Συχνὰ σκεφτόμαστε τὴν ψυχολογία καὶ τὸ μυαλό μας πηγαίνει αυτόματα στὸν Φρόιντ. Καὶ ὅμως, ὅσο κι ἂν τοῦ χρωστᾶμε τὴν αρχή, ἡ αλήθεια εἶναι πὼς γιὰ δεκαετίες ἡ σκληρή, υλιστικὴ γραμμή του μᾶς κράτησε πίσω. Μᾶς εγκλώβισε σὲ μία θεώρηση ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἦταν δέσμιος τῶν ενστίκτων του, καθυστερώντας τὴν εξέλιξή μας πρὸς κάτι πιὸ φωτεινὸ καὶ ολιστικό.
Ήταν ἀναγκαῖο νὰ περάσουν χρόνια γιὰ νὰ καταλάβουμε πὼς δὲν εἴμαστε ἁπλῶς βιολογικὲς μηχανές, ἀλλὰ ὄντα μὲ πνευματικὴ υπόσταση.
Εὐτυχῶς, ὑπῆρξε ὁ Κὰρλ Γιούνγκ. Αὐτὸς ἦταν ὁ πραγματικὸς προφήτης. Εἶδε πέρα ἀπὸ τὸν στενὸ ορίζοντα τῆς εποχῆς του καὶ μίλησε γιὰ τὸ Συλλογικὸ Ασυνείδητο, ανοίγοντας μία χαραμάδα πρὸς τὴν πνευματικότητα. Ήταν ἐκεῖνος ποὺ ἔστρωσε τὸ ἔδαφος γιὰ νὰ ἔρθει αργότερα, ειδικὰ ἀπὸ τὸ 2000 καὶ μετὰ, ἡ μεγάλη αλλαγή. Τότε εἶναι ποὺ ἡ ψυχολογία συνάντησε πραγματικὰ τὴ συμπαντικὴ της διάσταση.
Σε αὐτὴ τὴ νέα εποχή, μορφὲς ὅπως ὁ Στανισλὰβ Γκρὸφ ἦρθαν νὰ ταράξουν τὰ νερά. Μὲ τὴν Υπερπροσωπικὴ Ψυχολογία, ὁ Γκρὸφ μᾶς δίδαξε πὼς ἡ συνείδησή μας δὲν φυλακίζεται στὸ σῶμα, ἀλλὰ ταξιδεύει καὶ συνδέεται μὲ τὸ Ὅλον.
Μαζὶ μὲ πρωτοπόρους ὅπως ὁ συγγραφέας τῶν «Θεῶν τῶν Κβάντα», Jeff Love, ἀλλὰ καὶ σύγχρονους δασκάλους σὰν τὸν Joe Dispenza καὶ τὸν Bruce Lipton, μάθαμε πιὰ νὰ βλέπουμε τὴν ψυχολογία ὄχι σὰν ανάλυση τοῦ πόνου, ἀλλὰ σὰν εργαλείο δημιουργίας.
Πλέον γνωρίζουμε. Δὲν εἴμαστε θύματα τῆς κληρονομικότητας ἢ τοῦ παρελθόντος
μας.
Εἴμαστε ενεργειακὰ ὄντα, ἱκανὰ νὰ αλλάξουμε τὴ συχνότητά μας καὶ νὰ
διαμορφώσουμε τὴν πραγματικότητά μας μέσα ἀπὸ τὴ δύναμη τοῦ παρατηρητῆ.
Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ επανάσταση τῆς ψυχῆς: ἡ μετάβαση ἀπὸ τὴ φροϋδικὴ στενότητα στὴν κβαντικὴ απελευθέρωση. από Stelios Nikolaides
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου