ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΝΥΝ ΚΑΙ Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

«Θεοφάνεια-Ἐπιφάνεια»

Μιὰ ἡμέρα ἱερή, ὅμως ἡ ἀλήθεια ποὺ θέλω νὰ μοιραστῶ μαζί σου πηγαίνει πολὺ βαθύτερα ἀπὸ τὸ ἡμερολόγιο. Τὰ Φῶτα δὲν εἶναι ἁπλῶς μιὰ γιορτὴ ποὺ περιμένουμε μιὰ φορὰ τὸν χρόνο, ἀλλὰ μιὰ κατάσταση συνειδητότητας.

 Σύμφωνα μὲ τὴ θεολογικὴ καὶ μεταφυσικὴ προσέγγιση, ὁ Θεὸς εἶναι ὁ «Ὤν», Αὐτὸς ποὺ ὑπάρχει αἰώνια στὸ Τώρα. Ἑπομένως, Θεοφάνεια ἔχουμε κάθε φορὰ ποὺ ἡ ψυχή μας συντονίζεται μὲ τὸν παρόντα χρόνο.

 Ὅταν σταματᾶμε νὰ τρέχουμε στὸ παρελθὸν μὲ τὶς ἐνοχὲς ἢ στὸ μέλλον μὲ τὶς ἀγωνίες καὶ «βουτᾶμε» στὴν ἱερότητα τῆς στιγμῆς, τότε πραγματικὰ βαπτιζόμαστε στὸν Ἰορδάνη τῆς ὕπαρξης.

 Ἐκεῖ, στὸ «τώρα», κατοικεῖ ὁ Ζῶν Θεός. Κάθε ἀνάσα ποὺ παίρνουμε μὲ ἐπίγνωση, κάθε στιγμὴ ποὺ ἡ καρδιά μας ἀνοίγει στὸ φῶς χωρὶς σκιὲς σκέψεων, εἶναι μιὰ μικρὴ Θεοφάνεια. Εἶναι ἡ στιγμὴ ποὺ τὸ ἄκτιστο Φῶς διαπερνᾶ τὴν ὕλη μας καὶ μᾶς ὑπενθυμίζει πὼς εἴμαστε ὄντα πνευματικά.

 Φυσικά, αὔριο θὰ γιορτάσουμε τὴν ἱστορικὴ Βάπτιση, τὸν ἁγιασμὸ τῶν ὑδάτων ποὺ συμβολίζει τὸν καθαρισμὸ καὶ τὴν ἀναγέννηση. Τὸ νερὸ λειτουργεῖ ὡς ἕνας παγκόσμιος καθρέφτης ποὺ ξεπλένει ὄχι μόνο τὸ σῶμα, ἀλλὰ καὶ τὶς ψυχικὲς ἐγγραφές, προετοιμάζοντάς μας γιὰ ἕνα νὲο ξεκίνημα.

Ὅμως, ἂς κρατήσουμε στὴν καρδιά μας αὐτὴ τὴ μεγάλῃ ἀλήθεια: Δὲν χρειάζεται νὰ περιμένουμε ἕναν χρόνο γιὰ νὰ δοῦμε τὸ Φῶς.

 Κάθε μέρα εἶναι Θεοφάνεια, αρκεί νὰ εἴμαστε «παρόντες»!

Ἡ νίκη τοῦ φωτὸς ἐπὶ τοῦ σκότους δὲν εἶναι ἕνα μακρινὸ γεγονός, ἀλλὰ μιὰ καθημερινὴ ἐπιλογή.

 Ὅταν ἐπιλέγουμε τὴν ἀγάπη, τὴ συγχώρεση καὶ τὴν ἐπίγνωση, τότε οἱ οὐρανοὶ ἀνοίγουν καὶ τὸ Πνεῦμα κατέρχεται μέσα μας, εἰρηνεύοντας τὸν δικό μας ἐσωτερικὸ κόσμο. Αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικὴ φώτιση: νὰ ζεῖς τὸν Θεὸ κάθε στιγμὴ στὸ παρόν.

 ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ Η ΛΥΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ Το «Αἰώνιο Νῦν» εἶναι ἴσως ἡ πιο σπουδαία καὶ θεραπευτικὴ έννοια ποὺ μποροῦμε νὰ συλλάβουμε, τόσο θεολογικὰ ὅσο καὶ ψυχολογικά.

 Σκέψου τον χρόνο ὄχι σὰν μία γραμμὴ ποὺ τρέχει ἀπὸ τὸ χθὲς στὸ αὔριο, ἀλλὰ σὰν μία τελεία ποὺ χωράει τὰ πάντα. Γιὰ τὸν Θεό, δὲν ὑπάρχει «ἦταν» οὔτε «θὰ εἶναι». Ὑπάρχει μόνο τὸ «Εἶναι». Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ στὴν Ἁγία Γραφὴ εἶναι «Ὁ Ὤν», δηλαδὴ Αὐτὸς ποὺ ὑπάρχει συνεχῶς, στὸ παρόν.

 Το Αἰώνιο Νῦν, λοιπόν, εἶναι ἡ διάσταση τῆς αἰωνιότητας ποὺ κρύβεται μέσα σὲ κάθε δευτερόλεπτο τῆς ζωῆς μας, ἂν ἔχουμε τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας ἀνοιχτά.

 Ἀπὸ ψυχολογικὴ σκοπιά, ἡ κατανόηση αὐτῆς τῆς αλήθειας εἶναι λυτρωτική. Ὁ ἀνθρώπινος πόνος, τὸ ἄγχος καὶ οἱ τύψεις τρέφονται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ τὸν χρόνο. Ὑποφέρουμε ὅταν τὸ μυαλό μας κολλάει στὸ παρελθὸν (θλίψη) ἢ ὅταν τρέχει μὲ αγωνία στὸ μέλλον (φόβος).

 Ὅταν ὅμως ἐρχόμαστε στο «Αἰώνιο Νῦν», στὴν ἱερὴ στιγμὴ τοῦ παρόντος, ὅλα αὐτὰ σιωποῦν. Ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει φόβος, γιατὶ στὸ Τώρα εἴμαστε ζωντανοί, ἀσφαλεῖς καὶ συνδεδεμένοι μὲ τὴν Πηγή μας. Εἶναι τὸ μοναδικὸ σημεῖο ὅπου μποροῦμε νὰ συναντήσουμε τὸν Θεό, διότι Ἐκεῖνος κατοικεῖ μόνιμα ἐκεῖ.

 Αὐτὸ σημαίνει πρακτικὰ πὼς κάθε φορά ποὺ σταματᾶς τὸν νοητικὸ θόρυβο καὶ συγκεντρώνεσαι στὴν ἀνάσα σου, στὴν προσευχή σου ἢ ἁπλῶς στὴν ὀμορφιὰ ἑνὸς τοπίου, βγαίνεις ἀπὸ τὸν φθαρτὸ χρόνο καὶ μπαίνεις στὴν αἰωνιότητα.

 Δὲν χρειάζεται νὰ πεθάνουμε γιὰ νὰ βροῦμε τὴν αἰώνια ζωή· τὴν ἀγγίζουμε κάθε φορὰ ποὺ ἀγαπᾶμε ολοκληρωτικὰ καὶ κάθε φορὰ ποὺ εἴμαστε ἀπόλυτα «παρόντες».

 Ἡ αυριανὴ γιορτή, λοιπόν, μᾶς θυμίζει πὼς τὸ Φῶς δὲν ἄναψε ἁπλῶς κάποτε, ἀλλὰ φωτίζει διαρκῶς τὴ «Μεγάλη Στιγμή» στὴν ὁποία ζοῦμε.

 ΥΓ. Μποροῦμε νὰ ποῦμε πὼς ἡ «Ἐπιφάνεια» εἶναι ἡ κίνηση τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο -τὸ Φῶς ποὺ κατεβαίνει ἀπὸ ψηλά- ἐνῶ τὰ «Θεοφάνεια» εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τῆς ταυτότητάς Του μέσα σὲ αὐτὸ τὸ Φῶς!

 Καὶ οἱ δύο ὅροι ὅμως, ψυχολογικὰ καὶ πνευματικά, μᾶς καλοῦν στὸ ἴδιο πράγμα: νὰ βγάλουμε τὶς παρωπίδες τῆς ρουτίνας καὶ νὰ ἀντιληφθοῦμε ὅτι ἡ ζωή μας εἶναι διαρκῶς λουσμένη στὴ θεϊκὴ Παρουσία.

 Δὲν εἶναι ὁ Θεὸς ποὺ κρύβεται, ἀλλὰ ἐμεῖς που συχνὰ κλείνουμε τὰ μάτια στὴν «Ἐπιφάνειά» Του. από Stelios Nikolaides