Κι ἂν τὸ «τέλος» εἶναι κάτι ποὺ τὸ μυαλὸ δὲν βιώνει ποτέ;
Φανταστεῖτε ἕνα Σύμπαν ὅπου ἡ δική σας Ἐπίγνωση, τὸ δικό σας «Εἶμαι», δὲν
θὰ δεῖ ποτέ τὸ νῆμα νὰ κόβεται.
Ἡ ἐπιστήμη σήμερα μᾶς προσφέρει ἕνα συναρπαστικὸ πείραμα σκέψης, ριζωμένο στὴν κβαντικὴ φυσική, ποὺ ὑποδηλώνει κάτι συγκλονιστικό: Κάθε φορὰ ποὺ ἕνα κρίσιμο γεγονὸς εἶναι πιθανό, ἡ Ἐπίγνωση συνεχίζεται αὐτόματα σὲ ἐκεῖνα τὰ χρονολόγια ὅπου ἡ Ζωὴ προχωράει.
Ἡ ἰδέα πηγάζει ἀπὸ τὶς ἑρμηνεῖες τῆς κβαντικῆς μηχανικῆς ποὺ ἐπιτρέπουν σὲ
πολλές, παράλληλες πραγματικότητες νὰ ὑπάρχουν ταυτόχρονα.
Σὲ μερικὲς ἀπὸ αὐτές, τὰ γεγονότα ἴσως σταματοῦν. Σὲ ἄλλες ὅμως,
συνεχίζονται.
Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴ θεωρία, ἡ Συνείδηση εἶναι σὰν τὸ νερὸ ποὺ ρέει: Μπορεῖ νὰ βιώσει μόνο τὰ μονοπάτια ὅπου ἡ ροὴ συνεχίζεται. Δὲν μπορεῖ νὰ βιώσει τὸ «τίποτα», γιατὶ τὸ «τίποτα» δὲν ἔχει παρατηρητή.
Αὐτὸ δὲν εἶναι μία ὑπόσχεση ὅτι τὸ σῶμα δὲν θὰ γεράσει ποτέ. Τὰ σώματα
ἀκολουθοῦν τοὺς νόμους τῆς φθορᾶς σὲ ἀμέτρητες χρονικὲς γραμμές.
Ὅμως, «ἐκ τῶν ἔσω», ὁ Παρατηρητής (ἡ Ψυχή;) θὰ βρισκόταν πάντα στὴν ἐκδοχὴ τῆς ἱστορίας ὅπου ξεφεύγει, ξανὰ καὶ ξανά.
Εἶναι σὰν νὰ κλείνεις τὰ μάτια σὲ ἕνα δωμάτιο καὶ νὰ τὰ ἀνοίγεις ἀκαριαῖα
σὲ ἕνα ἄλλο, χωρὶς νὰ ἀντιλαμβάνεσαι τὴ στιγμὴ τῆς μετάβασης. Γιὰ σένα, ἡ
ταινία δὲν κόπηκε ποτέ.
Οἱ ἐπιστήμονες τονίζουν ὅτι αὐτὸ παραμένει μιὰ τολμηρὴ φιλοσοφικὴ ἑρμηνεία
καὶ ὄχι ἀποδεδειγμένο γεγονός. Ἐγείρει ὅμως βαθιὰ ἐρωτήματα γιὰ τὴν Ταυτότητά
μας.
Τί σημαίνει νὰ εἶσαι «Ἐδῶ»;
Τί σημαίνει νὰ παρατηρεῖς τὸν Κόσμο;
Μήπως τελικὰ εἴμαστε φτιαγμένοι γιὰ νὰ βλέπουμε μόνο τὸ Φῶς;
Εἴτε εἶναι μιὰ κβαντικὴ πιθανότητα, εἴτε μιὰ μεταφορά, ἡ θεωρία αὐτὴ μᾶς
γεμίζει δέος. Μᾶς κάνει νὰ σκεφτοῦμε πόσο μυστηριώδης εἶναι πραγματικὰ ἡ
Ἐπίγνωση.
Ἴσως τελικά, ἡ ψυχὴ νὰ εἶναι ἕνας ταξιδιώτης ποὺ ἔχει ἕναν καὶ μοναδικὸ
προορισμό: Τὴ Συνέχεια!
Τὸ Σύμπαν ἴσως εἶναι φτιαγμένο ἔτσι ὥστε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς νὰ μὴν κλείνουν
ποτέ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου