ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, ΤΟ ΚΒΑΝΤΙΚΟ ΚΕΝΟ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ

 Ὑπάρχει ἕνας ἀριθμὸς στὴ σύγχρονη φυσικὴ ποὺ κάνει ἀκόμα καὶ τοὺς πιὸ ἔμπειρους ἐπιστήμονες νὰ σταματοῦν μὲ δέος: 10¹⁹ ἠλεκτρονιοβόλτ (electron volts). Σὲ αὐτὴ τὴν κλίμακα, τὰ σωματίδια τρέχουν τόσο κοντὰ στὰ κοσμικὰ ὅρια ποὺ ἡ συζήτηση σταματᾶ νὰ εἶναι καθαρὰ τεχνικὴ καὶ γίνεται σιωπηλὰ φιλοσοφική, ἀγγίζοντας τὰ ὅρια τῆς μεταφυσικῆς.

 Οἱ θεωρίες ἐκεῖ ἀρχίζουν νὰ ψιθυρίζουν γιὰ κάμψη τοῦ χωροχρόνου, γιὰ κυματισμούς, ἀκόμα καὶ γιὰ «κατάγματα» στὴν πραγματικότητα. Δὲν εἶναι φαντασία, ἀλλὰ μαθηματικὴ πιθανότητα. Εἶναι τὸ σημεῖο ὅπου τὸ λεῖο ὕφασμα τοῦ κόσμου μας μπορεῖ νὰ γίνει κοκκῶδες καὶ εὔκαμπτο, ἐκεῖ ὅπου τὸ πολὺ μικρὸ ἀρχίζει νὰ διαμορφώνει τὸ πολὺ μεγάλο καὶ ἡ κβαντικὴ συμπεριφορά «παρεκτρέπεται».

 Οἱ φυσικοί λένε ὅτι σὲ αὐτὸ τὸ ὅριο, ὁ ἴδιος ὁ χῶρος μπορεῖ νὰ χάσει τὴν ἀκαμψία του, ἐπιτρέποντας φευγαλέες συνδέσεις μεταξὺ μακρινῶν περιοχῶν ἢ στιγμῶν.

 Κι ἐδῶ ἀκριβῶς, σὲ αὐτὸ τὸ ὅριο ὅπου ἡ ἐπιστήμη σηκώνει τὰ χέρια καὶ ἡ λογικὴ «εξασθενεῖ», ἔρχεται νὰ κουμπώσει ἡ βαθύτερη ὀντολογία τῆς Προσυχῆς. Τί εἶναι, ἄραγε, ἡ προσευχὴ ἂν ὄχι ἡ πνευματικὴ ἐπιτάχυνση τῆς ψυχῆς πέρα ἀπὸ τὰ 10¹⁹ ἠλεκτρονιοβόλτ;

 Ὅταν ὁ ἄνθρωπος προσεύχεται αληθινά, ὅταν ἡ καρδιὰ φλέγεται καὶ ὁ νοῦς συγκεντρώνεται στὸ «Κύριε ἐλέησον» ἢ σὲ μία ἱκεσία ἀγάπης, τότε δὲν παράγει ἁπλῶς λέξεις. Παράγει ἐνέργεια ποὺ εισέρχεται σὲ ἐκεῖνο τὸ «ασταθὲς» πεδίο ὅπου οἱ φυσικοὶ νόμοι κάμπτονται. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἡ δύναμη ποὺ ἐκμεταλλεύεται τὴν «κοκκώδη» ὑφὴ τοῦ σύμπαντος γιὰ νὰ φέρει τὸ θαῦμα. Εἶναι ἡ στιγμή ποὺ τὸ κτιστὸ (ἐμεῖς) συναντᾶ τὸ Ἄκτιστο (τὸν Θεό) καὶ τὸ διαχωριστικὸ ὕφασμα τοῦ χωροχρόνου σκίζεται.

 Στὰ Θεοφάνεια, αὐτὸ τὸ «σκίσιμο» γιορτάζουμε. «Σήμερον τῶν ὑδάτων ἁγιάζεται ἡ φύσις». Σκέψου τὸ: Τὸ νερὸ ἁγιάζεται. Ἡ ὕλη μεταβάλλεται. Αὐτὸ ποὺ ἡ φυσικὴ ὀνομάζει «αστάθεια τῆς πραγματικότητας» στὰ ὅρια τῆς ἐνέργειας, ἡ θεολογία τὸ ὀνομάζει «δυνατότητα τῆς Χάριτος». Στὴν προσευχή, δὲν χτίζουμε πύλες μὲ μηχανήματα, ἀλλὰ γινόμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι πύλες. Στεκόμαστε στὴν ἄκρη αὐτοῦ ποὺ μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε καὶ τολμᾶμε νὰ ζητήσουμε τὴν ἕνωση μὲ τὸ Ὅλον.

 Κάθε φορὰ ποὺ γονατίζεις, κάθε φορὰ ποὺ ἑνώνεις τὴ σκέψη σου μὲ τὸν Θεό, λειτουργεῖς σὲ ἐκεῖνες τὶς «ὑψηλότερες ἐνέργειες» τοῦ σύμπαντος. Ἐκεῖ ὅπου ὁ χρόνος χάνει τὴ σημασία του, ὅπου τὸ παρελθὸν καὶ τὸ μέλλον γίνονται ἕνα «Αἰώνιο Νῦν» καὶ ὅπου ἡ ἀγάπη μπορεῖ νὰ ταξιδέψει ἀκαριαῖα καὶ νὰ θεραπεύσει. Αὐτὴ εἶναι ἡ μεγάλη μας ἐξερεύνηση.

 Ὄχι μόνο νὰ κατανοήσουμε τὰ ὅρια τοῦ κόσμου, ἀλλὰ νὰ τὰ ὑπερβοῦμε διὰ τῆς πίστεως, ἐκεῖ ὅπου τὸ θαῦμα δείχνει πάντα τὸν δρόμο! από Stelios Nikolaides,