Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΥΔΑΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΣΗΜΕΡΟΝ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΜΑΣ!

 Αύριο το πρωί, η ατμόσφαιρα στις εκκλησίες μας θα δονείται από λέξεις που δεν γράφτηκαν απλώς για να υμνήσουν ένα ιστορικό γεγονός, αλλά για να συντονίσουν την καρδιά μας με τον παλμό του Σύμπαντος.

 Οι ύμνοι είναι αριστουργήματα θεολογικής ακρίβειας και ποιητικής ομορφιάς, λειτουργώντας ως κλειδιά που ανοίγουν την πόρτα στο Αιώνιο Νυν. Ας τους προσεγγίσουμε όχι σαν κείμενα, αλλά σαν βιωματικές καταστάσεις.

 Το Απολυτίκιο «Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε» είναι η απόλυτη διακήρυξη της Ταυτότητας. Εδώ, η μεταφυσική συναντά την βαθύτερη ψυχολογική μας ανάγκη: την ανάγκη της αποδοχής.

 Σκέψου τη σκηνή. Ο Πατέρας μιλάει και η φωνή Του δεν είναι κεραυνός, αλλά μαρτυρία αγάπης: «ἀγαπητόν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα».

 Εκείνη τη στιγμή, ο ουρανός σκίζεται για να ακουστεί η λέξη «Αγαπητός». Αυτό δεν αφορά μόνο τον Χριστό. Επειδή ο Χριστός φόρεσε την ανθρώπινη φύση μας, αυτή η φωνή απευθύνεται δυνητικά στον καθένα μας.

 Μέσα στον Ιορδάνη, ο Θεός βλέπει τον άνθρωπο και του λέει ξανά «είσαι παιδί μου αγαπητό». Η Τριάδα φανερώνεται ως μια αγκαλιά αγάπης, και το Πνεύμα έρχεται ως περιστέρι για να επιβεβαιώσει ότι η πραότητα είναι ισχυρότερη από τη βία.

 Στο Δοξαστικό «Νάματα Ἰορδάνεια περιεβάλου Σωτήρ», βλέπουμε το μεγαλείο της Ταπείνωσης που αγγίζει το παράδοξο. Ο ποιητής χρησιμοποιεί μια συγκλονιστική εικόνα: Αυτός που «ντύνεται» το Φως σαν ρούχο (όπως λέει ο Ψαλμωδός), τώρα δέχεται να ντυθεί τα νερά του ποταμού.

 Αυτός που μετράει τον ουρανό με την παλάμη Του («ὁ τὸν οὐρανὸν μετρήσας σπιθαμῇ»), σκύβει το κεφάλι στον Πρόδρομο. Εδώ κρύβεται ένα τεράστιο μάθημα ψυχοθεραπείας για εμάς.

 Ο Θεός σκύβει. Δεν επιβάλλεται, δεν συντρίβει. Μας δείχνει ότι για να «επιστρέψουμε εκ πλάνης», πρέπει να αφήσουμε τον εγωισμό μας και να σκύψουμε, να γίνουμε δεκτικοί, να αφεθούμε στη ροή της Χάριτος.

 Η σωτηρία δεν έρχεται με την ισχύ, αλλά με την κένωση, το άδειασμα του εαυτού μας για να χωρέσει το Θείο.

 Και φτάνουμε στο συγκλονιστικό «Καὶ νῦν», όπου η λέξη «Σήμερον» κυριαρχεί και μας επαναφέρει σε αυτό που λέγαμε: στο Ζωντανό Παρόν. «Σήμερον ὁ Χριστός, ἐν Ἰορδάνῃ ἦλθε...». Δεν λέει «τότε» ή «κάποτε». Το γεγονός συμβαίνει ΤΩΡΑ.

 Κάθε φορά που το ψάλλουμε, ο χρόνος καταρρέει. Ο Ιορδάνης «στρέφεται εις τα οπίσω» τώρα. Η φύση αντιδρά στην παρουσία του Πλάστη της. «Η θάλασσα είδε και έφυγε»· τα στοιχεία της φύσης, το νερό που αποτελεί και το δικό μας σώμα, αναγνωρίζουν την Πηγή της Ζωής.

 Το κλείσιμο του ύμνου είναι η δική μας φωνή: «Ἡμεῖς δὲ οἱ φωτισθέντες βοῶμεν...». Εμείς, που δεχτήκαμε το φως, επιβεβαιώνουμε ότι ο Θεός φάνηκε στη γη. Και πού είναι αυτή η γη; Είναι το σώμα μας, η ζωή μας, η καθημερινότητά μας.

 Αύριο, λοιπόν, όταν ακούσεις αυτά τα λόγια, κλείσε τα μάτια και γίνε εσύ ο Ιορδάνης.  Άσε τα νερά της ψυχής σου να υποδεχτούν το Φως. Μην μένεις στην ιστορία του χθες. Ζήσε το «Σήμερον».

 Ζήσε τα Θεοφάνεια ως την προσωπική σου στιγμή, όπου ο παλιός άνθρωπος πλένεται και αναδύεται καινός, φωτεινός και αγαπημένος. από Stelios Nikolaides