρνει Εἰρήνη ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει σύγχυση. Φέρνει Φῶς ἐκεῖ ποὺ
ὑπάρχει σκοτάδι.
Σὲ κατευθύνει πάντα πρὸς τὸ Καλό.
Ἀκόμα κι ὅταν σὲ ἐλέγχει, τὸ κάνει γιὰ νὰ σὲ θεραπεύσει, ὄχι γιὰ νὰ σὲ
τσακίσει. Σὲ σηκώνει ψηλά.
Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ (Ὁ Ψίθυρος τῆς Ἀμφιβολίας)
Πῶς μιλάει ὁ διάβολος;
Δὲν φωνάζει. Ψιθυρίζει.
Σπέρνει ἀμφιβολία: «Μήπως δὲν ἀξίζεις; Μήπως ὁ Θεὸς δὲν σὲ ἀγαπάει;».
Σὲ κάνει νὰ ἀμφισβητεῖς τὴν ἀξία σου καὶ τὴν Ἀλήθεια.
Φέρνει βιασύνη καὶ ταραχή.
Αν νιώθεις ὅτι πνίγεσαι ἀπὸ ενοχὲς χωρὶς διέξοδο, αὐτὸ δὲν εἶναι Θεός.
Εἶναι ὁ εχθρός.
ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ: ΜΑΘΕ ΝΑ ΣΩΠΑΙΝΕΙΣ
Θέλεις νὰ Τὸν ἀκούσεις καθαρά;
Κλεῖσε τὶς ἄλλες φωνές. Μάθε τὴ Σιωπή.
Μὴν εἶσαι ἁπλῶς ἤρεμος. Ἄνοιξε τὴν καρδιά σου σὲ Αὐτόν.
Διάβασε, προσευχήσου καὶ πές Του μὲ ειλικρίνεια: «Κύριε, μίλησέ μου!».
Ἡ φωνή Του εἶναι ἤδη ἐκεῖ. Δὲν ἔφυγε ποτέ.
Τὸ ερώτημα δὲν εἶναι ἂν ὁ Θεὸς μιλάει.
Τὸ ερώτημα εἶναι: ΕΜΕΙΣ ἐπιλέγουμε νὰ Τὸν ἀκούσουμε;.
Κλεῖσε τὰ μάτια.
Ἄσε τὸν θόρυβο νὰ καταλαγιάσει.
Καὶ ἄκουσε τὴν Ἀγάπη νὰ σοῦ ψιθυρίζει τὸ ὄνομά σου. από Stelios Nikolaides
Συναρπαστικές αλήθειες! Συνεισφέρουν και στην πρόσφατη συζήτηση σχετικά με την άμβλωση και το πότε ξεκινά η ζωή! Η σύλληψη είναι ένα ιερό συμβάν! Μια ζωή ξεκινάει! Η επιστήμη επιβεβαιώνει και μαρτυρεί το φως!
Ξέρατε ὅτι ἡ ζωή σας δὲν ξεκίνησε σιωπηλά; Ξεκίνησε μὲ μία έκρηξη!
Τὸ 2016, οἱ ἐρευνητὲς στὸ Πανεπιστήμιο Northwestern κατέγραψαν κάτι ποὺ ἄφησε τὴν ἰατρικὴ κοινότητα ἄφωνη. Κινηματογράφησαν τὴ στιγμὴ τῆς σύλληψης. Τὴ στιγμὴ ποὺ τὸ σπέρμα συναντᾶ τὸ ὠάριο.
Τὸ Βιολογικὸ Πυροτέχνημα
Αὐτὸ ποὺ εἶδαν δὲν ἦταν ἁπλῶς χημεία. Ἦταν Φῶς.
Μία κυριολεκτικὴ λάμψη, μία «έκρηξη ψευδαργύρου» ποὺ ἐκπέμπει ἀκτινοβολία
στὸ δευτερόλεπτο τῆς δημιουργίας ἑνὸς νέου ἁνθρώπου. Καὶ τὸ πιὸ συγκλονιστικό;
Ὅσο πιὸ δυνατὴ εἶναι ἡ λάμψη, τόσο πιὸ ὑγιὲς καὶ δυνατό εἶναι τὸ ἔμβρυο.
Ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ Φῶς
Ἡ Ἐπιστήμη τὸ ὀνόμασε «Zinc Spark». Ἡ Θεολογία τὸ ὀνομάζει «Πνοὴ Θεοῦ».
Εδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια, ἡ Βίβλος μᾶς τὸ φώναζε.
«Ἐγώ εἰμι τὸ Φῶς τοῦ Κόσμου», εἶπε ὁ Χριστός.
Καὶ στὸ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγέλιο διαβάζουμε: «Ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ
φῶς τῶν ἀνθρώπων».
Τώρα ξέρουμε ὅτι αὐτὸ δὲν εἶναι ἁπλῶς μεταφορά. Εἶναι κυριολεξία.
Ἡ Ζωὴ καὶ τὸ Φῶς εἶναι ἀδιαχώριστα.
Τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ψυχὴ «κουμπώνει» στὸ σῶμα, τὴ στιγμὴ ποὺ ὁ Δημιουργὸς δίνει
τὸ πρόσταγμα τῆς ὑπάρξεως, ἡ ὕλη ἀντιδρᾶ μὲ Φῶς.
Δὲν εἶσαι τυχαῖος
Αὐτὴ ἡ ἀνακάλυψη διαλύει κάθε θεωρία τυχαιότητας.
Δὲν εἶσαι ἕνα βιολογικὸ ατύχημα.
Εἶσαι πλασμένος ἀπὸ τὴ σπίθα τοῦ Δημιουργοῦ.
Κουβαλᾶς μέσα στὸ DNA σου τὴ μνήμη ἐκείνης τῆς πρώτης λάμψης. Ἔχεις μία
«θεϊκὴ ὑπογραφή» γραμμένη μὲ Φῶς στὸ πρῶτο σου κύτταρο.
Ἡ Ἀλήθεια
Ὁ Θεὸς εἶπε «Γενηθήτω Φῶς» στὴν ἀρχὴ τοῦ Σύμπαντος.
Καὶ ἐπαναλαμβάνει τὸ ἴδιο «Γενηθήτω Φῶς» κάθε φορὰ ποὺ ἕνα παιδὶ
συλλαμβάνεται.
Εἴμαστε ὄντα Φωτόμορφα. Εἴμαστε παιδιά τῆς Λάμψης.
Μὴν ἀφήνεις κανέναν νὰ σβήσει τὸ Φῶς μέσα σου.
Τὸ κουβαλᾶς ἀπὸ τὸ πρῶτο δευτερόλεπτο ποὺ ἦρθες στὸν κόσμο. Εἶσαι ἱερός.
Εἶσαι πολύτιμος. Εἶσαι Φῶς! από Stelios Nikolaides
Ἡ εὐτυχὴς “δυστυχία” τοῦ Χριστιανοῦ εἶναι ὅτι πρέπει πάντα καὶ σὲ κάθε του δίλημμα, νὰ σκέφτεται: «Τί θά ᾽κανε ὁ Χριστὸς στὴ θέση μου;» Σταμάτης Σπανουδάκης
Συχνὰ νομίζουμε ὅτι ἕνα χάδι, ἕνα κράτημα τοῦ χεριοῦ ἢ μιὰ ἀγκαλιὰ εἶναι ἁπλῶς συναισθηματικὲς κινήσεις. Πόσο λάθος κάνουμε.
Τὸ ἀνθρώπινο ἄγγιγμα δὲν εἶναι ἁπλῶς ρομαντισμός. Εἶναι Βιολογία. Εἶναι
Ἐνέργεια. Εἶναι ἡ πιὸ ἰσχυρή, φυσικὴ θεραπεία ποὺ σχεδίασε ὁ Δημιουργός.
Πέρα ἀπὸ τὸ Συναίσθημα: Ἡ Νευρικὴ Σύνδεση
Ἡ ἐπιστήμη σήμερα σκύβει μὲ δέος μπροστὰ στὴ δύναμη τοῦ ἀγγίγματος. Τί
συμβαίνει ὅταν ἀκουμπᾶς μὲ ἀγάπη ἕναν ἄλλον ἄνθρωπο;
Ὁ Συγχρονισμὸς τῶν Ἐγκεφάλων (Neural Coupling)
Μελέτες (ὅπως αὐτὲς μὲ τὴ χρήση EEG hyperscanning) ἔχουν δείξει κάτι
συγκλονιστικό: Ὅταν δύο ἄνθρωποι ποὺ συνδέονται συναισθηματικὰ κρατιοῦνται ἀπὸ
τὸ χέρι ἢ ἀγκαλιάζονται, τὰ ἐγκεφαλικά τους κύματα ἀρχίζουν νὰ συγχρονίζονται.
Δὲν εἶστε πιὰ δύο ξεχωριστὲς μονάδες. Γίνεστε ἕνα ἑνιαῖο νευρικὸ δίκτυο. Ὁ ἕνας «ρυθμίζει» τὸν ἄλλον. Ἡ ἠρεμία τοῦ ἑνὸς γίνεται ἠρεμία τοῦ ἄλλου. Εἶναι ἕνα ἱερὸ ντουέτο σιωπῆς.
Τὸ Φυσικὸ Παυσίπονο (The Gate Control Theory)
Πῶς; Τὸ ἄγγιγμα ἐνεργοποιεῖ συγκεκριμένες νευρικὲς ἴνες (τὶς C-tactile), οἱ
ὁποῖες στέλνουν σῆμα στὸν ἐγκέφαλο νὰ απελευθερώσει ὠκυτοκίνη (τὴν ορμόνη τῆς
ἀγάπης) καὶ ἐνδορφίνες (τὰ φυσικὰ ὀπιοειδὴ τοῦ σώματος).
Ἕνα χάδι στὸ πονεμένο σημεῖο, ἢ μιὰ σφιχτὴ ἀγκαλιά ὅταν πονάει ἡ ψυχή, κυριολεκτικὰ «κλείνει τὴν πύλη» τοῦ πόνου στὸ νωτιαῖο μυελό. Δὲν εἶναι ἰδέα σου ὅτι νιώθεις καλύτερα. Εἶναι νευροχημεία.
Ἡ Ἀγκαλιὰ ὡς Καταφύγιο Ἀσφαλείας
Ζοῦμε σὲ ἕναν κόσμο γεμάτο φόβο, ποὺ κρατάει τὸ νευρικό μας σύστημα σὲ
διαρκῆ συναγερμό (fight or flight).
Τί κάνει μιὰ βαθιά, εἰλικρινὴς ἀγκαλιά;
Εἶναι τὸ σινιάλο τῆς «Λήξης Συναγερμοῦ». Ρίχνει τὰ ἐπίπεδα τῆς κορτιζόλης
(τῆς ὀρμόνης τοῦ στρές).
Ἐκείνη τὴ στιγμὴ ποὺ χάνεσαι στὴν ἀγκαλιὰ τοῦ ἄλλου, τὸ σῶμα σου παίρνει τὸ
μήνυμα: «Εἶσαι ἀσφαλής. Μπορεῖς νὰ ὑπάρχεις. Δὲν κινδυνεύεις».
Εἶναι ἡ θεμελιώδης ανάγκη κάθε ἀνθρώπου γιὰ νὰ νιώσει ὅτι «ἀνήκει».
Τὸ Συμπέρασμα
Μὴν ὑποτιμᾶτε τὴ δύναμη τῶν χεριῶν σας.
Μὴν τσιγκουνεύεστε τὶς ἀγκαλιές.
Σὲ ἕναν κόσμο ποὺ μᾶς θέλει ἀπομακρυσμένους, συνδεδεμένους μόνο μὲ καλώδια,
ἡ ἐπαναστατικὴ πράξη εἶναι τὸ Ἄγγιγμα.
Εἶναι ἡ σιωπηλὴ γλώσσα ποὺ λέει: «Εἶμαι ἐδῶ. Σὲ νιώθω. Θεραπευόμαστε μαζί».
Ἀγκαλιάστε τοὺς ἀγαπημένους σας. Ὄχι βιαστικά. Κρατῆστε τους λίγο παραπάνω, μέχρι νὰ νιώσετε τοὺς παλμούς νὰ συντονίζονται.
Ἐκεῖνη τὴ στιγμὴ, κάνετε τὴν πιὸ σημαντικὴ θεραπεία τοῦ κόσμου. από Stelios Nikolaides
